Ik liet mijn toekomst voorspellen

Ik liet mijn toekomst voorspellen

Het nieuwe jaar is aangebroken. Ben jij ook zo benieuwd hoe jouw toekomst eruit ziet? Zou het niet fijn zijn als iemand jou al een beetje kan vertellen hoe het gaat lopen?

Zelf ben ik al jaren geïnteresseerd in readers, tarotkaarten, mediums en dat soort dingen. ‘Dingen’ die je toekomst kunnen ‘voorspellen’ of je in ieder geval een duwtje in de rug kunnen geven. Zit je nu bijvoorbeeld op het juiste spoor, of kun je toch beter een andere weg inslaan?

Vorige week werd ik benaderd door ‘MediumChat.nl’. Zelf had ik er nog nooit van gehoord, maar ik was direct geïnteresseerd. Via deze website kun je direct in contact komen met een mediums, kaartleggers en paragnosten. Super interessant! Je kijkt wie er beschikbaar is, koopt credits en je komt direct in contact met iemand die jou verder kan helpen.

Je snapt dat ik rete nieuwsgierig was. Is dit nou echt wat, of is het nep en commercieel? Om wel een beetje in goed oordeel te kunnen vellen, kocht ik een reading van een half uur. Uiteindelijk heb je natuurlijk wel meer dan 1 vraag en als ik dan toch bezig ben….

Ellen kwam op de chat; een reader, paragnost en kaartenlegger. Ik dacht goed na over mijn vraag, wat wil ik eigenlijk weten? Ik wilde wel weten of de man met wie ik aan het daten ben, ‘goed volk’ is. Je kent het vast wel; je bent ‘beschadigd’ door je ex en draagt stiekem toch een rugzakje met bagage. Dan kom je een man tegen, waar je toch wel van onder de indruk bent, maar je wil niet dat iemand weer op je hart gaat stappen.

Hoewel ik erg van het motto “wanneer je wil vliegen, moet je ook durven vallen” ben, vind ik het stiekem toch wel fijn als ik weet of de sterren me gunstig gestemd zijn.

Het goede nieuws: De kaarten liggen goed! Kijk, dat zijn dingen die je wil horen natuurlijk. Maar ja, zegt ze dat niet gewoon omdat dat natuurlijk is wat iedereen wil horen? Maar dan krijgt ze ‘buitenland’ door. Nou, dat kan geen toeval zijn, want daar zit ie nu! Okee, ik raak iets meer overtuigd. Dan verteld ze ook nog wat dingen over de kinderen, die ze onmogelijk kan weten en geloof ik dat de kaarten inderdaad gunstig voor ons liggen! Ze geeft me daarnaast nog wat adviezen hoe ik goed met hem om kan gaan en die zijn wel heel erg bruikbaar.

Als we het dan toch over mannen hebben, dan wil ik het ook nog wel even over de vader van mijn kind hebben. Want hoe staat hij er eigenlijk in dat hij geen contact heeft met zijn eigen kind? “hij denkt regelmatig aan jullie, hij vraagt zich ook af wat anders had gekund maar dan had jij moeten veranderen en niet hij. Zo denkt hij”. Mmmm… dat klinkt exact als de vader van mijn kind!

Net zoals: “hij is ervan overtuigd dat een kind zonder een vader kan leven”.

Ze verteld me nog een aantal dingen, die mijn ex volledig omschrijven. Daarnaast zegt ze ook 2 dingen die me niets zeggen “Frankrijk” en “boot”. Daar kan ik dus niks mee, maar wellicht dat dat de komende maanden een betekenis gaat krijgen.

Ook hierin geeft ze me een advies, waar ik heel veel aan heb. “Stuur je ex af en toe wat informatie over je dochter. Dat doe je niet voor hem, maar voor haar, ze zal je er later dankbaar voor zijn”. Ik dacht daar al lang over na en ik vind het een goed idee. Misschien was dit het laatste steuntje in de rug wat ik nodig had.

Het half uur vliegt voorbij en ik voel me er goed bij. Ik voel me er niet alleen goed bij, DIT IS GEWOON SUPER LEUK haha! Ik wil zeker meer readingen in de toekomst, het smaakt naar meer!    

Mocht je benieuwd zijn hoe jouw toekomst eruit ziet en/of ook wat advies kunnen gebruiken, dan kun je op de website van MediumChat.nl kijken (klik hier om naar de website te gaan).

I hope the signs are with you!

Cover picture matched

5 voordelen van tienermoeder zijn

5 voordelen van tienermoeder zijn

 Tienermoeder zijn is niet de meest ideale situatie. Maar ach… elk nadeel heeft ook zijn voordeel. En dat is ook waar ik naar wil kijken!

Hier komen de 5 voordelen van tienermoeder zijn.

1. Je komt er achter wie je echte vrienden zijn

Klinkt heel hard, maar het is zo. Op jonge leeftijd wist ik wie mijn vriendinnen waren. De heftige situatie van het jong moeder worden snappen veel tieners niet. Veel van mijn vriendinnen waren bezig met hun eigen leven en vroegen daardoor nooit naar mij. Gelukkig had ik een paar meiden om mij heen die wel naar mij luisterden en die me op zochten terwijl ik aan het voeden was. Op dat soort moment wist ik: dit is een vriendin voor het leven. Gelukkig hoef ik hier nooit meer aan te twijfelen en weet ik nu wie ik altijd op kan bellen.

2. Je bent heel energiek

Verstoppertje doen? Van de glijbaan gaan? Samen paardrijden, dansen, voetballen? 5 voordelen van tienermoeder zijnJongens en meiden pakkertje? In bomen klimmen? Het maakt mij allemaal niet uit, ik ren gewoon met mijn dochter mee en doe net zo gek als zij. Daarnaast zit ik ook fulltime op school en blog en schrijf ik veel. Dus naast mijn ‘Anne’ leven, heb ik ook een heel actief ‘moeder’ leven. Mijn moeder van 40 is soms net iets minder energiek en rustiger als mij. Het maakt niet uit, maar ik merk dat Nina het wel heel leuk vind dat ik altijd lekker gek doe.

3. Je snapt je kinderen beter

De generatiekloof is veel minder, hierdoor snap je de generatie van jouw kinderen beter. Als mijn dochter straks 15 is, ben ik 30. Dat is iets heel anders dan 15 en 55 jaar. Nu is mijn situatie wel heel erg uitzonderlijk. Maar ook als je op 20 jarige leeftijd een kindje krijgt, ben je nog super jong als je kinderen beginnen te puberen. Niet alleen in de pubertijd snap je je kinderen beter. Want ik kan me dat stomme gevoel van mijn-moeder-staat-altijd-te-beppen-en-ik-wil-NU-weg nog heel goed herinneren. Over 20 jaar ben ik dat denk ik allang vergeten…

4. Als de kinderen het huis uit zijn ben jij nog heel jong

Ik zei het net al even als Nina 15 is, dan ben ik 30. Op mijn 40ste is zij het huis uit en heb ik nog een hele wereld voor me liggen! Hoe fijn!

5. Je kan langer van je kinderen en eventuele kleinkinderen genieten

Laten we even van de gemiddelde levensverwachting uitgaan. 83 jaar, dan heb ik dus 68 jaar van mijn dochter kunnen genieten! En stel dat zij wel op 30 jarige leeftijd kinderen krijgt. Dan zijn mijn kleinkinderen rond 38 jaar! Ik hoop dat zij dan ook al kinderen hebben, dan ben ik zelfs overgroot oma! Wauw, dat zou geweldig zijn :).

Kortom op lange termijn heeft het tienermoederschap alleen maar voordelen, het ligt er maar aan hoe je het bekijkt. Dit waren de 5 voordelen van tienermoeder zijn.

Wat een prachtig inzicht over het tienermoeder zijn van Anne! Vanuit een positieve blik in plaats van wat ga ik missen. Heb jij hier ook ervaring mee? Laat je reactie achter.

 

Schuldgevoel als single mama

Schuldgevoel als single mama

Laatst betrapte ik mijzelf er weer op. Nadat ik drie hele dagen achter elkaar had gewerkt, kwam ik thuis met een autootje. Gewoon, om hem te laten weten dat ik echt wel aan hem denk. Stom, zo wijs als hij is, door die auto merkt hij dat echt niet.

Toen besefte ik mij: ik heb een schuldgevoel als single mama.

Ik werk 3 of 4 dagen per week, mijn zoontje gaat naar de gastouder en 1 dag naar mijn tante. Soms als ik hem breng, klampt hij zichzelf zo erg aan mij vast, dat ik mij schuldig voel om hem alweer ergens te brengen. Hulde aan de oppassers, want die zijn stuk voor stuk geweldig!

Ook al weet ik dat ik moet werken en hij het daar echt naar z’n zin heeft, ik mij nergens druk om hoef te maken als hij daar is, het is niet altijd leuk.schuldgevoel als single mamaLaatst las ik een artikel waar ik mezelf echt in herkende. Het compenseren. Ja, ik weet het. Slecht!

Zijn kast lag vol met de leukste kleding, zijn speelgoed bak overstroomde, maar ik bleef maar kopen. Ook omdat niemand aan hem mocht zien dat het echt niet zo rooskleurig was financieel. Zolang hij alles maar heeft.

Gelukkig weet ik nu dat materiële dingen liefde niet kunnen kopen. Echte liefde, vertrouwen en geluk creëer je samen. Met 1 auto samen spelen geeft veel meer voldoening dan een bak onaangeroerd speelgoed.
Natuurlijk vind ik het belangrijk dat hij er altijd netjes en verzorgd uit ziet, maar er is een grens. Soms ga ik er nog over, maar af en toe mag het toch? Ik vind het veel belangrijker dat hij zelf leert hoe het leven gaat, zelf meehelpt met opruimen, zelf met een doekje zijn geknoeide drinken wegpoetst, zodat hij leert zelfstandig te zijn in plaats dat ik hem behandel als een klein prinsje. Ik merk nu dat hij het zelfs leuk vindt, mama helpen.

Ook het “je-hebt-geen-vader-dus-ik-moet-je-alles-geven” werkt niet. Hij had verwend gedrag, schreeuwde 1 keer als hij zijn zin niet kreeg zodat ik al naast hem stond. En natuurlijk, peutergedrag mag en hoort erbij; bijna 2 is ook nee.

Ineens ging de knop om na een goed gesprek op het consultatiebureau. Negeren. Zo lastig! Maar het werkt. In de eerste instantie werd het alleen maar erger, driftbuien, huilbuien en krijsen. Doordat ik daar niet meer op reageerde, merkte hij ook dat alleen maar averechts werkte. En zo ging bij hem ook de knop om. En nee, niet zonder slag of stoot, maar toch.. Zo fijn. Aanleren is makkelijk, afleren is zo veel moeilijker en eenmaal afgeleerd is het zo veel gemakkelijker! Ik ben benieuwd hoe jullie hierover denken. Ik heb mijn les geleerd. Met liefde en aandacht in plaats van een auto, krijg je zo veel meer terug.

Zie ook: Het schuldgevoel van een werkende mama

Heb jij ook schuldgevoel als single mama naar je kind(eren) toe? Laat je reactie hieronder achter.

Hoe dom kon ik zijn?

Hoe dom kon ik zijn?

shame-652499_640

Martin Luther King zei: “De uiteindelijke maat waarmee een mens wordt gemeten, is niet hoe hij zich gedraagt in comfort en welstand, maar hoe hij zich gedraagt tegenover uitdagingen en tegenslagen.” 

Vrij recent was er een cliënt, die in elk gesprek mijn deskundigheid in twijfel trok of mij zelfs diskwalificeerde wanneer hij van mening was, dat mijn antwoord niet voldeed. Ogenschijnlijk kwetsbaar en naïef kon hij een vraag stellen en als ik geen geschikte reactie had dan werd ik genadeloos onderuit gemaaid. Er was een voortdurende machtsstrijd gaande die ik keer op keer verloor.

Het heeft mij enige intervisie momenten gekost om met de boosheid om te gaan die dat gedrag bij mij opriep. Niet enkel omdat hij mij in benarde posities manoeuvreerde maar vooral omdat ik met open ogen in zijn valstrik liep.

Ik schaamde me dood. Hoe dom kon ik zijn? Keer op keer. Waarom zou ik nog de moeite doen om met die man in gesprek te gaan? Laat hem een ander zoeken om zijn eigen angsten en schaamte op bot te vieren. 

Martin Luther King weet alles van tegenslagen en kwetsbaarheid. Net als de andere mensen die de geschiedenis een positieve wending hebben gegeven. Ik hou niet zo van tegenslagen omdat ze mij confronteren met mijn eigen kwetsbaarheid en de schaamte die ik kan ervaren wanneer iets in mijn ogen niet gaat zoals ik had gewild of had bedacht.

En toch, wanneer Oprah Winfrey mij op sociale media indringend aanspreekt over “Your own responsibility” veer ik op. ‘Zo is het!’ denk ik dan ‘een tegenslag is een kans op vooruitgang!’.
Tot de eerste beste tegenslag zich presenteert en in dat geval denk ik niet aan Oprah en “My own responsibility”. Ik plaats de schuld dan graag even lekker buiten mezelf.

Meestal herinner ik me in de eerste minuten na een scheldpartij het treffende voorbeeld ‘de vallende mok’ van Brené Brown*. Brené liet ooit een mok met koffie vallen en daar gaf ze meteen haar man de schuld van. Steve, haar man, was niet eens in de buurt.

Een beetje schaamte en kwetsbaarheid op zijn tijd vind ik prima. Zo lang de situatie comfortabel is. Dan wil ik gerust mijn hart open stellen zodat de ander er een rustige wandeling in kan maken. Ik kan mezelf aansporen om aan te geven welke behoeften ik heb. En mijn angst overwinnen dat de ander daar om kan lachen, deze niet wil inwilligen of boos op mij wordt. 

Tot de situatie verslechtert en ik uitdagingen en tegenslagen tegen kom. Een positie waarin ik lijnrecht tegenover de ander kom te staan of geconfronteerd word met mijn eigen onzekerheden, schaamte en angsten.

Zoals een werkgever die verwacht dat je meer werkzaamheden oppakt ‘omdat de markt dat nu eenmaal van ons vraagt’ terwijl je eigenlijk al systematisch over je grenzen bent gegaan en je vindt dat je nu wel rijkelijk laat bent met het aangeven van een grens. Een partner die zo nodig een nieuwe hobby wil uitoefenen en daar onevenredig veel spaargeld voor uittrekt terwijl jij de bankrekening graag gevuld houdt voor onvoorziene zaken want ‘je weet het echter nooit’. Een puber die niet van plan is om tegen haar vriendinnen te zeggen dat zij de enige is die van haar ouders niet mee mag, een valse sneer maakt die je in je hart raakt én je mee terug neemt naar je eigen jeugdtrauma’s. Of de situatie waarin je lelijke dingen tegen een ander hebt gezegd omdat je het idee had dat je in een hoek gedreven werd en waarvoor je eigenlijk je excuses zou moeten maken.

Nou, hou dan maar op met het pleidooi over de noodzaak voor kwetsbaarheid. Op dat soort momenten beuk ik er bij voorkeur direct in. Geen haar op mijn hoofd die in eerste instantie bedenkt dat ik ook de mogelijkheid heb om rustig aan te geven wat mij dwars zit. Het enige wat mij dwars zit is dat de ander zich zó gedraagt dat ik er last van heb. Het is dus de ander of ik. Een van ons, of we moeten exact op hetzelfde moment hetzelfde besluit nemen, zal over de brug moeten komen. Anders blijft het strijd. Strijd om wie gelijk heeft. Strijd om wie wint.

Uit het onderzoek van Brené komt echter naar voren dat kwetsbaarheid en het overwinnen van schaamte noodzakelijk zijn om een verbinding vanuit het hart aan te gaan met andere mensen. En het gelazer is dus: Je kunt er niet om heen. Want iedereen wil verbonden zijn met anderen. Ik ook. 

En dat is dan ook de enige reden waarom ik mezelf steeds blijf aansporen om de ander evenveel gelijk te geven als ik mezelf geef. Want aan de andere kant van de heuvel kunnen er prachtige bloemen bloeien terwijl het aan mijn zijde van de heuvel kaal en dor is. Als ik niet bereid ben om mijn overtuigingen los te laten en andere gevoelens te voelen dan zal ik ook niet de waarheid van de ander kunnen zien. Een waarheid die wel eens afbreuk zou kunnen doen aan datgene waar ik heilig van overtuigd ben. En zou dat gênant zijn?

Angst is een dankbaar knechtje van schaamte. Ze hebben beiden de onaangename eigenschap dat ze de verbinding tussen mensen kunnen verbreken. Schaamte ziet zichzelf graag als de partner in crime van kwetsbaarheid. Maar zij verschrompelt als we het licht uit ons hart laten schijnen.

Zij is het personage The Penguin uit de verhalen van Batman die zich verborgen houdt in een vochtig, stinkend en duister riool. Zij is dé superschurk die gedreven wordt door rancune voortkomend uit angst en schaamte. batman-1070422_640

Uiteindelijk voel ik meer ongemak bij schaamte dan bij kwetsbaarheid.
Én ik ben liever de superheld dan de schurk. Jij toch ook?

*Brene Brown is professor aan de Universiteit van Houston. Schrijfster van het boek “De kracht van kwetsbaarheid, heb de moed om niet perfect te willen zijn.” Haar TED Talks zijn te bekijken op o.a. Youtube.

Zes smoesjes van het ontzwangeren

Zes smoesjes van het ontzwangeren

Hoera Quinty is inmiddels 9 maanden geweest en dat betekent dat ik officieel ontzwangerd ben: Hoera!

In mijn blog over zwangerschapsdementie hebben jullie al kunnen lezen dat ik behoorlijk last had van zwangerschapsdementie en hebben jullie alle feiten en fabels hierover kunnen lezen. Maar nu de 9 maanden ontzwangering inmiddels ook verstreken zijn kan ik zwangerschapsdementie nooit meer gebruiken voor mijn onhandigheid of slordigheid. Deze smoes en andere smoesjes zijn vanaf nu verleden tijd.

Benieuwd naar de zes smoesjes van het ontzwangeren die je niet meer kunt gebruiken zodra je ontzwangerd bent? Die te maken hebben met zwangerschapshormonen of ontzwangering? Lees dan snel verder want ik heb ze deze week op een rijtje gezet.

1. Nooit meer het excuus zwangerschapsdementie

Mijn meest gebruikte excuus of smoes als ik weer iets vergat of verloor: sorry mensen, het komt door de hormonen. Meer hierover lees je in mijn blog over zwangerschapsdementie. Maar vanaf nu schrijf ik alles weer netjes op in mijn agenda en vergeet ik geen kostbare persoonlijke spullen meer.

2. Nooit meer een excuus voor slap futloos dun haar

In de 9 maanden van je zwangerschap hou je haren vast en in de 9 maanden tijdens de ontzwangering lijkt het wel alsof je in de rui bent. De haren vallen met bosjes uit en je haren zien er slap en futloos uit. Nu na 9 maanden ontzwangering heb ik dus nooit meer last van een bad hairday en zal mijn haar glanzen en stralen als nooit tevoren. Tuurlijk niet maar het excuus het zijn de hormonen kan ik hier dus echt niet meer voor gebruiken.

3. Nooit meer zomaar spontaan een jankbui krijgen en de hormonen de schuld geven

Zodra dr. Love Robert ten Brink op tv komt kan ik de tissues al erbij pakken. Lekker ongegeneerd mee janken op de bank en snikkend de hormonen de schuld geven.

4. Nooit meer een excuus om je lelijk te voelen en zwangerschapshormonen de schuld te geven

Tijdens je zwangerschap word je beetje bij beetje dikker en dikker. Je zwelt op, je draagt positiekleding je ziet de kilo’s eraan vliegen en je wordt steeds onzekerder over je lichaam. Je voelt je lelijk. Dit is allemaal de schuld van die rothormonen. Zodra je bevallen bent raak je het meeste gewicht al snel kwijt. Maar die laatste kilo’s blijven vaak hangen en dit is ook de schuld van de hormonen. Maar zodra je ontzwangerd ben kun je die rothormonen niet meer de schuld geven.

5. Nooit meer een excuus om vervelend te zijn

Op een schaal van lief naar verschrikking in 10 seconden dankzij de hormonen kon het allemaal. Sommige mensen noemen het daarom ook zwangerschaps demonen. Maar nu we volledig ontzwangerd zijn, zijn we allemaal weer engeltjes. En als we even niet zo gemutst zijn komt dit in ieder geval niet door de hormonen.

6. Nooit meer vreetbuien en hormonen de schuld te geven

Tijdens de zwangerschap aten we voor 2 en soms kregen we door de hormonen  op de raarste tijdstippen in de raarste etenswaren trek. Ook na de bevalling waren we die eetgewoonte nog niet helemaal verleerd. Maar het is tijd om de gewoonte van de afgelopen 18 maanden te gaan veranderen en ons eetpatroon aan te passen. We kunnen de hormonen niet langer de schuld geven van onze vreetbuien.

Hoe heb jij het ontzwangeren ervaren? Laat je reactie hieronder achter.