Mijn stempel drukken op het huis

Mijn stempel drukken op het huis

 

Na 18 maanden is het nog steeds niet zeker wat er met ons gezamenlijke koophuis moet gaan gebeuren. Mijn ex denkt nog steeds dat hij de hypotheek kan overnemen. En dat met loon beslag, beslag op het huis en een maand achterstand van de hypotheek. Ik wens hem succes.

Zelf denk ik dus dat het huis gewoon in de verkoop moet. Zou mij wel goed uit komen want als mijn ex de hypotheek overneemt moet ik eind dit jaar het huis uit. Maar gaat het de verkoop in dan kan ik blijven zitten met de kinderen totdat het verkocht is, en laat dat nu net mij heel goed uitkomen. Hoe langer ik rek, hoe meer ik de toekomst veilig kan stellen.

Dus vind ik het erg dat mijn ex dit never nooit niet meer rond gaat krijgen? Eh nou nee. Heeft hij het aan zichzelf te danken, oh ja zeer zeker wel. Dus medelijden met hem heb ik zeer zeker niet. The bitch is back.

Persoonlijke stempel

Het grootste gedeelte van de spulletjes  staan op de lijst van bezittingen van mijn ex. Nu we mijn inziens met 18 maanden wel lang genoeg in de wacht hebben gestaan, ga ik nu toch een beetje mijn eigen stempel op ons, misschien maar tijdelijke, thuis drukken.

De schilderijtjes die ik leuk vind worden gewoon nog vrolijk opgehangen. Er is een ander bankstel gekomen en ik ben aan het rond kijken voor een leuke inrichting die helemaal bij ons past. Opnieuw beginnen. Onze eigen dingetjes, troepjes, rotzooitjes, vooral rotzooitjes.

De woonkamer is weer van mama

De oude speelgoedjes waar mijn jongens ondertussen toch echt te groot voor zijn geworden worden langzaam maar zeker opgeruimd. Daardoor krijgen hun kamers toch een wat groter en stoerdere uitstraling. Ook gaat er langzaam maar zeker steeds meer van die berg speelgoed die in de huiskamer stond weg. Een heel groot gedeelte daar is in die 18 maanden niet meer mee gespeeld en laten we even eerlijk zijn, ze zijn ondertussen ook oud genoeg om als ze beneden willen spelen. Gewoon hun speelgoed meenemen en lekker opruimen als ze klaar zijn. Moeder neemt de huiskamer na 9 jaar weer terug.

Dus wat er ook met het huis gaat gebeuren, vooralsnog is het ons thuis en makken wij er een gezellig boeltje van. En daarna? Nou dat zien we dan wel weer verder.

Zie ook: Dit gaat zo echt niet langer

Wat zou jij met de inrichting doen als jij nog in het huis moest blijven wonen van je ex?

De hel die Avondvierdaagse heet

De hel die Avondvierdaagse heet

Tot groep 3 kon ik het uitstellen. Maar als het aan haar had gelegen, was mijn dochter al eerder meegegaan. Want haar beste vriendinnetje liep ook al een jaar mee. Er was geen ontkomen aan: de logistieke hel die avondvierdaagse heet.

Een jaarlijks terugkerend feestje. Eerlijk: het is natuurlijk hartstikke leuk en positief. Samen bewegen en een doel nastreven. Gezellig kletsen, rennen en liedjes zingen. De organisatie van onze wandelvierdaagse zorgt ieder jaar voor vier nieuwe, leuke routes langs de mooiste plekjes van en rondom onze woonplaats. Ook hadden we de hele week prachtig weer om te wandelen.

Na vier dagen wandelen die felbegeerde beloning. Een mooie, glimmende medaille en bloemen en snoep. Veel snoep. En ik? Ik kan ruim een uur heerlijk socializen met de mama’s en papa’s die ik normaal alleen vluchtig op het schoolplein tegenkom. De broodnodige lichaamsbeweging krijg ik zo ook nog eens.

Alles tegelijk

Maar o, o, o wat een georganiseer. Werken, koken, sportlessen, speelafspraakjes en alle andere toevalligheden die precies in de week van de avondvierdaagse voorbij komen: auto naar de garage, afzwemmen, excursie op het werk. En met een jonger kind dat nog niet meeloopt, wordt het er allemaal niet makkelijker op. Weken van tevoren ben ik druk aan het plannen en aan het regelen. Wat lukt wel en wat lukt niet? Wie kan er oppassen? Wanneer doe ik de boodschappen? En tussendoor moeten er nog nieuwe schoenen gekocht worden en een leuke cadeautje voor over de eindstreep.

Er is altijd hulp!

Gelukkig is opa dol op wandelen. Ook papa springt een avondje bij. De ene avond neem ik de dochter van een bevriende moeder mee. De andere avond kan ik carpoolen naar de stad met een ouder van mijn dochter. En de kinderen zijn blij verrast en enthousiast als er een broodje gebakken ei als diner wordt geserveerd. De sportclub ziet de bui ook al hangen en past de trainingstijden aan. Kortom, de lat ligt iets minder hoog dan normaal. Iedereen blijft lachen en stapt de hele week vrolijk door.

Zo gaat ie goed, zo gaat ie beter.

Alweer een kilometer van m’n schoenzool afgesleten

Zo gaat ie goed, zo gaat ie beter.

Alweer een kilometer van m’n schoenzool afgesleten

Als we voor de vierde keer na vijf kilometer de streep passeren en worden ontvangen met prachtige gladiolen voel ik me ook een winnaar. Niet om die 5 kilometer maar om die andere prestatie van topformaat. Moeders, je hebt het ook dit jaar weer gered.

Zie ook: Bonuskinderen. Alsof ze van mijzelf zijn.

Heb jij ook meegedaan met de avondvierdaagse samen met je kinderen?

Ze zegt papa, en nu?!

Ze zegt papa, en nu?!

Tot nu toe heeft uk Twan altijd gewoon Twan genoemd. Ze hoort zijn kids in zijn gezin hem wel papa noemen, maar tot nu toe heeft ze daar niets mee gedaan. En ik ook niet. Heb daar ook niet bij stil gestaan. Het is Twan en meer niet.

Tot dat mijn meisje 2 nachtjes mee gaat naar Center Parcs met Twan en zijn kids. Hoe mooi eigenlijk. Gewoon contact met haar half broertjes en zusjes. Zelf ga ik ook een dagje die kant op om haar te halen. Ik merk dat ze de andere kinderen kopieert en Twan papa noemt. Euhm is dat de bedoeling?

Is hij dan papa?

Wat als ik morgen iemand tegenkom, waar ik wel vertrouwen in heb. Is hij dan papa? Ik merk dat ik niet helemaal weet hoe ik hier mee om moet gaan. Maar merk wel dat ik het niet direct helemaal goed vind. Zoek voor mezelf de argumenten. Maar laat het ook even voor wat het is. Ik benadruk steeds heel erg dat het Twan is en we besluiten het te negeren als ze papa zegt.

Wat me overigens heel lastig lijkt voor Twan. In zijn hart is hij gewoon haar papa en hij is ook niets anders gewend om op het woordje papa te reageren. Het leverde ook wel een spanningsveldje op. Twan en ik keken elkaar vaak aan wanneer dat ene woordje papa over die lipjes kwam. Ik had zoiets van…hmmm wat ga ik hier mee doen. Terwijl ik denk dat Twan een mengeling van trots en manieren ervaart. Als ze het maar niet te vaak zegt.

Ik zou BAM mam worden

Een paar maanden later gaan we een dagje weg naar het safaripark. Uk heeft meerdere malen papa gezegd. En ik had het eigenlijk een beetje naast me neer gelegd omdat ik niet zo goed wist wat ik er mee moest. Ik ben er ook nooit echt bij als het gebeurt. Dus was het niet meer zo’n issue.

Het gaat allemaal zo snel en niet zoals ik voor ogen had. Dat is denk mijn grootste probleem. Er is een donorcontract waarin is afgesproken dat ze elkaar vijf keer zouden zien. Elk seizoen één keer en met haar verjaardag. Ik heb daar namelijk maanden over nagedacht. En had daar zo mijn argumenten voor. Ik zou Bam mam worden en zou het alleen doen. En nu noemt ze hem papa…

We zitten nu ruim een uur in de auto. Ik vraag mezelf af of ik er een probleem mee heb omdat het niet gaat zoals ik in het script in mijn hoofd had bedacht. Of omdat het iets schadelijks zou zijn voor mijn meisje.

Papa op afstand

Eigenlijk is het wel heel mooi. De zorgen die ik had over het feit dat zij misschien wel problemen zou ondervinden aan het feit dat ze een donorkindje is. Had ik zover kunnen ondervangen dat ik een bekende donor had. Maar hoe fijn zou het zijn als ze gewoon een papa op afstand had. Gelijk alles duidelijk. Geen moeilijk gedoe straks met “wie is mijn papa?” Nee…die kent ze dan al en ze weet nu al dat het papa is. Hoe ze verder tot stand is gekomen, daar hebben we het wel over als ze oud genoeg is om deze stukjes te lezen.

De kleine geluksvogel heeft gewoon een papa, wie had dat gedacht!

Zie ook: Een dag op pad met haar donor

Zou jij het lastig vinden als je kind haar donor papa noemt? Of is dit eigenlijk een hele mooie situatie?

Papa, ik raak je kwijt.

Papa, ik raak je kwijt.

Het is augustus 2012 en ik ben ruim een jaar gescheiden. Voor het eerst ga ik als alleenstaande papa met mijn zoontje op vakantie. Weken van te voren zit ik al in spanning. Ga ik niets vergeten, is alles wel goed geregeld en kan ik het twee weken naar mijn zin hebben samen met mijn zoontje.

Ik heb een stacaravan gehuurd op een niet al te grote camping in de Ardennen. Er is een speeltuin, een zwembad, kinderdisco en ook een klein animatieteam dus alles moet goed gaan. Geen massa, maar gewoon een leuke kindvriendelijke camping.

Eindelijk is het dan zover. Mijn leasebak die ik toen nog had is tot de nok gevuld. Onze halve huisraad is mee dus het is bijna onmogelijk dat ik wat vergeten ben. Mijn kleine jongen van zes jaar steekt met zijn hoofd door het open dak en maakt mij op een wel zeer duidelijke manier kenbaar dat het tijd is om te vertrekken.

Het feest kon beginnen

Knallende house muziek dendert uit de speakers. We gaan op reis naar de Ardennen. Het feest kon beginnen, dachten we. Aangekomen pakten we alles uit. De caravan werd zorgvuldig ingericht en al snel waren alle keukenkastjes gevuld met meegebrachte etenswaar. Alsof ze in de Ardennen geen supermarkt hadden dacht ik nog bij het opruimen. De bedden werden opgemaakt en de kasten voor de kleding werden zorgvuldig ingericht. Niets werd aan het toeval overgelaten. Er kon dus niets meer misgaan.Papa, ik raak je kwijt.

Helaas was de werkelijk anders. Toen we de volgende dag wakker werden was mijn zoontje niet lekker. Niet lekker is nog zacht uitgedrukt. Lijkwit was hij en hij was aan de dunne. Zijn voorhoofd was warm en er zat geen energie meer in. Om het geheel compleet te maken ging het ook nog eens regenen. Niet zomaar regenen. Nee, het kwam met bakken uit de hemel en in korte tijd was de camping omgetoverd tot een grote modderpoel. Daar zit je dan in je caravan. Een ziek kindje, de hemel die openbrak en we zijn op vakantie. Echt een feest dus.

Om er het beste van te maken bouwde ik de eettafel en de banken om tot een grote loungebank. Alle kussens en dekbedden werden verzameld om een fijne knusse hoek te creëren. Muziekje aan, laptop en de tablet erbij en zo kwamen we de tijd wel door samen. Uitzieken en wachten op mooi weer was onze eerste prioriteit.

Alles wordt beter

Na drie dagen was mijn zoontje opgeknapt en het weer begon ook langzaam op te klaren. Regenen deed het nog wel maar in ieder geval waren het niet meer onafgebroken plensbuien. Mensen waren bezig om hun auto uit de bagger te bevrijden en langzaam kwam de uitgestorven camping weer tot leven. Kinderen speelden tussen de buien door in hun korte broek in de plassen en het was heerlijk om die kids onder de bagger te zien ronddartelen. Mijn zoon waagde zich nog niet buiten en ik dacht dat het kwam omdat hij nog niet helemaal de oude was.

Maar na een dag of vier was mijn kleine jongen nog niet buiten geweest. Of in ieder geval waagde hij zich niet uit het zicht van de caravan. Ik begon mij af te vragen wat er was en er is maar één manier om daar achter te komen. Ik vroeg hem waarom hij niet lekker ging zwemmen of met andere kinderen ging spelen op de camping. Veel kwam er niet uit maar ik voelde dat er meer aan de hand was. Later sneed ik het onderwerp weer aan en na een paar gerichte vragen kwam het hoge woord er uit: “Papa, ik ben bang dat ik de caravan niet meer terug vind.”

Papa, ik raak je kwijt.

Ik reageerde laconiek en zei hem dat hij zich daar niet druk over hoefde te maken. Iedereen wist caravan 96 te vinden dus dat kon geen probleem zijn probeerde ik hem te overtuigen. Hij droop af wat mij liet zien dat er meer aan de hand was.

Papa, ik wil je niet kwijt

Toen ik door vroeg kwamen er tranen en zei hij uiteindelijk dat hij bang was dat ik niet meer in de caravan zou zijn als hij terug zou komen.

Damn, hij was bang dat papa wegging. Dat was per slot van rekening een jaar geleden ook gebeurd bij de scheiding. Ik ben toen weggegaan om tijdelijk bij een vriend in te trekken.

Ik schrok enorm van zijn opmerking en brak in tranen uit. Zijn angst was namelijk ook mijn angst. Ook ik was bang om hem kwijt te raken. De band tussen moeder en kind is namelijk zo sterk dat een vader altijd op de tweede plaats staat. Neem daarbij mijn onzekerheid die ik als vader had en mijn lage zelfbeeld en je hebt de ideale situatie om in een angst vast te zitten en elkaar daarin te versterken.

Na een jaar kwam dus het hoge woord er uit. Mijn kind was bang zijn vader kwijt te raken. Ik voelde een stroom van erkenning en liefde door mij heen stromen. Hij gaf mij de bevestiging die ik zo hard nodig had. Indirect zei hij namelijk: “papa, ik wil je niet kwijt.”

Opgekropte emoties

Het gesprek wat volgde met mijn zes jarige kind vol met innerlijke wijsheid en kracht was enorm mooi en liefdevol. Het was een gesprek waarin we elkaar vonden en ik kon hem met tranen in mijn ogen zeggen dat papa nooit bij hem weg zou gaan. Het was voor ons beide heel intens waarbij we allebei onze emoties de vrije loop lieten. Ik kwam er dus achter dat we al die tijd elkaars angst spiegelden en dit gesprek gaf een enorme opluchting en ruimte. Hij was waarschijnlijk ziek geworden omdat hij goed voelde dat ik vol spanning zat voor de vakantie. Het waren opgekropte emoties die er uit kwamen en vanuit zijn gevoel wilde hij ook het beste voor mij.

Papa, ik raak je kwijt.

Vertrouwen

Vanaf dat moment werd alles anders. Onze band werd stabieler en we gingen meer praten over onze verlangens. Ik probeerde hem te leren dat praten over je gevoel enorm kan helpen als je ergens mee zit. Opkroppen leid er toe dat je vast komt te zitten in jezelf terwijl het delen van dit gevoel mensen dichter bij elkaar kan brengen.

De vakantie verliep vanaf dat moment prima. Hij ging naar buiten, maakte vriendjes en hij kon mij loslaten en genieten. Het vertrouwen kon groeien omdat we de eerste zaadjes hadden geplant. Nu, zes jaar laten zijn de wortels van vertrouwen sterk en onverwoestbaar. We kunnen elkaar loslaten en vrij zijn omdat we weten dat onze liefde de basis is voor een mooie vader en zoon relatie.

Peter Molenkamp

Wat confronterend moet dit zijn om mee te maken met je kind. Hebben jullie dit soort angsten wel eens gemerkt bij jullie kinderen?

Mijn kind werd ontvoerd door haar vader

Mijn kind werd ontvoerd door haar vader

Wat doe je als je kind ontvoerd blijkt? Hoe ga je om met de emotionele rollercoaster waar je noodgedwongen een plaats in hebt gekregen? Waar eindigt de horror van het niet weten? Wie helpt je als er aan het eind van de tunnel geen licht lijkt te schijnen? Aan wie heb je steun? Wie kun je vertrouwen? Waar moet je heen? Zomaar wat vragen die gedurende vier ellendige weken door mijn hoofd zijn geschoten.

Ineens was het zo: mijn ex had mijn dochter en was niet van plan haar terug te geven aan mij conform omgangsregeling. Onze andere dochter mocht wel bij mij blijven. Het waren lange, onbegrijpelijke dagen, waarin verdriet het vaker won van boosheid en blijdschap een emotie was die ik niet meer leek te kunnen voelen. Het vrat me op van binnen. Het niet weten was het ergste. Het vragen, smeken, wanneer ze weer bij mij mocht zijn. Mijn engeltje, mijn dochter. Mijn alles.

Mijn kind werd ontvoerd door haar vaderMama, wanneer mag ik weer naar jou?

Haar stem door de telefoon (want bellen mocht uiteindelijk, op vooraf afgesproken tijden en kort, waarbij mijn dochter duidelijk gestuurd werd door een tweede – of derde? – aanwezige). Ze vroeg me een keer, met een zachte, hoopvolle, gebroken stem, die halverwege de zin wegviel: “Mama, wanneer mag ik… weer naar… jou…?” Het gesprek werd afgekapt. Ander onderwerp. Ik zat met mijn mond vol tanden. Had geen antwoord.

Mijn eigen gevoel van onmacht, verdriet, woede en angst bestond tijdens die gesprekken niet. Het ging over het algemeen over koetjes en kalfjes, over school, onbegrijpelijke ruzies tussen klasgenootjes en een vriendinnetje dat ineens verkering had met een andere jongen binnen no-time na het uitmaken. In haar enthousiasme vond ik kracht. Kracht om door te zetten, kracht om mijn eigen emoties opzij te zetten. Maar met het verbreken van de verbinding stierf ook mijn verzet en brak ik. Mijn maag keerde om en de waterlanders stroomden over mijn wangen. In mijn hele leven heb ik niet zoveel gehuild als toen in die tijd.

Ik wachtte af, dag na dag

Er was geen zicht op verbetering, hoewel ik vanuit mijn woonkamer in haar klas kon kijken. Omdat ik het niet te moeilijk voor haar wilde maken, verschool ik me achter mijn gordijn om zo een glimp op te kunnen vangen van haar enthousiaste gebaren tijdens de les, haar onhandige gestoei met vriendinnetjes en vriendjes tijdens de overblijf en haar serieuze blik als ze een boek moest lezen. Die blik was niet gericht op haar boek, dat opengeklapt voor haar stond, maar er langs, naar het huis, alsof ze op zoek was naar mij.

Het liefst sprong ik op, enthousiast zwaaiend, het liefst zou ik naar school zijn gerend, haar uit de klas hebben getrokken en bij me gehouden in een eeuwigdurende knuffel. Maar het kon niet. Het mocht niet. Alle instanties zaten er bovenop, Veilig Thuis voorop, want ingeschakeld door mijn ex. De situatie zoals die was (ontvoering) was niet wenselijk, volgens hen, maar getouwtrek om een kind zou nóg diepere wonden achterlaten bij haar. En dus wachtte ik af. Dag na dag. Met bijna iedere dag wel contact. En nee op rekest.

Mijn kind werd ontvoerd door haar vaderVerscheurd van verdriet

Het verdriet en de pijn die op dat moment opbouwden, zijn niet te beschrijven voor een buitenstaander. Ik voelde aan mijn lijf en hoofd dat ik beetje bij beetje kapot getrokken werd. Verscheurd werd ik, door wat rationeel gezien het beste zou zijn volgens de kenners en het gevoel dat mij naar de keel greep, iedere dag weer.

Bijna vier weken heeft deze impasse geduurd. Zes en twintig lange dagen zonder fysiek contact met mijn dochter terwijl daar van beide kanten wel om gesmeekt werd bij de enige die het had kunnen doorbreken: haar vader.

Negen werd ze in die periode. Haar verjaardag heb ik gemist. Een belangrijke dag voor een meisje. Ik was er niet. Mocht er niet zijn. Haar verjaardagsfeestje zou ze bij haar vader vieren. Ik kreeg geen rol, ook al smeekte ze hem er om.

Toen vierden de teugels ineens iets. Ze mocht langskomen, maar kort. Haar vader kwam haar brengen en na twee korte maar waardevolle uurtjes weer ophalen. Blijven slapen was een absolute no-go volgens hem. We hadden het er maar mee te doen. Gevecht aan de deur was geen optie, vond ik. Dus gaf ik haar maar weer aan hem mee. De twee zusjes, anderhalf jaar verschil, werden na een korte hereniging wéér van elkaar gescheiden. Mijn derde dochter van vier begreep er helemaal niets van. Ik zag wel de pijn in haar ogen.

Waarom zij wel en ik niet?

Geen enkele keer heeft hij gevraagd om zijn andere dochter. Ze wilde zo graag dat hij haar zag staan, maar hij had het te druk met het voeren van strijd om haar zusje. Als hij het had gevraagd, had ik haar laten gaan. Het herenigen van twee onafscheidelijke zusjes was me meer waard dan mijn eigen verdriet. Maar de vraag bleef uit. Mijn oudste dochter heeft dat tot op de dag van vandaag niet begrepen. “Waarom zij wel en ik niet?” vroeg ze me wel eens. Ik moest haar het antwoord schuldig blijven. Ook voor haar had ik geen uitleg. Ik snapte het zelf niet eens. Wat zou ik stuk maken in hun onschuld als ik mijn onwetendheid bij hen neer zou leggen?

Langzaam maar zeker kwam alles terug bij de bestaande omgangsregeling: co-ouderschap. Voor werkelijk iedere afspraak heb ik moeten vechten, maar uiteindelijk is het nu – qua afspraken – weer bij het oude. Maar mijn vertrouwen is geschaad tot op het bot. Het wegnemen en weghouden van een kind bij de moeder, is de ergste vertrouwensbreuk die je kunt bewerkstelligen. Er is geen sorry gekomen, er is geen empathie getoond. Deze irreële beslissing zou mijn ex – voor mijn gevoel – zó opnieuw kunnen maken. Het maakt me bang.

Alles is kapot, het vertrouwen is weg

Het kan dan misschien tussen twee volwassenen knetteren van de ruzie, maar kinderen zouden daar nooit en te nimmer een slachtoffer van mogen worden. Hoe ernstig je het ook met elkaar oneens bent, blijf alsjeblieft met elkaar praten, discussiëren of voor mijn part ruzie maken. Maar beslis niet voor je kind dat ze haar moeder niet meer mag zien. Wat zeven jaar lang prima geregeld was en waar zeven jaar lang als exen gesproken en gediscussieerd werd (soms ook ècht wel verhit), daar is nu álles kapot. Mijn vertrouwen is tot het absolute nulpunt gedaald. Het komt niet meer goed; er komen van mijn kant geen kansen meer. De plichtplegingen zullen blijven, want hij zal altijd hun vader blijven, maar ik kan het niet opbrengen om ook maar iets meer te doen. Ik walg van hem en van zijn keuzes.

Voor mezelf en voor mijn dochters vecht ik om er bovenop te komen en de gebeurtenissen een plek te geven. Het voert veel verder dan alleen die vier weken. Ik ben getekend voor het leven. Ondertussen ben ik voor PTSS onder behandeling bij GGZ met EMDR sessies. Er zit veel onbegrip en verdriet. Maar ik weet zeker dat ik er bovenop kom.

Ik leer ze te vertrouwen op zichzelf

Ik ben 37, mijn dochters worden ouder. Er ligt een leven achter me met lessen en ervaringen. Maar er ligt ook een heel groot deel van mijn leven nog voor me. Meer dan ooit heb ik me voorgenomen om mijn dochters te leren dat ze kunnen en mogen vertrouwen op zichzelf, op hun gevoel en hun normen en waarden. Dat ze anderen mogen (en moeten) helpen waar ze kunnen, met oog voor zichzelf zodat ze zichzelf niet voorbij lopen.

Het bestrijden van kwaad lijkt zo heftig, maar de oudste wil graag advocaat worden (en ze wordt vast een verdomd goede), de middelste wordt wild van kunst en alles wat daaraan gerelateerd is, dus laat haar alsjeblieft de vrijheid nemen om mensen te inspireren met wat ze dan ook maken zal en de jongste, hoe jong ook, heeft het hart op de juiste plek. En waar meer dan met een hart, begint empathie en de liefde voor de wereld en alles om je heen?
Be inspired

Wat een heftig verhaal geschreven door deze krachtige moeder. Wat onwijs dapper hoe ze zich hier door heen slaat met haar dochters. Happy Single Moms wenst haar en haar dochters veel sterkte om alles een plek te geven.

Wil jij ook anoniem je verhaal doen? Mail je verhaal dan naar blog@happysinglemoms.nl