11 tips om een powervrouw te worden

11 tips om een powervrouw te worden

Powerwomen zijn er in alle soorten en maten. De een doet iets krachtigs wat een klein effect heeft de ander doet iets krachtigs wat een enorm groot effect heeft. Het gaat er dan ook niet om wat je doet of hoe je het doet maar vooral om dat je het doet! Een echte powervrouw word je namelijk door te geloven in succes vanuit eigen kracht. Zo schreef ook Janette Sybrandy auteur van het boek: Hoe word ik een powervrouw? Zo vind ik Myra, de oprichter van Happy Single Moms echt een powervrouw (dus mocht je nog niet op haar gestemd hebben in de VIVA400, wil je dat echt even doen)!

Voor het boek heeft Janette onderzoek gedaan naar het begrip powervrouwen en vooral hoe je er
eentje wordt. Voor de mensen die geen zin hebben om 220 pagina’s te lezen heb ik een aantal tips om toch een powerwoman te worden. En… ik weet een manier om de bocht af te snijden: gewoon deze stappen volgen. 11 tips om een powervrouw te worden: 

 

1. Passie
Leef met passie, als je plezier hebt in je leven en doet wat je gelukkig maakt straal je dat uit! Dit zorgt voor erkenning, voldoening en positieve energie.

2. Vernieuwing
Sta open voor verandering en vernieuwing. Zoek regelmatig naar nieuwe uitdagingen en doe dit met bovengenoemde passie. Je zult dan zien hoeveel talent er in je schuilt en hoeveel potentie je eigenlijk hebt. Tevens als jij open staat voor vernieuwing kun jij iets doen wat nog nooit eerder door iemand gedaan is.
 
3. Talent
Herken talent en benadruk je sterke punten en verhul je zwakke punten. Door jouw talenten aan elkaar te koppelen kun je persoonlijke kwaliteiten ontdekken en verder ontwikkelen. Als jij je talenten voor jezelf duidelijk in kaart brengt weet je wie je bent en wat je kan. Je kan dan dus genoeg zelfverzekerdheid uitstralen als jij een klus moet uitvoeren die perfect aansluit op jouw kwaliteiten.8056160ad038e23b0824b622bb4b1f4d
 
4. Feedback
Feedback is niet aiijd kritiek, feedback is een moment om iets te leren. Sta open voor feedback en je zult zien dat als jij iets met de punten doet waar mensen je op aanspreken jij jezelf nog meer kan ontwikkelen. Vraag dus toelichting de volgende keer dat je feedback krijgt uiteindelijk beslis je natuurlijk wel zelf wat je met het commentaar doet.
 
 
5. Kijk op het leven                                                                                                   
Is bij jou het glas halfvol of halfleeg? Hoe jij in het leven staat heeft vaak invloed op hoe jij dingen benadert. Dus bekijk dingen ook van de positieve kant van het leven. Je zult merken dat je bruisend en rijk en vol energie door het leven gaat en onwijs mooie ervaringen opdoet.
 
6. Styling
Ze zeggen wel eens met kleding vertel je wie je bent. Dat geldt dus ook voor powervrouwen. Stijl en performance maken de powervrouw.
 
7. Inspireer anderen
Als je mensen inspireert dan levert dat positieve energie op en een positieve personal boost. Je kunt inspirerend zijn door alleen al je hart te volgen, als je doet waar je in gelooft straal jij dit ook uit!
 
8. Wees aardig
Behandel mensen zoals ze behandeld willen worden. Toon inlevingsvermogen in de ander en toon empathie. Hoe aardiger jij bent hoe meer respect jij zult krijgen. Arrogante powerwomen zijn natuurlijk geen powerwomen!
 
9. Zorg dat je online bent
Sluit je aan op platforms en omring jezelf met de juiste mensen die jouw doelen, plannen en wensen ondersteunen en die je leven een stuk leuker en positiever maken.
 
10. Elevator pitch
Heb een elevator pitch paraat. In een elevator pitch kun jij beschrijven wie je bent, waar je goed in bent en waar je naar toe wilt. Super leuk om op te schrijven en een keer in de zoveel tijd op terug te kijken om te zien hoe ver je al gekomen bent.
 
11. Dream it, wish it, do it
Streef je dromen of wensen na! Wacht niet te lang maar durf de stap te nemen! Wie niet waagt wie niet wint!
 
Over winnen en powervrouwen gesproken…
 
Onze Myra de Wildt is niet voor niets met Happy Single Moms genomineerd voor de VIVA400 in de categorie wereldverbeteraar. Zij probeert met dit platform meer verbondenheid en acceptatie voor ons alleenstaande moeders te vinden. En met succes met ruim 10.000 volgers mag deze powervrouw/wereldverbeteraar trots zijn op wat zij bereikt heeft! Keihard werkt ze met hart en ziel aan deze site. Daarom wil ik alle volgers van Happy Single Moms vragen om te stemmen op Myra. Gewoon even doen!

Hopelijk kunnen wij met al onze stemmen deze powervrouw een kroon op haar werk geven!

En… ik ben benieuwd wie jouw voorbeeld powervrouw is. Laat het achter in een reactie onder deze blog.

Liefst, Rachel

Beschermd wonen

Beschermd wonen

Mijn zoon heeft met negentien jaar al een hele weg van hulpverlening en begeleide woonvormen doorlopen. Daarover gaan mijn eerste blog (Mijn zoon met PDD-NOS type MCDD ) en mijn tweede blog over hoe hij uit huis ging met veertien jaar. In dit derde blog praat ik je bij tot herfst 2015. Hij woont in een woonvorm voor beschermd wonen. En hij heeft het naar zijn zin! Nog wel… 

Nadat hij voor de tweede keer terugkwam na een mislukte poging om begeleid te gaan wonen, zijn de ambulant begeleider en ik negen maanden lang bezig geweest mijn zoon te stabiliseren.

Hij moest de twee negatieve ervaringen eerst verwerken. De angst voor begeleid of beschermd wonen zat er bij hem goed in.

Ze hadden meer afbreuk gedaan bij hem dan opbouw. Het idee ‘ beschermd wonen ‘ riep bij hem niet bepaald positieve gevoelens op.

Hij voelde zich thuis veel meer beschermd en kreeg ondanks zijn eigen beperkingen een hekel aan mensen met een beperking. Hij was er dan ook van overtuigd dat er met hem niks aan de hand was en begreep niet waarom ik zo graag wou dat hij ergens anders ging wonen. Hield ik niet meer van hem? Wou ik van hem af? Het was een moeilijk proces en soms ook zeer pijnlijk want natuurlijk wou ik niet van hem af – ik hield (hou) waanzinnig veel van hem en deed dit niet voor mezelf maar voor hem. Maar hoe leg je dit uit aan iemand die een verwerkingsprobleem heeft, een complexe ontwikkelingsstoornis en daarbij ook nog qua verstandelijk vermogen achterloopt? De ambulant begeleider nam de taak op zich om het mijn kind uit te leggen.

Buiten dat we in een vreselijk strakke structuur leefden en mijn zoon een pictogram-horloge had, deed hij niks zelfstandig. Ik moest hem elke dag alles vertellen wat hij moest doen anders bleef hij apathisch op de bank zitten of sloot zich als een kluizenaar op in zijn kamer. Bewegingsruimte had ik nauwelijks, ik kon nooit alleen de deur uit. In de loop der jaren had hij zichzelf ‘mama’s koffer genoemd die overal mee naar toe moest. Mijn zoon was 10 maanden thuis, inmiddels 17 jaar toen hij ging stijgen in de wachtlijst. De ambulant begeleider vond het tijd worden om hem te gaan voorbereiden op weer een verhuizing naar een vorm van beschermd wonen.

Ze maakten samen een stappenplan. Wat wou hij met zijn leven? Wat was daar voor nodig?

Mijn zoon ontdekte dat hij toch niet tot zijn 35ste bij zijn moeder op de bank wou zitten, hij wou ook weleens vrienden die hij nog nooit in zijn leven gehad had, hij wou misschien ook wel een vriendinnetje.

Door het op zijn niveau uit te leggen kwam het besef langzamerhand bij mijn kind dat hij inderdaad meer begeleiding nodig heeft dan ik hem kan bieden. Dan maar beschermd wonen. Weer. Er werd een nieuwe locatie gevonden, wij gingen samen kijken. Oh wat een feest, een huis met 7 jongeren van zijn eigen leeftijd. Het was er gezellig. En het wonder geschiedde: mijn zoon wilde hier wonen. Een voordeel was het ook nog eens dat het bij ons in de stad was. Op de eerste kennismaking avond werd hij al meegevraagd naar de Efteling. Ik dacht nog: “Die gaat nee zeggen!” maar hij zei volmondig “JA”!

Na anderhalf jaar thuis te hebben gewoond, 1 maand voor zijn 18de verjaardag, ging hij verhuizen. De afspraak was net als met de andere woningen dat hij elke vrijdag tot zondag naar huis kwam. En dit keer was het geheel zijn eigen beslissing wat het voor mij ook makkelijker maakte.

De start was even moeilijk, op visite gaan en een dagje uit is toch anders dan er wonen. Maar hij pikte het snel op en vond zijn draai. Hij kreeg een leuk contact met de andere jongens daar. Mijn zoon kreeg voor het eerst van zijn leven vrienden, daar heb ik toch wel een traantje of tig om gelaten, dit keer niet van verdriet maar van blijdschap. Langzaam maar zeker, want alles bij mijn kind gaat in babystapjes, zag ik mijn kind groeien, ontwikkelen, stabiliseren. Hij werd zelfstandiger, zelfredzamer.

Ook al is hij met zijn 1,90 m. en 125 kilo een beer van een vent, hij had altijd het uiterlijk van een kwetsbaar kind maar nu zie ik een prachtige jongvolwassen man.

autowassenNa jaren aan de anti-psychotica te hebben gezeten, waar hij kilo’s van is aangekomen maar die wel zijn leven gered hebben, kon mijn kind die medicijnen afbouwen en is op dit moment al een half jaar zonder medicatie. Hij gebruikt alleen nog melatonine omdat slapen nog steeds een probleem is, maar daar valt mee te leven. Jeetje, wat was dit een schot in de roos. Dit wil niet zeggen dat mijn zoon geen terugvallen meer heeft, maar daar komen jullie wel achter in de volgende blogs. Maar met zeer veel trots kan ik zeggen: mijn kind doet het goed. Hij werkt 4 dagen in de week (bij een dagbesteding), onderneemt dingen met vrienden, heeft onlangs zijn eerste date gehad.

Het was een loodzware weg en we zijn er nog zeker niet maar als ik dit zie is het echt meer dan de moeite waard geweest. Beschermd wonen is voor ons een belangrijke tussenoplossing.

Dit was toch wat ik voor mijn zoon voor ogen had: dat hij ondanks zijn beperkingen zijn draai zou vinden in de grote buitenwereld. Dat ik niet zijn enige sociaal netwerk zou zijn. Dan kan ik zeggen voor nu: missie geslaagd!

Helaas gooit de overheid roet in het eten, ze zijn van mening dat 18-jarigen volwassen zijn en niet meer behandelbaar en staat zoon lief wederom op de wachtlijst om te gaan verhuizen, dit keer naar een volwassen setting. Ben er niet blij mee, hij zit hier zo naar zijn zin en straks moet hij met zijn 19 jaar tussen de volwassenen van 30, 40, 50 plus gaan wonen, bah! Maar de strijd is nog niet gestreden! Ik weet zelf ook nog niet hoe het zal lopen maar in mijn komende blogs kom ik er ongetwijfeld op terug…

Misschien hebben jullie een vergelijkbare ervaring? Ik hoor het graag.

Ik word gepest door volwassenen

Ik word gepest door volwassenen

Ik word gepest door volwassenen. En ik heb erg getwijfeld om deze blog te schrijven. Ik wil niet dat mensen me zielig vinden, of me op een andere manier gaan bekijken. Tevens wil ik geen slachtoffer zijn en deze blog schrijf ik, omdat ik graag wil vertellen wat voor impact pesten heeft op mijn leven.

Ik schrijf ook omdat ik zo in de gaten word gehouden, dat ik bijna zeker weet dat deze blog gelezen wordt door de juiste mensen. Ik wil hiermee bereiken dat ik deze mensen confronteer, en dat het eindelijk stopt.

Alle anderen wil ik met deze blog duidelijk maken dat niet alleen onder kinderen pesten een probleem is, maar ook onder volwassenen.

Als jong meisje was ik altijd al anders dan anderen, ik had krullen en dat was iets goeds om je mee te pesten. Ik
werd vaak schaap genoemd, ben geschopt, geslagen en volledig genegeerd. Op een gegeven moment dacht ik dat het gepest door volwassenen 2aan mij lag dat ik niet goed genoeg zou zijn, dat ik de schuldige was. Altijd heb ik het gevoel gehad dat ik het niet waard was. M
ijn moeder was mijn rots in de branding ze vertelde constant dat ik er wel mocht zijn, dat ik wel geweldig was, en dat ik het waard was. Wat moest het moeilijk zijn voor mijn moeder om dit allemaal te hebben aangezien… Wat ze weleens zegt is: hoe ouder je wordt, hoe meer ik mij soms zorgen maak. En dat snap ik wel. Want ik word nog steeds gepest. Gepest door volwassenen.

Toen ik 19 was kwam ik mijn liefde van mijn leven tegen, op school. Ik studeerde toen SPH (sociaal pedagogische hulpverlening ) en daar kwam ik hem tegen. Hij was mijn eerste echte vriendje. Hij was zwaar gelovig en kwam uit Staphorst ( dat zegt voor veel mensen al genoeg). Maar hij was anders dan anderen hij was niet zo conservatief. Na een half jaar gingen wij samenwonen. Snel, zul je denken, maar het voelde goed. Hij was het voor mij. Maar toen we samenwoonden raakte ik totaal in een isolement. Overal waar ik ging was hij ook. Ik had geen moment voor mezelf. Dat had ik eerst helemaal niet door. Ik was helemaal verliefd en we zouden gaan trouwen, mijn trouwjurk was al uitgezocht, ook de locatie was al geregeld. Totdat het mis ging. Ik was mezelf niet meer en ik moest hier wat tegen doen. Daar ging mijn droom… die spatte in duigen. Nadat we uit elkaar waren gegaan zijn er erg vervelende dingen gebeurd. Ik heb me een aantal maanden erg bedreigd gevoeld door mensen uit zijn familie.

Toen dit achter de rug was heb ik alleen een huis gekocht. Hier kwam ik mijn ex tegen, de vader van mijn zoontje. Ik raakte zwanger en we gingen samenwonen. 

Ik kwam erachter dat onze relatie gebaseerd was op leugens en confronteerde hem ermee. Hij pakte vervolgens zijn spullen en was vertrokken.

De periode die volgde was heftig, mijn ex belde achter mijn rug om instanties met het bericht dat ik een postnatale depressie zou hebbenGelukkig stonden de instanties achter mij. Ook op mijn werk werd ik continu geconfronteerd
met het verleden en voor van alles en nogwat uitgemaakt. 
Ik woonde in een kleine gemeenschap. Iedereen kent daar iedereen. Toen ik op een bepaald moment dreigde werkeloos te raken had ik geen keus, en ben ik aan de slag gegaan bij cliënten in het dorp. Dit ging helemaal mis. Sommigen kenden het verhaal (uiteraard niet mijn kant hiervan), en dat kreeg ik driedubbel en dwars op mijn brood. Ik deed heel erg mijn best om mijn onschuld te bewijzen, maar ik werd gewoonweg niet tot nauwelijks geloofd, zijn familie was bekend en berucht in het dorpje en ik was import. Wat dacht ik wel niet?

In totaal heb ik bijna 1 jaar in mijn huis in dat dorp gewoondmaar het ging niet meer. Wat ik ook deed, heel erg veel werd doorgebriefd aan mijn ex, hij bleef op me letten en ik kon er niet los van komen. Dit hield ik niet vol.

Ik heb toen de beslissing gemaakt om op stel en sprong om 4 uur s nachts na nachtenlang getreiter weg te gaan uit mijn koopwoning en tijdelijk tot dat ik een andere woning had bij mijn moeder in te trekken.


A
ls je denkt dat het nu rustig is, nog steeds niet hoor. Ik word nog steeds gepest door volwassenen. Ik heb gelukkig ander werk, niet meer in het dorp, maar dit houdt niet in dat er niemand informatie verstrekt over hoe het met me gaat en met Rick. Daarom vertel ik zo weinig mogelijk, en houd ik vooral over privé-situaties mijn mond. Ik heb zo vaak de deksel op me neus gehad vrienden die toch geen vrienden bleken te zijn. Ik pas wel op.

Mensen praten over mij (ik zie dit soms ik hoor dit soms) maar mensen vragen niet om mijn verhaal. Dit doet pijn, dit doet me veel verdriet. En soms heb ik het gevoel dat ik het alleen moet dragen, dat ik het alleen moet doen. Ook moet ik me constant verdedigen tegen de gore leugens (ik heb er geen ander woord voor). Dit kost me enorm veel energie. Energie die ik liever besteed aan een fijn contact met collega’s en cliënten en met mijn lieve zoon en familie.

10405705_10203899227863938_1149359015_nWat ik jullie wil meebrengen: heb niet zomaar een oordeel. Vraag naar iemand zijn verhaal, denk niet in hokjes. En probeer niet iemand zijn leven kapot te maken als je het verhaal niet kent. Je weet niet wat voor impact het heeft op mij en zeker niet hoe het mijn leven heeft bepaald. Ik ben erg achterdochtig geworden, laat weinig mensen in mijn leven, en denk nu vooral aan Rick en aan mezelf.

 

En pesters, wat ik jullie nog wil vertellen: Al is een leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt je wel. Ik wil jullie bedanken, door alles wat er is gebeurd ben ik alleen maar sterker geworden Ik weet wat ik wil en wat ik wil bereiken ik ga daar ook voor. Mijn zoontje Rick wil ik bijbrengen dat anders zijn niks uit maakt. Dat je niet moet luisteren naar verhalen over anderen en naar de vooroordelen die er zijn. Dat je altijd moet luisteren naar iemand zijn verhaal. Ik word gepest door volwassenen, maar ik ga dit achter me laten. Wij komen er wel.

Ken jij ook iemand die gepest wordt? Of word jij ook gepest? Hoe lukt het jou om door te gaan met je leven en dat gedoe achter je te laten? 

De spermabank

De spermabank

De eerste keer op de site van een donor spermabank wist ik niet wat ik zag! Waar ben ik beland, wat is dit? Heb ik de verkeerde site ingetypt? Is dit een grapje?

Weer het papiertje erbij gepakt met de snelle krabbel van mijn huisarts erop, zou ik zijn handschrift dan toch niet helemaal ontcijferd hebben? Ja, toch wel dus, na zorgvuldige controle weet ik het zeker. Dit is geen datingsite, maar de site die ik nodig heb om de donor te vinden voor mijn toekomstige kindje, de spermabank.

spermabank 1Na vijf minuten kijken toch maar weer gauw afgesloten, het voelt nog een klein beetje onwennig. Weer iets om even te laten bezinken. Eigenlijk had ik hetzelfde gevoel toen ik voor het eerst op een datingsite zat, toen vond ik het ook maar raar en onwennig en toegegeven, dat was ook niet helemaal mijn ding. Niet op dat moment in ieder geval. Nu is het wel mijn moment. Niet voor een date, maar voor een donor!

Dan toch maar weer de computer aan en weer eens kijken. Hoe werkt het nu precies? Waar kan ik allemaal uit kiezen?

Mijn eerste keus is niet zo moeilijk, anonieme donor of niet-anoniem. Ik wil mijn toekomstige kindje later wel de mogelijkheid geven om zijn of haar donor op te speuren.

Mocht hij of zij een beetje op mij gaan lijken, dan weet ik wel zeker dat de donor gevonden moet gaan worden. Al is het alleen maar voor het geval hij/zij als eventuele lastige puber dwars gaat liggen… zoveel zelfkennis heb ik nog wel. Daarnaast is het in Nederland tegenwoordig verboden om anoniem te doneren, maar hoe dat dan zit als je het donorsperma vanuit het buitenland haalt… Dat kan namelijk. Ik kom er in mijn volgende blog op terug.

Ik kan de volgende opties aanvinken: huidskleur, bloedgroep, lengte en het gewicht, kleur van de ogen en van de haren… Nu zijn niet alle opties even moeilijk, sommige weet ik zo aan te klikken, bij andere denk ik iets langer na.

Wat maakt mij het nu uit of hij blauwe ogen heeft of bruine, groene of grijze…? En de haarkleur? Oké, liever geen zwart haar, maar voor de rest…

Dat zijn van die dingen wat ik wel zie als de kleine geboren wordt, ik ben al blij als het bij de geboorte haren hééft. Ik zou best graag een kindje met rood haar willen! Ik ben kapster en idolaat van de kopertinten. En wat is er spermabanknou mooier dan zo’n lief klein ondeugend kindje, met rood krullend haar en sproetjes… Maar ja, de andere kant van het verhaal, roodharigen zijn meestal wel erg blank en verbranden snel, is dit iets waar ik bewust voor wil kiezen of denk ik er nu téveel over na? Je kunt niet alles op recept aangeleverd krijgen natuurlijk.

Na alle voorkeuren te hebben ingevuld, een klik op enter en daar staan ze, de kanshebbers. Netjes op een rijtje. Dus een van deze namen zou ervoor kunnen gaan zorgen dat ik voor de tweede keer mama mag worden. Oké daar ga ik dan, ik klik een profiel aan en zie dat ik zijn stemgeluid kan afspelen. Doen dus, ik schiet toch wel een beetje in de lach, want het stemgeluid? Is dat nu echt zo belangrijk? Blijkbaar wel! Ik heb ontdekt dat ik wel graag wil weten wat het stemgeluid is, want ik zeg je eerlijk, ik zit ook niet op een hoog piepstemmetje te wachten.

Het is een donor, geen persoon waar je misschien ooit een relatie mee zou krijgen… Dat heb ik keer op keer goed in mijn achterhoofd gehouden, want stiekem ben ik geneigd om toch iets te kritisch te kijken. Hij houdt van dammen en badminton? Nou, die valt al af, ik wil een stoere voetballer of iemand die van bergbeklimmen houdt… Terug de realiteit in, want wat maakt het nu werkelijk uit wat iemands hobby’s zijn? Ik vind het heerlijk om in de winter in mijn vrije tijd te breien! Nou zeg dat op je eerste date en menig man zal ook afknappen. Haha, misschien is dat wel de reden zijn van mijn single leventje.

Na al die hokjes aangekruist te hebben kwam ik ook nog eens tot de conclusie dat de meeste donoren nog student zijn en dus vele malen jonger dan ikzelf.

Dat was toch echt weer even de druppel. Ik heb mijn computer gesloten, want dit moest ik even goed verwerken. Het is tenslotte alleen maar je donor, verder niks…

Ondertussen ben ik alweer enige tijd verder en heb ik al heel wat vaker op de site zitten rondzoeken. Ik ben gewend aan al die dingen die ik eerst zo raar vond. Nu vind ik ze normaal en zelfs fijn dat de mogelijkheid er is om zoveel opties te hebben. Ik heb zelfs al een paar opties waarvan er straks waarschijnlijk wel een gekozen zal worden. En ja, daar zit ook een roodharige bij…

Liefs Monique

Heb jij ervaringen met de spermabank? Je kunt je bericht hieronder achter laten. 

Mag ik zomaar verhuizen met mijn kind?

Mag ik zomaar verhuizen met mijn kind?

Mag ik zomaar verhuizen met mijn kind?

Als advocaat in een familierechtpraktijk wordt deze vraag vaak aan mij gesteld. Het komt namelijk geregeld voor dat een ouder met een kind wil verhuizen, bijvoorbeeld omdat zij terug wil naar de plaats waar haar familie en vrienden wonen of ergens anders graag een nieuwe start wil maken. Maar kan dat wel zomaar, verhuizen met je kind?

 

Om deze vraag te beantwoorden is eerst belangrijk om te weten of er gezamenlijk gezag is. Is dat bij de geboorte geregeld bij niet-gehuwden ouders? Zo nee, dan heb je als moeder alleen het gezag en is er geen toestemming nodig voor een verhuizing (een enkele uitzondering daargelaten).

Ben je gehuwd tijdens de geboorte van een kind dan heb je automatisch samen het gezag. Na een scheiding blijft dit in stand. Dit betekent ook dat ouders samen de woonplaats van de kinderen bepalen. Voor een verhuizing met kinderen is toestemming van de andere ouder nodig. Verhuizen zonder toestemming kan verstrekkende gevolgen hebben. Er kan dan zelfs sprake zijn van kinderontvoering.

Als de andere ouder de toestemming voor de verhuizing niet wil verlenen, dan kan degene met de verhuiswens via een gerechtelijke procedure vervangende toestemming voor de verhuizing aan de rechter vragen. Hiervoor dient een verzoek ex artikel 1:253a BW ingediend te worden. Vervolgens zal de rechter in het belang van het kind een beslissing nemen, alle omstandigheden van het geval worden hierbij meegewogen .

 

movers-24402_640

Mag ik zomaar verhuizen met mijn kind?

Zwitserse zaak bepaald dat de belangen van de kinderen bij een verhuizing van eerste orde zijn, maar dat dit niet het enige is waar een rechter rekening mee moet houden. De belangen van anderen (lees: de ouder) dienen ook meegewogen te worden.

Aan de hand van deze uitspraak zijn de volgende criteria voor vervangende toestemming tot verhuizing ontwikkeld, die tot op de dag van vandaag gelden:

  1. de noodzaak om te verhuizen;
  2. de mate waarin de verhuizing is doordacht en voorbereid;
  3. de door de verhuizende ouder geboden alternatieven en maatregelen om de gevolgen van de verhuizing voor de minderjarige en de andere ouder te verzachten en/of te compenseren;
  4. de mate waarin de ouders in staat zijn tot onderlinge communicatie in overleg;
  5. de rechten van de andere ouder en de minderjarige op onverminderd contact met elkaar in een vertrouwde omgeving;
  6. de verdeling van de zorgtaken en de continuïteit van de zorg;
  7. de frequentie van het contact tussen de minderjarige en de andere ouder voor en na de verhuizing;
  8. de leeftijd van de minderjarige, zijn mening en de mate waarin de minderjarige geworteld is in zijn omgeving of juist extra gewend is aan verhuizingen;
  9. de (extra) kosten van de omgang na de verhuizing.

Het antwoord op de vraag “verhuizen met een kind, mag dat zomaar” is dus afhankelijk van de feiten en omstandigheden van het specifieke geval waarbij alle betrokken belangen moeten worden meegenomen. Iedere zaak is anders, zo ook de uitkomst!