7 tips voor Single Moms, die je leven wat makkelijker maken

7 tips voor Single Moms, die je leven wat makkelijker maken

Sommige alleenstaande mama’s zijn al alleen vanaf het moment dat zij moeder werden, terwijl anderen het in eerste instantie nog met z’n tweeën hebben gedaan. Hoe het ook is gekomen, je bent nu een alleenstaande mama. Dit heeft begrijpelijk nadelen, maar ook veel voordelen. Het allergrootste voordeel is natuurlijk dat jij de liefde van je kind(eren) niet hoeft te delen (wanneer ze bij jou zijn). En wat is er nou fijner dan de liefde van je eigen kind(eren). Omdat er natuurlijk uitdagingen zijn in het alleenstaande ouderschap, geven we je deze week 7 tips voor single moms, die je leven iets makkelijker kunnen maken.

  1. Creëer routines:

We weten allemaal dat het soms een gekkenhuis is met alles wat je moet doen en regelen. Kind, werk, boodschappen, huishouden, koken, noem maar op. Val niet in de valkuil om je te laten leiden door de waan van de dag, maar creëer routines. Pas dan word je zo min mogelijk verrast door onverwachtse dingen en houd je je stressniveau zo laag mogelijk. Een paar voorbeelden:

  • Sta s’ochtends bijvoorbeeld iets eerder op zodat je meer tijd hebt en je rustig kunt voorbereiden op de dag.
  • Wanneer je kookt, kook dan wat meer porties zodat je die kunt invriezen. Je kunt hier dan op drukkere dagen van eten.
  • Plan een vaste speeldag in bij een vriendje zodat je het huis kunt schoonmaken of doe dit wanneer je kind z’n middagdutje doet.
  1. Vraag om hulp:

Helaas komt hulp maar zelden aanwaaien, maar gelukkig zijn er wel heel veel mensen die je willen helpen, dus VRAAG. Zonder vragen weten zij niet dat jij om hulp verlegen zit en maak je het jezelf echt onnodig lastig. De mensen om je heen zijn vaak blij als ze je mogen helpen omdat ze zelf ook inzien dat je het zwaar hebt. Dus:

  • Vraag of je een keer bij iemand mag eten.
  • Vraag of iemand wil komen oppassen.
  • Vraag of je kind een nachtje mag komen logeren.
  • En vraag of iemand een boodschap voor je wil doen.
  1. Bouw een netwerk:

Als alleenstaande moeder is een netwerk essentieel! Met een netwerk maak jij je leven namelijk echt een stuk makkelijker. Dus kijk om je heen en maak gebruik van je netwerk; denk aan ouders, andere familie, vrienden, buren, enzovoort. Natuurlijk zijn alleenstaande mama’s – die in eenzelfde situatie zitten als jij – het fijnste netwerk wat je kunt hebben. Dus probeer daar contacten mee te leggen zodat je elkaar kunt helpen. Heb je deze mensen niet? Dan weet je (als het goed is) dat Happy Single Moms dit voorjaar online gaat met haar nieuwe website. Daar kun je op een gemakkelijke manier in contact komen met gelijkgestemden. Er is dus geen excuus meer voor je om een geweldig netwerk op te bouwen waardoor jij je leven makkelijker kunt maken.people-23733_1280

  1. Maak regels:

Behalve dat het voor jou een handvat geeft, is het voor je kind heel erg fijn om regels te hebben. Kinderen willen weten waar ze aan toe zijn. Regels bieden een kind houvast en scheppen duidelijkheid en hierdoor ook veiligheid . Wanneer het kind weet wat er van hem of haar verwacht wordt, weet het kind ook wat ze van jou als moeder kan verwachten. Deze duidelijkheid en veiligheid helpen het kind weer om hun zelfvertrouwen op te bouwen. Maar door regels leren kinderen ook beter naar je te luisteren, wat jou weer kan helpen.

  1. Zoek een ‘mentor’:

Heeft jouw kind geen vader in zijn leven? Het is belangrijk dat zij – buiten jou – een volwassen persoon in hun leven hebben naar wie ze toe kunnen gaan als ze vragen of problemen hebben, of gewoon omdat ze hun verhaal willen doen. We weten zelf allemaal dat we vroeger ook niet altijd zin hadden om naar onze moeder toe te gaan om te praten, ondanks dat je wel graag wilde praten. Kijk eens rond in je omgeving en bekijk wie deze persoon voor je kind zou kunnen zijn. Vanzelfsprekend is het belangrijk dat je kind met deze persoon overweg kan en dat diegene (bij voorkeur man) ook die persoon in het leven van je kind wil zijn.

  1. Maak tijd voor jezelf:

We vergeten het regelmatig (en sommigen wellicht altijd) tijd voor jezelf te nemen! Maar toch is dit oh zo belangrijk, want jij bent belangrijk. Iedereen heeft tijd voor zichzelf nodig, dus jij ook. Al is het maar een uurtje zodat je even lekker naar buiten kan, kunt gaan sporten, winkelen een drankje doen of wat je maar wilt. Dus gebruik dat netwerk; gebruik je (nieuwe) vaardigheid om te vragen en gun jezelf ook even ‘me-time’.

  1. Maak tijd voor je kinderen:

Dit is wellicht een open deur, maar echt tijd maken voor je kinderen is super belangrijk. En dan bedoelen we niet dat je allebei thuis bent, je kind speelt terwijl jij de afwas aan het doen bent. Nee, tijd dat jullie ook echt samen iets doen. Natuurlijk heb je het erg druk en moet je het huishouden doen. Maar probeer het dan eens gezellig samen. Of doe je ding en spreek met je kind(eren) af dat je daarna samen iets leuks gaat doen. Een kind heeft niet veel nodig, dus als jij met je kind(eren) speelt, wat het ook is, geef je de volledige aandacht en dat maakt ze al helemaal happy!

Heb jij zelf tips? Deel ze dan met de andere alleenstaande mama’s, door je tip hieronder te plaatsen.

Gevlucht uit een huwelijk; voor geluk, vrijheid en veiligheid.

Gevlucht uit een huwelijk; voor geluk, vrijheid en veiligheid.

Gevlucht uit een huwelijk; voor geluk, vrijheid en veiligheid.

De dappere keuze van een moeder om te kiezen voor het welzijn van haar kind. Helemaal alleen met haar dochtertje, ver weg van haar eigen land. In een land waar ze de taal en cultuur nog niet machtig is. Uit een cultuur waar het niet gebruikelijk is om te scheiden. Ze lijkt niet bang. Niet voor de toekomst en niet voor de mening van de buitenwereld. Maar ze is het wel. Als ze om zich heen kijkt hoort ze veel en toch ook heel weinig. Ze lijkt gevangen in haar eigen taal. En toch is er hoop. Geholpen door vreemden die haar en haar dochtertje een tweede kans bieden op geluk. Een toekomst, in haar nieuwe thuisland. 

De jaren verstrijken en de band tussen de twee wordt hechter. Er ontstaat een eenheid tussen moeder en dochter. Haar dochter wordt ouder en begrijpt steeds meer van de beproevingen en opofferingen van haar moeder. Ineens beseft ze dat dit onvoorwaardelijke liefde is. De dochter groeit op in een liefdevol thuis en ziet haar moeder uitgroeien tot een zelfstandige en zelfverzekerde vrouw. Deze vrouw heeft inmiddels haar plaats voor zover mogelijk veroverd in haar nieuwe thuisland, hoe moeilijk dat ook is. In dit land is ze namelijk de buitenlander en in haar geboorteland de buitenstaander. Twee werelden waarvan ze zich bij beiden nooit echt meer thuis zal voelen.

mom-75701_640
De dappere keuze van een vrouw. Niet zomaar een vrouw. Maar mijn moeder.

Gevlucht uit een relatie; voor veiligheid, geluk en vrijheid. Heeft de geschiedenis zich herhaald? Ik kijk in de spiegel. Ook ik ben niet alleen. In mijn handen hou ik iemand stevig vast, namelijk mijn dochtertje. De dappere keuze om – net als mijn moeder – te kiezen voor het welzijn van mijn kind. Ik vertel mijn dochtertje dat alles goedkomt en dat ik zielsveel van haar hou. Gek genoeg denk ik dat ze me begrepen heeft. Ik beloof haar dat alles goedkomt. Ik lijk niet bang. Toch ben ik het wel. Ik voel een achtbaan aan emoties. Angst, geluk, onzekerheid, verdriet en woede. Maar bovenal voel ik me trots dat ik na een reeks nare gebeurtenissen nog de kracht heb gevonden om te vechten. Angst wordt niet mijn raadgever, alhoewel de verleiding groot is.

Mijn dochtertje is mijn grote liefde, mijn grootste zegen. Ik kan niet zeggen dat ik het altijd makkelijk heb maar ik haal iedere dag weer kracht uit haar energie, haar liefde. Ze zeggen weleens dat je alleen hetgeen op je bordje krijgt wat je ook aankan. Ik geloof nu oprecht dat het – zeker in mijn geval – klopt. Het (single) ouderschap is niet altijd makkelijk. De zorg voor je kind kun je niet delen, zowel niet op emotioneel gebied als praktisch gezien. Zeker niet tijdens lange (of liever gezegd korte) nachten als je kind ziek is en de wekker vroeg afgaat omdat het tijd is om te gaan werken. Zelf uitzieken is er ook niet altijd bij.

En ja, ook ik huil weleens als het me allemaal even teveel wordt of als ik graag meer tijd wil voor mezelf. En toch duren die momenten kort, want ik prijs me gelukkig met wat ik heb. Ik kijk niet meer naar de gras van de buren. Mijn eigen gras is zo groen als dat ik zelf maar wil inzien.

De jaren verstrijken en de band tussen ons drieën wordt hechter. Dochterlief is inmiddels bijna vier. Ze weet niet beter dan dat ze in een liefdevol gezin opgroeit met haar mama en haar oma. Vol trots vertelt ze tegen iedereen die het maar wil horen dat ze een mama en een oma heeft en dat we altijd leuke dingen doen met zijn drietjes. Mijn dochter staat vrolijk, tevreden en wijs in het leven. Dat bewijst maar meer hoe belangrijk het is om je gevoel te volgen in plaats van de mening en verwachting van de buitenwereld. Hoe mooi zou het zijn als we niet alles en iedereen in een hokje willen plaatsen. Hokjes suggereren vooropgestelde (of opgelegde) meningen en emoties. Hoe vaak hoor ik niet dat mensen vinden dat we het goed doen ondanks dat we ‘een gebroken gezin’ zijn. Pardon?! Zo’n compliment begint goed en eindigt voor mijn gevoel met een negatieve lading.

Nu moet ik ook eerlijk bekennen dat ik een grote allergie heb voor de term gebroken gezin. Gebroken suggereert in mijn ogen incompleet. Ons gezin is compleet, weliswaar in een andere gezinssamenstelling.

Heeft de geschiedenis zich herhaald? Ons gezin bestaat uit vrouwen die in hun leven door schade en schande hebben geleerd zichzelf trouw te blijven en te vechten voor hetgeen ze liefhebben, onvoorwaardelijk. Met gevoel en intuïtie als raadgever in plaats van angst of de wereld als raadgever. En dat hoop ik ook mijn dochtertje mee te geven in haar opvoeding. Dat de keuzes die ze in haar leven zal maken gebaseerd zullen zijn op haar eigen gevoel. Keuzes ter verrijking van haarzelf, niet ten koste van haarzelf. Misschien is ‘Mag de geschiedenis zich herhalen?’ een betere vraag. Als dat betekent dat mijn dochter net als mijn moeder en ik opgroeit tot een gelukkige, stabiele en zelfstandige vrouw, dat zeg ik volmondig ‘ja’. Maar voor nu heeft de geschiedenis zich al deels herhaald. Mijn moeder en ik vormen samen met mijn dochtertje een eenheid. Geen gebroken gezin. Wij hebben iets veel mooiers dan dat; een drie eenheid…

Alleenstaande mama, superhero?

Alleenstaande mama, superhero?

 

Deze week ontving ik een mail van Ester. Zij is zelf moeder, maar geen alleenstaande mama. Ze schrijft zelf regelmatig blogs en schreef onlangs een blog over het diepe respect dat zij heeft voor alleenstaande moeders/vaders. Aan de andere kant, poste ik afgelopen week een plaatsje over dat Single Moms Super Hero’s zijn, en dat riep de volgende reacties op:

“Iedereen die een kind opvoedt is een super hero!”

“Je mag er vanuit gaan dat alle moeders hun best doen, meer kunnen ze niet… het is het hele ‘sfeertje’ wat om het alleenstaande-moeder zijn heen hangt, wat het zwaar maakt…. is mijn mening.”

ff9004f74c99bbb313fd6d794ba5f0de“Je taak volbrengen is nog geen super hero stuff als je het mij vraagt. Ik werk fulltime en ben alleenstaande moeder maar zie mij zelf echt niet als super hero! Gewoon een moeder die haar best doet en doet wat ze moet doen.”

“Ik voel me niet beter dan niet-alleenstaande moeders of niet-werkende alleenstaande moeders. Alle moeders doen hun best, hoe hun situatie ook is.”

Ik vond dat interessant om te lezen. Want natuurlijk is iedere moeder een hero, al helemaal voor hun kinderen. En natuurlijk is een alleenstaande moeder niet beter als een moeder die nog bij haar partner is. Maar heeft een alleenstaande moeder niet wat heftige uitdagingen te verduren dan een moeder die nog bij haar partner is?

Verdiend een alleenstaande moeder daarom niet af en toe een beetje extra waardering?

Begrijp me niet verkeerd, ik hoef ook niet iedere dag een veer in m’n reet, en ik hoef ook niet iedere dag de hemel in geprezen te worden, want we doen gewoon wat we moeten en zeker ook wat we willen doen. Maar af en toe een waarderend woordje van iemand, mag toch best wel? Af en toe wat waardering voor het werk dat wij alleen doen, mag toch wel? Want ten opzichte van een moeder die nog bij een partner is, staan wij er toch wel alleen voor. En zonder hierover zielig te doen, dat is soms best een uitdaging.

Dus voor al die alleenstaande moeders wil ik deze lieve woorden van Ester heel graag delen:

silhouettes-68153_1280

 

Het is maar sinds ik zelf mama ben, dat ik een enorm  respect opgebouwd heb voor alleenstaande moeders/vaders.

Het gebeurt niet vaak, maar wanneer ik een dag alleen ben met de kinderen zorg ik ervoor dat alles stap voor stap uitgestippeld staat in m’n hoofd. Het eten maak ik de dag voordien, zodat het enkel nog hoeft opgewarmd worden, liefst een maaltijd die gemakkelijk binnen gaat (niet altijd de gezondste). Voor het gemak zet ik broer en zus na het eten voor de televisie zodat ik de tijd heb om de tafel af te ruimen en indien mogelijk de vaatwasmachine te vullen. De rest van het huishouden blijft al snel liggen. Een tripje  naar de supermarkt is een volledige no-go, aangezien de jongste huilt omdat ze aandacht wilt en de oudste zich op de grond smijt bij elke opmerking. Geen was/plooi/strijk, geen stofzuiger die eens snel onder de tafel gaat, en die potten was ik morgen wel af (terwijl Matthijs zich met de kinderen bezighoudt).

Respect voor alle moeders/vaders die er te vaak alleen voor staan en toch een goede opvoeding meegeven. Diegene die presteren op de job, ondertussen een lieve ouder zijn, het huishouden onder controle houden en hun sociale contacten onderhouden. Respect voor diegene die er ’s nachts alleen voor staan wanneer de kinderen je elk uur wakker roepen. Zij die elke dag opnieuw relativeren, optimistisch denken, plannen en organiseren zodat hun kinderen niet de dupe worden van de situatie.

Eerlijk waar, respect. Dikke duim!

Wat vind jij  hiervan? Verdienen alleenstaande mama’s af en toe wat extra waardering? Laat je bericht hieronder achter, dank je wel!