Durf jij mee te gaan met je kind?

Durf jij mee te gaan met je kind?

Iedere lente komen ze weer: de zomerkriebels. Het zonnetje laat je stralen. Het laat je kinderen stralen. Je krijgt zin in de zomer. De buren pakken regelmatig hun caravan in en ieder jaar denk je: wat zal ik eens gaan doen deze zomer? Twijfels of je het aan kunt, twijfels over of het wel leuk is in je eentje met je kinderen. Durf jij mee te gaan met je kind?

Durf jij mee te gaan met je kind?

Genieten met je kinderen

Juist voor alle  twijfels heeft Maris Life aandacht. Doordat ik zelf óók alleenstaande ouder ben, weet ik hoe spannend het kan zijn om mee te gaan met een eenoudervakantie. Daarom ben ik begonnen met Maris Life. Ik wilde genieten met mijn kinderen, zonder dat ze de hele dag verplicht in beslag werden genomen door een animatie team. Ik wilde met mijn kinderen genieten, maar ik wilde ook dat ik even de tijd zou hebben om met gelijkgestemden te kletsen. Zonder verplichtingen over en weer het gevoel hebben dat je ook even een boek kunt lezen terwijl er dan ook voor je kinderen wordt gezorgd.

Genieten met je kinderen en van je kinderen. Dat is wat wij je willen bieden. We willen jou en je kind de ultieme ontspanning bieden.

Durf jij mee te gaan met je kind? Niets moet, maar alles mag

Dat vinden wij belangrijk. Niets moet, maar alles mag. Een ongedwongen sfeer en voor ieder wat wils. Voor de kleintjes zijn er de speciale ukkieweken. Tijdens deze weken wordt er extra rekening gehouden met de jonge kindjes door een aangepast programma te bieden. Heb je al oudere kinderen? Kijk dan eens bij het aanbod speciaal voor tieners. Tijdens deze weken kunnen de tieners optrekken met leeftijdsgenoten! Zo weet je zeker dat zij zich óók vermaken.

Je staat er niet alleen voor

Het is een hele verantwoordelijkheid om in je eentje met kinderen te reizen. Zeker als je het nog nooit gedaan hebt kan dit extra spannend zijn. Onze enthousiaste reisleiding staat 24 uur per dag voor je klaar. Zij zijn niet alleen je redder in nood, maar houden zich ook met de kinderen bezig als jij even een momentje voor jezelf pakt. Ze verzorgen de beste entertainment als jullie daar behoefte aan hebben. Niets moet, alles mag!

Durf jij het om mee te gaan met je kind of wil je eerst nog meer weten? Kijk eens op ons forum. Zo kun je wellicht al kennis maken met andere alleenstaande ouders die mee gaan.

 

Kun je niet meer wachten tot het zomer is?

Kun je niet meer wachten tot het zomer is?

Afgelopen week was het super warm en wat heerlijk zijn de vooruitzichten weer! De thermometer komt toch tot zo’n 24 graden en de terrasjes in Nederland zijn al weer druk bezet! Dit smaakt naar meer. De zomerkriebels komen er weer aan. Prachtig weer met heerlijke zonnestralen.

Kun je niet meer wachten tot het zomer is?

De kinderen kunnen dan weer buiten spelen en jij kunt lekker na gaan denken over bijvoorbeeld de zomervakantie.

Misschien heb je zelfs al leuke plannen gemaakt voor jou en je kinderen? Samen naar het strand, een leuk (pret-) park of op vakantie? Dit lijkt voor alleenstaande ouders misschien lastig of een hele onderneming, maar het tegendeel is waar.

Wij bieden je namelijk hele praktische en gezellige oplossingen in ons aanbod. Bekijk en proef bijvoorbeeld eens onze sfeer.  Zo ben je snel in zomersfeer en voor je het weet heb je de leukste plannen gemaakt voor jou en je kind.

kun je niet meer wachten tot het zomer is?

Een echte aanrader is Ibiza. Hier ben je verzekerd van een topzomer! Op deze topbestemming verblijf je in het gezellige hotel Marble Stella Maris. Je loopt makkelijk van het hotel naar de twee gezellige strandjes of naar een van de zwembaden. Je kunt samen met je kind en andere alleenstaande ouders genieten van het zomerse gevoel.

Op onze website vindt je daarnaast ook voor iedere budget andere leuke bestemmingen voor de meivakantie of voor de zomervakantie. Niets moet en alles mag als je met ons mee gaat en je bent met allemaal gelijkgestemden. Iedereen begrijpt jou zoals niemand anders dat doet en het belangrijkste is dat de kinderen zich de hele dag door kunnen vermaken met de vele activiteiten die wij organiseren.

Kom alvast in zomerstemming door bijvoorbeeld de ervaringen van anderen te lezen. Wie weet zien we je snel tijdens een van onze gezellige vakanties.

 

 

Dit gaat zo echt niet langer

Dit gaat zo echt niet langer

Ik ben de eerste om te zeggen dat vaders ook rechten hebben en dat we die ook moeten geven, maar geloof me als ze die rechten niet willen of alleen maar misbruiken en daardoor de kinderen ook geestelijk misbruiken trek ik toch echt de lijn. Hier moet iets aan gebeuren. Dit gaat zo echt niet langer.

Zoals bekend is loopt de omgangsregeling tussen mij en mijn ex alles behalve soepel. En wie zijn daar de dupe van? Juist, de kinderen. Dus heb ik een zoon van 6 die ondanks dat ik hem probeer te stimuleren al roept dat hij als hij 12 is niet meer naar zijn vader toe gaat en een zoon van bijna 9 die wel dol graag naar zijn vader toe wil. Helaas ziet hun vader hun schijnbaar alleen als last en als middel om mij dwars te zitten.

Dit gaat zo echt niet langerWat is er dan gebeurd: een maand geleden hebben we na een eindeloze tijd toch eindelijk alle papieren getekend. Ook het vernieuwde ouderschapsplan met daarin de vakanties geregeld want mijn ex stond er op dat de vakanties ook eerlijk verdeeld werden. Ik wenste hem al succes met 6 weken vrij regelen op een jaar en dacht het hem nog makkelijk te maken door erin te laten zetten dat als hem een vakantie niet uit kwam, hij alleen maar 2 maanden van te voren een berichtje hoefde te sturen naar mij en dan zou ik het wel over nemen.

Hij flikt het gewoon wéér

Goed plan leek het. Niets was minder. Na het drama van vorig jaar zomer vakantie dat hij 11 dagen voor de vakantie besloot de jongens te nemen, en het drama herfst vakantie dat hij besloot ze 3 dagen van te voren te nemen, terwijl ik al een vakantie besproken had, herhaalde de geschiedenis zich nu weer.

Na 2 weken over en weer mailen, besloot mijn ex op de dag dat hij ze zou nemen voor de vakantie dat hij dat niet kon. Ja dag, de koffers stonden al ingepakt kinderen klaar voor vertrek. Omdat ik de kinderen niet zou hebben had ik een werk rooster ingepland waar je naar van werd en ze kunnen niet alleen thuis blijven. Dan nu maar eens hard er tegen aan dacht ik. Hij roept dat hij rechten heeft, dan heb ik die ook. Gelijke monniken, gelijke kappen. Dus ik dreigde met een kort geding om de omgangsregeling na te laten komen. Ex boos, oke dat snap ik.

Maar goed hij nam de kinderen. Wel met de opmerking dat hij moest werken dus ze ergens anders onder zou brengen. Zonde vind ik maar goed dan had hij nog de weekenden en als hij slim was de avonden. Bovendien heeft hij een vriendin dus die kan dan toch ook inspringen zou ik denken.Zo ver zo goed, zou je denken.

Ik mag geen contact met mijn kinderen hebben

Nu is het natuurlijk zo dat ik het grootste gedeelte van de tijd de kinderen heb dus ik mis ze uiteraard wel. Ze na een paar dagen even spreken zou heel leuk zijn. Van mijn ex mag ik geen contact hebben met de kinderen als ze bij hem zijn. Nu ben ik niet eigenwijs dus dacht ik, ja dag ik bel gewoon. Na 10 dagen bellen heb ik ze nog steeds niet aan de telefoon gehad. Ook geen ramp dacht deze dame.

Wat is het geval? Mijn zoontje van bijna 9 heeft al ruim 3 jaar verkering en het verjaardagsfeestje van zijn verkering viel in de vakantie. Bovendien is de moeder van het meisje een goede vriendin van mij en die vroeg braaf of dat ik mee wilde helpen op het feestje. Gezellig, altijd leuk. En het was ook een kans om mijn zoon weer te zien, die dat dus niet wist.

Mijn zoon durft me geen knuffel te geven

Op het feestje word mijn zoon braaf afgezet door mijn ex die tegen mijn vriendin een heel charme offensief begint dat hij de ideale betrokken vader is. Ik kan het alleen maar hopen. Ik zelf blijf buiten beeld dus mijn ex en mijn zoon hebben geen flauw idee dat ik er ook ben. Minuten nadat mijn zoon binnen is word hem verteld dat ik er ook ben. Het kind is zo van de wijs en durft mij niet eens een knuffel te geven. Ik doe maar net alsof er niets aan de hand is.

Het valt mijn vriendin ook op dat mijn zoon er verdrietig /sip uitziet en stil is. Maar goed dat komt in een kinders speelparadijs vanzelf wel weer goed en de kinderen hebben een hele leuke middag. Dan brengen we de kinderen terug naar het huis van het feest varkentje en daar worden de kinderen opgehaald.

Mijn ex komt zijn zoon ook ophalen en op een of andere reden ziet hij mij gewoon niet. Prima, mijn zoon durft wederom mij niet eens een afscheid knuffel te geven, maar goed. Dan komt mijn vriendin terug met mijn zoon, hij mocht 2 uur extra blijven en mijn ex vond het geen enkel probleem om dan even op en neer te rijden, dat had hij echt wel over voor zijn zoon. Geweldig toch. Ook mocht de verkering van mijn zoon bij hun komen spelen en zelfs logeren als hij een huis zou hebben.

Hij schreeuwde tegen mijn kind dat hij zat te liegen

Super, voor een paar minuten dan. Aangezien ze baby konijntjes hadden ging iedereen even naar die lieve kleine pluizen bolletjes kijken. Ik was dan ook nog alleen met mijn zoon in de huiskamer toen de deurbel ging. Niets vermoedend deed ik open. Het zou immers wel een andere moeder of vader zijn die de kinderen op kwam halen. Het was dus mijn ex, hij wilde zijn zoon even spreken.

Toen heb ik dus de grote fout gemaakt om ze alleen te laten bij dat gesprek. Ik dacht mijn ex de privacy te gunnen. Vlak erna word er weer aangebeld en zijn het twee moeders die hun kinderen komen halen. Mijn ex blaft me toe dat hij onze zoon mee neemt omdat ik er ook ben. Helaas vertelt een van die moeders me binnen pas dat mijn ex buiten op straat als een dolle idioot tegen onze zoon te keer is gegaan en heeft lopen schreeuwen dat onze zoon gelogen had, dat die wist dat ik daar zou zijn. Het kind werd gewoon voor van alles uitgemaakt.

Maar goed gedane zaken nemen geen keer en ze zijn al weg. Ons verbaasd en in shock achter latend.Mijn verbazing is dan ook heel erg groot als mijn vriendin mij ’s avonds laat nog op belt om te zeggen dat mijn ex haar nog gebeld had, tegen haar nog even door gegaan is in zijn tirade en ook heeft gezegd dat hij onze zoon nergens meer naar toe brengt. Zelfs niet meer naar de musical school en geen dyslexie training. Daar wordt zij uiteraard een beetje kwaad om. Daar kan hij niet tegen en hij verbreekt de verbinding.

Wel had hij nog gezegd dat onze zoon toegegeven had gelogen te hebben tegen hem en te weten dat ik daar zou zijn. Hoe erg moet je een kind onder dwang zetten voordat het breekt? Voordat het dingen toegeeft die hij niet gedaan of in dit geval niet geweten heeft? Wat moet een kind in hemelsnaam voelen in zo’n situatie? Bij de persoon waar hij zich te alle tijden veilig en thuis zou moeten voelen?

Hoe kan ik mijn kinderen hier tegen beschermen?

Dit gaat zo echt niet langerDeze donderdag is mijn zoon ook jarig en ik mag geen contact hebben met hem. Ik kan mijn eigen kind dus niet eens een fijne verjaardag wensen. Waar gaat dit over, hoe ver moet je gaan als je elkaar haat? En hoe ver moet ik de kinderen hier tussen laten zitten? Hoe kan ik ze beschermen? Want geloof me hier gaat een eind aan komen. Die kinderen gaan hier tussen uit. Dit kan ik echt niet toe blijven laten. Ze hebben al genoeg littekens op hun ziel, er komen er niet nog meer bij.

Vraag me niet hoe, maar nu haal ik alles uit de kast en voor mijn part iedereen maar dit is klaar en over.

Zie ook: De laatste loodjes

Hoe zou jij omgaan met een situatie als deze? Heb je een tip voor haar? Deel het met ons.

De vrijheid van een kind

De vrijheid van een kind

Als iemand mij vraagt hoe ik denk dat de toekomst van mijn kind eruit ziet, zeg ik gekscherend dat hij kok wordt en zeker tot zijn dertigste bij mama blijft wonen. Als iemand mij vraagt of hij over een paar jaar op voetbal gaat, het is echt zó’n stoere jongen, voorspel ik dat dansen beter is voor zijn creatieve brein. We leven in een prestatiemaatschappij. Een omgeving waarin hoge cito-scores key zijn en waar hobby’s genderspecifiek blijken.  Hoe help ik mijn kind zichzelf te ontplooien, zonder  hem onder druk te zetten en hem te belemmeren in zijn interesses?

Schoolstress

Ik las recentelijk een stuk van een mevrouw die het Jeugdjournaal had aangeschreven. De betreffende moeder en lerares beweerde dat er in het nieuwsitem over de Citotoets te veel nadruk lag op de leerlingen die het hoogste scoorden. En dat de vmbo-leerlingen, waarover weinig tot geen woord werd gerept, weleens onzeker of ontevreden konden worden over hun prestatie, ook al hadden ze op eigen niveau goed gescoord. Deze mevrouw raakt hier bij velen een gevoelige snaar, bleek ook uit alle reacties die ze kreeg.

De vrijheid van een kind

Want kan iemand mij vertellen waarom het in deze maatschappij zo vaak gaat over de hoogste score en de minste fouten? Waarom kan Klaasje, zoon van twee advocaten, niet gewoon bij de supermarkt gaan werken als hij volwassen is? Is het een schande als hij naar een praktijkschool gaat en een vak zoals verzorging leert? Op borrels, feestjes, verjaardagen; er is altijd wel een gesprek dat over de kinderen gaat en hoe ze het op school doen. Negen van de tien keer gaat het over de studierichting, de rapportcijfers, de extra vakken. Ik hoor zelden dat iemand aan het kind zelf vraagt wat hij of zij het leukste vak vindt en het liefste doet op school.

Op school verhaal halen

Een kennis is altijd erg betrokken bij het welvaren van haar zoons. Ze gaat om het minste geringste op school verhaal halen. Als ze bijvoorbeeld een 8 hebben gescoord voor topografie en zij vond dat ze een 9 verdienden. Of als ze zijn gevallen tijdens het buitenspelen, want wie was er op dat moment om op te letten en wat is er gezegd? Uiteraard heeft ze de basisschool uitgekozen naar aanleiding van Citocijfers en zet ze in op gymnasium. Ze is daarbij meer tijd kwijt aan het maken van spreekbeurten, coachen van voetbalwedstrijden en voorbereiden van boekpresentaties dan dat ze ooit aan het huishouden heeft besteed. Dat geheel terzijde.

Een andere bekende van mij vertelt graag gevraagd en ongevraagd dat ze is opgegroeid in Zuid en op een welgesteld lyceum heeft gezeten. Waarom vertelt ze dat zo vaak, vraag ik mezelf af? Is dat voor haar kind ook het ultieme doel? Of mag die ook gewoon naar een middelbare pauperschool in de buurt als ze dat wil? Of een creatieve school waar ze haar handen vies maakt en waar men niet opkijkt van een eigen mening en een weerwoord?

Kleur kiezen

Jongens gaan op voetbal of judo, meisjes houden van dansen en paardrijden. De media speelt hier stereotyperend op in. Heb je ooit een reclame gezien waarin een meisje met haar moeder een balletje trapt of een flyer van een balletschool waarop een dansend jongetje staat afgebeeld?

De vrijheid van een kind

 

Mijn zoontje houdt op dit moment van roze. Rietjes, bekers, stiften, hij pakt uit alle kleuren het liefst deze. Ik vertel hem niet dat dit een foute kleur is. Of dat hij een andere kleur moet kiezen. Ik laat hem begaan. Hij speelt graag met allerlei potten en pannen. Op de crèche en bij opa en oma vind je hem vaak in de speelkeuken. Voor zijn tweede verjaardag krijgt hij er zelfs een van mij. Ik houd ervan hoe hij driftig met de spatels in de pannen roert en hoe hij aandachtig met lege kruidenpotjes in de weer is. Of hoe hij het badeendje een kusje geeft. Ik zie mijzelf terug in hem.

Kunnen we onze kinderen alsjeblieft vooral laten genieten? Zelf laten ontdekken, spelenderwijs erachter komen waar ze goed in zijn? Op mijn dertiende was ik mij er helemaal niet bewust van dat ik van schrijven hield en dat mijn doortastendheid mij sierde. Ik had op dat moment echt niet door dat ik wellicht een goede managementassistente zou zijn. Mijn middelbare school heb ik onbedoeld niet afgemaakt, maar dat zegt niet dat ik niet kan zijn wie ik wil zijn.

Zie ook: Kinderen verplicht laten knuffelen?

Hoeveel vrijheid geef jij jouw kind? Wil jij alles tot in de puntjes geregeld hebben of mag jouw kind zichzelf ontdekken?

 

 

 

 

 

 

 

Een dag op pad met haar donor

Een dag op pad met haar donor

Vandaag is het de eerste keer dat de donor mijn kleine uk een dagje gaat vermaken. We hebben contractueel een afspraak dat ze elkaar 5 keer in het jaar zien. Dat is elk seizoen een keer en rond haar verjaardag. Op deze manier is hij geen vreemde voor haar als zij vragen zal gaan stellen over wie dan haar vader is.

De eerste paar keer was daags na haar geboorte en was ik er gewoon bij. Nu is het dan voor het echie. Hij mag een hele dag met haar. En ik ben er niet bij. Ik laat haar gewoon achter. Het voelt gek. Maar ik weet ook dat het oké is.

Die twee hebben iets bijzonders

Twan stuitert en ik vind de chemie tussen m’n uk en hem bijzonder. Nou is ze alles behalve eenkennig. Maar dit is gek. Die twee hebben iets bijzonders. Of het komt omdat ik weet dat hij haar biologische vader is. Maar hoe je het went of keert. Er is chemie tussen die twee.

Ik moet gewoon naar mijn werk. Praktische Annie als ik ben heb ik dat uiteraard zo gepland zodat ik niet voor deze dag oppas hoef te regelen. Ik werk in een dorpje 15 kilometer van mijn woonplaats. Dus ik ben ook niet om de hoek.

Mijn huisje heb ik spic en span. Want nog steeds heb ik het gevoel dat ik een soort van gekeurd wordt. Hij heeft immers al tal van kids en ik kom net kijken. Dus dan kan op z’n minst mijn huisje schoon en netjes zijn. Stomme onzekerheidjes soms. Ik heb het leukste kind van de wereld en hij mag daar vandaag van mee genieten. Hij mag vandaag met haar pronken. En hij mag vandaag van die kleine blijert genieten.

Op pad met de donor

Op mijn werk dwalen m’n gedachte soms af naar het hele gebeuren thuis. Ik heb het denk wel drie keer tegen mijn collega gezegd. Zij snappen niet heel veel van de situatie. Ik wil het zo omdat ik er van overtuigd ben dat dit het beste is voor mijn uk. Dat ik mezelf wegcijfer, dat is het stukje wat mijn collega’s niet helemaal snappen….althans, dat is mijn gevoelletje.

Echt advies hoef ik dan ook niet te verwachten. Want wie heeft er ooit in zo’n situatie gezeten. Ik moet gewoon doen wat goed is voor mijn uk.

Mijn mama sprieten gaan uit

In de tussentijd krijg ik een foto’s toegestuurd. Onze beide hobby is fotograferen en dat is nog leuker met een modelletje van 4 maandjes oud die alleen maar lacht. Zo krijg ik ook een foto dat ze aan het wandelen zijn. Ik zie direct dat ze de verkeerde jas aan heeft. Gelijk gaan mijn mamma-sprieten uit en wil er wat van zeggen. Maar ik hou wijs mijn mond. Uk heeft het leuk, hij heeft het leuk. Wat kan die jas nou schelen.

Bij thuiskomst staat er gewoon eten klaar. Hihi, daar kan ik wel aan wennen. Met m’n uk is alles goed gegaan. En ik zie een heel happy Twan in de keuken staan. Mijn meisje is ook blij en het viel uiteindelijk allemaal reuze mee.

Zie 00k: Op donorjacht

Wat mooi is het toch hoe het in deze situatie gaat! Heb jij ervaring hiermee?