Een terugblik op 2014; mijn leven van alleenstaande moeder

Een terugblik op 2014; mijn leven van alleenstaande moeder

Wat kan er in 1 jaar toch ontzettend veel gebeuren. En hoe loopt een jaar toch altijd anders dan we verwachten…. Een terugblik op 2014; mijn leven van alleenstaande moeder….

Hoewel ik me eind 2013 voornam, geen contact meer met mijn ex te hebben omdat hij gewoonweg niet goed voor mij en mijn dochter was, wist hij mij begin januari toch te overtuigen dat hij er anders in stond. Hij ging zijn verantwoordelijkheid nemen en hij wilde mij niet kwijt. Natuurlijk waren dat precies de woorden die ik wilde horen en opende ik mijn hart weer voor hem. Wat die verantwoordelijkheid nou precies inhield wist ik eigenlijk niet, behalve dan dat hij mij financieel ging steunen. Ik durfde op dat moment niet te vragen om hoeveel het ging, omdat ik het niet wilde forceren. Als ik toen had geweten wat ik nu weet –namelijk dat hij 50 euro per maand ‘verantwoordelijkheid nemen’ vond- had ik m’n mond wel open getrokken.

Maar ja…. achteraf is alles zo gemakkelijk.

Nog geen maand later was het over. Alles, maar dan ook alles… Gevoelens van een ander zijn zo moeilijk te begrijpen. Hoe kon hij de ene maand nog intens veel van me houden en een maand later een hart van ijs voor me hebben? Hoewel ik zelf ook had besloten dat ik hem niet meer in ons leven wilde, deed het toch verschrikkelijk veel pijn dat hij zo harteloos deed. Ik wilde hem niet in ons leven hebben omdat hij zich niet volledig aan ons wilde binden, niet omdat ik niet meer van hem hield. Soms maak je dan verstandige keuzes, die wel ontzettend veel pijn doen. Dat hij er zo koud mee omging, voelde als een mes in mijn rug.

Maanden vol met pijn, tranen en onbegrip volgde. Ik wilde het verdriet laten komen zodat ik het zo goed kon verwerken, maar oh wat deed het pijn, vooral omdat hij ons kind niet in zijn leven wilde. Ons laatste contact was via de app. Het was een lelijke ruzie waarin we allebei dingen hebben gezegd die niet charmant waren. Dat we het niet normaal af hebben kunnen sluiten doet eigenlijk nog steeds pijn.

Ik hield ziels veel van hem en hij ook van mij, dacht ik….

Het verdriet werd beetje bij beetje minder en ik ging me steeds beter voelen. Het was eigenlijk wel heel erg fijn om niet continu met mijn telefoon bezig te hoeven zijn. Om niet continu in grote app ruzies te zitten, niet te hoeven schreeuwen door de telefoon en het ene na het andere verwijt te hoeven maken. Er viel eigenlijk letterlijk een last van mijn schouders af. Niet alleen merkte ik dat het beter ging met mijzelf, ook zag ik mijn dochtertje opleven. Waar ze voorheen nog vaak boos en chagrijnig kon kijken, bloeide ze op tot het meest vrolijke meisje wat je je maar voor kunt stellen. De hele dag door was er een lach op haar gezicht. Het laatste wat ik hoorde voordat ik naar bed ging was haar lach en haar lach was ook wat mij in de ochtend wekte.

In mei werd mijn dochtertje werd 1 jaar! Het was echt een prachtige dag en wat vond ik het bijzonder dat ze 1 jaar werd, ik voelde me zelf helemaal jarig haha. In het park had ik een tentje gehuurd met een tafel en bankjes. Alles had ik vol gehangen met slingers en balonnen en ik had een hele grote roze taart laten maken. Natuurlijk hadden we al onze lieve vrienden en familie om ons heen. Wat een heerlijke dag! (en van haar vader hebben we niets, maar dan ook niets gehoord)

IMG_2082

In de zomer werd het idee van ‘Happy Single Moms’ geboren. Tijdens een training, wist ik wat ik wilde gaan doen; alleenstaande mama’s zoals ikzelf helpen! Want oh, wat had ik contact gelijkgestemde gemist. Mijn leven ging vanaf toen veranderen, want naast mijn baan als manager, zat ik iedere avond te werken aan (en voor) Happy Single Moms. In augustus werd Happy Single Moms op Facebook was geboren. Zonder er ook maar strategisch over na te denken, startte ik de Facebook pagina op. Ik was compleet overrompeld door het succes en vooral door de vele alleenstaande moeders die er zijn!

Binnen een mum van tijd werd de Facebook pagina van Happy Single Moms het meest actieve netwerk voor de alleenstaande moeder in Nederland en België.

De rest van het jaar was druk, heel erg druk. Ten tijde van mijn idee van ‘Happy Single Moms’ kreeg ik een promotie aangeboden en ging ik 40 uur werken. Thuis zorgde ik voor mijn dochtertje en zodra zij in bed lag werkte ik aan Happy Single Moms. Niet alleen was (en ben) ik een bedrijf aan het opzetten zodat ik alleenstaande mama’s echt kon gaan helpen, ook was ik dagelijks uren bezig om de Facebook pagina te faciliteren.

Als ik terugkijk op 2014 voel ik heel veel pijn, maar ook heel veel vreugde. Heel veel vreugde omdat ik nu al zoveel fijne reacties van alleenstaande mama’s heb gekregen, vreugde omdat ik nu al zoveel alleenstaande mama’s heb kunnen helpen met hun vragen en vreugde omdat zoveel alleenstaande mama’s afgelopen jaar de ‘herkenning’ hebben gevonden die ze al zo lang zochten.

IMG_6042En vooral heel veel vreugde voel ik, als ik kijk hoe snel mijn kleine meisje groot is geworden. Hoe ik terugkijk op haar eerste stapjes, haar eerste woordjes, haar schatterlach, haar ondeugende grote en geweldig mooie ogen en vooral haar liefde. Haar liefde en de oneindige liefde die ik voor haar voel. De liefde waarvan ik denk dat die niet meer kan worden, maar toch iedere dag meer en meer wordt. 

Lieve alleenstaande mama’s; ik wens jullie een geweldig mooi, liefdevol en vooral gezond 2015 toe! Volg je dromen en vergeet nooit de kracht die jij in je hebt.

Als je een alleenstaande mama kunt zijn, dan kun jij alles aan. Geloof in jezelf, dan kan jij alles bereiken!

Hoe kijk je terug op 2014? Laat je comment hieronder achter in het commentveld. Dank je wel!

 

Welke alleenstaande moeder ben jij?

Welke alleenstaande moeder ben jij?

 

Een alleenstaande moeder? Wat betekent dat nou eigenlijk? Als ik de theorie erop na sla lees ik: ‘een man of vrouw die aan het hoofd van een huishouden staat en niet samenwoont met een partner, maar wel met een of meer afhankelijke kinderen’. Of: ‘gezin waarin een ouder ontbreekt’. Die laatste vind ik zelf heel pijnlijk klinken, al is het misschien wel de harde waarheid. Het klinkt namelijk alsof er iedere dag iets niet is in ons huis, wat er eigenlijk wel had moeten zijn.

IMG_4983Natuurlijk hadden wij liever iedere dag een papa om ons heen gehad, maar samen hebben we het ook heel erg fijn en voelt het niet als een dagelijks ‘gebrek’.

Toen ik ging nadenken over de alleenstaande moeder en ik de vele reacties op de Facebook pagina van Happy Single Moms las, besefte ik me dat er eigenlijk zoveel verschillende profielen of types alleenstaande mamas zijn. Hieronder heb ik er een aantal opgesomd:

  • De alleenstaande moeder: Gescheiden (/uit elkaar gegaan), vader niet meer in beeld;
  • De alleenstaande moeder: Gescheiden (/uit elkaar gegaan), vader nauwelijks meer in beeld;
  • De alleenstaande moeder: Gescheiden (/uit elkaar gegaan), vader volledig in beeld;
  • De alleenstaande moeder: Uit elkaar gegaan tijdens zwangerschap, vader niet meer in beeld;
  • De alleenstaande moeder: Uit elkaar gegaan tijdens zwangerschap, vader nauwelijks meer in beeld;
  • De alleenstaande moeder: Uit elkaar gegaan tijdens zwangerschap, vader volledig in beeld;
  • De alleenstaande moeder, vader overleden;
  • De alleenstaande moeder: BAM, de vader is helemaal niet in beeld geweest;
  • De alleenstaande moeder: BAM, de vader is in beeld.

foto (13)Zoveel ‘profielen’ en dan nog besef ik me dat er vast nog heel veel andere ‘profielen’ te benoemen zijn. Een verhaal is namelijk nooit hetzelfde. Zelf ben ik zwanger geworden terwijl ik nog ‘samen’ was met mijn ex. Hoewel het bij lange na geen stabiele relatie was, was ik volledig monogaam (en compleet in de ban van hem). Maar het was vanaf het begin wel duidelijk dat hij niet zat te wachten op een kind. Dus kon je wel stellen dat ik een alleenstaande zwangere vrouw was. Hoewel het voor mij op dat moment voelde dat ik in een relatie zat, zat ik iedere avond alleen op de bank, kookte ik mijn eigen eten, deed mijn eigen boodschappen, enzovoort. Voor wat ‘vertier’ kwam meneer misschien een keer per week langs en daar kon ik het dan mee doen.

Iedere alleenstaande moeder loopt tegen andere problemen aan, maar dat iedere alleenstaande moeder steun kan gebruiken, is denk ik wel een gegeven. De ene wil graag praten, de ander wil graag advies, weer een ander wil juist advies of hulp bieden en nog een ander wil bijvoorbeeld graag opvang delen. Noem maar op! Ik heb zelf altijd (en nog steeds) heel veel behoefte gehad om ‘gewoon’ te praten met alleenstaande moeders die een gelijksoortige situatie hebben meegemaakt. Het lijkt zo simpel, gewoon praten. Maar mensen zoeken nu eenmaal naar herkenning en uiteindelijk heeft echt iedereen emotionele steun nodig.

Hoeveel lieve vrienden en familie ik ook om me heen heb, ik wil(de) op bepaalde momenten zo graag met iemand spreken die mij ook écht begreep. Iemand die het thema of het onderwerp zou herkennen uit haar eigen situatie.

Hetzelfde geldt bijvoorbeeld ook voor opvang regelen. We weten allemaal hoe we soms aan huis gekluisterd zijn met onze kinderen. En ondanks dat we zielsveel van ze houden en alles voor ze doen (dus ook huiskluisteren), willen we diep in ons hart toch ook wel eens even wat tijd voor onszelf hebben en iets leuks doen. Maar hoe dan? Ik ben heel erg blij dat ik in mijn straat een alleenstaande moeder heb ontmoet, want nu kunnen we elkaar helpen. Als ik eventjes weg wil, gaat mijn dochtertje daar even spelen en andersom ook, heerlijk! Vanaf volgend jaar gaan wij ieder een halve dag op elkaars kinderen passen, dat scheelt ons meer dan 100 euro opvangkosten in de maand! Hoe fijn zou het zijn als meerdere alleenstaande mamas elkaar op die manier kunnen helpen? Het is niet alleen heel praktisch, het scheelt je ook geld omdat je geen dure oppas of opvang hoeft te regelen.

IMG_5291En dan ook nog de emotionele steun. Tijdens de eerste acht maanden van mijn dochter, was ik nog zo bezig met de vader van mijn kind. Ik was enorm aan het vechten voor zijn liefde en aan het vechten dat hij een vader voor onze dochter zou zijn. Als ik nu kijk naar de foto’s van de eerste maanden van mijn dochter, dan kijkt ze daarop onvoorstelbaar vaak boos. Ik heb toen, nota bene via Marktplaats, heel toevallig iemand leren kennen die dezelfde situatie als ik had meegemaakt. Ik heb daar zo goed mee kunnen praten en daardoor alles beter kunnen verwerken. Ik heb geleerd mijn ex  een beetje los te laten en hoewel er eerst een grote golf van verdriet kwam, voelde ik me daarna echt veel gelukkiger.

And guess what: mijn dochter werd echt (en dit meen ik vanuit de grond van mijn hart) ook stukken vrolijker en gelukkiger!

Nu vraag jij je ook vast af, hoe vind ik die alleenstaande moeder dan? Nou, daar heb je vanaf volgend jaar Happy Single Moms voor, want daar kun je de alleenstaande moeder zoeken die aan jouw ‘profiel’ voldoet. Of je nu emotionele steun, praktische steun of gewoon gezelligheid zoekt, het is er te vinden! Ik wil het leven van de alleenstaande moeder makkelijker en leuker maken. Want samen zijn wij HAPPY SINGLE MOMS 🙂

Ik ben heel erg benieuwd wat jouw situatie en welk ‘profiel’ alleenstaande moeder jij bent. En wat is jouw behoefte als alleenstaande moeder? Je kunt je bericht hieronder plaatsen in het comment veld. 

 

Het supermarktbezoek van de alleenstaande moeder

Het supermarktbezoek van de alleenstaande moeder

“Vroeger” stormde ik na mijn werk snel de supermarkt binnen, waar ik binnen 5 minuten mijn hele mandje vol had en 5 minuten later alles al in mijn kasten thuis had liggen. Snel ff koken en plat op de bank! Herinner jij die avonden nog? Lijken die bij jou ook zo lang geleden?

Isabella2Dat ene supermarktbezoekje, wat ooit maar 5 minuten duurde, koste mij deze week 45 minuten. Om parkeerdrama’s te voorkomen had ik mijn dochtertje met de fiets van de opvang gehaald. Als alleenstaande moeder kun je niet aan je partner vragen of hij de boodschappen wilt doen omdat jij jullie kind ophaalt, dus doe je het allebei. Het nadeel van boodschappen doen nadat je je kind met de fiets hebt opgehaald, is dat ze los rond kan lopen. Ja, ik weet het, ik kan ook een karretje nemen. Maar natuurlijk heb je op de momenten dat je 1 euro nodig hebt, net geen euro in je zak en staat er een rij van heb ik jou daar bij de informatiebalie.

Daarnaast ben ik nogal optimistisch ingesteld, dus ik denk –tegen beter weten in- toch altijd nog dat ik even in 5 minuten die winkel doorsjees.

Mijn dochter kreeg een mooi miniwagentje. Super schattig natuurlijk, zo’n klein meisje van anderhalf, volledig in het roze met een schattige beertjes muts op, achter een klein karretje. De ene helft van de winkel keek met verliefde ogen naar haar en de andere helft met boze ogen omdat ze of over haar heen struikelde of omdat zij tegen hun aanbeukte met haar karretje. Kinderen denken namelijk dat ze de enige in de wereld zijn, dus van uitkijken hebben ze nog nooit gehoord.

Niet alleen het duwen van het karretje vond dochterlief heel erg leuk, wat natuurlijk nog leuker was, was alles wat ze zag in het wagentje stoppen. Vermicelli, chocoladepasta, kaarsen, wc ontstopper, kippenbouten en weet ik wat, belande in het winkelwagentje. Die moet je dan als moeder heel onopvallend weer uit het wagentje halen, want als ze ziet dat je dit doet, kijkt ze je met van die ogen aan “wat doe jij nu?!” en vervolgens pakt ze het gewoon alsnog en stopt het weer in haar wagentje.

Isabella1

Helemaal leuk werd het toen we langs de glazen potjes liepen. Voor ik er erg in had, pakte ze er eentje en die viel per ongeluk uit haar hand. Gelukkig rolde dit potje een paar meter verder, dus niets aan de hand. Maar dat rollende potje vond ze blijkbaar heel erg grappig, dus pakte ze het volgende potje en wilde die ook leuk over de grond laten rollen. Helaas hadden we het geluk geen tweede keer en viel het glazen potje met heerlijke groene boontjes kapot midden op het gangpad.

Laatste uitdaging (dacht ik toen nog); de kassa! Want hoe krijg je het voor elkaar om boodschappen op de band te leggen, te wachten (kinderen houden niet van wachten), het karretje weg te zetten, vervolgens af te rekenen en je boodschappen in te pakken en dit alles zonder dat je dochter hard weg rent. Ik kon maar aan 1 manier denken, en dat was mijn dochter in het mini karretje zetten. Toen was die ene helft die een minuut geleden nog boos keek, ook verliefd naar haar aan het kijken.

Maar ik kon alleen maar denken aan zo snel mogelijk mijn dikke winterjas, sjaal die 5 keer om mijn nek gebonden zat en mijn dikke legging uit te trekken omdat het zweet me uitbrak. Bijna klaar! Dacht ik…..

Natuurlijk was er nog een kerst op de taart. Op mijn ene arm mijn dochter van 15 kilo en aan mijn andere arm de boodschappen tas van vast hetzelfde gewicht, kom ik aan bij mijn fiets. Hoewel het zeer duidelijk is dat ik een kinderstoeltje op mijn fiets heb, vonden mensen het blijkbaar toch een goed idee om hun fiets heel dicht tegen de mijne aan te zetten. Aangezien deze supermarkt direct aan een drukke weg gelegen was, kon ik niet meer dan op een zo min mogelijk lompe manier mijn fiets naar me toe trekken. Even dacht ik dat dit goed gelukt was en zette ik mijn dochtertje in haar stoeltje, ik draaide lichtjes het stuur en tikte heel zachtjes het stuur naast mijn fiets aan.

Heel lichtjes…. Maar toch genoeg om een compleet domino effect te creëren. Nummer 1 ging, gevolgd door nummer 2, 3, 4, 5 ja en zelfs 7 en 8 gingen neer…. Oeps…. Met mijn kind in het stoeltje, de kilozak boodschappen aan mijn arm en een drukke weg naast me, stond ik daar dan. Peinzend hoe ik het in hemelsnaam voor elkaar zou krijgen om deze 8 fietsen weer netjes op hun standaard te krijgen. En daar, waar je soms denkt, in wat voor een maatschappij leven we in hemelsnaam, komen er engeltjes aangelopen. Want ja, ze zijn er zeker nog! Hele lieve mensen die je helpen met fietsen rechtop zetten omdat ze zien dat je met je kind geen kant op kan.

En op zo’n moment, ben ik de helse supermarkttour alweer vergeten en zeg ik vrolijk tegen mijn dochtertje (die het vast niet begrijpt, maar toch), dat het zo fijn is als lieve mensen je pad kruisen, al is het maar voor 1 minuutje!

Heb jij nog een leuk winkelverhaal dat je wilt delen? Je kunt je verhaal hieronder in het commentveld achterlaten, dank je wel! (en een reactie op dit blog is natuurlijk ook altijd welkom 🙂

11 tips hoe je een betere single mom wordt

11 tips hoe je een betere single mom wordt

Je kunt zonder diploma een kind opvoeden. Je hoeft er geen opleiding voor te volgen of je hoeft niet op cursus. Nee, je bent gewoon van de ene op de andere dag “mama”. Hoewel sommige van de onderstaande punten open deuren zijn, is het soms gewoon even goed om tips over de opvoeding te lezen. Daarom 11 tips hoe je een betere single mom wordt. 

1. Stel grenzen

Geloof me, een kind wil weten waar die aan toe is. Ook al zoekt hij/zij grenzen op, ze willen graag dat jij ze stelt, want anders weten ze niet waar ze aan toe zijn. Vraagt jouw kindje iets en is het “nee”, blijf hier dan ook bij. Wanneer ze namelijk door hebben dat jouw “nee” niets betekent en dat ze deze altijd om kunnen buigen naar een “ja”, is het einde zoek. Niet alleen weet je kind niet waar de grenzen liggen, ze worden hier ook nog eens heel verwend van en kunnen hierdoor vervelend worden. Is de vader van het kind nog in het spel? Het is heel belangrijk dat jouw ex dezelfde grenzen hanteert als jij. Een kind kan in de war raken wanneer de regels bij mama anders zijn dan bij papa. (Ik weet dat het soms gewoon niet anders kan. Zorg dan in ieder geval dat de regels in jouw huis heel duidelijk zijn). Als het mogelijk is in de relatie met je ex, betrek hem dan hierin en probeer samen de regels op te stellen en je hieraan te houden. Voor mannen is dit vaak wat moeilijker maar zorg dat hij ze ziet en dat hij zich eraan houdt. Het is mooi als je met de vader overleg kunt hebben m.b.t. regels.

2. Maak regels

Stel een paar basisregels op, als het kan samen met je kind. Het is belangrijk dat het een korte lijst is, zodat kinderen de regels kunnen onthouden. Probeer geen “niet” in de lijst te zetten, want dit is een negatieve benadering en daar moedig je kinderen niet mee aan. Maak er een positieve lijst van, bijvoorbeeld, “lief zijn” (in plaats van “niet vervelend zijn”), “andere mensen helpen’” (in plaats van “denk niet alleen aan jezelf”) of “delen” (in plaats van ‘niet alles voor jezelf houden”).

3. Zorg voor routine

Kinderen vinden het, zoals net al benoemd, fijn als ze weten waar ze aan toe zijn. Routine in het dagelijkse leven is dus heel belangrijk. Zorg dat er in iedere dag routine zit. Bijvoorbeeld opstaan, wassen of douchen, kleren aantrekken en samen ontbijten. s ‘Avonds voor het eten even tv kijken, samen eten, wassen en tanden poetsen, pyjama aan, verhaaltje voorlezen (voor de jongere kinderen) of even achter het internet of tv (voor de oudere kinderen) en naar bed. Natuurlijk zullen er dagen tussen zitten dat je bij iemand op visite gaat of dat jullie op visite gaan, het is dan ook helemaal niet erg dat er op die dag minder ritme is. Probeer dan in ieder geval de volgende dag weer het ritme te creëren. Of zorg ervoor dat je doordeweeks in het ritme zit en het in weekend flexibeler bent.

4. Wees een voorbeeld

Jij bent het eerste voorbeeld wat kinderen in hun leven krijgen, be a good one! Wat is er mooier dan een kind wat jou als voorbeeld heeft en op latere leeftijd jouw voorbeeld ook zal volgen. Dat zij met bewondering naar jou kijken en hopen ooit zo te mogen zijn als jij. Realiseer je dat wat jij doet en wat jij zegt, direct overkomt op je kind. Kijk regelmatig goed naar jezelf en bekijk kritisch of jij het voorbeeld bent, wat je wilt zijn voor je kindje.

5. Wees positief

Beren op de weg zijn altijd te bedenken, maar wat brengen die je? In plaats van aan de vijf redenen te denken waarom iets niet zou kunnen, denk aan die ene reden waarom het wel kan. Positief denken is veel leuker dan negatief denken en het brengt jou en je kind veel meer geluk. Als je kind iets moeilijk vindt en denkt dat iets niet gaat lukken, maak er een leuk spelletje van en bedenk samen waarom het wél zou kunnen lukken. Schrijf vervolgens het doel op en daaronder de redenen waarom het gaat lukken en kijk daar samen iedere dag eventjes naar. Wedden dat hier heel veel positieve dingen uitkomen!

6. Denk in mogelijkheden

Het gaat erom wat wél kan, niet wat er niet kan. Wat is überhaupt ‘niet kunnen’? Door de woordjes ‘niet kunnen’ weg te laten, laat je een kind denken in mogelijkheden en niet in onmogelijkheden. Mijn dochtertje is pas anderhalf, maar ik train mezelf nu al om de woorden ‘kan niet’, niet meer uit te spreken. We zijn zo gewend om klein te denken, bescheiden te zijn en niet te gaan voor grootse doelen. Ik ben ervan overtuigd dat als je leert groots te denken, je ook groots zult krijgen. Mijn motto: You think big, you get big.

7. Alles mag gezegd worden

Leer je kind dat over alles gepraat mag worden. Zo leren ze praten en weten ze dat ze altijd bij jou terecht kunnen wanneer ze ergens mee zitten, maar ook wanneer ze iets stouts hebben gedaan. Je leert ze open te zijn en voorkomt hiermee dat ze gaan liegen of het gevoel hebben dat ze niet met jou kunnen praten.

8. Neem tijd voor jezelf

Ik voel me de eerste minuten nadat ik de deur uit stap, om iets leuks voor mezelf te gaan doen, tot in mijn botten toe schuldig naar mijn dochtertje. Maar wanneer ik op de fiets zit, laat ik het ook los. Ik verdien het ook om een avondje voor mezelf te hebben en ik geloof ook echt dat ik daar een veel leukere moeder van word. Als ik nu zou horen van mijn eigen moeder dat ze nooit iets leuks heeft gedaan voor zichzelf toen ze mij had, zou ik dat echt zielig voor haar vinden en zelfs een beetje medelijden met haar krijgen. Ik hoor liever van mijn moeder dat ze zelfs toen ze mij kreeg, nog volop genoot van het leven en ook af en toe leuke dingen voor zichzelf deed. Ik weet natuurlijk als geen ander dat, vooral als je 24/7 moeder bent, je niet veel mogelijkheden hebt om de deur uit te gaan. Werk aan een netwerk met vrouwen die in dezelfde situatie zitten zoals jij, zodat jullie elkaar een favor kunnen doen. Binnenkort kun je dit via de website van Happy Single Moms doen, dan is er geen excuus meer om eens lekker de deur uit te gaan, want dat verdien je!

9. Leer je kind zijn/haar emoties te uiten

In de huidige maatschappij hoor je vaak ouders tegen hun kind zeggen ‘niet huilen’. Vooral tegen jongetjes hoor ik ouders vaak zeggen “Je bent toch een stoere jongen? Stoere jongens huilen niet”. Mijn mening is dat je een kind dan al vroeg leert om gevoelens te onderdrukken. Het is okay als een kind huilt. Natuurlijk stellen kinderen zich wel eens aan, maar daar zijn ze kind voor. Wanneer je een kind leert om gevoelens te uiten, leren ze ook automatisch dat ze mogen voelen. Door ze te vertellen dat ze niet mogen huilen, leer je ze eigenlijk dat het niet okay is om te voelen. Een van de grootste problemen in onze huidige maatschappij is dat we zo ver van onszelf verwijderd zijn en niet meer weten wie we zijn en niet voelen, simpelweg omdat we bijna niet meer mógen voelen…

10. Laat merken als je iets niet goed vindt

Het is niet erg om boos te worden als je kind iets heeft gedaan wat niet mag. Maar bedenk je goed dat wanneer je boos wordt, of je echt boos bent op hetgene wat je kindje net heeft gedaan of dat je wellicht stress met je meedraagt van je werk of van een ruzie die je net zelf hebt gehad. Doet je kind echter iets wat écht niet mag dan is het goed om dit je kind te laten merken. Sla je kind nóóit! Besef dat slaan een uiting is van jouw machteloosheid, maar dat dit een kind nooit helpt. Zelf een kleine tik die wellicht voor jou onschuldig is, kan grote gevolgen hebben in de emotionele ontwikkeling van je kind. Wanneer je kind iets stouts heeft gedaan is het goed om een plekje te hebben waar je je kind neer kunt zetten zodat ze even af kunnen koelen, bijvoorbeeld de gang. Zorg ervoor dat deze plek niet de slaapkamer of speelkamer is, want dan gaan ze die plek associëren met iets negatiefs. Voor de oudere kinderen kun je een gesprek met ze aangaan.

11. Lach!

Lachen is gezond, voor jou en voor je kind! Jij wilt toch ook graag dat je kind later aan jou denkt en een lachende moeder voor zich ziet?

Heb jij nog een goede tip hoe je een betere single mom wordt? Laat je tip of comment hieronder achter in het vakje voor commentaar. Dank je wel!