Ik ben mama, het draait nu niet meer alleen om mij

Ik ben mama, het draait nu niet meer alleen om mij

Verschrikkelijk vond ik het, dat de vader van mijn kind geen deel van haar leven wilde uitmaken. Dat hij mij zo in de steek liet, was tot daar aan toe, maar zijn eigen vlees en bloed? Hoewel ik wanneer ik heel hard mijn best doe en mijn maximale inlevingsvermogen gebruik, ik me voor kan stellen dat een kind voor hem niet ‘handig’ was. Maar ja…. het kind is er al, hoe kun je als volwassene jouw gevoelens belangrijker vinden dan die van een kind? Deze vragen blijven regelmatig door mijn hoofd schieten.

Wil ik die man nog in mijn leven? Nee! Ik hoef hem nooit meer te zien; laat staan dat ik hem zou willen delen met mijn dochter. Ik ben super blij met mijn meisje en samen kunnen we wat mij betreft de hele wereld aan, no doubt. Maar het gaat niet om mij. Vanaf het moment dat je moeder wordt, gaat het er niet meer in eerste instantie om wat jij voelt, maar wat je kind voelt. De verhalen die ik van moeders hoor die hun kinderen bij hun vader weg halen, omdat ze zelf gekwetst zijn, zijn voor mij net zo hartverscheurend als die van de vaders die niet naar hun kind omkijken.

Het gaat niet om ons; het gaat om die kleintjes en daar zouden de gevoelens van volwassenen voor moeten wijken.

Dus nee, haar vader hoeft ‘wat mij betreft’ niet in haar leven. Maar het gaat niet om mij; het gaat om haar. Zou ik hem met open armen ontvangen ondanks het feit dat er nog nooit iemand zo hard op mijn hart heeft gestaan? Ja! Zou ik hem in het leven van mijn dochter laten; ook al heeft nog nooit iemand mij zo in de steek gelaten als hij? Ja! En zou ik er alles aan doen, ook al heeft hij alles maar dan ook alles bij elkaar gelogen, zodat hij een relatie met onze dochter kan opbouwen? Jazeker zou ik dat doen! Alle pijn en verdriet die ik van hem heb gehad en wat hij mij heeft ‘aangedaan’ (of ik eigenlijk mijzelf) moet ik zelf maar verwerken. Daar mag de eventuele relatie van mijn dochter en hem geen last van ondervinden.

Hij heeft mij natuurlijk niet van alles aangedaan, dat heb ik zelf laten gebeuren. Het makkelijkste wat je kunt doen, is de vinger naar de ander wijzen. Boos te zijn op de ander en de ander van alles en nog wat verwijten. Maar wat schiet je daar mee op? Dan word je niet alleen een vrouw vol met woede en haat, maar ook een moeder met zoveel boosheid. Die moeder wil ik niet zijn. Ik wil als moeder een voorbeeld zijn voor mijn kind. Een moeder die sterk en krachtig is, die vergeeft, die positief in het leven staat en die groeit. En groeien doe je nooit door de vinger naar de ander te wijzen. Groeien doe je door naar jezelf te kijken en te kijken wat JIJ van deze situatie kunt leren. Ook al heeft de ander in jouw ogen niet goed gehandeld; dat is zijn les om te leren en niet de jouwe.

Jij kunt een ander nooit de les lezen, want die les zal de ander zelf moeten leren. Net zoals wij allemaal zelf onze lessen moeten leren.

Natuurlijk heeft mijn ex geen leuke dingen gedaan, maar ik heb het toegelaten. Ik had hem nooit meer binnen moeten laten nadat ik hem de eerste keer de deur heb gewezen. En ook niet na de tweede, derde, vierde en tiende keer. Het is super, super moeilijk om de man van wie je houdt en waarop je tot over je oren verliefd bent de deur te wijzen, omdat de situatie niet goed voor je is. En ja, het wordt nog eens extra moeilijk als hij toch weer op je stoep verschijnt. Ik had op dat moment meer ballen moeten hebben. Nu begrijp ik het helemaal waarom ik dat niet had en ben ook niet boos op mezelf. Maar het zou niet eerlijk zijn om enkel de vinger naar hem te wijzen. Ik heb de vinger naar mezelf gewezen en ik heb daaruit een les geleerd. Door die les ben ik gegroeid als mens. In plaats van naar de liefde van een man te zoeken, ben ik op zoek gegaan naar de liefde in mezelf.

Ik ben dit keer niet verliefd geworden op een man, maar op mezelf. En ik moet zeggen dat ik in mijn hele leven nog nooit zo’n leuke relatie heb gehad!

Eergisteren was hij jarig. Ik wilde hem een dag na zijn verjaardag een mail sturen met foto’s van onze dochter. Niet op zijn verjaardag zelf, omdat ik hem niet van slag wilde brengen. Omdat ik hem niet wilde verplichten om haar foto’s te zien, wilde ik hem een link sturen en de foto’s niet als bijlage sturen. Met een begeleidend schrijven erbij dat hij haar altijd, nu of in de toekomst, mag zien; dat de deur openstaat. Niet omdat ik het wil, want het lijkt me verschrikkelijk als hij ineens in ons leven zou komen en ik mijn dochter zou moeten delen. Nee, ik moet er niet aan denken. Het 24/7 moederschap heeft echt heel veel voordelen en eentje daarvan is, dat ik mijn meisje altijd helemaal voor mijzelf heb en zelf bepaal hoe ik haar opvoed. Maar het gaat niet om mij.

Moet ik als goede moeder niet proberen om een eventuele relatie met haar en haar vader tot stand te brengen? Gaat mijn meisje later vragen of ik alles geprobeerd heb om haar vader in haar leven te laten? Moet ik wel contact met hem opnemen ook al weet ik dat waarschijnlijk de meest hatelijk mail terugkrijg? Moet ik dit doen voor mijn meisje? Of moet ik het allemaal laten zoals het nu is? Blijven bij het meest geweldige team op aarde; het team waar niemand tussen komt. Ik heb de mail (nog) niet gestuurd. Ik heb voor het eerst sinds haar geboorte vrede met het feit dat er geen man in ons leven is. Ik wil het graag vasthouden. Maar ja, het gaat niet om mij….

Herken jij dit dilemma? Of heb jij een ander dilemma wat je graag zou willen delen? Laat je reactie hieronder achter. 

Even over dat alleenstaande moeder zijn

Even over dat alleenstaande moeder zijn

  Omdat ik weet dat sommigen mij er mee identificeren, met die titel.
Omdat ik dat best wel begrijp.
Omdat ik dat niet eens erg vind.
Omdat ik het geen ere-titel vind.
Omdat ik het ook geen belediging vind.
Omdat ik het zelfs geen kritiek vind.
Omdat het eenvoudigweg is wat het is.
Omdat ik weet dat er zoveel misverstanden over zijn.
Omdat ik er helemaal geen taboe over wil.
Omdat ik er gerust wil over praten.
Omdat ik er vaak wat omheen praat, maar nog nooit écht ter sprake bracht.

Daarom en om zoveel redenen meer. Daarom wil ik graag even over dat ‘alleenstaande-moeder-zijn’ bloggen.

130913_GLAM_E&R_FAMILIE_029_vintageWant blijkbaar ben ik dat, een alleenstaande moeder. Wat klinkt die titel toch zwaar zeg. Happy single mommy, dat klinkt al veel luchtiger. Maar goed. Het is meestal wel dat ‘alleenstaande mama’ zijn in combinatie met ‘wat moet dat toch zwaar zijn’, waar ik op aangesproken wordt. Het is zo goed als altijd héél lief bedoeld. Soms een beetje bezorgd zelfs. En vaak lijkt het zelfs een beetje bewonderend. Hoe ik dat doe? En of dat niet ontiegelijk zwaar is? Dat alleenstaande-mama-zijn?

Ik denk inderdaad dat het zwaar is. Om zwanger te worden en er alleen voor te staan. Alleen naar de gyneacoloog, alleen al die hormonen de baas kunnen, alleen die eerste stampjes voelen, alleen de bevalling te doorstaan en dan alleen naar huis. Om daar alleen thuis te komen. Alleen te zijn bij alle ‘eerste keren’ van je kindje en nergens een klankbord te hebben, tenzij misschien bij de lieve, maar professionele mensen van instanties als Kind en Gezin. Ik zou het in ieder geval niet kunnen. Maar gelukkig is dat niet mijn situatie. Niet mijn leventje…

Ik denk inderdaad dat het zwaar is. Om alleenstaande mama te zijn. Ergens helemaal alleen op een appartementje in een vreemde grootstad met een baby op schoot. Zonder vrienden. Zonder ouders. Zonder netwerk. Het lijkt me pure horror. Ik zou het in ieder geval niet kunnen. Maar gelukkig is dat niet mijn situatie. Niet mijn leventje…

Ik denk inderdaad dat het zwaar is. Om alleenstaande mama te zijn. Om na jaren als koppel samen een gezin te vormen en dan opeens, om welke reden dan ook, alleen te vallen. Om dan al die gedeelde taken zélf op te nemen. Om al die routines die je met twee deed nu op je eentje te doen. Om mama en papa tegelijk te zijn. Om je eigen verdriet om het verlies van je partner een plaats te moeten geven én tegelijk je kindje of kinderen op te vangen die ook aan die nieuwe situatie moeten wennen. Ik zou het in ieder geval niet kunnen. Maar gelukkig is dat niet mijn situatie. Niet mijn leventje…

Ik ben geen alleenstaande mama. Althans, zo voel ik me niet. Echt waar, dat meen ik. Die échte alleenstaande mama’s, dat zijn helden in mijn ogen. Ze doen het maar! Iedere dag opnieuw!

Maar ik? Nope. Ik ben écht geen alleenstaande mama.

 

Ja, het is juist dat Luna’s papa en ik uit elkaar gingen toen ik hem vertelde dat ik zwanger was. Dat was even een bittere pil om te slikken, dat ga ik niet verbloemen. Maar ik stond niet alleen. We gingen telkens sàmen naar de gynaecoloog, we kozen samen Lunaatjes naam, we zochten samen uit hoe dat juridisch zat rond familie-namen en erkenning. Hij ontwierp de geboorte-kaartjes, ik zorgde voor de doopsuikers. Hij was aanwezig tijdens de bevalling en zijn armen waren de eerste armen waar Lunaatje in lag. Oh er waren minstens evenveel ‘downs’ als er ‘ups’ waren hoor. En het ging écht niet altijd van een leien dakje. Er vielen heus wel eens woorden. Soms héél luide. En héél harde. Maar uiteindelijk hadden en hebben we geen andere keuze dan telkens opnieuw een uitweg te zoeken en er samen uit te raken. Omwille van dat kleine meisje. Toen. En ook nu. Ik schreef het al eens eerder: Heel veel ‘Luna-dingen’ doen we samen. Oudercontacten zijn daar een mooi voorbeeld van. Of haar verjaardagen. Er wordt wellicht wat meer over-en-weer-gemaild en ge-sms-t dan in gezinnen waar mama en papa wel samen zijn. Ik probeer hem zoveel mogelijk op de hoogte te houden van Luna’s leventje. Hij probeert waar hij kan aanwezig te zijn. Neen het is niet altijd makkelijk. En het is zeker niet evident. Maar alleenstaande mama? Zo voelt het toch niet…

Ja, ik woon alleen met mijn dochtertje. Maar het zou wel héél erg ambitieus en arrogant zijn mocht ik hier staalhard beweren dat ik haar alleen opvoed. Want oma en opa, dat zijn onze klompjes goud! Luna ziet haar oma en opa dagelijks. Ze zijn er àltijd voor ons. Vaak onuitgesproken. Naast de dagelijkse na-schoolse-opvang zorgen oma en opa voor alle baby-sit-taken. Maar nog véél en véél meer zorgen ze voor de mama-opvang. Voor alle grote, kleine, domme, evidente, specifieke, algemene en nog zoveel andere vragen… is het eerste en laatste adres altijd: oma en opa! Onze telefoon belt hen al quasi automatisch. En lang niet alleen voor de vele vragen. Ook voor alle verzuchtingen. Of het stoom-aflaten. Of om gewoon te vertellen hoe lief en snoezig dat kleine meisje ligt te slapen. Voor alles. En altijd. Dag en nacht. En dat mag u heel erg letterlijk nemen. Dus alleenstaande mama? Zo voelt het toch niet…

Ja, strikt genomen val ik wellicht onder de technische noemer ‘alleenstaande mama’. Maar ik doe daar al die écht alleenstaande-mama’s zoveel onrecht mee als ik mij die titel zou toe-eigenen. Want ik kan zomaar bellen naar mijn tante en nonkel als ik opvang problemen heb. Ze staan altijd voor ons klaar. We zijn daar altijd welkom. En ook al zeggen we nog zoveel keer dat ze hun plannen voor ons niet moeten wijzigen, ik weet ook zeker dat ze het wél zullen doen als ik hun hulp inroep. Ook al zijn ze intussen zélf ook oma en opa. En is er zelfs een tweede kleinkindje op komst. En dat geldt bij uitbreiding ook voor de rest van onze familie. Ze blijven voor ons klaar staan! Alleenstaande mama? Zo voelt het toch niet…

Ja, voor de dagdagelijkse zaken ben ik strikt genomen ‘alleen’ verantwoordelijk voor Luna. Maar ik weet dat ik altijd mijn buren kan en mag aanspreken om een handje te helpen of Luna even op te vangen. Ik heb vriendinnen met kinderen en vriendinnen zonder kinderen. En ik weet dat ze altijd ‘beschikbaar’ zijn als ik hen nodig heb. Alleenstaande mama? Zo voelt het toch niet…

Ik heb vriendinnen die ook onder die zo algemene noemer ‘alleenstaande mama’ vallen. Ik durf niet eens beginnen om mezelf met hen op één lijn te plaatsen. Ik voel hun pijn als ze hun kindjes keer op keer voor enkele dagjes of voor een weekje moeten missen. Terwijl ik het typ besef ik hoe fout het is: ik voel hun pijn niet, al probeer ik me in te leven. Zij voelen die pijn. Ik moet mijn meisje zo weinig missen dat het wel héél erg arrogant is om te beweren dat ik weet hoe dat voelt. Ik zou het niet kunnen, wat zij kunnen. Alleenstaande mama? Zo voelt het toch niet…

Let wel, er wordt hier ook wel eens gesakkerd hoor. En gevloekt. Luid gevloekt. En er wordt hier ook wel eens gewenteld in een bad vol zelfmedelijden. En traantjes gelaten. Dat gebeurt hier ook soms. En niet alleen door kleine meid.

130913_GLAM_E&R_FAMILIE_039_vintage

Ik wil ons leventje niet promoten. Of dat alleenstaande-mama-zijn aanraden. Zeker niet. Maar toch heeft het ook wel zo zijn voordelen. Wij zijn zo ontzettend hard op elkaar ingespeeld, Lunaatje en ik. Een blik, een half woord, een grimas,… volstaat om elkaar te begrijpen. Luna kende nooit een andere situatie dan onze huidige ‘mama en Luna’ situatie. Mama’s afspraken en regeltjes zijn Luna’s afspraken en regeltjes. Er is daar nooit discussie over. Zoveel dingen verlopen hier gewoon onuitgesproken. En vlotjes. We hoeven enkel rekening te houden met elkaar. En dat gaat eigenlijk vanzelf. Luna en mama. Mama en Luna. Two girls, one team. We rule our world :-).

Maar wij leven na al die jaren wél nog steeds op een roze wolk. En voor je bewonderend zegt dat dit dankzij onze positieve ingesteldheid is, moet ik dat in alle eerlijkheid meteen al nuanceren. Ja, wij zijn vrolijke meisjes. Ja, wij zijn gelukkige zondags-kinderen. Ja, wij zijn positieve meiden, wij twee. Maar het is makkelijk voor ons om positief te zijn. Want als we dreigen van onze roze wolk te vallen, dan weten we dat we een heel stevig en breed vangnet hebben dat ons bijna ongemerkt opvangt én terug op die vertrouwde wolk plaatst.

We houden van ons leventje. We houden van elkaar. We zijn het nooit anders gewoon geweest. En alleen? Ik ben nooit alleen, er is altijd dat lieve kleine meisje…

Herken je je in Luna’s verhaal of heb je nog een reactie voor Luna? Je kunt deze achterlaten in het commentveld hieronder. 

Liever alleen of samen met een man?

Liever alleen of samen met een man?

Vorige week donderdag kwam er een account manager voor onze CV-ketel op bezoek. Ik had wat offertes aangevraagd omdat de ketel gekke geluiden maakte. Ook de beste man vond het niet al te best klinken en opende de kap van de ketel. “Levensgevaarlijk” riep hij meteen. De bovenkant van de kap was al weggesmolten. Hij trok direct de stekker van de ketel eruit “niet meer gebruiken mevrouw”. Ik vroeg nog doodleuk, “mag ik de stekker er wel weer even insteken als ik moet douchen?”. Hij keek me verbaasd aan en liet vervolgens even zien waarom de kap weggesmolten was.

Wanneer je de warme kraan of verwarming aanzette, kwamen er letterlijk vlammen uit de ketel. De stekker heb ik er dus maar niet meer in gedaan. 

Mijn dochtertje en ik zaten vanaf donderdag dus zonder warm water én zonder verwarming. Met een klein kacheltje hielden we ons zelf een beetje warm en we konden bij onze lieve buren douchen. Hoewel we een klein kacheltje hadden, was het niet waanzinnig warm in huis. En als je koud bent, heb je de neiging (ik althans) om niets te doen. Dus zowel zaterdag als zondagmorgen heb ik lekker mijn mega grote dekbed van het bed afgehaald en op de bank gelegd. En zo hebben we heerlijk twee ochtenden doorgebracht; op de bank onder een dekentje voor de tv. Hoewel ik mijn dochter normaal maximaal een half uurtje per dag tv laat kijken, vond ik dit wel een reden om een uitzondering te maken. Ik vertelde dat het haar ‘feestdag’ was en dat zij mocht beslissen wat ze wilde. Ook al is ze nog geen 2 jaar, ik had het idee dat ze het wel begreep. Ze mocht lekker onbeperkt crackertjes eten met de bak voor haar neus en ze mocht de hele dag ‘sap’ (uiteraard biologisch en zonder suiker, maar voor haar een feest) drinken.

Ik heb ervan genoten! En zij ook. Want ze keek me steeds met haar donkerbruine kijkers stralend aan en gaf me zo tussendoor een kus en een dikke knuffel (en heel soms een hapje van haar crackertje).

mom-863052_640

In de middag zijn we lekker op pad gegaan en hebben we leuke dingen gedaan. Het voelde echt als een ‘moeder-dochter weekend’. Tijdens dit weekend realiseerde ik me hoe geweldig deze tijd samen is en dat je die tijd nooit zo intens met elkaar zou hebben beleefd als ik een partner gehad zou hebben. Nu wil ik niet zeggen dat ik blij ben dat mijn dochter geen vader heeft (of wel heeft, maar die zich niets van haar aantrekt). Laat ik voorop stellen dat ik het liefste zou hebben dat hij er wel zou zijn. Maar ik wil uit iedere situatie iets positiefs halen en ik vind het wel heel positief dat ik dit zo alleen met mijn dochter mee mag maken. Dat ik deze pure en intense liefde van haar mag voelen. Ik hoef die liefde voor haar niet te delen, en zij ook niet.

Want ik heb de volledige tijd met haar. Ik mag volledig genieten van haar lach, van de dansjes die ze maakt, van de liedjes die ze probeert te zingen, van haar handje die steeds mijn hand pakt omdat ik ergens met haar heen moet om te kijken, van de gekke gezichten die we naar elkaar trekken, maar vooral van haar liefde, van haar kusjes en van de mega grote knuffels die ze me geeft.

Lang heb ik gehoopt op een relatie en ik heb er ook een gehad. Niet alleen hoopte ik dat voor mezelf maar ook voor haar, zodat zij een vaderfiguur in haar leven zou hebben. Ik heb dat nu compleet los gelaten. Wellicht komt er ooit wel een man op m’n pad maar ik zie dan wel hoe ik daar mee om ga. Maar het hoeft nu niet per se, mijn geluk hangt er niet vanaf. Het zit niet in mijn hoofd en ik zit er eerlijk gezegd niet op te wachten. Want een man betekent ook alle aandacht verdelen en minder aandacht voor mijn meisje hebben. Ze is nu nog zo klein en dat duurt maar eigenlijk nog maar heel eventjes. So why need a man when I have her?

Natuurlijk kan een kind een man niet vervangen en is het echt wel heel erg fijn om leuke dingen met een man te doen. Een beetje daten en wat er allemaal bij komt kijken, en natuurlijk wil ik niet mijn hele leven alleen blijven. Maar voor nu hoef ik geen vastigheid. Ik zie later wel wat er gebeurt en wat het leven voor mij in petto heeft. Ik vind het nu heel erg fijn dat ik – voor het eerst in mijn leven – niet met de gedachte loop dat ik perse een partner in mijn leven wil. Dat mijn geluk niet afhangt van een man of het hebben van een relatie.

Ik heb mijn geluk gevonden, niet alleen doordat ik iedere dag wakker word in een huis waar een lief engeltje woont, maar ook omdat ik gelukkig ben met mezelf!

Hoe voelt dat voor jou? Ben jij compleet gelukkig met je kind(eren) alleen, of zou je graag een man in je leven willen? Laat je bericht hieronder achter.