Het beste medicijn

Het beste medicijn

Hij schuifelt mijn ziekenhuiskamer in met een groot, met helium gevuld, zwart paard aan zijn handje. Het is een paar uur na mijn operatie en het bezoekuur is van start gegaan. Uiteraard komt mijn lieve mannetje mij als eerste bezoeken. Met een zwarte paarden ballon dus. Ik heb niet veel met paarden.

Maar wél met zwart. En dat wist hij, dus zodoende is hij op zoek gegaan naar een ‘zwarte ballon’ voor mama. Want dat is mijn lievelingskleur. Ik hou van die kleine draak. Op dat moment, zoals ie trots zijn zwarte vondst aan mij overhandigt, nóg meer dan ik me ooit kon voorstellen.

Hij draait zijn hand niet meer om voor mama die in het ziekenhuis ligt. Ik zou willen dat het anders was, maar helaas is het zo. Hij heeft me al zó vaak in het ziekenhuis gezien ten tijde van mijn chemo. Ik heb hem er wel voor beschermd, maar je kunt niet alles voor je kind verbergen.

En moet je dat ook willen? Maar dit zijn reconstructieve operaties. Opbouwend, en afbouwend in de frequentie. Het is als het goed is namelijk de laatste keer geweest. Ik heb nieuwe tieten!

images206EXRLZ
Hij wil ze zien en geeft als reactie “nou, poeh poeh”. Waarmee hij eigenlijk wil zeggen dat hij er niks van vindt, maar niet weet wat hij anders moet zeggen. Hij wilde alleen even zien of alles er nog wel op en aan zit. Hij ziet dat ik blij ben, dus hij is ook blij. Dat dit ook een beetje aan de ketamine van die ochtend ligt, vertel ik er maar niet bij. Hij klimt half bovenop me en verdiept zich alweer in dat enorm boeiende elektrische bed, met bijbehorende bedieningsconsole.

Inmiddels is het 2,5 week geleden en is het zwarte paard een maatje afgeslankt. Ik voel me goed, sterker nog… Ik heb het gevoel dat er niets gebeurd is! Lichamelijk dan. Ik voel me sterk, heb geen pijn en heb er een mooie voorgevel aan over gehouden. Het is natuurlijk enorm nep, maar ik ben super trots op mijn nieuwe tieten!

images
Voor mijn mannetje is het ook al weer verleden tijd. Hij kruipt bij me op schoot en zegt, met zijn blik op het paard, heel nostalgisch; “weet je nog mama, toen je geopereerd was en ik dat paard voor je had gezocht”. Ik besef me dat het allemaal heel voorspoedig is gegaan, maar dat zoiets niet vanzelfsprekend is. Ik heb geluk, en ik ben onwijs dankbaar voor hoe het loopt. En nog veel dankbaarder voor mijn held van een zoon. Mijn engel en black beauty hier zijn het beste medicijn.

Daar is ie weer, de wet van murphy…

Daar is ie weer, de wet van murphy…

Eindelijk! na maanden uitstellen en plannen is daar de week van fulltime party-planning. Je prinsesje is 7 en je mag je helemaal uitleven! snoeptafel, taartenbakken, losgaan met versiering en niet te vergeten, racen racen racen. Ik ben lekker in de flow en begin steeds meer plezier te beleven en krijg zelfs pre-party jitters. ja… Deze mama is helemaal in de flow!

De planning is strak en er is eigenlijk geen ruimte voor problemen. Maar helaas de kneus in mij is het niet eens zonder enige ingeplande ruimte en maakt er een eigen feestje van.

Zo sta je op het punt om de night-before de hond uit te laten, en zo lig je beneden aan de trap. Gillend van de pijn, met een hond die om je heen draait en een van je beste vrienden die net op het punt stond om naar huis te gaan. Mijn grootste geluk was dat hij er was. anders had ik er op een gegeven moment nog gelegen denk ik.

Daar is ie weer, de wet van murphy...

Nadat je uiteindelijk boven aan de trap staat, begint het hele paniek proces te werken. Ik val bijna flauw, ga op bed liggen en tril me het heen en weer van de pijn. Niet zo verwonderlijk als je bekijkt dat het misschien wel eens gebroken kon wezen. dus je gaat naar de dokter. Die laat je foto’s maken om er daarna achter te komen dat je gescheurde banden hebt. Nou dat is een goed begin van een feestje. Er gaat van alles door je hoofd. De taart, laatste boodschappen, alles in huis moest nog gebeuren!

Ik mag me dan ook enorm gelukkig prijzen dat ik echt de liefste vrienden allertijden heb. Beter kan ik me ze niet wensen! Al het laatste wordt gewoon voor me gehaald! Het feest kan dus toch nog doorgaan!

Daar is ie weer, de wet van murphy...

De dag zelf was moeizaam. dank voor tramadol! Zonder had ik het niet overleefd. maar deze moeder is een bikkel en heeft ervoor gezorgd dat mijn meisje het allerbeste feestje allertijden heeft gehad! Zij heeft gelukkig weinig gemerkt van mijn blessure. Ze is zo blij met alle kado’s en bezoek dat we ’s avonds nog even samen gespeeld hebben met haar nieuwe poppenhuis.

Ondanks de ellende van de dag ervoor, hebben wij intens genoten. dat is het enige wat telt!

En nu…. voetje omhoog en niks meer doen

X, Nicki

 

De wet van Murphy, herkenbaar? Wanneer heb jij hier last van gehad? Hoe loste jij dit op? Deel het met ons en laat een reactie achter.

#Trots dat je het in je eentje doet

#Trots dat je het in je eentje doet

Sinds je single mom bent, moet je veel dingen alleen doen, ook mannen dingen. Die vent die vroeger de klusjes deed, is er niet meer. Ik ben mama, succesvol zakenvrouw en (slechte) klusjesman in één! Ik ben daar best wel trots op! Vooral op bepaalde momenten! Hieronder vier momenten…

Hallo geen!

Vanochtend dacht ik: het moet er toch een keer van komen. Een van de halogeen spotjes in mijn badkamer deed het al een tijd niet meer. Lastige dingen die geen hoge prioriteit hebben schuif ik graag voor me uit. Zo ook het vervangen van het spotje. Toen vorige week ook het spotje in de douche het op had gegeven, werd de prioriteit hoger. In het donker douchen brengt wat scheer issues mee. Toen ik tijdens een intiem afspraakje merkte dat ik een stukje was vergeten, haha, was het tijd voor actie! Ik moet eraan geloven.

Ik heb twee nieuwe spotjes gekocht en ga op mijn IKEA groene krukje van mijn dochter staan en bekijk de situatie. Dit heb ik echt nog nooit gedaan, hoe moet dit? Ik wring met mijn vingers het spotje uit het stucwerk. Dit lijkt juist te zijn! Het spotje komt eruit en ik kan nu gewoon de lamp vervangen. Duw het spotje terug in het plafond, als een prof! De tweede exact hetzelfde. Dus hier hikte ik tegenaan, omdat ik het gewoonweg nog nooit gedaan had. Toen ik de dimmer indrukte en het licht me in de anders zo donkere douche tegemoet kwam, overviel mij een trots, onafhankelijk gevoel. Ik kan dit alleen!

Ik maak ze een kopje kleiner!

Ik heb mijn eigen tuin ontworpen en de planten uitgezocht. Ik wilde een vakantie sfeer in mijn tuin, dus heb vooral grote siergrassen gekozen. En heel eerlijk, in de selectie van de siergrassen, heb ik niet meegenomen dat die krengen niet te groot moeten worden. Dus niet over de houten vlonder moeten gaan hangen, zodat de schuurdeur bijna onbereikbaar werd. Net als het spotje heb ik deze ontwerpfout geaccepteerd en creëer ik sindsdien work arounds om toch bij de schuur te komen. In het begin van het jaar moeten de siergrassen gesnoeid worden. Dit jaar wilde ik mijn vader er niet mee lastig vallen, met werkhandschoenen en een snoeischaar in mijn hand stond ik daar, met acht excessief gegroeide metershoge siergrassen voor me. Klaar voor de strijd.

Soms mis je gewoon een vent...

Soms mis je gewoon een vent…

Thank god dat een buurman voorbij kwam. Hij merkte rustig op: ‘Ga je snoeien? Misschien slimmer om een elektrische heggenschaar te gebruiken, ik heb er nog wel een liggen!’ Na een twijfel aan mijn zijde omdat ik inschatte dat het snoeien echt wel zou lukken met mijn handmatige snoeischaar pakte ik het aanbod toch aan. Met nog wat tips en trucs stond ik met een een gevaarlijk apparaat in mijn handen, zwaar bewapend voor de strijd! Ik druk op het aan-knopje en de power komt me tegemoet, stoer val ik de plant aan, onderin, jeetje, wat een weerstand! Je gaat eraan! Ik duw de elektrische heggenschaar door de plant heen, nog zeven te gaan! Tactiek aangepast, want jeetje wat is dit zwaar! Ik eet hem in stukjes op, eerst de top en daarna de onderkant, ik hak de siergrassen in mootjes. Wat een teringzooi… Als ik met alle grassen korte metten hebt gemaakt leg ik mijn strijd even vast op camera. Jeetje wat een klus! Soms mis je een vent…

Heb je een vuurtje voor me?

Oke, daar zat ik dan in een prachtig oud huis met een geweldige ruime, gezellige, woonkamer. Het is koud buiten en wij zitten heerlijk binnen. Mijn dochter vraagt ‘Mam, zullen we de haard aan doen?’ Vroeger toen we nog met papa in het huis woonde ging de haard regelmatig aan, super gezellig een knapperend vuurtje. Echter in al die jaren samen heb ik nog nooit de haard aangemaakt, ik heb geen idee hoe dat moet.

Uiteraard heb ik wel een basis kennis over vuurtje stoken opgedaan in mijn vroegere jaren. Zuurstof, hout en uiteraard een aansteker is wel handig…oh, en mijn ex gebruikte ook wel eens kranten. De fles die hij gebruikte om een steekvlammetje te creëren laten we maar even achterwegen. Ik vond zelfs nog een paar aanmaakblokjes, de naam zei het al…dat kan ik gebruiken. Met een mooie houtconstructie in de haard met wat kranten erdoorheen doe ik mijn poging onder het toeziend oog van mijn dochter. Ik steek het aanmaakblokje met een aansteker aan en pleur het in mijn houtconstructie…de fik erin! De tweede poging is het gelukt 😉

Gelukt!

Gelukt!

Ho ho ho…!

Ik heb eerlijk gezegd een hekel aan de winter en vooral aan kou. En dan heb je ook nog al die feestdagen waarin je nog even haarfijn op de feiten wordt gedrukt dat je wederom een jaar alleen aan de kersttafel zit. Toch heeft die winterse tijd ook iets sfeervols, de kerstlampjes gaan aan op de winkelstraat en de hele straat doet haar best om de huizen leuk te verlichten. Dit jaar dacht ik, ik doe ook eens mee! Mijn huis heeft een markante plek in de straat en ik zag het al voor me, een prachtige verlichte dakrand, prachtig! Net als bij de overburen. Eerst op naar de winkel! Ik zocht een behoorlijke snoer. Aangezien ik er geen enorm budget aan uit wilde geven en ze maar beperkte keuze hadden (ik was rijkelijk laat…),.koos ik voor een led buitenverlichting met ijspegels.

Nu het monteren nog, op de ladder…hoe ga ik dat vastmaken? Hoe zorg ik dat de snoer eindigt bij een stopcontact? Mijn huishoudtrap kwam niet eens in de buurt van de dakrand! Na een zoektocht in mijn schuur en gereedschapskist besloot ik de buitenverlichting vast te maken met haakjes voor het vastmaken van elektriciteitssnoeren. Klinkt eigenlijk achteraf nog best logisch… Met mijn hamer en haakjes ging ik aan de slag…in de dakrand, het raamkozijn (want ik kwam gewoonweg niet hoger met mijn wankelend huishoudtrapje) sloeg ik de snoer vast. Toen ik alles vast had zitten ging ik trots, doch wankelend, van mijn huishoudtrap af…

Ho Ho Ho...!

Ho Ho Ho…!

Na de snoer in het stopcontact te hebben gedaan, ging ik trots het resultaat bekijken. Afschuwelijk fel blauw licht kwam op me af, het zag er niet uit! Ook de locatie van de snoer was geen pan! Ik wilde het er eigenlijk direct weer afhalen, helaas mocht dat niet van mijn dochter…zij vond het wel mooi. Elke dag heb ik met schaamte mijn huis bekeken tot ik na nieuwjaar de snoer eindelijk verwijderd heb, die komt er echt niet meer op!

Welke klusjes heb jij met trots in je eentje gedaan? Zonder vent? Zonder voorkennis? 

Iets meer dan een herfstdip

Iets meer dan een herfstdip

Het is knokken, hard werken en soms bij tijd en wijle stort je even in. Je ziet gewoon even niet meer hoe nu verder. Waar en hoe ga ik verder, hoe los je het volgende probleem op en herpak je jezelf?

Altijd op zoek naar het gouden ei, de oplossing tot een beter leven. Maar hoe je ook je best doet en hoe hard je ook knokt, er zijn altijd weer omstandigheden die er voor zorgen dat je in rondjes blijft lopen en niet verder komt of kan komen.

Iets meer dan een herfstdip

Leven op de armoedegrens kan ontzettend zuur zijn. Gelukkig is er hier in ons land veel goed geregeld voor de minima. Maar als je er echt uit wilt komen als veertiger en 24/7 mom met 2 zieke kinderen en zonder opleidingen, kan je het gewoon schudden. Deuren vallen hard dicht of gaan niet eens open. Instanties geven je regels die je maar met moeite na kan leven.

Sollicitatieplicht, een geweldig gegeven, maar zonder opleiding, ervaring en de zorg voor je kinderen, kan je bij de meeste vacatures alleen maar wegdromen. Dromen over hoe het zou zijn als je zo’n heerlijke baan hebt. Hoe je leven dan zal zijn zonder geldzorgen, een leven met een doel, collega’s en sociale contacten. ‘s Morgens de deur sluiten en met heel andere dingen bezig zijn dan je kinderen, ergens zijn waar je niet hoeft te praten over je problemen thuis. En misschien nog het belangrijkste: niet constant tegen je eigen emoties aanlopen van onmacht. De onmacht van niets tot weinig kunnen doen.

En zo zit ik op een mooie herfstzondag te piekeren. De zon schijnt buiten maar ik sluit me het liefst hier binnen op. Het is de laatste dag van de herfstvakantie die zo heerlijk begon maar zo ontzettend frustrerend eindigt.

Eén uitspatting van een gezellig moeder-dochter-weekend. Eén dag iets meer uitgegeven dan eigenlijk mogelijk. Voor die ene dag hard gespaard om voor de rest van de week de dubbeltjes te moeten omdraaien en wc-papier te gaan lenen bij de buurvrouw omdat boodschappen doen geen optie is.

Op de quality-time dag met je zoon er achter komen dat je in de drukte bent vergeten de juiste kortingspassen in je tas te doen (zorgen kunnen je hoofd aardig mistig maken). Dat je dan weggestuurd wordt bij de kassa terwijl mijn zoon zich zo op ons samenzijn had verheugd. We waren weggegaan met de melding dat we geen hapjes of drankjes gingen open daar want de portemonnee is leeg! Dus ook niet de heerlijk geurende poffertjes die een meisje net voor hem in de rij wel at en waar hij met een verbeten gezicht naar keek. Zo dapper, zo dankbaar hoe hij mijn speciaaltje daar deze dag mee omging. Daar waar ik wel kon janken, zei hij: “ Oh mam, het is goed. We gaan gewoon thuis samen film kijken en het gezellig maken.”

Na een lange voetbaldag met 2 verloren uitwedstrijden, haal je je fiets op bij de club. Terwijl zoonlief moe achterop klimt en je wegfietst maakt het ding een raar geluid. Een kleine inspectie is genoeg om te zien dat er meerdere spaken zijn afgebroken van mijn trouwe onmisbare stalen ros. Gelaten fiets ik er toch voorzichtig mee naar huis want natuurlijk gebeurt dit!  En door mijn hoofd spoken de zorgen: hoe nu volgende week, hoe ga ik betalen voor deze reparatie? Spoken die ik niet kan verjagen want op dit moment zijn er gewoon geen oplossingen voorhanden.

Iets meer dan een herfstdip

En toch, als deze dag voorbij is, ga ik morgen vol goede moed weer de week in en gaandeweg weer voor elk probleem, al lopend zonder fiets, een oplossing zoeken. Ik zal lachen naar en met mijn kinderen, en niemand laten merken dat mijn leven nu toch echt even in een dip zit en factor x-en elkaar snel opvolgen. Een dip waarin ik blijf zoeken naar het gouden ei, het ei dat mijn leven rust geeft. Ik zal hem vinden op die ene mooie dag.

Heb jij last van een herfstdip? Hoe ga jij om met tegenslagen? Deel het met ons en laat een reactie achter! 

Ben jij een zelfstandige moeder of een slachtoffer?

Ben jij een zelfstandige moeder of een slachtoffer?

IMG_1627-12 Jaar geleden richtte ik dit platform met ontzettend veel passie op. Ik ga je eerlijk zeggen. Het afgelopen jaar heb ik me verschillende keren erg gedemotiveerd gevoeld. Ik heb er zelfs over na gedacht om maar volledig te stoppen. Waarom? Omdat ik het zo ontzettend moeilijk vond om met negatieve reacties om te gaan.
En met negatieve reacties, bedoel ik reacties van moeders die het alleenstaand moederschap als ‘excuus’ gebruiken voor de situatie waar ze inzitten. 
Begrijp me niet verkeerd. Ik weet dat heel veel moeders ‘slachtoffer’ zijn en in hele lastige situaties hebben gezeten of zitten. Maar voor mij is er een groot verschil hoe je ermee omgaat. Kies je ervoor om alles in je leven dan de schuld te geven aan het alleenstaand moederschap? Wil je in de slachtofferrol blijven zitten, negatief zijn en bij de pakken neer zitten?
 
Of wil je er -ondanks de heftige dingen die je hebt meegemaakt- iets van maken in je leven? Wil je vechten en wil je ervoor zorgen dat jouw leven een ommezwaai gaat maken? Wil je je leven in eigen hand nemen, positief zijn en ervoor zorgen dat je het leven creëert wat je wilt?
 
Daar geloof ik namelijk in. Ik geloof er oprecht in dat je je leven zelf kunt creëren. Is dat makkelijk? Zeker niet? Zal het altijd over rozen gaan? Zeker niet! Zal het gaan zonder pijn en verdriet ? Zeker niet! Maar er is altijd licht aan het einde van de tunnel. Het leven is echt veel leuker wanneer je vecht voor wat je wil bereiken. Wanneer je positief bent, ook wanneer er heel veel negatiefs in je leven gebeurd.
Negatieve situaties kun je bijvoorbeeld ook ombuigen naar lessen die je mag leren in de dit leven.
We can do it 3Je kunt ze zien als lessen waardoor je mag groeien, een beter persoon wordt en weer een stap verder bent dan hiervoor. Dat is toch prettiger met het leven omgaan, dan negatief te zijn en te ‘zeuren’ hoe slecht alles is….? 
 
En ik zeg niet zomaar wat. Ik heb genoeg situaties in m’n leven meegemaakt waardoor ik de keuze had kunnen maken om negatief te zijn en mezelf slachtoffer te kunnen voelen. Ik ben jarenlang depressief geweest. Zelfs zo depressief dat het leven me echt gestolen kon worden. Ik heb zo ontzettend veel pijn gevoeld, als ik erop terug kijk, snap ik soms niet dat ik sta zoals ik nu sta. Wow wat ben ik een powervrouw geworden! Ik ben in de steek gelaten door de liefde van mijn leven. En hij liet niet alleen mij in de steek, maar ook onze dochter. Ik krijg geen financiële steun en die heb ik op totaal €500 na, ook nooit gehad. Mijn contract werd ontbonden toen ik van mijn zwangerschapsverlof genoot en mijn familie woont aan de andere kant van het land.
Reden om me slachtoffer te voelen? Reden om te klagen? Reden om negatief te zijn? Reden om te zeggen dat ik geen geld heb omdat ik alleenstaande moeder ben?

ECHT NIET!!!

Reden om hier juist keihard boven te staan! Reden om een succesvol bedrijf op te zetten! Reden om anderen te motiveren om dit ook te doen!
Reden om het standaard beeld van de ‘zielige alleenstaande moeder die geen geld heeft’ anders neer te zetten!
Reden om mezelf -en heel veel moeders met mij- zelfstandige moeders te noemen! Dat zijn wij, zelfstandige power moms!We can do it 2
Dus… de komende maanden gaat er nog meer veranderen. Ik ga veel meer staan waar ik in geloof en waar ik voor sta. Voor de kracht die wij in ons hebben, voor ondernemerschap, voor positiviteit & inspiratie, en voor het maximale halen uit je leven!
Dit is voor de stoere zelfstandige moeders: maak je borst nat; ik kom eraan and you are going to like it!!!!