Dus dan maar sporten…

Dus dan maar sporten…

Echt soms heb ik het zo nodig, dan moet ik er gewoon uit. Het kriebelt dan overal. Een onrustig gevoel bekruipt me dan. Meestal komt zo’n gevoel op een moment dat het totaal niet uitkomt; lege portemonnee, doordeweekse dag of gewoon te druk om in te plannen. Je kent het vast wel. Tja, als het me echt te veel wordt is buurten bij een vriendin natuurlijk altijd even een optie. Een snel glas wijn of een bak sterke koffie en even kletsen doet soms al wonderen, maar ook niet altijd genoeg.

koffie-en-rode-wijn-12414632

Toen ik eenmaal 24/7 single mom werd, werd mij al heel snel duidelijk dat uitgaan er voor mij gewoon niet snel in zit. Dus ik besloot dan ook: als ik ga, dan ga ik goed. Dan doe ik gewoon echt iets waar ik van geniet. Een concert of een simpel avondje sauna. Geweldig blij kan ik daar van worden en het is dan ook precies genoeg om even op te laden. Helaas komen dit soort avondjes niet erg veel voor. De meeste aandacht en tijd gaat vooral naar de kinderen net zoals de inhoud van mijn portemonnee natuurlijk, zoals bij elke moeder.

En daarom begon ik een aantal jaar geleden met sporten! Dat was best heel wat, want eigenlijk had ik dat in mijn leven nog nooit gedaan of überhaupt kunnen doen. Dus werd het toch echt wel even een zoektocht. Van een abonnement van de sportschool (waar je na 2 maanden eigenlijk totaal geen zin meer in hebt) tot zumba-lessen waar je, terwijl de groep naar links gaat jij standaard naar rechts gaat en tegen iedereen op botst.

Eh… dit is het toch niet echt ( al waren de breezers achteraf als mijn vriendin en ik naar huis liepen echt wel lekker, haha). Een goede vriend vroeg me op een gegeven moment  waarom ik niet mee ging hardlopen? Ik moest toen echt heel hard lachen! Ik hardlopen pff… Ik had al een hekel aan wandelen, laat staan rennen.‘Nee serieus, zei hij, het is echt een heerlijke manier om je hoofd leeg te maken en kost bijna niets!’ En daar ging ik hoor, op oude gympen, hoppa, en wat was dat een crime zeg!!

Na een aantal loopjes, met m’n tong op de grond kon ik op een dag zelfs bijna de trap niet op van de spierpijn.

Maar ik zette door en hij had gelijk ( gedeeltelijk dan). Het was heerlijk en bevrijdend als je door de eerste ongemakken heen was. De kids moesten wel even wennen hoor, een sportieve moeder, jeetje… De uurtjes die ik dan even alleen naar buiten ging werden me niet altijd gegund. Regelmatig ging m’n telefoon ( hoe lastig praten met je tong op de grond en het zweet langs je hoofd). Altijd was er wel wat waar ze me voor nodig hadden. Terwijl ze dat ook prima even zelf konden oplossen. Daarin  heb ik me toch echt vrijgevochten bij hen. Ook ik had iets nodig om te ontspannen, ook ik was er nog!

exercise-841167_640

Hetgeen waar mijn vriend de plank wel een beetje missloeg was door te zeggen dat hardlopen weinig kost. Haha, een paar goede hardloopschoenen, hm.. seizoenkleding,  reflecterende spullen en de meeste leuke wedstrijden zijn ook niet echt goedkoop! Nu zelfs de sportschool erbij omdat je in tijd van blessures toch iets moet.  Dus dan maar je spieren sterk maken (heerlijk, want nu hou ik dat dus wel vol).  Ach, ik neem het voor lief en spaar naar hartenlust om mezelf dit te gunnen.

Iedereen moet toch iets hebben. Iets wat even niets met de kinderen te maken heeft of de problemen die op je pad komen. Je ontspannen en opladen.

Als ik eenmaal bezig geweest ben heb ik weer energie voor 10 om alles aan te kunnen. Heerlijk!! Maar had je mij 6 jaar geleden gezegd jij wordt hardloopster dan zou ik hard hebben gelachen en gedacht hebben:  jij bent echt hartstikke gek!

Running Bee

Hoe neem jij tijd voor jezelf? Lukt het jou om regelmatig te sporten? 

Waarom EHBO voor kinderen zo belangrijk is

Waarom EHBO voor kinderen zo belangrijk is

Het is 18.50 uur. Ik zit te eten met een vriendinnetje en mijn dochtertje van 4 weken ligt in de kinderwagen te slapen in de woonkamer. Mijn vriendin vraagt hoe laat mijn dochter moet eten. Ik zeg: “over 10 minuutjes ongeveer, maar ze is een dame van de klok dus die wordt zo wakker.”

Nog geen tel later zie ik een been omhoog komen en hoor ik ineens een geluid uit de wagen komen, niet te beschrijven maar zo weer te herkennen.  Ik spring op en kijk in de kinderwagen…

In 1 zwaai heb ik haar uit de kinderwagen en leg haar over mij arm.  Mijn dochter ademt niet meer….

Op dat moment ben ik de rust zelve en handel daar ook naar. Eenmaal op mij arm,  met haar hoofdje naar beneden, komen er hele golven melk uit. Nog steeds geen ademhaling. Mijn vriendin belt ondertussen 112. Mijn dochter begint hoog adem te halen maar het klinkt zeker nog niet goed. Na een paar minuten worden haar armen en benen blauw. Toen werd ik toch onrustig. De ambulance moest van ver komen en dit leek eeuwig te duren.

De mevrouw aan de telefoon blijft vragen stellen en met me praten. Ik hoorde ze op de grote weg aankomen en op dat moment begon ze weer ademen, goed doorademen zelfs. Wat een opluchting. Ik werd rustig en kon de ambulancemedewerkers binnen laten. Ze werd onderzocht. Ze hoorden onrustige longen dus mijn dochter moest mee in de ambulance naar het ziekenhuis. Gelukkig is dit goed afgelopen.

Mijn dochter had zich verslikt in haar melk die omhoog was gekomen door een reflux.  Ik realiseer mij steeds,  dat als zij boven in haar bedje had gelegen, dat ze er misschien niet meer had kunnen zijn. Deze angst komt met vlagen nog steeds naar boven.

Mijn baby stikte bijna door reflux

Ik ben blij dat ik wist wat ik moest doen door mijn opleiding tot verpleegkundige. Maar ik heb direct ook EHBO voor kinderen gedaan. Op sommige punten heel confronterend, maar oh zo belangrijk!!! Mijn dochter is nu gelukkig  een vrolijke, pittige dame van bijna 2.5 jaar.

Esther

Zie ook: Is mijn kind echt ziek?

Wat een onwijs heftig verhaal. Super bedankt voor het delen Esther. Hebben jullie al een cursus EHBO voor kinderen gedaan? Heb je ook een verhaal dat je wil delen met de lezers van Happy Single Moms? Mail het naar blog@happysinglemoms.nl

Happy Single Moms zoekt bloggers m/v

Happy Single Moms zoekt bloggers m/v

Wil jij als (single) moeder, (single) vader,  oma of vrouw vrijwillig jouw ervaring delen met vele  unieke bezoekers per maand en heb je altijd al eens een blog willen schrijven? Happy Single Moms is op zoek naar boeiende verhalen, tipartikelen en blogs over de meest uiteenlopende onderwerpen. Eenmalige inzendingen worden ook geaccepteerd. Waag een poging en stuur een artikel op.

Wij willen zoveel mogelijk mooie verhalen en praktische informatie op de site publiceren, dus heb je die ene tip of blog die het leven van de zelfstandige vrouw of (single) mom zoveel gemakkelijker maakt? Aarzel niet en stuur hem op naar Kim via  blog@happysinglemoms.nl . Uiteraard vermelden we je naam bij het artikel. Liever anoniem schrijven? Dat kan natuurlijk ook!

Je hoeft geen professioneel schrijfster te zijn, integendeel!

Mogelijke onderwerpen kunnen zijn:

  • life-events
  • algemene vrouwen “dingen”
  • opvoeding van kinderen
  • uitgaanstips voor vrouwen
  • alles m.b.t.daten (ook mannen die willen schrijven over het daten met een (single) mom/vrouw)
  • ervaringen m.b.t. het single moederschap (co-ouderschap)
  • combinatie moederschap/werken
  • samengestelde gezinnen
  • alleenstaande moeders die weduwe zijn geworden en anderen willen ondersteunen d.m.v. hun verhaal.
  • vakantie ervaringen
  • tipartikelen voor vrouwen (entertainment, lifestyle, werk, financiën)
  • gezondheid

We willen lezers graag inspireren met artikelen, dus denk jij met jouw verhaal anderen te kunnen inspireren? Doe dan mee en stuur je artikel op. Wij zijn heel benieuwd naar je verhaal!

Daar ga je dan…

Daar ga je dan…

Ik sta nu stil bij het woord loslaten.. is het nu echt al tijd?

Maar eigenlijk gebeurde het al veel eerder bij het doorknippen van de navelstreng, alleen was ik mij daar niet echt bewust van. Daarnaast ga je wel eens uit logeren, ieder weekend bij Heit. En straks komt school en kamp en logeerpartijtjes. Vele jaren later studeren en uit huis.

kindergarten-1322559_960_720

Allemaal vormen van loslaten. Allemaal momenten waarop je erop moet vertrouwen dat een ander of je eigen kind, de verantwoordelijkheid van jou kan overnemen.

Zoals de eerste ochtend op de peuterspeelzaal. Spannend zeg! Voor mijn zoon en voor mij. De meningen zijn verdeeld.

‘Zou je dat nu wel doen? Je hebt ze maar zo’n korte periode bij je. Wat een geld verspilling.’

Mijn antwoord was als volgt, ‘ik weet dat mijn zoon er klaar voor is. Het is goed voor zijn ontwikkeling en zelfredzaamheid. Het is een begin. Het stoomt hem klaar voor een leven waarin hij niet volledig afhankelijk is van zijn ouders. En uiteindelijk willen we toch allemaal dat ons kind klaar is voor ‘het echte leven?’ Maar vooral, Je bent niemand een verantwoording schuldig.

Tips:

Bereid je zoon/ dochter voor.

  • Draai een paar keer mee op proef.
  • Lees voor, Bijvoorbeeld; Bobbi naar school/de speelzaal.

Tips voor het loslaten

  • Praat erover
  • Geef het tijd
  • Doe wat juist voelt
  • Stel voor dat ze je op de hoogte houden.

tricycle-691587_960_720

Daar ga je dan…!

De zon scheen vanmorgen door het raam toen we ontwaakten.
En jij, jij riep mamaaa! Waardoor ik even heel gelukkig raakte.
Na een lekker ontbijtje, besef ik weer..
Daar gaat mijn kleintje.
Toen sprongen we op onze fiets,
die eerste dag, het is toch ook niet niets.
En toen stonden we voor de peuterspeelzaal, Juf al bij de deur.
Je kneep hard in mijn hand, naar binnen gaan heeft nu toch echt je voorkeur.
Daar ga je dan, mijn peuter, mijn pamperkont, mijn niet meer zo’n kleine vent.
Je huilde even, je lachte weer, je speelde buiten en maakte een mooie verf prent.
Mijn lieveling, het wordt een moeilijke dag dacht ik vandaag,
Maar niets is minder waar, wat leef ik goed, wat leef ik graag.

 ‘Liefde’ is graag bij elkaar willen zijn.
‘Echte liefde’ is kunnen loslaten…

Zie jij het loslaten van je kind ook op deze manier? Deel het met ons en laat een reactie achter. 

Moedersentiment

Moedersentiment

Ik zit in een periode dat ik het zo ontzettend moeilijk vind dat Rick zo razendsnel groeit.

Soms, vanuit het niets, word ik gewoon emotioneel als ik kijk naar het wondertje voor mij. Moedersentiment. Het overvalt me dan ineens.

Ik kan me nog zo herinneren dat hij in mijn armen lag, ik hem borstvoeding gaf. En dat hij alleen maar mij nodig had. Soms heb ik het idee dat hij me steeds minder nodig heeft, hij ontdekt de wereld en als we naar Ballorig gaan dan rent hij alleen naar alle glijbanen. Hij gaat er stoer alleen af.

moedersentimentIk kan me nog zo herinneren… daar lag hij in mijn armen, zo lief, zo klein en zo van mij. En nu weet hij duidelijk wat hij wil, en duidelijk wat hij niet wil. Hij pakt de afstandsbediening als hij TV wil kijken, als hij drinken wil komt hij eraan gelopen en probeert hij de koelkast open te doen. “Nee, nee, nee!” Is zijn sleutelwoord. Momenteel is alles ‘nee’, behalve als ik snoepjes zeg dan is hij er heel snel bij.

Daar staat hij dan, daar gaat hij dan. Zo zonder angst de weide wereld in. Soms wou ik dat ik wat van de onbevangenheid had van Rick.

Wat luchtiger in de wereld kon staan, en wat makkelijker kon denken. Ik heb mezelf voorgenomen om meer te gaan genieten van de kleine dingen, van de dingen waar Rick ook zo van geniet. En om me te realiseren, ondanks mijn moedersentiment, wat een genot het is. Wat een genot om te zien hoe snel hij groot wordt. Hoe hij zich ontwikkelt. Van een kleine hulpeloze baby naar een grote stoere vent die de wereld ontdekt.

Wat een wondertje is Rick toch voor mij, wat een lieverd en zo mijn ‘allessie’. Ik ben zo trots zo verliefd en zo moedersentimentemotioneel als ik naar Rick kijk. Mijn lieverd groeit zo snel, de tijd vliegt voorbij. Maar ik vergeet de tijd de we nu al samen hebben beleefd nooit meer. Moedersentiment blijft mijn gedachten beheersen. Ik zie onze foto’s en dat doet me nu al denken aan vroeger.

Vroeger, toen ik nog niet achter Rick aan hoefde te rennen, die vroeger dat hij ‘s middags altijd nog een dutje deed, die vroeger dat hij zo intens kon genieten van zijn flesjes melk. En die ochtenden dat we stiekem samen nog even in bed kropen. Ook al is hij nu groter en vind ik deze periode ook erg fijn… soms mis ik de dagen dat we samen lekker in bed lagen (Rick denkt momenteel dat ik een springkussen ben op bed). Ik realiseer me des te meer dat het een groot wonder is zo klein, maar ook zo snel groot.

Herken jij dat moedersentiment, dat verlangen naar de babytijd? Of ben je juist blij dat je kind groeit? Hoe ga jij om met loslaten?