Mijn hond en ik

Mijn hond en ik

Mijn hond en ik. Vier pootjes en twee handen op één buik. Als ik verdrietig ben komt hij me troosten. Als mijn zoon verdrietig is gaat hij daar heen. Als mijn hond ziek is troosten we hem. Hij is altijd blij als ik thuis kom en als ik eens uit mijn slof ben geschoten komt hij net zo lief nog bij me zitten. Als ik hem naar zijn mand stuur, dan gaat hij. Zelfs als mijn zoon dat doet gaat hij! Bij ons beide zit hij graag. Ben ik in de keuken en zoonlief op de bank, gaat hij daar tegenaan hangen.

nor

Je hebt nu vast een beeld van mijn hond. Misschien een grote zwarte lobbes? Of een klein harig ding? Mispoes.

Mijn hond heet Messi. Ook al voelt hij zich een stoere pitbull, hij is een chihuahua. Een klein, gespierd ding van twee en een halve kilo.

Ook als we over straat lopen en er komt iemand aan die hij als een gevaar ziet, dan springt hij voor me in de bres. Hij maakt zich heel breed, scheelt misschien een centimeter in omvang, en gaat blaffen. Bij kinderen word hij juist blij, hij hoopt altijd op een aai. Andere honden zijn ook geen probleem, behalve als ze erg druk zijn. Dan zet hij dat wel even recht. Ik heb hem al vaak achter honden aan zien rennen die vijfentwintig keer zijn formaat zijn!

nor

Zoals velen weten is de roedel belangrijk voor de hond. Wij vormen als gezin zijn roedel, desondanks, we zijn geen honden. Sinds kort is er een hondenwandeling groep in ons dorp. Eén keer in de zoveel tijd gaan we met een heel stel met de honden wandelen. Vijf kilometer!

De laatste tijd spreken we ook af op een plek waar ze los mogen om de honden lekker te laten spelen. Ondanks dat meneer één van de kleinsten is, is hij flink aanwezig. De meeste honden zijn al snel groter (niet moeilijk) en als die met elkaar spelen gaat het hard. Als ze dan te dicht in de buurt komen van mijn waakhond hoor je hem wel.

Ook de onzekere jonge hond zet hij op zijn plaats. Zo erg dat als hij maar in de buurt kwam de hond terug deinst. Dat was mijn que om in te grijpen. Er is een rangorde, maar ik sta altijd nog boven Messi.

Gelukkig is mijn scharminkel goed opgevoed en luistert hij. Hij kan zitten, pootjes geven, high five. Blaffen op commando, stoppen op commando en netjes wachten op een snoepje. Dat je een chi niks kan leren klopt niet.

Evenmin als een pitbull die altijd bijt en een rottweiler die agressief is. We kennen er van beide één en Messi is hun grote vriend.

Het is geweldig om alle honden zo te zien genieten! Van de grootste waterrat tot de kleinste muis. Het gaat vrijwel gemoedelijk en zonder ruzies. Als baasje sta je dan wel even in de mist te koukleumen, maar het is leuk nieuwe mensen te leren kennen en je hond te zien genieten.

nor

Het het geeft je na die tijd een goede reden om op de bank te kruipen met een mok warme chocolademelk met slagroom!

Zie ook: Huisdieren

Hebben jullie huisdieren thuis? Waarom wel of niet? Deel het met ons en laat een reactie achter.

Het lege nest syndroom

Het lege nest syndroom

“Mam, ik ga in Amsterdam wonen”. Daar begon het mee.
De oudste ging ’t huis uit. Hij studeerde al in Amsterdam en ging er nu dus ook wonen. Hij vond er een baan en dat was dat.

Vertrouwen in relaties.

Al z’n spullen werden ingepakt, ingeladen en weggebracht. Een lege kamer bleef.
Dat werd een flinke oefening in loslaten en vertrouwen op m’n kind.
Hij heeft zich prima gered. En nog steeds.

Zoon nummer twee besloot het leger in te gaan. Na alle onderzoeken en keuringen vertrok ook hij. Intern in ’t zuiden van ’t land. Gedrild, getraind en klaargestoomd voor het leger.

Op vrijdagavond kwam hij thuis met een enorme berg vuile was en op zondagavond vertrok hij weer.
Intussen heeft hij een vriendin, een dochter en een eigen huis. Ook met dit exemplaar is alles op z’n pootjes terecht gekomen.

De derde was misschien wel ’t lastigst. Mijn dochter werd moeder. Alleenstaand en nog thuiswonend.
Dat was niet haar keus maar ’t leven houdt niet altijd rekening met wat je graag wilt. Hard en oneerlijk was het zeker.

Zij en ik hebben samen de hele zwangerschap ‘gedaan’. Ik was erbij toen mijn prachtige kleindochter werd geboren. De eerste weken stond ik elke nacht samen met haar op voor de voedingen.

Ze had een zware bevalling en ’t duurde best een tijdje voor ze weer enigszins op de been was.Mijn band met haar is door deze ervaring extra sterk geworden. Ook de band met m’n kleindochter is heel speciaal.

Doordat er geen papa voor haar is, wil je er altijd net dat extra beetje voor haar zijn.
Toen ’t kleintje 6 maanden oud was, wilde mijn dochter het graag zelf gaan doen. Ze kreeg een huisje, gelukkig heel dichtbij, en vertrok.

heart-700141_640

Ik heb ’t daar heel moeilijk mee gehad. Het werd zo leeg en stil in huis.
Het voelde heel dubbel. Ik was trots dat ze ’t zelf durfde te gaan doen, blij ook dat ze een eigen plekje kreeg voor haar en haar kleine meisje. Maar ik miste hen vreselijk, voelde me heel leeg de eerste tijd.
Het voelde alsof ik er niet meer altijd voor haar kon zijn en ik moest leren dat dat ook niet nodig was.

Ik heb wel echt geleden aan het ”lege nest syndroom”. Ik heb heel erg m’n draai moeten vinden in m’n eigen leven, hoe gek dat ook klinkt.

Heel lang kookte ik teveel eten, was ik in m’n hoofd heel erg met de kinderen bezig. Dat moest een soort van slijten. Maar zoals met alles heb ik ook hier m’n weg weer in gevonden. Ineens lijk je weer jezelf te zijn, ben je gewend aan de situatie.

Ik ben de tijd voor mezelf gaan waarderen. Hoewel ik de kinderen enorm kan missen, is het ook gewoon goed zo. En gelukkig is er nog één thuis om al mijn ‘gemoeder’ op los te laten!

Hebben jullie hier al angst voor? Of hebben jullie hier al mee te maken gehad? Deel het met ons en laat een reactie achter. 

 

Mam, zal ik een man voor je zoeken?

Mam, zal ik een man voor je zoeken?

Het is zondag middag en voor het eerst in maanden heb ik niets te doen. Geen activiteiten met de jongens. Het huis is aan kant, de was is bij gewerkt. Dus ik ga bank hangen. De jongens zijn een spelletje op de wii aan het spelen en ik kijk naar ze. Ik geniet van het feit dat ze zo heerlijk samen werken. Samen spelen. Het is warm in huis en af en toe doezelen mijn ogen ook een beetje weg. Heerlijk.

Dan komt mijn oudste zoon naast me zitten. “Mam” zegt hij. “Ja lieverd”, zeg ik. “Waarom wil jij niet opnieuw trouwen?” Oké ik ga toch maar even rechtop zitten. “Nou schat daar heb ik toch helemaal geen tijd voor. Ik moet voor jullie zorgen en werken. .”

“Ja maar mam, je kunt toch niet alleen blijven? ” Snotneus denk ik. “Nou lieverd”, zeg ik, “moet jij maar eens opletten. Ik heb er echt geen tijd voor. Jullie gaan niet meer naar papa en zijn te klein om alleen thuis te blijven dus wanneer zou ik dat allemaal moeten doen?”

“Nou eh mama wat als ik nu eens een man voor jou zou zoeken?”

Als je een leuke man vind stuur hem dan maar naar de buurvrouw. “Heeft de buurvrouw geen man dan?” “Jawel die heeft al een vriend.””Maar mam dan kan dat toch helemaal niet?”

Inwendig lig ik dubbel van het lachen. Het zal ook moeilijk gaan om een man naar de buurvrouw te sturen ja. Maar toch hoop ik dat mijn oudste deze taak niet op zich ga nemen want ik heb er voor gekozen om alleen te blijven omdat ik niet zou weten wanneer ik met een man af zou moeten spreken.

Ook ken ik mezelf, iemand zal echt achter me aan moeten gaan anders heb ik het niet in de gaten. En heb ik het in de gaten slaat de schrik mij om het hart.

Doodeng vind ik het om verliefd te worden en te zijn. Die gevoelens van onzekerheid te hebben. Vindt hij me wel leuk of toch niet?

Ik ben meer iemand van de duidelijkheid. Gewoon zeggen waar het op slaat en staat maar dat heb je in het begin van een relatie niet. Zo heb ik ooit al een ongelooflijk leuke man weg gestuurd omdat ik gewoon te bang was.

Maar goed mijn zoon is 8 dus ik denk dat ik niet veel te vrezen heb. Ik ga lekker verder met het bouwen aan de toekomst van mij en de jongens. En de kans dat de man van mijn leven zomaar op bijvoorbeeld mijn verjaardag met een bos bloemen op de stoep staat is zo ongelooflijk klein dat ik daar niet voor vrees.Mam, zal ik een man voor je zoeken?

Mocht zoon lief toch met iemand op de proppen komen dan zullen mijn vrienden dubbel liggen van het lachen. En ik ? Ik weet het niet, hoe hard zou ik kunnen rennen ?

Ben jij al lid van onze community? Meld je snel aan om in contact met andere moeders te komen. 

Tinder leed

Tinder leed

“Ga anders ook op Tinder” Ik kijk m’n vriendin aan. Precies drie weken geleden gaf ik haar hetzelfde advies toen ik haar de tissues aanreikte, ze worstelde met al haar verdriet, teleurstelling en boosheid vanwege een verbroken relatie. Gewoon voor de afleiding, joh, om je even weer goed te voelen. Ik hoor het mezelf nog zeggen.

En nu waren de rollen omgedraaid. Mijn hersens begonnen allerlei excuses te verzinnen om vooral niet op Tinder te gaan. Maar de excuses waren inmiddels ook een beetje op, en de ‘joh, wat heb je te verliezen’ duwde me over de drempel. Niks, ik heb niks te verliezen, ik heb ook niks gehad dus wat valt er te verliezen.

Die avond maak ik weer een profiel aan en gooi ik mezelf weer op de app. Ik zeg weer, want de afgelopen jaren heb ik vaker op Tinder gezeten. Zo’n twee keer per jaar denk ik toch dat ze daar te vinden zijn ofzo. Een ander vriendinnetje is een goed voorbeeld, die heeft haar grote liefde op Tinder gevonden en ik kan niet anders zeggen, ze zijn echt superleuk samen.

De allereerste man die ik tegenkom, ziet er gelijk goed uit. Echt een mooie man. Nou zegt uiterlijk niks natuurlijk, maar ja, op Tinder kan je niet anders dan alleen maar mannen keuren.

Ik weet even niet goed meer hoe het werkt en swipe de mooie man per ongeluk de verkeerde kant op. En weg is-ie. Baalmomentje. Maar what was I thinking?

Tinder leed

En zo beginnen mijn avondjes swipen weer. De eerste avond kom ik nog best een paar mooie en knappe mannen tegen en al gauw heb ik 6 matches. Eigenlijk is het dan de bedoeling dat je gaat chatten om elkaar beter te leren kennen of iets af te spreken. Ik merk dat ik daar nog niet zo’n zin in heb, maar als mijn vriendinnetje na 2 dagen vraagt hoe het gaat en ik mopper dat ik wel matches heb maar dat er geen gesprekken zijn, adviseert ze om dan gewoon zelf te starten.

Oke dan, ik hef alle matches tot nu toe op, kennelijk vonden die mannen mij ook niet interessant genoeg om mee te chatten, dus hup, en weg! Zij vonden waarschijnlijk dat ik moest beginnen, kan ook nog.

Maar na een paar dagen zijn alle mooie en knappe mannen kennelijk voorbijgekomen en beland ik tussen de mannen, tja, hoe zal ik dat noemen? Laten we het erop houden dat ik iets heel oneerbiedigs appte naar mijn vriendin. Kennelijk kwamen die mannen bij haar ook voorbij en hadden we de grootste lol.

De screenshots van maffe baarden, grote vissen (jawel, er zijn mannen die trots hun gevangen vis tonen), ontblote bovenlijven, soort van kijk-mij-sexy-voor-de-spiegel-staan, of zo-leuk-heb-ik-het-met-bier-en-vrienden foto’s appten we heen en weer.

Tinder leed

Met een drietal mannen wat heen en weer gechat. En hoe dat dan werkt, weet ik niet, maar ineens blijft het stil en hoor je nooit meer wat. En weer een match, en geen gesprek. Of wel een gesprek maar nul komma nul interesse in jouw leven. Sommigen willen gelijk afspreken of nog erger, gelijk seks ofzo. En na de vraag ‘hoe oud ben jij in het echt?

Ik ben 29’ zucht ik een keer heel diep, ik kom nog een paar bekenden tegen, getrouwd, dat dan weer wel. Ik krijg zelf nog een ‘superlike’ van een man. Bij de aanblik van een man, iets aan de stevige kant, bijna 50 jaar, draagt dan een blauw met wit geruite blouse en een grote korte afritsbroek met van die zakken. Zonder glimlach op de foto en in een paar mega klompen in Madurodam….WHY???

Ik druk op de app, houd ‘m vast. Er verschijnt een kruisje, klik…hup, en weg!!

Ik bel m’n vriendinnetje:”kunnen we anders gewoon een drankje doen in de stad??”

Zie ook: Daten als alleenstaande ouder? Doen!

Wat zijn jouw ervaringen met chatten en datingapps? Deel het met ons en laat een reactie achter.

Foto’s maken met m’n apie

Foto’s maken met m’n apie

Ik schrok toen de deur van mijn ex open ging. Ik had hem zo’n 2,5 week niet gezien omdat Thomas met zijn moeder op vakantie was geweest. Hij leek een kop groter, was bruin geworden en naar de kapper geweest. Hij zag er onwijs goed uit, maar toch voelde het als een klap dat ik m’n eigen kind niet meer herkende.

Z’n stem (paaaapaaaaaaahhhh!!!), dat blije koppie en die enorm dikke knuffel. Ik slikte mijn tranen weg en fluisterde in zijn oor dat papa zoveel van hem houdt. Ik had m’n mannetje weer een paar dagen.

Toen ik de dag erna op facebook een kennis zag die met een fotografe op de hei gave foto’s van hun hele gezin hadden gemaakt, dacht ik er geen moment over na. Meteen een persoonlijk bericht gestuurd “Dat wil ik ook!”. Ik denk er al een jaar of twee over dat ik dat graag wat mooie foto’s van mijn zoontje en mij wil.

Als ik het nog een paar jaar uitstel dan gaat hij op kamers en heb ik duizenden bewogen selfies, maar geen echt mooie foto waarop je scherp ziet hoe belachelijk veel deze jongen van zijn apie houdt.

Foto's maken met m'n apie

Mooie vrouw, dacht ik toen ik de fotografe op de parkeerplaats bij het bos zag staan. Focus Erik, je bent hier voor foto’s met Thomas. Het verlegen knulletje veranderde gelukkig al gauw in een stoer jochie met fonkelende ogen dat wilde voetballen en stoeien op de hei. De fotografe, Marije, werkt veel met kinderen dus kon Thomas meteen op zijn gemak stellen.

Wat is het toch aantrekkelijk als een vrouw lief is voor je kind. Focus, Erik.

Wat was dat geweldig, die fotosessie. Niks poseren, niks rechtop zitten. Nee, voetballen, politie en boefje spelen, stoeien, rollebollen, paardje rijden. Dubbel van het lachen, en de dikste knuffels gekregen en gegeven.

Over een dag of drie krijg ik de leukste 50 van de 300 te zien en mag ik kiezen. Ik weet nu al dat ik ze allemaal neem. Kost me wel een maand hypotheek, maar die fotografe heeft vandaag meer voor me betekend dan die bank op de Zuidas die mijn huis bezit.