Ik ben zo rijk! Jij ook?

Ik ben zo rijk! Jij ook?

 

Ik keek van de week naar een van mijn favoriete series en het bracht me even terug naar mijn eigen realiteit, normen en waarden. In deze serie werd een grootste bruiloft geregeld met alles erop en eraan, met mensen op de bruiloft die bruid of bruidegom niet kenden, met alles tot in de puntjes geregeld. En op de dag van de trouwerij, werd de hele boel afgeblazen omdat de liefde toch niet zo echt was. Anderzijds vond er in diezelfde serie een ienieminie bruiloft plaats, die intiem en echt was, waarbij er geen groot feest was, maar wel heel veel liefde.

Bruiloft

Laat ik beginnen te zeggen, dat ik niet suggereer dat veel geld (of een uitzinnige bruiloft) automatisch geen echte liefde betekent, want dat is natuurlijk onzin. Waar het om gaat, is dat ik terug ging naar mijn eigen leven. Vroeger toen ik nog bij mijn ouders woonde, hadden we het niet breed. Natuurlijk vertelden mijn ouders de ins en outs niet, maar wij konden niet zomaar kleding kopen, we gingen 4 keer per jaar winkelen en hadden een budget, nu weet ik dat dat kinderbijslag heet… Wij gingen niet vaak op vakantie, maar gingen wel elk jaar 1x naar een pretpark of dierentuin en op die dag mocht alles, je mocht een ijsje, we kregen patat en maakten er die dag echt een feestje van. Ik heb nooit geleden onder het feit dat het we het niet superbreed hadden. Maar ik merkte wel verschil als ik bij andere gezinnen mee keek en al helemaal toen ik een relatie kreeg met de vader van mijn kinderen. Toen ik ouder werd en zelf een baantje had, veranderde het wat en ging ik regelmatig met mijn vader koffie drinken of lunchen. Die momenten hadden we vanwege de ziekte van mijn moeder ook echt wel nodig.

Toen ik nog getrouwd was, had ik het financieel heel erg goed. We werkten eerst allebei en we konden doen wat we wilden. Er was alleen wel een probleem. Ik wilde dat koffie drinken en lunchen voorzetten en mijn ex-man zat liever op zijn geld. Je kan je vast voorstellen dat dat niet altijd gemakkelijk was. Gelukkig heb ik hierin vaak mijn ding gedaan en ben ik dat onderdeel niet geheel verloren tijdens mijn huwelijk. Maar eerlijk is eerlijk, wrijving gaf het wel. En in al mijn oprechtheid begreep ik dat nooit en moest ik altijd terugdenken aan dat moment waarbij ik met mij gezin 1x per jaar een uitje ging doen, die dag was zo warm qua gevoel. We moeten toch genieten van dit leven, dacht ik? En is het nou zo belangrijk hoeveel er op die spaarrekening staat? Nou ja, hierin zijn we nooit op 1 level gekomen.

Knuffels

Na mijn scheiding kon ik ook op dit vlak ademen en zelf mijn draai vinden. Maar net als veel alleenstaande mama’s had ik het niet breed. En ook dat deed me terugdenken aan vroeger. Ik ben twee keer verhuisd, moest particulier huren en nieuwe (tweede of derde of.. handse) dingen aanschaffen en dat was allemaal heel kostbaar. Ik was niet zielig hoor! Absoluut niet zelfs. Ik had een baan, een dak boven mijn hoofd, 2 fantastische kids en heel veel liefde om me heen, dus ik heb nooit medelijden met mezelf gehad. Maar ik moest wel vaak nee zeggen, keuzes maken en eerlijk zijn tegenover familie en vrienden. Want ik wilde me er niet voor schamen. En juist in deze periode besef je ook weer hoe rijk je bent, ook al heb je niet veel euro’s. Lieve familie en vrienden kwamen aan met spullen die ik kon gebruiken, namen me mee uit eten, betaalden een drankje en ik heb zelfs een weekje vakantie gekregen van een kennis. Maar het belangrijkste, ik kreeg tonnen aan knuffels, goede vrienden hielden me vast en zeiden dat alles goed kwam, onbetaalbaar. Ik voelde me zo rijk.

Voelde ik me alleen rijk omdat mijn familie en vrienden geld aan me uitgaven? Zeker niet, ik wilde dat niet eens. Ik heb moeten leren hulp vragen, maar ook moeten leren hulp accepteren. Accepteren dat mensen wat leuks wilden doen, maar ik heb heel wat geprotesteerd. Ik voel me rijk door hun liefde, door hun woorden, hun knuffels, hun appjes, hun kleine gebaren, ik voelde me zo rijk van binnen, zo had ik het nog nooit gevoeld. En eigenlijk is dat warme gevoel nu, 3 jaar na mijn scheiding, niet meer weg gegaan.

heart-700141_640

Ik moet zeggen dat ik me nu aardig goed kan redden. Ik budgeteer me gek, houd me er niet altijd aan, maar het gaat goed. Een auto die stuk gaat, zou nog niet zo handig zijn, maar ach, dat is maar materiaal en gelukkig zijn er bussen. Ik ben trots op waar ik nu sta, dat ik nu zelf weer een drankje kan betalen, dat ik zelf een keertje uit eten kan, dat ik zelf hier voor gevochten heb en hier elke dag keihard voor werk. Als ik moest kiezen tussen die fancy bruiloft met alles erop en eraan en met al die mensen die ik niet ken of een kleinschalige, intieme bruiloft, met iedereen die ik in al die jaren zo in mijn hart heb gesloten, kies ik zeker voor het laatste. Ik leef voor mensen, voor ontmoetingen, voor een warm hart, nooit voor geld. Geld maakt nooit gelukkig en ik denk dat dat meer voelbaar wordt als je ook de andere kant hebt gekend of gezien, soms moet je hard vallen om zo trots te worden! Niet op iemand anders, maar gewoon eens op jezelf!

 

Voelen jullie je ook op deze manier rijk? Deel het met ons!
Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder!

Genieten als happy single mom!

Genieten als happy single mom!

Sinds 2 jaar ga ik als single mom door het leven. Sinds mijn eerste blog heb ik jullie mee laten lezen door welke diepe dalen ik toen ben gegaan, maar vooral ook hoe ik eruit ben geklommen.
De EMDR behandeling heeft me super goed gedaan, waardoor ik nu, zo’n 2 jaar later de balans eens op wil maken.

Lange tijd heb ik me leeg en incompleet gevoeld. Ik kon moeilijk genieten van het moederschap, omdat ik zo met mezelf in de knoop zat. Ik had vaak geen energie om op vrije dagen erop uit te gaan met mijn prinsesje. Ik was alleen maar boos om de situatie. Nu, 2 jaar later, heeft deze boosheid plaatsgemaakt voor acceptatie. Dit merk ik doordat het contact met mijn ex mij niet meer zo diep raakt. Ik ben niet meer van slag en ik neem het hem ook niet meer kwalijk dat hij zijn dochter niet wil zien. Begrijpen zal ik het nooit doen, maar het beheerst mijn leven niet meer op een negatieve manier. Ik kan nu praten over hem, over de situatie zonder ellendig lange huilbuien. De rechtszaak wacht nu op een uitspraak van de rechter en ik heb besloten ook dit te accepteren zoals het komen gaat. Ik heb er geen invloed op, net als dat ik geen invloed heb op zijn keuze om niet een vader te zijn voor mijn prinsesje.

tarragon-208849_640

Ik heb dit jaar een paar keer gedate en kijk enkel positief terug op diegene die me heeft laten inzien dat het leven weer mooi kan zijn.

Dit is op niets uitgelopen omdat ook hij met allerlei issues zat. Het heeft zo moeten zijn dat we elkaar tegenkwamen en elkaar de ogen openden: beiden moesten we niet gaan daten, maar eerst happy worden met ons zelf en genieten van de leuke dingen in het leven. Alleen, dus zonder partner, en met dochter. Het is geen straf om alleen te zijn. Ik vind het nog steeds heerlijk om na mijn werk lekker mijn eigen ding te doen, zonder “gezeur”.

 

Sinds begin juni ben ik gestart met mijn nieuwe baan. Een baan met structuur en voldoende uitdaging. Een baan waarin ik altijd overdag werk en iedere week op vrijdag al weekend heb. Ik merk in korte tijd al de positieve uitwerking op zowel mijn eigen leven als het leventje van mijn dochter. Beiden weten we waar we aan toe zijn. We slapen beiden beter en vooral bij mezelf merk ik lichamelijk de vooruitgang! Daar waar ik eerst baalde van het kwijtraken van mijn vorige baan, door de PTSS waar ik mee kamp, merk ik nu vooral de voordelen: het leven komt zoals het komt en dit keer pakt het erg goed uit voor ons! Toen kon ik door het lange woon-werkverkeer en de onregelmatigheid amper relaxed de dag met mijn dochter afsluiten. Nu heb ik energie genoeg om het huishouden nog te doen nadat mijn dochter in bed ligt.

Ieder weekend geniet ik opnieuw. Ja, genieten! Dat wat ik tot een jaar geleden moeilijk kon, door alle stress en toestanden, dat lukt me nu dus wél. Heus niet ieder weekend ga ik allerlei gave uitstapjes doen met mijn dochter. Ik heb gemerkt dat dit niet eens nodig is. Mijn dametje kan namelijk al helemaal blij worden van een tripje naar de supermarkt.kiss-1058275_640

Wat vorig jaar ontzettend veel negatieve energie kostte, merk ik nu dat ik van alles wat ik met haar samen doe veel meer en vooral intens van geniet.

Vorig jaar had ik het regelmatig nodig om bij te tanken in het weekend door te gaan stappen en even niet voor mijn dochter te zorgen. Nu blijf ik soms liever thuis met mijn dochter. Ik blijf zeker stappen, vooral nu het festivalseizoen gaande is. Dit hoort bij mij en het geeft me energie. Bovendien vindt mijn dochter het bij opa en oma te gek. Toch staat het inmiddels los van mijn energie, die vorig jaar compleet op was. Heerlijk vind ik het om mijn dochter vervolgens weer bij me te hebben en te genieten van haar. Ik ben er nog niet helemaal, maar kan oprecht zeggen dat het leven als single mom zo slecht nog niet is. Ik vind het prima zo. Ik blijf lekker genieten van mijn leven, van mijn dochter, van het single mom leven… Ik ben een happy single mom!

Help! Ik kan niet goed plannen!

Help! Ik kan niet goed plannen!

Ken je dat, dat je nog dingen moet doen en niet goed weet hoe je het in moet plannen in je drukke leven. Tussen je kind(eren), werk, huishouden en afspraken door.
Er zullen er vast onder ons genoeg zijn die goed zijn in het plannen. Ik ben er daar niet één van. Bij mijn loopt het vaak tien minuten uit. Zelfs nu, nadat mijn zoon toch al een tijdje op school zit, merk ik dat ik elke dag roep:’Kom snel, we komen te laat’!

kids-1099713_640

Help! Ik kan niet goed plannen!

Of dat altijd met de planning te maken heeft, ik weet het niet. Vaak zijn het de onverwachtse zaken tussen door, sleutels die opeens kwijt zijn terwijl ik kon zweren dat ze aan het haakje hingen. Mijn zoon die met zijn tas heeft lopen sjouwen en niet meer weet waar die ligt. Of dat hij vlak voor vertrek zegt dat hij moet poepen. Verplicht ophouden vind ik ook zo zielig, dus ik sta als een drilsergeant naast de deur om de tien seconden te vertellen dat hij ‘door moet poepen’.
Misschien moet ik tien minuten ‘poeptijd’ aan ons ochtend ritueel toevoegen.

Maar neem nou deze blog. Deze moest in het weekend ingeleverd worden. En dat moest zeker lukken want ik had het weekend niks in de planning. Maar men wordt ouder en wijzer, en ik ken mijn zwakke plekken. Dus ik wist dat als er teveel onverwachtse zaken tussendoor zouden komen, de planning weer in de soep liep.

laptop-943559_640

Help! Ik kan niet goed plannen!

Dus ik dacht vrijdags, ik plan twee dingen samen. De supermarkt hier tegenover heeft een speel jungle met tafels en stoelen. We halen een broodje en gaan daar zitten en even eten. Als hij het op heeft kan hij gaan spelen en ik kan mijn blog typen.
Dat liep iets anders dan gepland. Ik was aan het typen en hoorde om de paar seconden ‘mama’! Dan moest ik even kijken, want hij wilde laten zien van hoe hoog hij van de trap kon springen. Soms als ik opkeek dan zwaaide hij alleen even. Andere keren hoorde ik ‘mama’ in mijn oor, dan stond hij naast me om iets te vertellen. Of hij had al te lang mama geroepen en ik had niet opgekeken. Dan moet je natuurlijk mama even aan haar mouw trekken. Heel lief natuurlijk, maar niet handig. Want als ik weer naar mijn laptop keek was ik de draad kwijt van wat ik had getypt.
Na een kwartier viel het kwartje. Dit was leuk bedacht, maar ging niet werken.
Ik heb de hele boel gewist en de laptop opgeborgen. De rest van de tijd heb ik gekeken naar wat mijn zoon allemaal voor kunstjes kon en heb ik voor hem zitten klappen.
Soms is het niet zo erg als de planning niet loopt zo als je denkt. En soms als de dingen anders lopen dan gepland, dan krijg je er weer mooie, soms onverwachtse, momenten voor terug.

In het weekend is alles goed gekomen. Zoonlief is dan bij zijn vader en ik kon ik alle rust, deze blog typen. Ik kon er goed voor gaan zitten en doortypen. Geen onverwachtse zaken dit keer!

Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder

Mijn avondvierdaagse hel!

Mijn avondvierdaagse hel!

We hebben het waarschijnlijk allemaal vroeger gedaan…meegelopen met de avondvierdaagse. Vroeger, toen we nog in alle rust leefden, papa’s centjes verdiende en mama’s relaxt thuis aan de keukentafel met een kopje thee op je zaten te wachten als je terug kwam van school. En als je dan vier dagen gelopen had, dat je familieleden bij de finish stonden met ieder een gladiool. Wie dat ooit bedacht heeft?

Nou ben ik toevallig iemand die eigenlijk de bedoeling van een rondje lopen zonder daadwerkelijke eindbestemming (buiten het startpunt) eigenlijk sowieso niet snap. Een marathon lopen bijvoorbeeld is gewoon iets waarvan ik het ‘waarom’ nog niet door heb. Die zingevings vraag heb ik dus bij de avondvierdaagse ook.

Maar helaas, vanwege de nostalgie van mijn ex en het feit dat mijn dochter (7) erachter kwam dat haar beste vriendin mee liep (ik heb het nog zo stil gehouden!), kon ik het dit jaar niet tegen houden. Ze wil de medaille!

Toen kwam het voorstel van m’n ex: jij twee dagen, ik twee? ‘Ik wil het eigenlijk alleen op mijn vrije woensdag, de rest is aan jou. Jij vond het toch zo leuk?’ was mijn reactie. Ik vind er geen reet aan, beetje sjokkend in een groep met kinderen, waarbij je niet in je eigen tempo kan lopen, soort shoppen als het erg druk is…maar dan zonder stops op het terras.

Nee, dank je.

Dag 1
De twee gingen op pad. Gelukkig was dit niet mijn dag…het bleef regenen. Toen ik thuis kwam van mijn werk en heerlijk relaxt op mijn bankje plaats nam, begon het te stortregenen! Zeiknat kwamen ze terug, zelfs haar schoenen waren helemaal doorweekt. Och…m’n meissie toch! Hard werken voor zo’n medaille!

Dag 2
Misha is ziek. Wie had ook alweer bedacht om de avondvierdaagse te lopen? Ik heb een belangrijke meeting voor een deal vanmiddag, daar wil ik bij zijn. Dus ik bel haar papa om te kijken of hij de middag kan nemen. Hij belt eerst oma, die altijd oppast op haar. Opeens staat oma voor de deur. Ik laat haar binnen. ‘Is ze d’er?’ zegt ze… ‘Het is jouw oppasdag’…ze bedoelt dat ik het op moet lossen en niet papa. Ik zeg ‘Ik ben geen oppas, ik ben moeder’. Vervolgens begint ze te tieren, van dat ze een lange mouwen shirt aan had moeten trekken tot aan dat ik er nooit ben voor mijn dochter. WTF? Ik verzoek haar dringend om te gaan omdat ik zo’n discussie niet in het bijzijn van mijn dochter wil voeren, ik houd de deur open. Ze geeft aan dat ik de deur dicht moet doen, ‘alleen als je rustig doet’. ‘Ok…’. Na mijn poging om bondgenoot te worden in het feit dat ze gisterenavond gewoon niet hadden moeten gaan lopen, maakte ze het nog bonter. ‘Het is jouw dag!’ schreeuwt ze nogmaals door de kamer. Mijn dochter zit op de bank en krijgt alles haarfijn mee. Ik zeg: ‘we zijn samen ouders en wij bepalen hoe we dit doen, daar hoef jij niks van te vinden.’ Een ‘ oh, ben jij wel een ouder?’ gaf de doorslag, toen was ik er klaar mee, ‘eruit!’ Ik pak haar bij haar arm en loop richting de deur en help haar letterlijk mijn huis uit. ‘Zul jij nog wel eens zien!’ roept oma dreigend. Ze wil nog wat zeggen, maar vindt de deur dicht in haar gezicht.

Mijn ex-schoonmoeder is er één van de oude stempel, ze vindt dat moeders gewoon voor de kinderen moeten zorgen en ze is altijd bang dat haar zoon zijn baan kwijt raakt als hij spontaan een middag naar huis moet voor zijn dochter. Om mijn baan heeft ze zich nog nooit zorgen gemaakt. Gelukkig staat mijn ex volledig achter mij, hij kent zijn moeder. 

We moeten op zoek naar een andere oppas…

Mijn avondvierdaagse hel

Mijn avondvierdaagse hel

‘S avonds valt er wederom een stortbui terwijl mijn dochter en ik blij op de bank zitten dat ze vandaag niet mee kon lopen. Mijn dochter kan niet slapen en uitgeput en emotioneel ‘op’ slapen we beide rond 22.30. Wat een rampdag!

 

Dag 3
Mijn ex waarschuwde me al, niks voor jou die avondvierdaagse. ‘Hoezo?’ vraag ik geinteresseerd. ‘Het is één grote chaos, totaal niet georganiseerd!’ Hij kent me goed, daar ga ik me aan irriteren! Maar oke, waar veel vrijwilligers werken, wat geweldig is, is de organisatie een uitdaging!
Helaas is mijn dochter vandaag ook (school)ziek, mijn dreiging dat we vandaag dan niet de avondvierdaagse meelopen, leverde geen ander resultaat. Jippie, ondanks het feit dat de zon vandaag prachtig schijnt, ben ik blij dat ik niet hoef te lopen. Mijn hoofd zit vol (onder andere een nieuwe oppas regelen), ook zonder een verplichting als de avondvierdaagse!

Dag 4
Ze twijfelt of ze vanavond wel of niet gaat lopen. Shit, had al een tijd geleden een belangrijke date gepland op deze kindvrije avond. Maar ik kan het natuurlijk niet maken om niet bij de finish te staan en dat trotse koppie te verwelkomen. Damn! Hoe ga ik dit nu weer combineren? Dan appt m’n ex: de 4de dag van de avondvierdaagse gaat niet door vanwege het slechte weer! …opgelost!

Daaaaaag avondvierdaagse!

Mijn avondvierdaagse hel

Mijn avondvierdaagse hel

Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder!

Discussies tussen moeders onderling

Discussies tussen moeders onderling

Zoveel verschillende kindjes zoveel verschillende moeders. En geloof het of niet maar iedere moeder doet het op haar eigen manier. Eigenlijk is dat ook prima. Jouw kindje is anders dan dat van mij bijvoorbeeld. Toch ben ik erachter dat er van die eeuwige discussie punten zijn waarvan het lijkt of er kampen ontstaan zijn. Het voor kamp recht tegenover het tegen kamp. De discussies die gaan er soms hard aan toe.  Ik heb zelf ook wel mijn principes en mijn gedachtes over iets maar ik schrijf dit blog omdat ik het hoog tijd vind om eens voor wat respect onder ons moeders te zorgen. Hoewel ik eerst bijvoorbeeld ook een bepaald beeld had van draag mama s moet ik zeggen dat mijn beeld daarvan inmiddels sterk is bijgedraaid.
Soms wordt namelijk een mening gevormd op basis van je huidige kennis en op basis van je referentiekader.
Ik heb 7 eeuwige discussie punten voor jullie verzameld. Ik heb mijn mening en de meningen van anderen erbij gegeven.
1. Wel vaccineren niet vaccineren
– [ ] Ik ben zelf wel van het vaccineren omdat ik denk dat het ergens goed voor is en het bescherming bied. Ook zit het tussen mijn oren dat als ik het niet zou doen en er gebeurd wat dat ik mij dan schuldig zou voelen.
– [ ] Ik hoor van de tegenstanders heel vaak dat het onduidelijk is wat er precies in de spuiten zit en dat consultatie bureau hier vaak niet veel duidelijkheid kan geven.
2. Flesvoeding of borstvoeding

babies-921037_640

Discussies tussen moeders onderling

Ik was zelf een flesvoeding moeder. Ik vond het makkelijk. Ik was  een alleenstaande moeder. Ik had al zoveel te regelen dat ik niet de prestatiedruk van melk produceren erbij kon verdragen. Daarbij vond ik het kolfapparaat zo vrouw onvriendelijk uitzien. Het was gewoon mijn ding niet zeg maar.
Ik hoor van de moeders die wel borstvoeding geven dat ze dat doen omdat er alles in zit wat je kindje nodig heeft. Dat het goed is voor de band tussen moeder en kind en een stukje geborgenheid en troost geeft.
3. Oorbelletjes bij kleine kindjes of geen oorbelletjes
Ik heb een dochtertje en ik vond het super schattig om van die blingsteentjes te zien in die piepkleine mini oortjes. Ook schijnt het dat ze als ze zo klein zijn er minder last van hebben. Ik had kunnen wachten tot ze oud genoeg was om zelf te beslissen maar als ze nu uiteindelijk zegt: “ik wil ze niet meer” zijn ze er nog snel uit.
De moeders die tegen zijn vinden het vooral zielig of vinden dat de kindjes oud genoeg moeten zijn om zelf te beslissen.
4 Draagdoeken vs kinderwagens

baby-1296321_640

Discussies tussen moeders onderling

Ik was zo n moeder wat het een beetje hippy achting vind en oubollig dat draagdoeken gedoe. Daar hadden ze tegenwoordig toch kinderwagens voor. Wippers mamma roos enz enz. Ik heb NOG geen draagdoek maar ik moet van dit punt eerlijk bekennen dat ik er echt het nut van zie. Geen gehannes met kinderwagens geen gemanoeuvreer in veel te smalle gangpaden. Lees ook het hindernisparcour.
Draagmama s zeggen dat het geborgenheid geeft en handiger dan een kinderwagen. Het schept een band en kindjes kunnen de hartslag voelen. En daar zit best wat in.
5 Geprakte voeding vs rapley methode
Ik was zelf een rapley moeder. Ik zag de voordelen wel van dat het de kaakspieren stimuleren wel.
Er zijn ook moeders die bang zijn dat hun kindjes stikken in die grove stukjes dus liever prakken.
6 Potjesvoeding vs zelf stomen
Ik was meer van het hoe het uitkwam. Potjes is gewoon soms super handig zeker bij tijdnood 30 sec in magnetron en dinner is served.
Stomen is gezonder en je weet wat er inzit.
7 Wel zoetigheid vs geen zoetigheid
Moeders waar de kinderen wel mogen snoepen of moeders waarvan de kinderen niet mogen snoepen.  Ik ben zo’n moeder van een snoepje op z’n tijd, maar er hoeft geen suiker genuttigd te worden als het niet nodig is. Er zijn ook moeders die nog strenger zijn omdat hun kids hyperactief worden.
Mijn tip is in ieder geval oordeel niet meteen luister maar elkaar ga in gesprek met elkaar en probeer soms zelf uit.
Herkenbaar? Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder.