Als een gevangene in een cel

Als een gevangene in een cel

Ik voel me als een gevangene opgesloten in een cel die geen kant op kan….. Zo kan ik mijn gevoel alleen maar omschrijven nu er een OTS is opgelegd. Ik neem jullie graag mee in de wonderlijke reis van hulpverlening, Raad voor Kinderbescherming en het Regiecentrum.

In 2015 heb ik mijn kinderen aangemeld voor een hulptraject met hele duidelijke hulpvragen. Een daarvan was, dat de kinderen geen omgang meer met hun vader wilden omdat zij daar tegen dingen aanliepen. Daarnaast wilde ik graag dat ze zouden groeien in hun eigen kracht en daarbij geholpen zouden worden. Dit hulptraject heeft geleid tot een zorgmelding en dat leverde onlangs een OTS op. Het hele hulptraject bij deze instantie is alleen maar gericht geweest op omgang en contactherstel, moesten de kinderen onderzocht worden. In dit hele gebeuren was er steeds voor een iemand een hoofdrol weggelegd en die was voor mij. Er werd in alle stukken heel veel geschreven over moeder en er werd mij ook steeds verteld dat ik het zo goed doe. “We moeten vooral proberen jou overeind te houden”.

Eerste kennismaking

De start met de voogd was niet geweldig. Ten eerste was ze te laat maar sprak uit dat ze zich af had zitten vragen waar ik bleef. Kortom, die werd op mijn bordje gelegd. We hebben drie uren zitten praten. Binnen de eerste acht minuten van het gesprek OTS: als een gevangene in een cel werd mij al verteld wat de koers is: de kinderen mogen niet meer ziek zijn en er komt binnen de kortste keren omgang. En niet terug naar de vroegere beperkte omgang (toch ook opgelegd door de rechter en niet zonder reden) maar om het weekend “normaal zoals het hoort”. Ik stond perplex. En ach, wat heb ik geprobeerd duidelijk te maken dat we te maken hebben met een narcistische persoonlijkheid.

Maar zo raar ook, dat ik haar met betrekking tot de beperkte omgang exact dezelfde woorden hoorde gebruiken als mijn ex. Ik heb tijdens dat gesprek eventjes ontzettend zitten janken. Pure machteloosheid en gezegd dat ik toch weet waar deze man toe in staat is. En ja, ik ben in staat om te kijken dat ik mijn eigen deel heb met deze man en dit als een raar web door elkaar loopt. Waar ik mij vooral over verbaas, is dat er al een plan lag terwijl ze alleen nog maar met vader had gesproken. Er wordt omgang opgelegd zonder dat ze de kinderen vraagt over waarom ze dan niet willen.

“Jij staat hierbuiten”

Inmiddels is de voogd bij ons thuis geweest. Zij heeft tegen de kinderen gesproken. Dat er van de rechter omgang moet komen, dat uit onderzoek is gebleken dat kinderen gelukkiger zijn als ze contact hebben met beide ouders. Er is niet aan de kinderen gevraagd waarom zij dan geen contact met vader willen. Deze week belde ze mij en stelde dat er deze week nog een begeleide omgang moet komen en of ik even een datum wilde noemen.

Dan wordt tegen mij gezegd dat de kinderen niet meer mogen verzuimen maar opperde ze wel dat de jongste anders maar even moest missen van de sportlessen. Ja, dan mag verzuim in een keer wel. Ze zei ook nog dat ze een ander beeld had dan ik had geschetst van de kinderen. Hoe kortzichtig. Als je tegen de kinderen praat en niet echt met de kinderen zijn mijn kinderen ook niet echt zichzelf. Zijn OTS: als een gevangene in een cel ze niet open. Tegen mij zei ze dat ik hier buiten sta omdat dit tussen vader en de kinderen is. Dat er hier iets “raars” is en dat de OTS dit moet doorbreken. Dat kinderen nooit zelf ervoor kiezen om geen contact te hebben.

“Laat gaan”

Ik vind het ontzettend moeilijk maar mijn gevoel zegt, dat het niet zinvol is om hiertegen de strijd aan te gaan en dit aan te vechten. Ik werd door voogd al bestempeld als de “tegenwerkende moeder”. Ik weet nu al dat de begeleide omgang haar geen duidelijk beeld gaat geven. Ex weet namelijk heel goed hoe hij het plaatje van de “geweldige vader” moet neerzetten. Iedereen laat aangepast gedrag zien. Het enige dat ik mijn kinderen mee kan geven, is dat ze bij zichzelf moeten blijven. Dat ze contact met hun vader MOGEN maar niet MOETEN. Wat ik dan ook los wil laten, is dat wanneer ze naar hun vader moeten en ze willen niet ze dan de voogd kunnen bellen. Ben heel benieuwd hoe ze dat gaat oplossen. Maar haar woorden waren toch “jij staat hierbuiten?” Dan laat ik ook dat los. En kan ik niet anders dan in vertrouwen mijn kinderen de ruimte bieden om hun eigen ervaringen op te doen.

Hartegroet,

Mathilde

Zie ook: Omgang in een Omgangshuis.

Heb jij hier ervaring mee? Hoe vond jij dit?

Uitdagingen en problemen voor alleenstaande moeders

Uitdagingen en problemen voor alleenstaande moeders

Als alleenstaande ouder heb je niet altijd iemand bij de hand om te overleggen. Dit kan erg lastig zijn op bepaalde momenten. Er zijn nog meer uitdagingen waar je tegenaan loopt als alleenstaande moeder.

1 . Beslissingen alleen nemen

Doordat je niet altijd iemand om je heen hebt, ben je vaak op jezelf aangewezen als beslissingen genomen moeten worden. Dit is een enorme verantwoordelijkheid: je bent immers de volwassene die in feite alles bepaalt voor je kind. In het geval van gezamenlijk gezag moet je over belangrijke zaken uiteraard samen met de vader beslissen, maar de ad-hoc beslissingen neem je alleen.

uitdagingen en problemen voor alleenstaande moeders

Voelt dit zwaar voor je? Probeer het om te draaien: zie deze verantwoordelijkheid als een eer. Dat voelt een stuk positiever. Vertrouw op jezelf en je hart: je beslissingen neem je vanuit liefde voor je kinderen.

2 . Onzekerheid en twijfels aan jezelf

Juist doordat je veel (of alles) alleen moet doen en beslissen heb je nooit iemand die je een spiegel voorhoudt. Complimenten over hoe je het doet als opvoeder, krijg je niet altijd. In bepaalde situaties zou je dit juist zo nodig hebben, omdat je dan “ook maar wat doet” zonder dat je weet of je er goed aan doet. Die onzekerheid en twijfels zijn heel begrijpelijk, maar kosten ook veel energie. Iedere dag is het je weer gelukt om de dag (meestal) zonder kleerscheuren te volbrengen. Je kinderen zijn gelukkig bij jou en dat is de belangrijkste spiegel die je jezelf kan voorhouden als alleenstaande moeder.

Mocht je echt meer behoefte hebben aan sparren, overleggen of contact met anderen over je kinderen: zoek dan eens contact met andere (alleenstaande) moeders. Observeer hen ook en je zult zien dat zij net zo struggelen in sommige situaties als jij. Niemand is perfect, ook een (alleenstaande) moeder niet.

3 . Balans en tijd voor jezelf vinden

Er zit standaard te weinig tijd in een dag. Je bent vaak blij als de dag in rust is afgesloten, maar moet dan ook nog de was doen. Of je bent zo moe dat je op de bank in slaap valt. Je komt zelden toe aan het doen van dingetjes voor jezelf. Die tijd gun je jezelf niet. Je spendeert deze tijd liever aan de dingen die (in jouw beleving) echt moeten. Maar moeten deze dingetjes wel echt? De wereld vergaat niet als je een dag niet stofzuigt of als je een andere huishoudelijke taak laat liggen.

uitdagingen en problemen voor alleenstaande moeders

Prioriteiten stellen om balans te gaan vinden, dat is wat je zou kunnen proberen. Neem je rust ook, zeker als je dat nodig hebt, maar neem ook eens de tijd om een activiteit te doen die je echt leuk vindt. Eentje die niks met je kind of huishouden te maken heeft, maar puur voor jezelf.

Zie ook: 4 tips om de balans tussen werk en gezin te vinden als single mom

Hoe ga jij om met de alledaagse stress? Laat je tips weten door een reactie achter te laten. 

Scheiden is echt f*cking hardcore…

Scheiden is echt f*cking hardcore…

En daar ging de zelfbewuste mama die voor haar zelf koos. Gevloerd…

Daar waar ik alles helder voor ogen had en met vooral een duidelijk doel, daar zit nu een grijze drab die zich om me heel sluit. Het doel is opgeslorpt door de grijze massa. Ik weet dat het er ergens zit maar ik kan het niet meer zien, laat staan dat ik weet hoe ik het weer aan kan raken.

Verlamd sta ik daar, totaal passief in deze achtbaan van emoties. Woede, verdriet, irritaties, onmacht….hier en daar een plukje realiteit. Ik kan het niet meer verwerken. Het is te veel…Het sluit zich om me heen. Beneemt me de adem en ook de slaap als ik toch nog het einde van de dag heb weten te halen.

We zijn er niet aan begonnen met het idee dat dit makkelijk zou zijn….maar dit is wel heel pittig.Zelfs mijn lijf geeft het op. Mijn BMI is elite-look-waardig maar door de formule der jaren zijn er meer verschillen dan vergelijken. 400 jaar geleden zou ik zo de brandstapel op zijn gegaan en als ik eerlijk ben zie ik zelf meer vergelijkingen met Mik Mak de heks dan met een model.

Scheiden is echt fucking hardcore …

Ieder probeert zijn eigen belangen te behartigen. In een verwoede poging de wederhelft daar niet te veel schade mee te doen. Zonder al te veel succes. We proberen ons eigen rechtmatige proces te volgen maar het lijnrecht tegenover elkaar staan binnen de vier muren voelt als een strijd die niet te winnen valt. Onmacht viert zegen…de enige winnaar.

En papa en mama zijn onherroepelijk verbonden door twee kleine mensjes die niets liever willen dan in alle vrijheid, de liefde van beide ouders voelen zonder de beklemmende strengels van die spanning waar ze niets van snappen. Die willen gewoon dat we straks nog steeds samen om de keukentafel een bord spaghetti kunnen eten…

Ik heb de overtuiging dat we hier straks alle vier beter en gelukkiger uit gaan komen….
Maar daar is ook die andere kant…een diepgewortelde onzekerheid die de overhand krijgt: Ik ben hier niet sterk genoeg voor, te bang, te broos…dat kleine ingrediënt wat mijn strijdvaardigheid tot die grijze massa heeft doen veranderen. Waar is de wijn…

scheiden is echt fucking hardcore

Maar daarnaast is er ook de diepgewortelde behoefte om mezelf terug te vinden. Ik spartel de dag door met maar één boodschap in m’n hoofd. Claire, herpak je. Verman je! Je kinderen hebben je nodig.

Als ik achter mijn lap-top zit in mijn zoektocht om een nieuw huisje te vinden waar in de komende tijd met mijn kinderen terecht kan, kruipt Floris op m’n schoot en vraagt wat ik aan het doen ben. Hij kijkt naar het scherm. Hetzelfde scherm wat hij de dag ervoor ook zag, toen hij dezelfde vraag stelde. Ik voel zijn onrust. Hij kruipt tegen me aan…

Hier helpt internet, geen smartphone, geen tv, geen mooie foto’s of wijn. Geen groot huis, City Action politiebureau of stoere Vingino jasjes. Daar, samen op die stoel….in die grote grijze drab ben ik even in staat om naar mezelf te kijken en naar de twee kindjes die me nu laten zien wie ik ben.

Accepteren

Ik heb geen overzicht, geen houvast aan zekerheden…nog niet eens een huis. Maar er zit een bel liefde in m’n hart die er voor zorgt dat ik hier uit ga komen. Dat kleine ingrediënt waar die grijze kwab bang voor is. Ik laat het maar gebeuren…controle krijg ik toch niet. Accepteren zoals het is…het is wat het is.

Pour yourself a drink, put on some lipstick, and pull yourself together. -Liz Taylor-

Zie ook: Fouten die pas gescheiden ouders kunnen maken

Hoe heb jij jouw scheiding ervaren? Deel het met ons en laat een reactie achter.

Hoe ervaren vaders een heftige scheiding van hun ex?

Hoe ervaren vaders een heftige scheiding van hun ex?

Pas nu, 2 jaar na de scheiding, begin ik pas echt een paar maanden volledig los te komen van wat er allemaal gebeurd is, voor mezelf, maar vooral voor de kinderen. Dubbel bedrog van de bovenste plank, een scheiding en een agressieve narcistische oom , de “stiefvader” welke mijn kinderen tiranniseerde, plus nog meer, wat het tot een complete horrorsoap maakte.

Hoe ervaren vaders een heftige scheiding van hun ex

‘Last, but not least’ Tijl, Jip en Fiep die afgleden als gevolg van de totale situatie en de nieuwe “stiefvader”. Ruim 1,5 jaar lang was ik een bonk stress, zenuwen en mijn zorgmodus om de kinderen stond 24/7 aan. Een situatie welke te groot was voor de kinderen, maar te mager voor Jeugdzorg. Ik hield mezelf hierdoor nauwelijks staande, zeker aangezien ik op de achtergrond ook werk aan een herstel van (chronische) Lyme disease.

Onzekerheid als vader

Mijn vaderschap werd er negatief door beïnvloed. Ik stond er namelijk nog maar half en soms als een schaduw of schim van mezelf. Tijl, Jip en Fiep kregen bij mama, maar ook deels bij mij niet een volwaardige ouder. Om te compenseren deed ik letterlijk alles voor hen. Zorg, aandacht en liefde in het kwadraat, maar ik draaide de dagen half apathisch en gebroken. Was ik er wel echt voldoende voor de kinderen?

Het maakte me onzeker en ik werd angstig om de kinderen, want als ze nog verder zouden afglijden, wist ik niet langer hoe de kinderen en ik het dan zouden redden. Een vicieuze cirkel en een neerwaartse spiraal. Er moest iets gebeuren. “Loslaten!”. Iedereen om me heen zei het en bleef het herhalen. Het wordt zo makkelijk gezegd en gebruikt. Loslaten waar je geen invloed op hebt, maar probeer als vader van 3 kinderen hen maar ’s los te laten, te overhandigen aan de situatie en maar zien hoe het loopt. Het lukte me zeer matig.

Fysieke escalatie

Een positief en gezond co-ouderschap kwam door de gebeurtenissen en huidige situatie niet of nauwelijks van de grond. Desondanks wilde ik er voor de kinderen uiteraard voor de volle 100% voor gaan. Echter het co-ouderschap (vanuit mijn ex) liet zij op voor- en achtergrond volledig en agressief dirigeren en domineren door eerdergenoemde nieuwe partner. Communicatie werd onmogelijk. De overdrachten (wisselmomenten) van mama naar papa en van papa naar mama zorgden voor spanningen en soms walgelijke momenten, vooral voor de kinderen. Het verwerken van de gebeurtenissen en de huidige situatie kreeg maar geen ruimte en lucht (voor de kinderen, mij, maar ook mijn ex) om te kunnen bouwen aan een stabiel gezond en alsnog positief co-ouderschap.

hoe-ervaren-vaders-een-heftige-scheiding-van-hun-ex

Op het hoogtepunt van mijn kunnen escaleerde de relatie tussen mijn ex en “hem” volledig, nadat het verbaal en fysiek volledig uit de hand was gelopen. Godzijdank terwijl de kinderen bij mij waren. Mijn ex maakte mij en de kinderen voor “alles” een ingetogen en beperkt excuses. Echter, was dat belangrijk? Nee, ik wilde nu eindelijk vooruit voor de kinderen, mezelf en een verbeterend co-ouderschap. Ik hoopte op een directe verademing en een halleluja, op een ommekeer van 180 graden! Echter, de impact van alle gebeurtenissen van de voorgaande 1,5 jaar denderde nu psychisch en fysiek pas echt binnen. Na 1,5 jaar roofbouw en adrenaline (stress, zenuwen en zorgmodus om de kinderen 24/7) zakte ik half in elkaar.

Minder spanning

Desondanks ontstond er tussen mijn ex en mij al wel meer lucht en minder spanning, al zat er diep van binnen woede en verdriet, met name om en voor de kinderen. Aan de kinderen merkte ik dat er gelukkig weer een stuk basis ontstond. “Hij” was vertrokken en mama en papa spraken weer met elkaar. Ik bespeurde bij de kinderen hierdoor al 75% minder spanning en weer  wat toenemende blijheid en levensvreugde in plaats van bleke snuitjes die de weg vaak kwijt waren. Daar was het me allemaal om te doen!

In mijn volgende blog het vervolg, met nog behoorlijke haken, ogen en “aftermath”. Daarna op naar ook de gezelligere vrolijke dagelijkse gang binnen het alleenstaand vaderschap .

Zie ook: Hoe voorkom je een vechtscheiding met je ex

Hoe heb jij jouw scheiding met je ex ervaren?

‘Sorry, je bent te druk met je kinderen’. “Sorry?”

‘Sorry, je bent te druk met je kinderen’. “Sorry?”

‘Sorry, je bent te druk met je kinderen’

Echt. Dat is wat er in zijn laatste appje stond: ‘Je levensstijl past niet bij de mijne. Ik vind dat je veel te druk met je kinderen bent.’ Misschien een laatste sneer, omdat ik onze date afblies. Maar ook deze man kreeg het weer voor elkaar: ik was weer met stomheid geslagen. Verbijsterd en met een open mond stond ik naar mijn beeldschermpje te staren. Daarna volgde natuurlijk een grote grijns en een licht gevoel van trots. Ook dit had ik weer goed ingeschat. En ook nog eens ruim voordat het ‘te laat’ was. Pffff…..Niet sorry.

Maar daarna werd ik toch weer een beetje boos en verdrietig. Te druk met mijn kinderen? Net als de moeder van jouw kind zeker? Die net als ik alle logistieke problemen met veel liefde oplost. Die ze naar school brengt, ophaalt van speelafspraakjes en dag en nacht voor ze zorgt. Die lieve kinderen kunnen er ook niets aan doen dat hun vader en moeder gescheiden zijn. Ze komen op de eerste plaats. Dat is wel het minste wat ik ze kan geven. Liefde, aandacht, tijd en een schoon bedje. Ook niet sorry.

Trouw aan mezelf

En dat was niet de eerste keer dat ik verbaasd was over de manier waarop en de reden waarom. Waarom ik niet goed genoeg ben om aandacht aan te besteden. En ik kan er ook helemaal niets mee.

gras

Misschien is het gras altijd groener aan de andere kant van de heuvel, misschien is er wel veel te veel gras. Maar ik ga mijn best niet doen om het allemaal voor je voeten weg te maaien. Want wat voor de één aantrekkelijk is, werkt voor de ander totaal niet. Er is werkelijk geen pijl op te trekken. Daarom maak ik er geen toestand van. Ik blijf gewoon trouw aan mezelf. Weer niet sorry.

 

Mijn eigen checklist met eigenschappen en kenmerken die ik zoek in een man is heel kort. Ik denk niet in typeringen. Loslaten die krullen, blauwe ogen en minimaal 1,85 meter. Je doet ook jezelf enorm te kort. Er zijn zoveel leuke mensen die niet aan deze eigenschappen voldoen. Eigenlijk heb ik maar twee keiharde eisen: hij moet vrijgezel zijn en eerlijk. En natuurlijk wil ik er graag een goed gesprek mee kunnen voeren. Logisch toch?Sorry, je denkt te veel aan je kinderen

We hebben ze al eerder voorbij zien komen: de redenen waarom het juist een goed idee is om te daten met een happy single mom. Ook ik onderstreep ze: zelfstandig, zorgzaam, goed in plannen en we claimen je niet iedere dag. Ook wij hebben onze eigen ruimte nodig. Wees er blij mee. En ga er voor!

Wat is de ergste reden die jij ooit hebt ontvangen van een man, waarom jij geen geschikte vrouw voor hem zou zijn?