5 oorzaken van zwangerschapsdementie

5 oorzaken van zwangerschapsdementie

Toen ik gisteren voor de 2e x in 2 weken tijd iets van mijn belangrijke persoonlijke dingen in een openbare gelegenheid vergat voelde ik me wel onwijs stom. Normaal zou je zeggen, rij even snel terug, maar nee ik vergeet het dan uitgerekend 45 km verderop. Vorige week ben ik nog mijn telefoon op de wc van een bioscoop vergeten en nu gewoon mijn complete handtas inclusief inhoud. Met het schaamrood op mijn wangen deelde ik dit dan ook en vroeg ik dan ook maar weer aan de meiden die wel in de buurt van mijn vergeten tas waren of hun mijn tas alsjeblieft wilde oppikken. Zo lief als ze zijn werd dit meteen voor mij gedaan. Nadat we nog grappen hadden gemaakt dat het dan wel weer een geluk is dat ik mijn kleine meid niet vergeten was ben ik gaan denken hoe het kan dat ik opeens zo vergeetachtig lijk. Zit ik soms met mijn gedachten dan echt ergens anders? Of heb ik last van ontzwangeren en hoort het hebben van zwangerschapsdementie hier ook nog bij.

Quote_zwangerschapsdementie

Tijd dus om op zoek te gaan in mijn reis door het moederschap om te kijken waar zwangerschapsdementie nu vandaan komt en of dit een feit of een fabel is. Laat ik beginnen bij het begin… Wat houdt zwangerschapsdementie ook alweer in? Ik denk dat de vrouwen die het gehad hebben het allemaal herkennen, je loopt een kamer in om iets te pakken maar weet niet meer wat je eigenlijk wilde halen. Of je smeert je broodjes loopt de keuken uit zonder broodjes zit op je bank om vervolgens weer de keuken in te lopen om broodjes te maken want je bent allang weer vergeten dat je deze zojuist gesmeerd had.

2015_04_07-ontzw-1-e1428316331158Deze klachten worden tijdens een zwangerschap ook wel ‘zwangerschapsdementie genoemd’.

Er zijn  5 oorzaken waar zwangerschapsdementie (mogelijk) aan te wijten is. Daarom voor jullie hier het rijtje wat we absoluut niet mogen vergeten als het gaat over zwangerschapsdementie, 5 oorzaken van zwangerschapsdementie: 

  1. JE GEHEUGEN WORDT AANGETAST

Zwangere vrouwen blijken het geheugen te hebben van iemand van in de 60. Vooral het onthouden van nieuwe feitjes gaat ze slecht af. Ook is het bewezen dat het reactievermogen en het werkgeheugen tijdens een zwangerschap worden aangetast. Geen wonder dus dat je zo druk in de weer bent met post-its en spiekbriefjes!

  1. OMDAT JE BABY PRIORITEIT NR. 1 IS

Volgens evolutiebiologen vergeten jonge moeders vaak dingen omdat zij zich volledig op hun kind concentreren. Het vergeten van irrelevante kleinigheden helpt je je aandacht te houden bij wat er écht belangrijk is, zoals de komst van je kind.

  1. OMDAT JE LICHAAM PROGESTERON AANMAAKT

Het zwangerschapshormoon progesteron speelt een belangrijke rol bij de innesteling van de bevruchte eicel, de groei van de baarmoeder en de melkproductie. Klein nadeel: bijwerking is dat het je hersenen tijdelijk aantast. Gezonde, niet-zwangere vrouwen die progesteron toegediend kregen, konden gezichten plotseling slechter onthouden en herkennen.

  1. OMDAT JE BABY GRETIG SNOEPT VAN CHOLINE

Choline is een voedingsstof die een belangrijke rol speelt bij de ontwikkeling van hersendelen in de baarmoeder. Als je baby zich hier aan tegoed doet in jouw buik, blijft er minder voor jou over. Met name het geheugencentrum van het brein zou hieronder lijden. Je kunt dit ondervangen door geregeld een eitje te eten.

  1. OMDAT JE KAMPT MET SLAAPGEBREK

In je slaap wordt je ‘breinbatterij’ opgeladen. Je verwerkt alle ervaringen van overdag, en legt ze vervolgens vast in je geheugen. Als je slecht slaapt wordt dit proces flink verstoord. Het gevolg? Nieuwe herinneringen blijven niet hangen, maar verdwijnen in de vergetelheid.

Slecht nieuws: de zwangerschapsdementie houdt tot wel 32 weken na de bevalling aan. Nog eventjes geduld dus… vooral aan de meiden die mij nu dus al 2x hebben moeten redden nadat ik zweethandjes en hartverzakkingen kreeg nadat ik geconstateerd had dat mijn spullen achtergelaten had op een plek waar ze niet hoorde nog 20 weekjes en dan ben ik genezen. Het goede nieuws is tromgeroffel HET KOMT GOED!

Wat je natuurlijk niet vergeet, is je babyshower!!! Klik hier voor geweldig leuke ideetjes! 

Ik ben benieuwd naar jullie evaringen. Vertel me jou leuke, genante ervaringen met zwangerschapsdementie hieronder in de reacties. 

Groetjes veel liefs

Rachel

Werk en ouderschapsverlof

Werk en ouderschapsverlof

Werk en ouderschapsverlof…

Het is weer zover. De tweede ronde is aangebroken. Ik ben alweer drie dagen met mijn ovulatietesten in de weer en dit keer doe ik er netjes één per dag. Ik merk dat ik nu toch wel minder obsessief gedrag vertoon als de eerste keer. Ik heb ondertussen ook wat meer kennis opgedaan en ik begrijp nu veel beter hoe het allemaal werkt. En of je nou wel of niet bezig bent met zwanger worden, het is best interessant om je eigen lichaam te leren kennen. Als ik het er met andere vrouwen over heb, dan merk ik dat heel weinig vrouwen weten hoe hun vrouwelijke lichaam werkt. We hebben vroeger tijdens biologie denk ik niet heel goed opgelet.

Dat is toch eigenlijk apart. Dat wij als vrouwen (herstel: dat veel vrouwen) niet volledig op de hoogte zijn van de bloemetjes en de bijtjes en dat we er ons pas in gaan verdiepen als we wanhopig zwanger willen worden.

Een paar blogs terug had ik geschreven dat ik wegens te weinig geld gekozen heb voor een anonieme donor. Voordat deze werd gepubliceerd had ik zelf al besloten om niet meer voor een anonieme donor te gaan. Ik heb geen spijt van mijn eerste poging met anonieme donor. Ik stond er toen op die manier in. En het is nog steeds prioriteit nummer één om zo snel mogelijk zwanger te worden omdat ik het contact tussen mijn kind en zijn oom belangrijker vind, dan de informatie die mijn kind op zijn of haar 16de krijgt. En ik geloof ook nog steeds in wat ik zei over de donor. Hij gaat geen vaderrol vervullen in het leven van mijn kind en ik wil hem ook niet de titel van vader geven. Dus zou het niet anders kunnen, dan zou ik toch blijven kiezen voor de anonieme donor.

Ondanks dat ik ergens ook wel vond dat ik egoïstisch was met het nemen van zo’n beslissing. Toch nam ik heel bewust en welwillend de keuze om egoïstisch te zijn. Ook weet ik dat ik daarmee een bepaald beeld over mezelf heb geschept bij een aantal lezers. Ik begrijp hun punt van kritiek echt wel, maar zij staan niet in mijn schoenen. Niemand staat in mijn schoenen. En als ik zo’n egoïstische beslissing neem, betekent het verder niets over hoe ik later moeder ga zijn. En omdat ik toendertijd niet het duurdere sperma kon betalen, betekent niet dat ik straks niet genoeg geld heb op goed voor mijn kind te zorgen. Ik ben nu misschien nog wel een rampenplan met mijn budget en ik leef nu volop het leven van een single, maar ik weet heus wel wat mij straks te wachten staat. Ik snap heus wel dat een kind niet goedkoop is. Al denk ik soms dat mijn losbandige vrijgezelle leven misschien wel duurder is dan het hebben van een kind. En ja, dat zegt inderdaad iets over mij als vrijgezel.

Maar gelukkig heb ik nu vakantiegeld gekregen en kan ik nu wat meer geld uitgeven aan sperma.

Het blijft ergens ook wel raar om er zo klinisch over te praten. “Sperma kopen, keuze tussen goedkoop en duur, keuze in zoveel andere dingen”… alsof het onderwerp over een aankoop van een auto gaat in plaats van over zwanger worden. Maarja, zo gaat dat nu eenmaal als je niet op de traditionele manier zwanger probeert te worden.

Nu ik het toch over geld heb. Ik ben natuurlijk al heel erg hard aan het nadenken wat ik straks wil als ik een kleintje heb. Ik werk nu 36 uur en ik heb een goed inkomen om samen met mijn kleine een luxe leventje te hebben. Maar ook met 27 uur kan ik denk ik redelijk goed rondkomen (mede dankzij de toeslagen van de Belastingdienst waar je dan recht op hebt). Mijn gevoel zegt natuurlijk dat quality time met je kleintje belangrijker is dan geld en een luxe leventje. De eerste jaren met je kind kan je tenslotte nooit meer overdoen.

En toch spelen er nog andere factoren mee, die mij nog niet overtuigen om minder te gaan werken. Stel dat ik ooit afhankelijk word van een uitkering. Want dat kan de beste overkomen. Dan krijg ik 70% van mijn laatstverdiende salaris. En als ik 27 uur ga werken en daardoor minder inkomen krijg, dan krijg ik dus van dat lagere inkomen 70%. En dan is het ineens niet meer haalbaar om goed rond te komen. Ik weet nog niet of ik dat risico durf te nemen.  Ik heb echt een grote angst om in financiële problemen te komen als ik straks moeder ben. Dat is iets wat ik wil voorkomen. De keerzijde is, dat ik dan uit angst voor iets wat “kan” gebeuren, qualitytime met mijn kleintje ga mislopen. Is deze angst herkenbaar en/of reëel?

Sowieso heb ik twee jaar recht op ouderschapsverlof. Ik zit nu al te piekeren hoe ik die het beste kan inzetten. Nu zijn mijn ouders er nog en kan ik op hun leunen. Straks zijn ze ouder en kan het misschien niet meer. En dan kan ik mijn ouderschapsverlof goed gebruiken.

Dit zijn allemaal onderwerpen waarvan ik graag de mening hoor van anderen. Hoe zijn jullie tot de keuze gekomen om de uren te blijven werken die je werkt, of juist minder uren te gaan werken? Of had je geen keuze en ben je verplicht om fulltime te werken omdat je het anders financieel niet kan bolwerken? En in welke fase (baby, peuter, kleuter, schoolgaand) zetten jullie je ouderschapsverlof in? En waarom? Ik ben benieuwd en misschien doe ik wel ideeën op.

Je kind grenzen aangeven

Je kind grenzen aangeven

Omdat je het liefst het allerbeste voor je eigen kind wil, is het soms erg moeilijk grenzen te stellen. Ook omdat je je kind vaak laat voorgaan op jezelf vervagen die grenzen makkelijk.

Een voorbeeld: Jij wil naar huis, maar je kind wil nog één keer op de glijbaan. Je geeft toe, maar dan wil je toch echt naar huis, want je wil een beetje op tijd eten. Maar dan ziet je kind nog die heeeeele leuke zweefmolen, waar ze zo heel graag nog één keer op wil. En je geeft toe. Ik zie het heel vaak gebeuren. Met tot gevolg dat je kinderen leert dat zeuren loont.

Ik zie ook ouders die het spel in een keer afkappen. Opeens is de betovering van het speelparadijs over en de kinderen worden bruut uit het spel gerukt, want de ouders willen naar huis. Dat is echt zielig. Het zijn ouders die misschien wel vinden dat ze het heel consequent en goed aanpakken, maar de boodschap op dat moment is toch wel een beetje dat de wil van de kinderen er niet echt toe doet.

Maar waar ligt dan toch die middenweg?

De beste manier vind ik de tussenvorm. Niet toegeven, maar ook niet wegrukken uit het spel. Je geeft op tijd aan wanneer je gaat, zodat de kinderen nog de tijd hebben om een paar dingen te kiezen die ze echt heel graag nog willen doen. Dit kan in de vorm van tijd: “Over vijf minuten gaan we echt weg”, maar tijd is vaak nog iets te vaag.

Beter nog is “Je mag nog 3 dingen doen en dan gaan we”. Dit betekent dat je wat vooruit moet gaan denken.

Niet iedereen heeft dat van nature in zich, maar als je kinderen hebt, leer je ook heel veel bij en in dit geval dus een stukje vooruit plannen. Zodat iedereen weet waar hij of zij aan toe is.

Je moet dus even nadenken hoeveel tijd je kind nodig heeft voor drie dingen. Overleg is nodig. Dat kan nog wel, maar dat redden we niet meer. Als je kind bij het eerste ding heel erg lang gaat rekken, zeg je: “Het moet nu wel iets sneller, want anders kunnen we geen drie dingen meer doen, dan is de tijd op”.

Grenzen stellen is dus heel belangrijk, maar laat wel ruimte voor je kind om ook zelf na te leren denken.

Nog een voorbeeld:

kinderen aankleden 1We hadden een logeerpartijtje gehad en we moesten na het ontbijt aankleden, omdat we nog ergens heen zouden gaan. De jongste logee wilde niet aankleden. Nu had ik twee opties: toegeven of mijn zin doordrukken. FOUT! Er is nog een middenweg. Neem gas terug en probeer eens te kijken wat er bij het kind op dat moment belangrijk is. Kijk eerst naar de feiten vanuit het kind gezien:

  1. de grotere kinderen hadden zich ook nog niet aangekleed en dat is vaak waar de jongeren naar kijken. Ze doen de groten na.
  2. het kind was nog heerlijk aan het spelen.

De oplossing:

Ik zei tegen de grotere kinderen dat ze even mochten aankleden en dan weer verder spelen. Tegen de jongere logee zei ik: “Ik ga mij even douchen en aankleden, dan kun je nog even spelen. Als ik terugkom, mag jij ook aankleden”. Dit ging soepel en gesmeerd. Er was geen probleem.

Dus de 3 tips samengevat:

  1. Wees bewust van waar je eigen grenzen liggen.
  2. Zoek de middenweg tussen toegeven en afkappen.
  3. Plan altijd vooruit. En hierin mag je fouten maken, want het is ook een leerproces.
  4. Kijk naar wat er werkelijk gebeurd bij het kind en laat merken aan het kind dat je dat ziet. Overleg een beetje, maar zeg ook wat er gaat gebeuren.

En ten slotte, voor de mensen die het lastig vinden om grenzen te stellen. Realiseer je dat het moet, dat het beter is voor je kinderen om het wel te doen.

Ze willen niet dat je hun vriendje bent en je bent het ook niet. Je moet er voor zorgen dat ze klaar zijn voor de maatschappij. Laat zien dat je grenzen hebt, dan leren kinderen dat zij later -en nu- ook grenzen mogen hebben. En bovendien geeft het kinderen heel veel veiligheid als de ouders grenzen stellen. Doe je het niet, dan mag alles, dan is alles mogelijk en dat zorgt vaak voor een onveilig gevoel. Zonder grenzen ontstaan er gevaarlijke en onverantwoordelijke situaties en ervaren kinderen desinteresse. Als ouder wil je toch laten zien dat je om kinderen geeft en dat het belangrijk is dat er regels zijn waar iedereen zich aan houdt. Dat geeft een saamhorigheidsgevoel en dan worden de dingen voorspelbaar en eerlijk voor iedereen.

Heb jij wel eens moeite om grenzen aan te geven en wat doe je dan? Laat het me weten in het commentaarveld hieronder.

Daten als Single Mom

Daten als Single Mom

Daar sta je dan, na 8,5 jaar een relatie te hebben gehad met de vader van je zoontje, ben je opeens een ‘Single Mom’.

Ik was net 20 jaar, toen ik vanuit het huis van mijn ouders ging samenwonen met hem. Ruim 8 jaar later was ik ineens een alleenstaande moeder en had ik voor het eerst in mijn leven mij eigen huisje. Ik moest er in het begin erg aan wennen dat ik ineens alleen was. Ook vond ik het een hele rare belevenis om ineens single mom te zijn, ook al stond ik er helemaal achter dat we uit elkaar gingen.

En dan, dan heb je je eigen huisje en om de week je kindje bij je, maar daarnaast heb je ook een hele week geen kindje om je heen. Dat heb ik best heel lastig gevonden omdat ik echt op mezelf was aangewezen. Ik mis mijn kind nog steeds als hij er niet is, alleen kan ik er makkelijker mee omgaan. Ik had wel vrienden waar ik veel heen ging en ging wel weg maar ik kon nog niet echt mijn draai vinden.

En toen sloeg ineens de eenzaamheid toe, ik miste iemand om me heen als ik alleen was.

Ik ben eigenlijk nooit alleen geweest. Ik wist niet goed hoe ik daar mee om moest gaan. Mensen zeiden wel van “heerlijk toch je eigen ding doen”, maar zo zag ik dat niet. Na zo’n lange relatie was ik even kwijt geraakt hoe je in contact komt met mannen (ik ben ook niet echt een flirt, dus dat valt al snel af).

Op een gegeven moment ging ik wel eens de stad in, maar ik kwam er al snel achter dat ik te oud was voor het jonge grut wat nu ging stappen. Het was toch anders dan in de tijd dat ik nog 17/18 jaar was. Ik kwam ook wel oude bekenden tegen van toentertijd, maar het was niet meer voor mij weggelegd. Nadat ik 5 maanden single was kwam ik een oude kennis tegen. Dit klikte en ging even leuk, totdat ik er al snel achter kwam hoe hij werkelijk was en iets heel heftigs heb meegemaakt met hem, toen zijn we uit elkaar gegaan. 

ckDeze ervaring is mij niet in de koude kleren gaan zitten en ik heb toen een hele tijd rustig aan gedaan. Na deze ervaring ben ik ook twee hele goede vriendinnen kwijt geraakt, dus ik ging weinig nog weg. In deze periode kwam ik ook in de WSNP terecht en je sociale leven gaat dan behoorlijk achteruit omdat je geen geld hebt om nog weg te kunnen gaan en zeker ook niet van andere afhankelijk wilt zijn.

En toen kwam ik voor het eerst in aanraking met datingsites, daten als single mom!

Eerst de bekende geprobeerd maar kwam er natuurlijk achter dat je ervoor moet betalen en door mijn situatie (lees mijn vorige blog: http://www.happysinglemoms.nl/single-mom-en-wsnp/) is dit niet echt mogelijk. Op een gegeven moment ontdekte ik een datingsite die gratis was en waar je dus ook gratis kon chatten met andere. Ik vond het maar heel raar en vreemd om het op deze manier te doen. Maar doordat ik mijn droomprins niet in de supermarkt, café, werk of ergens anders tegen kwam… ben ik toch op deze datingsite verder gegaan met chatten. Ik ben toen voor het eerst gaan daten! Niet dat ik iedere week wel een date had, maar zo af en toe. 

Maar het daten van nu.. tja daar ben ik nog niet zo over uit. Ik vind het best apart gaan, of er wordt verwacht dat je als vrouw zijnde meebetaalt op je date of ze willen thuis afspreken. Het gaat wel eens de serieuze kant op, maar bij mannen van 30 jaar aan ouder (ik wil ze niet allemaal over 1 kam scheren)  ik weet het niet er is altijd wel iets. Ineens zijn ze niet klaar voor een relatie, maar willen ook niet alleen zijn. Ze willen hun leven niet opgeven of ze zijn te lang alleen geweest. Echt heel bijzonder vind ik dat. Ik heb ook zeker wel teleurstellingen gekend, dat je iemand goed leert kennen en dat het klikt van beide kanten en dan is het ineens over. Jammer, maar dan pak ik mijn leven weer op en ga ik verder.

Ondertussen ben ik nu bijna 4 jaar een Single Mom, en heb sinds een jaar eindelijk mijn rust en vrede hierin gevonden.

Ik zit inmiddels al lang niet meer op de datingsites want ik geloof er voor mijzelf niet meer in. Ik ben gelukkig zo en natuurlijk zal ik het leuk vinden en zeker niet uit de weg gaan mocht mijn ware droomprins op zijn schildpad eindelijk langs komen, maar zoals het nu is samen met mijn kleine man vind ik het ook heerlijk. Samen ons eigen leven!

Wat zijn jouw ervaringen met dates? Je kunt je reactie hieronder geven, dank je wel!

Niemand wist dat ik zwanger was

Niemand wist dat ik zwanger was

Ik kwam er laat achter dat ik zwanger was van de vierde. Ik stond met tranen en tuiten buiten op een bankje te huilen door mijn onzekerheden. Ik had vragen zoals zou ik dat wel redden vier kleine kinderen opvoeden in mijn eentje? Wie gaat er bij mijn bevalling zijn? Wie zal mij steunen gedurende de kraamperiode? Ga ik het nog op tijd redden om alle uitzet te hebben? Wie zullen mijn drie andere kinderen opvangen tijdens de bevalling? Hoe ga ik mijn naasten vertellen dat ik een affaire heb gehad? Mijn hoofd zat vol en raaktte een beetje in paniek!

Ik werd zo gek van die vragen in mijn hoofd, dat ik nachten niet kon slapen terwijl ik ook nog voor de drie andere moest zorgen. Niemand wist dat ik met deze gevoelens rondliep en dat ik uberhaupt zwanger was. Ik was nog al een echte binnen vreter. Ik werkte ook gewoon door terwijl ik eigenlijk al op verlof moest, want niemand wist dat ik zwanger was! Ik heb bijna tot het laatste moment gewacht om het te gaan vertellen.

image

De dag kwam dat ik eindelijk de moed had verzameld om het minstens aan 1 persoon te gaan vertellen. Deze persoon was mijn maatschappelijkwerkster. Toen ik het uiteindelijk had vertelt voelde ik een hele opluchting en een last van mijn schouders vallen.  Achteraf gezien denk ik nu, waarom heb ik mij zo laten meeslepen in mijn negatieve gedachtes. Mijn negatieve gedachtes zeiden mij elke dag vertel het aan niemand want ze gaan je allemaal veroordelen. Nu kan ik je zeggen dat dat echter wel mee viel, ze was meer geschrokken van het feit dat ik niets had durven te zeggen. Ze wilde mij juist helpen. Deze woorden deden mij goed!

De bevalling kwam steeds dichterbij en ik moest echter regelen wie er op mijn drie andere kids zou letten. Wie mij bij zou staan tijdens de bevalling. Ook moest ik nadenken hoe ik de kraamperiode zou overleven. Maar gelukkig hielp mijn maatschappelijkwerkster mij om een plan op te stellen. Want door de negatieve gedachtes die ik had, kon niemand mij helpen.

We werkten aan een plan en de stap om het mijn naasten te vertellen moest echter toch genomen worden, wat mijn gedachtes ook zeiden. En dat deed ik. Ik vertelde het uiteindelijk tegen mijn twee jeugdvriendinen Kim en Zandje die ik eigenlijk lang niet had gezien. Dat waren mijn beste vriendinnen, alleen was het een beetje verwaterd omdat ik deed als of alles goed met mij ging. We leefden hierdoor ieder ons leventje en zo zag ik ze maanden niet. Echter waren ze totaal niet veroordelend en hadden ze gehoopt dat ik het eerder had vertelt. Het enige wat ze wilden was, mij hierdoor heen helpen en dat deden ze ook! Daarna vertelde ik het uiteraard ook aan mijn moeder via Skype en mijn broertje en zusje persoonlijk.

Sinsdien voelde ik mij niet meer alleen ze begrepen mij eindelijk! Eindelijk heb ik mijn gevoelens kunnen uiten! Weg met dat masker!

Het maken van een planning voor mijn bevalling ging mij daarna gemakkelijk af. Kim zou mij bijstaan tijdens de bevalling. Zandje zou naar mij toekomen om op mijn kinderen te passen. Ik had zelfs een plan B, ik had mijn buren ingelicht en die stonden er ook voor open om mijn kinderen op te vangen. Ook had ik centjes opzij gezet voor een taxi, mocht er niemand op tijd komen om mij naar het ziekenhuis te brengen. Ik had kraamzorg op tijd uitgelegd hoe mijn situatie was en heb extra zorg gekregen. Zij zouden mijn kinderen naar school en creche brengen. Zowel mijn broertje als de kraamverzorgster zouden boodschappen voor mij doen tijdens de kraamperiode. Mijn zusje heeft mij financieel bijgestaan met de uitzet. Alles was gelukkig nog op tijd bedacht! En alles is gegaan zoals gepland, ik hoefde plan B niet te gebruiken.

image

Ik heb mijn lesje wel geleerd voortaan niet alleen met de pakken neer zitten! Vele handen maken licht  werk! Ook jezelf durven zijn is zo een opluchting! 

In mijn volgende blog vertel ik jullie over de tijd na de bevalling.

Hebben jullie wel eens iets lang voor je gehouden wat je eigenlijk eerder had willen vertellen? Je kunt je bericht hieronder achterlaten.