De eerste keer logeren bij papa

De eerste keer logeren bij papa

Dit weekend was het zover. Mijn kleine meisje ging voor de eerste keer logeren bij papa. Onze oudste dochter Isabel van bijna 2 logeert al een tijdje om het weekend bij haar vader, voor mijn kleinste meisje Romijn was dit de allereerste keer.

Voor mij een beladen en pijnlijk moment. Ik heb na de scheiding een heftige tijd achter de rug, maar gelukkig toont mijn ex interesse in het vaderschap en uit liefde voor mijn dochters doe ik er alles aan dit te stimuleren.

De ouders van mijn ex kwamen dit weekend over uit Denemarken, mijn ex-schoonmoeder is goed met kleine kinderen dus leek dit mij een goed moment voor de eerste overnachting van mijn lieve meisje. Het zou ook de eerste keer zijn dat ik de opa en oma van mijn kleintjes weer zou zien.

Ze hebben er indertijd voor gekozen mij niet of nauwelijks te contacten na onze scheiding. Dat zit bij mij ongelooflijk diep.

Mijn ex liet me de dag voor de logeerpartij middels een smsje weten dat zijn ‘goede vriendin’ Jessica er ook zou zijn. Dit betekende dat ik niet alleen mijn ex, mijn dochter Isabel (die het weekend al bij haar vader logeerde) en mijn ex-schoonouders in een keer in zijn nieuwe huis zou ontmoeten, maar ook nog een nieuwe vriendin waarvan ik het bestaan nog niet wist en overduidelijk mijn dochtertje Isabel al vaker meegemaakt heeft?

Eerste keer logeren bij papaDe volgende dag onderweg in de auto voelde ik me kwetsbaar en sterk tegelijk en vroeg me af hoe deze ontmoeting zou uitpakken. Ik doe alles voor mijn kindjes en gun ze een goede band met hun vader en opa en oma, maar moet het ten koste van mezelf? Gelukkig had ik de avond ervoor gemediteerd om mijn eigen verdriet en pijn te accepteren en een plek te geven in mezelf en dus zo de situatie beter aan te kunnen.
Met dubbele kinderwagen, tas met kleertjes, flesjes, potjes, luiers 
en Romijn kirrend in haar stoeltje zoevend over de snelweg deed ik nog wat rustige ademhalingsoefeningen en zette daarna vrolijke muziek op. 

Eenmaal binnen in het nieuwe appartement van mijn ex kreeg ik onhandige begroetingen van opa en oma en voelde mezelf bevriezen in hun krampachtige omhelzing.

Isabel riep: “Mama!” toen ze me zag en rende op haar kleine beentjes naar me toe.

Ik gaf Romijn aan oma, dit was de allereerste keer dat ze haar vasthield. Nu komen zij uit Denemarken en wij wonen in Stockholm, dus dat is niet om de hoek. Maar toch kan ik me niets voorstellen bij de nonchalante houding van de grootouders van mijn kinderen. Ik zou na de geboorte van Romijn op het eerste het beste vliegtuig gestapt zijn met een koffer vol knuffels. Ze is het zo waard mijn lieve kleintje. Maar goed, het is zoals het is. En in het gezelschap van de familie ‘Struisvogel’ voelde ik mezelf ook opeens groeien tot een zeer waardig en strijdkrachtig moeder van twee geweldige meiden. Een belofte maak ik aan mijn dochters: ik zal ze enorm veel eerlijkheid en compassie meegeven in hun leven. Ik hoop vurig dat ze open zullen zijn in hun gevoel en de expressie ervan. Want eerlijkheid duurt toch echt het langst.De eerste keer logeren bij papa 2
En ik? Ik ben van mijn eerste vrije avond sinds een hele lange tijd gaan genieten met vriendinnen op een zonnig terras.

En met een glas cava in mijn hand maakte ik nogmaals de belofte aan mijn dochters ze zoveel zuivere liefde mee te geven dat ze alle angsten kunnen overwinnen.

Herken je dat? Dat je soms je eigen gevoelens aan de kant moet zetten om je kind het beste te geven? Hoe blijf jij op zulke momenten in je kracht?

“Mama, waar is mijn papa?”

“Mama, waar is mijn papa?”

Oké, ik zal het eerlijk toegeven.

Soms… heb ik zelfs de neiging om hem op te zoeken en hem helemaal in elkaar te slaan. Als hij dan onder mijn voeten ligt te kreunen van de pijn en me smeekt om genade.

En dan zeggen: “dit is lichamelijke pijn. Ik heb een andere pijn gevoeld, die veel dieper gaat.”

De vader van Nina is eigenlijk nooit echt in beeld geweest. Tijdens mijn zwangerschap hebben we mailcontact gehad en hij is één keer langs geweest. Na mijn bevalling is hij een maand later op bezoek gekomen. Ik kreeg weer hoop, dat hij het vaderschap op zou pakken. Helaas is dat nooit gebeurd. Totdat Nina anderhalf jaar oud was, toen heeft hij een jaar zijn verantwoordelijkheid genomen. Nou ja… het eerste half jaar ging het goed. Maar na Nina’s verjaardag, ging het bergafwaarts. Uiteindelijk zei hij ieder weekend af, omdat hij moest werken. Mijn maat was vol, hij moest maar zelf initiatief nemen. Na die beslissing heeft hij nooit meer gebeld om te vragen of hij langs kon komen.

En nu… nu zit ik met een dochter die vragen heeft.

tegel 1“Mama, dat is mijn papa!” zei ze nadat ze hem al een paar maanden niet meer had gezien. De man leek inderdaad wel op haar vader. Maar het was hem niet…

“Mama, waar is mijn papa?” vroeg ze op een keer, toen ik haar van het kinderdagverblijf haalde.

Soms als ik erover nadenk, dan huil ik, dan schreeuw ik. Soms ben ik zo boos, dat ik er misselijk van ben. Ik heb zoveel vragen; Hoe kan je zo’n leuk meisje nou laten zitten? Zij zit met de vragen en ik moet ze beantwoorden (terwijl ik geen antwoorden heb). Hoe wil jij jezelf later gaan verantwoorden tegenover haar? Hoe kun je eerst wel komen en dan later weer niet meer? En waarom betaal je geen alimentatie? 

Uiteindelijk schraap ik mezelf weer bijeen en herhaal ik mijn belofte aan Nina. Ik zal altijd in het belang van haar denken.

Haar belang is dat ik vrolijk ben, dat ik zorgeloos voor haar kan zorgen, dat mijn moeizame relatie met haar vader, geen invloed op haar heeft. Daarom heb ik besloten om hem los te laten. Er geen energie in te steken. Ik heb hem een mail geschreven met mijn verlangens en mijn beeld van (hoe ik denk dat we samen haar het beste kunnen) opvoeden. Daarin heb ik ook geschreven dat mijn deur open staat. Na die mail, heb ik het afgesloten.

Na het afsluiten kwam het volgende proces. Niet negatief praten over hem en dat ben ik nu aan het leren. Ik wil hem niet veroordelen. Hij zal op zijn manier zijn best doen, ik zie het waarschijnlijk gewoon niet.

Herken jij je in mijn verhaal? Heb je misschien tips hoe ik het los kan laten? 

 

Je eigen geld verdienen

Je eigen geld verdienen

Toen ik klein was, riep ik vaak tegen mijn moeder dat ik een groot wit huis wilde met een rieten dak en een zwembad in de tuin.

Mijn oudtantes woonden in Bergen in prachtige huizen en als klein meisje kon ik daar uren mijmeren over hoe ik mijn eigen huis later zou inrichten. Het antwoord van mijn moeder was steevast ‘dan zou ik maar een rijke man zoeken’. En als de dag van gisteren kan ik me herinneren dat ik dat altijd een raar antwoord vond, je kon toch je eigen geld verdienen? Ik nam me dan ook heilig voor om zelf dat grote geld te gaan verdienen, in plaats van op een man te wachten.

Mijn moeder was thuisblijfmoeder en de allerliefste mama die je je als kind maar kunt wensen. Na school zat ze altijd klaar met thee en koekjes, ze hielp op school, vriendjes en vriendinnetjes waren altijd welkom en mochten zelfs mee op vakantie.

06b3f9289f545d037f6c057f415d7699Maar, hoe jong ik ook was, ik had altijd een onbedwingbare dwang naar zelfstandigheid. Zodra ik mocht werken nam ik een bijbaantje bij Albert Heijn, waste ik voor een belachelijk laag bedrag stapels en stapels servies in de spoelkeuken van een 5 sterrenhotel, combineerde ik school met tig bijbaantjes in de horeca en schreef ik stukjes voor het plaatselijke sufferdje.

Toen ik mijn ex leerde kennen moest hij dan ook best wennen aan mijn zelfstandigheid.

Hij wilde diep in zijn hart toch een vrouw die naar hem opkeek. We werkten bij hetzelfde bedrijf, op provisiebasis, en verdienden allebei goed. Toen ik besloot dat op te geven en te solliciteren bij onze nationale trots, als stewardess, was hij daar dan ook niet echt blij mee. Groot was mijn verbazing dat ik ook nog eens werd aangenomen! Want dat lukt slechts een op de duizend sollicitanten.

De beslissing om te gaan vliegen was de beste beslissing ooit! Inmiddels vlieg ik bijna 17 jaar en denk ik echt dat ik geboren ben voor deze job. Het reizen, de passagiers, de verschillende culturen, mijn geweldige collega’s, het onregelmatige. Echt alles aan deze baan vind ik nog steeds ontzettend leuk!

Om mij heen zag ik veel vrouwen hun baan opzeggen of genoegen nemen met een baantje waar ze het eigenlijk niet naar hun zin hadden, maar ja, manlief verdiende geld genoeg en het was met oppas veel makkelijker zo. Hun eigen dromen en ambities moesten wijken voor gemak. Deze vrouwen werden de afgelopen jaren of aan de kant gezet voor een ander exemplaar of door hun mannen als vanzelfsprekend gezien. “Ze hebben het toch goed zo? “.

Geld maakt niet gelukkig, daar ben ik echt van overtuigd. Maar het geeft je wel keuzes.

En afhankelijk zijn van een ander, of dat nou van een man is of van een uitkering, zal je altijd in een ongelijke positie zetten.

Mijn inspiratie kreeg ik van bijvoorbeeld Annemarie van Gaal en Mary Borsato, beide single moms. Ik hoop jou door dit blog ook te inspireren. Om in je eigen kracht te geloven. Je hart volgen en goed voor jezelf zorgen maakt je altijd sterker!

Ik ben heel erg benieuwd wat jouw visie op dit onderwerp is. Je kunt je bericht hieronder achterlaten. 

Liefs,
Liz

Haat en liefde voor je ex, en iets er tussenin…

Haat en liefde voor je ex, en iets er tussenin…

Haat en liefde voor je ex, en iets er tussenin… Haat, pure haat, ik haat hem zo! Oké haat is een groot woord… Rewind….

Hekel, pure hekel, ik heb zo een hekel aan hem. Mijn ex!

Hij komt hier binnen, brengt weeeer te laat onze dochter thuis en vertelt dan doodleuk dat hij in de 3 weken vakantie die ik met Floor heb, haar gewoon wilt zien. Hij kijkt nooit naar haar om en laat haar gerust (lees altijd) 2 weken niks van zich horen, maar hij wil haar wel ineens in mijn vakantie zien… 

l&hIk heb dan ook echt, echt en oprecht een hekel aan hem. Ik ben blij dat wanneer ik hem zie, ik niet meer tegen hem hoef te zeggen dan “hoi” en “dag” en dat ik niet meer naast hem hoef te liggen (en dan vooral de rest niet meer hoef te doen met hem). Als ik mijn ‘pure-hekel-aan-hem-bui’ heb, dan zie ik zijn hoofd tot 3x toe exploderen. In mijn dromen bestel ik een bulldozer om over hem heen te rijden, laat ik een F-16 een bom op z’n huis neerkomen en heb al meerdere gesprekken met een huurmoordenaar gehad in zo een rokerig kantoortje

Maar ohw wat kan ik hem missen, wat kan ik hem intens missen… Hij was toch echt een aantal jaren mijn maatje, mijn alles! Hij was mijn steunpilaar die mij zo geholpen heeft in de zwaarste tijd die ik heb gekend. Dromen hadden we genoeg, het laten uitkomen daarvan, daar waren we beide wat minder goed in. De zwangerschap van Floor kwam totaal onverwacht en is achteraf voor ons ook niet goed geweest. In een goed gesprek op een doodnormale maandagavond kwam het hoge woord eruit, we waren beide niet gelukkig.
3 dagen later pakte ik mijn spullen en vertrok met Floor naar mijn ouders.

De scheiding verliep vlekkeloos en wij hebben nog 3 maanden samengewoond tot ik een eigen huisje had. Die 3 maanden waren de beste ooit. Vaak twijfel ik of we niet door hadden moeten zetten. Als die 3 maanden zo leuk waren, kan dat toch de rest van ons leven ook zo zijn?

Ik was (door meerdere factoren) mezelf volledig kwijt en durf echt wel toe te geven dat ik niet meer de vrouw was die hij jaren ervoor had leren kennen.

meNa de scheiding en het afscheid van andere negatieve invloeden ben ik mezelf weer… Ik ben weer de Kiki die ik ooit was. Ik leef mijn eigen leven en staat je dat niet aan, dan mag je lekker de andere kant op kijken. Ik maak de keuzes die ik wil en ik vind het erg jammer dat mijn ex mij nu niet meer zo ziet en hij niet weet dat ik weer de Kiki ben waar hij zo verliefd op was. Voor onze dochter vind ik het jammer dat haar vader het nooit de kans heeft gegeven om mij opnieuw te leren kennen. Gosh wat kan ik hem missen.

En mijn ex… die zegt mij iets te vaak dat hij nu echt gelukkig is, maar leidt het leven waar hij bij mij zo’n hekel aan had… Noem het maar Karma

Dus beter heb ik maar weer een hekel aan hem, zit ik in mijn droom weer in dat rokerige kantoortje een moord te beraden. En ondertussen dans, zing en leef ik weer (samen met Floor) alsof niemand kijkt en heb ik een heerlijk leven waar liefde en haat zo dicht bij elkaar liggen.

dans

Hebben jullie dat ook met jullie ex? Hoe ga je daarmee om? Spreek je het uit naar hem of dromen jullie ook?

Liefs Kiki

Alleenstaande moeder in co-ouderschap

Alleenstaande moeder in co-ouderschap

En dan ben je alleenstaande moeder in co-ouderschap, of het nu initieel zo bedoeld was, of dat het door omstandigheden zo gekomen is. Bij mij was het zo afgesproken, maar toen ik dan eindelijk op mijn veertigste mijn zoon in mijn armen hield (na drie miskramen) schreeuwden mijn hele lijf en ziel:

“Je bent van mij en ga je nóóit delen, je blijft voor altijd in mijn armen liggen.”

Maar ik hield me aan de afspraken die ik met zijn vaders had gemaakt en worstelde me naar het afgesproken schema toe. Eerst een paar uurtjes per week, daarna een nachtje en uiteindelijk zaten we (toen de mist van de hormonen wat was opgetrokken) na tien maanden in het schema. Een maandje later was ik zwanger van nummer twee en met hem groeiden we gemakkelijker naar het schema toe.

Ik probeer mijn belang ondergeschikt te maken aan het belang van de kinderen, en naarmate de kinderen ouder worden, gaat dat steeds gemakkelijker. Hun belang wordt ook steeds duidelijker trouwens. Ik probeer te voorkomen dat de kinderen denken: “Als we bij onze vaders zijn, dan is mama zielig, want dan is ze alleen.” Soms vragen ze of ik ze heb gemist, dat vind ik een moeilijke vraag om te beantwoorden, want als ik “ja” zeg, dan voelen ze zich misschien schuldig, en als ik “nee” zeg, dan lijk ik de ontaarde moeder, die haar kinderen niet mist en voelen ze zich misschien afgewezen.

De waarheid ligt in het midden, ik mis ze soms wel, maar dan maar even.

Alleenstaande moeder in co-ouderschapZo’n momentje dat je denkt “hé, ik mis ze”, maar ik weet dat ik ze al gauw weer zie en ook dat dat gemis ook snel weer op de achtergrond zal raken. Dat gemis kan ik ook voelen in “mijn” dagen, als ze gewoon op school zijn en over een paar uur thuiskomen. Het is meer een “fijn om je straks weer te zien” dan een pijnlijk gemis. En als ik ze écht zou missen, dan mag ik altijd langskomen bij de vaders.

Ik wil ook niet te enthousiast doen als de kinderen naar hun vaders gaan zo van “eindelijk rust, tijd om te werken en leuke dingen te doen”, dan zouden ze zich afgewezen kunnen voelen “mama wil me maar de helft van de tijd, en onze vaders ook, want ze vinden ons te druk en willen andere dingen doen”. Het is altijd een beetje schipperen.
In het begin moest ik vaak huilen bij het afscheid. Het was natuurlijk beter voor de kinderen als ik dat niet zou doen, maar vaak lukte het me niet om de boel droog te houden. 

Nu heb ik dat alleen nog als ze een week met vakantie gaan. Om problemen te voorkomen, breng ik ze dus niet naar Schiphol ; – )

We lopen regelmatig bij elkaar binnen, vieren feestdagen en verjaardagen samen en gaan soms samen op vakantie en soms apart. De kinderen vinden het fijn om twee huizen te hebben, in het ene huis hebben ze Kapla, en in het andere Playmobil. Ze switchen moeiteloos van het ene huis naar het andere, en zelfs van de ene taal naar de andere (bij de vaders is de voertaal Italiaans). Ze genieten van momenten met ons vijven, drie ouders, dat is een heleboel aandacht!

Ben jij ook alleenstaande moeder in co-ouderschap? Wat probeer je te voorkómen voor je kind? En wat vind je lastige momenten?

Alleenstaande moeder in co-ouderschap 1Sterkte en veel geluk op je pad!
Sara Coster (kinderwenscoach)