Nieuwe liefde van m’n ex

Nieuwe liefde van m’n ex

In mijn vorige blog heb ik jullie meegenomen in mijn verhaal over de liefde. Het vinden van een nieuwe liefde is niet alleen bij mij gebleven maar mijn ex-man heeft inmiddels ook al een aantal maanden een nieuwe liefde. Ik heb hem altijd een nieuwe relatie gegund, ondanks al onze verschillen.

Alleenstaande mama Ellen3

Elkaar niet het licht in de ogen gunnen ontneemt ook je eigen geluk en rust. Dit wilde ik niet voor mezelf en ook niet voor mijn twee zoontjes.

Voorheen heb ik nooit heel erg stilgestaan bij het feit dat een nieuwe vriendin mij emotioneel zou raken. Dit, omdat ik op elk vlak al helemaal los was van mijn ex. Toch ontstond er een soort onrust in mij toen ik van haar bestaan af wist. Niet vanuit jaloezie naar mijn ex-man toe, maar het besef dat zij rondom mijn kinderen zou zijn. Sterker nog, mijn ex-man liet de kinderen al bij haar logeren bij de tweede ontmoeting. Was ik het hier mee eens? HELL NO! Toch moest ik die onrust weer kwijt zien te raken, want ik heb nooit de intentie gehad om in een strijd te verkeren met mijn ex-partner en nieuwe partners. Toch kon het idee mij niet loslaten dat zij ‘moedertje’ zou spelen met mijn kinderen. Wellicht komt er nog enige vorm van kleineren naar voren in mijn woordkeuze, maar ik ben ook maar mens. Ik ben alle feiten op een rij gaan zetten en er kwam maar één conclusie uit: Ik ben en blijf hun moeder en zij groeien bij en mijn vriend op. Inmiddels rooi ik de toko hier al ruim twee jaar. Hoe komt het dan dat je als moeder ineens zo begint te twijfelen aan je eigen kunnen en opvoeding?

Alleenstaande mama Ellen1Tijdens de scheiding heb ik hulp gezocht om mijn scheiding te verwerken. Middels een psychosociaal therapeute ben ik mijn oude, niet helpende gedachten, gaan vervangen door helpende gedachten. Toch blijven oude patronen soms de hoek om kijken en moest ik hier echt even naar terug grijpen. Een aantal dagen malend en in conclaaf met mijzelf en anderen kon ik eindelijk een antwoord geven op mijn eigen vragen. In mijn geval komt het voort uit bescherming. Vanuit het verleden wilde mijn ex-schoonfamilie altijd erg veel aanspraak maken op mijn kinderen en gingen ze hierin mijn grenzen over. Die bijbehorende gevoelens staken weer de kop op. Totaal onterecht begon ik aan mijzelf te twijfelen en aan de liefde van mijn kinderen voor mij.

Een aantal weken zijn voorbij gegaan, wat zeg ik? GEVLOGEN! En de eerste ontmoeting staat gepland. Kijk ik er naar uit? Nee. Ik zou hier heel sociaal wenselijk kunnen antwoorden, maar nee.Allleenstaande mama Ellen2

Het gaat er voor mij puur om, om haar eens te ontmoeten, mee te maken en te weten waar mijn kinderen verblijven als ze met hun vader mee gaan. En wellicht moet het ijs eerst even gebroken worden.

Het is een nieuwe situatie en daar hoort gewenning bij. Het belangrijkste dat ik hieruit mocht leren is te blijven vertrouwen op mijn eigen kunnen en in de opvoeding die ik mijn kinderen meegeef. Kinderen voelen wat echte liefde en aandacht is en daar mag je als moeder (en vader) op blijven vertrouwen!

Voor alsnog; Volg je hart, want dat klopt!

#Win – Moederdag in Caribische Sferen

#Win – Moederdag in Caribische Sferen

Caribische sferenOp moederdag word ook jij als alleenstaande moeder in het zonnetje gezet. Hoe leuk zou het zijn als jij samen met je kind (of met een vriendin wanneer je kind niet bij je is) een gezellige dag uit kan gaan? 

Wat dacht je van een speciale moederdag in Caribische sfeer?

Met workshops, muzikale optredens, lekkere hapjes, bijzondere gasten en een humoristische theatervoorstelling. Jetty Mathurin is de moeder van iedereen en heeft dit keer de volgende gasten uitgenodigd om samen met haar de Moederdag show vorm te geven: zangeressen Shirma Rouse, Izaline Calister en collega cabaretière Soundos Ahmadi. 

Deze dag kent een geweldig leuk programma (georganiseerd door Tori Oso Utrecht): 

13.00 uur -15.30 uur 
Standhouders met bijzondere sieraden, tradionele en moderne hoeden en unieke tassen.

Ontspannen tijdens een stoelmassage of je handen en nagels laten verwennen.

13.00 uur – 18.00 uur 
Surinaamse koek van Oma Nel | Surisnacks van Javaans Meisje

13.30 uur – 14.15 uur 
Workshop Kawina Percussie door Giovanni Essed

14.30 uur – 15.15 uur (1e verdieping Hekman Foyer)
Mini talkshow ‘Single mom & Single dad aan het woord” o.l.v. Linda Nooitmeer met o.a. Myra de Wildt (oprichtster van Happy Single Moms), Maureen Dulder en Nedra Anijs

15.20 uur – 15.30 uur 
Performance one woman brassband Dutch Dholi 

15.30 uur – 18.00 uur 
Theatervoorstelling Jeetje….wat een moeder! Jetty Mathurin, Izaline Calister, Shirma Rouse en Soundos El Ahmadi. (incl pauze)

Wat moet je doen om kans te maken op 2 kaartjes voor deze geweldige dag op zondag 10 mei: 

1. Schrijf je in voor de nieuwsbrief van Happy Single Moms aan de rechterkant van deze pagina

2. Vertel ons wie jij wilt verassen met de Moederdag en waarom?

(De winnaar wordt donderdag 7 mei bekent gemaakt)

Tweestrijd

Tweestrijd

 Ik merk aan mezelf dat ik sinds de scheiding continu maar in tweestrijd zit. Enerzijds wil ik mijn kinderen alle aandacht van de wereld geven, anderzijds ben ik er zelf en het huishouden ook nog.Alleenstaande-mama-Kimm1

Laat staan vrienden en familie. Dagelijkse strijd wanneer ze spelletjes willen spelen na het eten en ik het huis na een 9-urige werkdag ook nog enigszins onder controle wil hebben. Hou ik me na het eten met de meiden bezig, dan voel ik me een slechte moeder omdat het huis zo’n troep is. Hou ik me met het huishouden bezig, dan voel ik me een slechte moeder omdat ik dan in mijn brein me inprent dat ik mijn meiden verwaarloos.

Gesprekken waar nooit een einde aan komt of eindigt met een open einde, om de dag erna weer in de herhaling te gaan. Keer op keer hou ik me voor dat de meiden niks tekort komen, alle tijd van me krijgen wat ze nodig hebben. Maar dat een moeder zijn meer inhoudt dan alleen maar spelletjes spelen, cakejes bakken en naar de kinderboerderij of speeltuin gaan.

Buiten het fysieke geregel is er nog het emotionele geregel. Gesprekken met de kinderen waarom mama en papa niet meer samen zijn heb ik tot in den treure gevoerd. Vooral met de oudste. Zij wilde en kon er niet bij waarom mijn ex en ik niet meer bij elkaar waren.We konden toch gewoon weer in een huis wonen? We konden toch gewoon weer verliefd op elkaar worden, zo moeilijk was dat toch niet? Ondertussen in het heetst van de strijd nam ze de twee jongsten ook mee in haar verdriet. En zo kon het plots zomaar gebeuren dat we opeens met z’n viertjes zaten te huilen.

Zij omdat ze hun papa misten en ik om hun verdriet. Ik was er immers verantwoordelijk voor

2 jaar verder voer ik nog steeds de meeste gesprekken met mijn oudste dochter. Nu ze in de puberteit zit, vindt ze het nodig om diegene die het meest bij haar is eens uitvoerig te testen. Ik dus. Geduld in deze is een schone zaak, ware het dat ik deze niet bezit. En als ze dan zo tegen me staat te schreeuwen dat het allemaal mijn schuld is, tel ik maar eens langzaam tot 10 en hou mezelf voor dat het in de loop der jaren alleen maar erger zal gaan worden aangezien ze pas in haar 11e levensjaar zit.

Dat een moeder zijn inhoudt, dat je je verantwoordelijkheid voor die mini-mensjes moet nemen. Fulltime werken staat hierbij op nummer 1. Zorgen voor een dak boven hun hoofdje en eten in hun maatje. Kleren en schoenen staan op nummer 2. Ruzie, oorlog, gesprekken met mijn alter ego. De rest is allemaal secundair. Het huis moet opgeruimd en netjes zijn. De vuilnis niet vergeten op donderdagavond buiten te zetten. Wc en badkamer grondig poetsen en ondertussen de was inzetten en de droger. Want deze laatste twee zijn onlosmakend met elkaar verbonden, de een kan niet zonder de ander. 

Alleenstaande-mama-Kimm3Na zo’n dag is de tweestrijd volop aanwezig en moet ik mezelf tot rust vermannen. De dag erna begint het hele feest namelijk weer opnieuw. Strijd met mezelf, werken, huishouden en kinderen. En steeds heb ik het idee dat ik wat of iemand vergeet. Als ik uitgeput op de bank lig tegen een uur of tien, de kids dan gewassen en gestreken in bed ligen, het huis dan wel aan de kant is en de droger en wasmachine draaien, dan bedenk ik me wie ik continu vergeet; “mezelf”.

 

 Ik ben dan wel een fulltime mama, maar waar en wie ben ik eigenlijk?

Werken, kids, huishouden, slapen en repeat. Meestal komen de tranen dan naar boven en vind ik mezelf plotsklap zielig. Met een glaasje Hugo en skyradio dan ook nog op wil, dit wel eens ontpoppen tot een ware stortregen. Daar zit je dan met je 37 jaar..te huilen als een baby omdat je uren te kort komt in een dag. Te huilen omdat je zoveel meer wilt dan je eigenlijk tijd hebt

Als de deur van de woonkamer dan heel langzaam open gaat en mijn jongste dochter daar dan staat met haar haartjes omhoog, duim in de mond en haar favoriete knuffel tegen haar neusje aan, probeer ik snel de tranen weg te vegen. “Mama, waarom huil je? Heb je ergens pijn”?..”of moet je huilen omdat je iemand zo mist”?

Terwijl ze met haar handjes mijn tranen droogt, zeg ik zachtjes dat ik mezelf zo mis.

Starend en bezorgd blijft ze me aankijken met haar blauwe ogen. “Het is niks schat, mama moest gewoon even huilen. Het is alweer goed nu jij er bent”. En terwijl ze me omarmt en we samen nog zo een tijdje blijven zitten besef ik dat ik mezelf de komende jaren nog vaak zal moeten gaanmissen aangezien mijn meiden nog erg jong zijn. En net als het gemis dat slijt van vrienden die je in de loop der jaren kwijt raakt door onbegrip, zal dit gemis van mezelf ook slijten.

 

Liefde krijg ik in drievoud terug. En dat telt velen malen zwaarder dan dit gemis… 

Dikke kus, Kimm. X.

Single mom & friends

Single mom & friends

In mijn vorige bericht heb ik in het kort verteld wie wij (mijn dochter en ik) zijn. Inmiddels is CC (de bijnaam van m’n dochter, spreek uit als sisi) al 6 maanden! Wat gaat dat toch snel hè! Nu de mooie dagen weer zijn begonnen is het tijd om onze tuin op te knappen, want erg florisant lag die er niet bij. Action heeft echt veel leuke dingetjes en ik ben daar dan ook helemaal los gegaan wat heeft geresulteerd in kleurige diertjes (vlinders, vogels) in voor- en achtertuin, onder het motto ‘dat vind CC leuk’.

Alleenstaande-mama-Carmen12Ik ben ook erg druk geweest om haar slaapkamertje te verhuizen. Haar voormalige kamer wordt erg heet als overdag de zon er op staat en ik ga het haar dan ook niet aan doen om daar in de zomer in te moeten slapen. Haar kamer krijgt een vlinder thema en ik ben er zelf helemaal weg van!

Maar uhm.. heel erg leuk om een happy single mom te zijn, een beetje handig ben ik wel maar voor sómmige dingen heb ik toch echt een man nodig!

Even een vloertje leggen.. Gaatjes boren.. Meubels verplaatsen.. leve lang de buurman! Voor zulke dingen mis ik echt wel een partner moet ik zeggen. Ik heb haar hele kamertje geschilderd maar wat een rot werk zeg! Dat is echt niet voor mij weg gelegd, ik vind het decoreren veel leuker.Ik hoor van veel andere moeders om me heen dat hun vriendschappen verwateren of zelfs eindigen door de komst van een kindje. Ik heb dit zelf ook helaas meegemaakt en leuk is het echt niet! Als je dan ook nog eens geen man aan je zij hebt staan, wordt het wel een eenzaam bestaan. Ik ben er heel boos en verdrietig om geweest en ik heb me vak afgevraagd “waarom?”. Achteraf gezien zie ik, dat ik heel positief ben veranderd en ik zou me ook niet meer kunnen identificeren met de mensen waar ik mee om ging. Het is nu ook veel leuker om met vrouwen om te gaan die ook kindjes hebben.

Ik merk nu ook dat ik het heel erg fijn vind om contact te hebben met gelijkgestemde. Het is super om een luisterend oor te hebben, een schouder te hebben om op te huilen en met elkaar te kunnen lachen.

Ik bof ook heel erg met 2 leuke buurvrouwen in de straat die ook dochters hebben. Sinds we hier wonen heb ik gelukkig weer een beetje een sociaal leven. We staan dan ook regelmatig even met elkaar te kletsen of gaan even bij elkaar langs en de kleine prinsesjes kunnen ook fijn samen spelen. ‘Beter een goede buur als een verre vriend’ is hier wel zeer toepasselijk.

Ik ben afgelopen week ook voor het eerst ‘uit’ geweest. Ik ben samen met een vriendin wat gaan drinken. Mijn moeder kwam op CC passen en ik heb haar zelf nog in bed gelegd, ze heeft niet eens gemerkt dat ik weg was en sliep lekker de hele avond! We waren om 23.30 terug thuis en ik was er serieus moe van haha! Het was hartstikke gezellig en wel een beetje spannend om zo voor het eerst weg te gaan maar ik heb er van genoten!

We hebben de eerste echte warme dagen achter de rug, heerlijk! CC heeft lekker buiten gespeeld in de schaduw met alleen een rompertje aan en in de kinderwagen mocht ze haar zonnehoedje op wat echt verschrikkelijk schattig staat hihi. Het is wel even wennen hoe ik haar ‘s nachts moet kleden aangezien haar vorige kamer bloed heet word maar ’s nachts weer erg afkoelt, op haar nieuwe kamer zal dit een stuk beter zijn.

Tot snel, x Carmen & CC

Mijn broer is ongeneselijk ziek

Mijn broer is ongeneselijk ziek

BAM 1

Ik ben vastberaden om een happy single mom te worden. Daarover heb ik twee blogs geschreven en heb dat daarin duidelijk gemaakt. Daarom wil ik ook dolgraag mijn verhaal met jullie delen. Terwijl ik dit blog schrijf, moeten de andere blogs nog gepubliceerd worden. Maar wat kan er in korte tijd allemaal gebeuren wat het leven allemaal weer op zijn kop zet. Wat dat betreft is het leven echt niet te plannen. Aan de ene kant goed, want het zou ook saai zijn als je alles al van te voren weet. Aan de andere kant gewoon met koeienletters: BAGGER!!!!

Het besluit om alleenstaande moeder te worden moet je weloverwogen nemen. Je beslist namelijk niet alleen over het lot van jezelf, maar ook over dat van je toekomstige kind. Dus zelfs de meest impulsieve persoonlijkheden (lees: moi) moeten alles goed op een rijtje hebben en altijd het welzijn van het kind op nummer één zetten. En dat heb ik gedaan.

  1. Ik heb een hoop liefde te geven aan mijn kind
  2. Ik kom uit een warm nest en lieve grootouders en een lieve oom staan, net als ik, te trappelen op de komst van mijn kind
  3. Ik heb een hele lieve en trouwe vriendenkring waar ik op kan bouwen
  4. Ik heb een goede baan en financiële zekerheid, waardoor ik mijn kind een veilig en fijn leven kan bieden (dak boven ons hoofd, eten/drinken/kleding/etc. en dan nog genoeg geld over om leuke dingen te doen)
  5. “Normaal gesproken” ben ik fysiek en geestelijk gezond en stabiel om een goede moeder te kunnen zijn

Waarom schrijf ik bij punt 5 “normaal gesproken”. Tijd om iets meer over mezelf te vertellen. Dit is hoe ik mezelf zie, maar wat ook door familie, vrienden en collega’s zal worden bevestigd. Denk ik. Ik ben een optimist en een vechter. Een controlefreak en een planner. Tegelijkertijd superimpulsief en gaat het mij altijd goed af als het niet volgens plan verloopt. Ik ben spontaan, vrolijk en ik ben sociaal en gevoelig. Ik kom uit een warm nest en heb een fijne jeugd gehad.

Eigenlijk had ik maar één groot probleem in mijn leven. “Groot” is dit keer letterlijk en figuurlijk. Ik heb altijd problemen met overgewicht gehad en op een gegeven moment zelfs zo erg (ben hier niet heel erg trots op) dat ik 60 kilo overgewicht had.

En ook al heb ik niet de papieren ervoor, ik kan ondertussen zelf diëtiste worden en jullie voeding- en bewegingsadviezen geven. Maar daar gaat dit blog niet over. Helaas lukte het mij niet om zonder hulp af te vallen. Ik heb een operatie ondergaan om mij te helpen met de eerste overtollige kilo’s. Afvallen deed ik natuurlijk voor mijn gezondheid, maar ook om mij beter in mijn vel te laten voelen. Ik vond mezelf niet de moeite waard voor de liefde. Dat terwijl ik juist zoveel behoefte aan liefde had en om ooit moeder te worden. Ik had een plan; ik val af, ik word gezond en mooi, ik ontmoet de liefde van mijn leven en ik ga een gezin beginnen. Mis poes. Ja, ik ben 60 kilo afgevallen en ik voel me voor het eerst in mijn leven mooi. En ik ben gezond en kan nu moeder worden. Maar de liefde kan je niet plannen. Dit was een flinke domper om te verwerken. Want heel mijn leven dacht ik dat het ontbreken van de liefde kwam door mijn overgewicht. Gelukkig ben ik wel heel trots op mezelf dat ik deze stap heb gezet en dat ik nu zelfs 7,5 km kan hardlopen zonder te stoppen. (Okay, misschien nu door de omstandigheden niet meer zoveel, maar dat ga ik weer oppakken). Dat is de vechter in mij.

BAM 2

Ondertussen is vorig jaar mijn hart echt keihard gebroken door mijn eerste liefde. Ik maakte mij daarnaast zorgen om mijn kinderwens en ik besloot het alleen te doen. Zie mijn lijst met vijf punten. I can do it.

Maar toen kreeg mijn broer op zijn 34ste maagkanker en ik vond het niet de tijd om alleenstaande moeder te worden. Sterker nog, ook de meest vrolijke en optimistische persoon kan een keer breken. En mijn band met mijn broer is echt heel intens. We zijn weliswaar geen tweeling, maar zo moet het bij een tweeling voelen als de ander iets overkomt. Ik had nooit gedacht dat het mij zou overkomen, maar ik kreeg een depressie en burnout. Hoppa, het volgende gevecht dat ik moest overwinnen. Want ik was echt ff heel erg de weg kwijt en mijn depressie was vrij heftig. Ik ben nog herstellende van het afgelopen jaar dat dus heel zwaar was. Maar met veel professionele hulp kom ik hier uit, want ik ben gelukkig niet chronisch depressief, maar puur door de situatie.

Mijn broer overwon het gevecht en ik was mijn werk weer aan het opbouwen. Ik wil nog steeds niets liever dan moeder worden, maar vooral een goede moeder worden. Geen depressieve moeder die niet voor haar kind kan zorgen. Dus ik heb het traject weer in gang gezet en ik heb twee happy blogs geschreven over mijn herrezen plan.

De ziekte is bij mijn broer teruggekeerd en sinds drie dagen weet ik dat mijn broer van 35 jaar niet te genezen is en met ‘geluk’ hooguit nog een paar jaar te leven heeft.

Ik voel me momenteel intens verdrietig en ook eigenlijk wel weer depressief. Mijn wereld staat op zijn kop. En zo zie je maar weer, je kan plannen wat je wil… maar uiteindelijk zijn er nog zoveel dingen in het leven waar je geen invloed op hebt.

Het eerste wat mijn broer tegen mij zei: “Je gaat je plan doorzetten hoor. Mijn droom om ooit vader te worden is niet meer. Maar jij kan nog wel moeder worden, dat is je droom.” Maar zie punt twee van mijn lijstje. Wat moet mijn kind zonder zijn fantastische oom?