Kan je Tinder even op mijn telefoon zetten?

Kan je Tinder even op mijn telefoon zetten?

Een gezellige avond bij een vriendin. Ze is 15 jaar ouder dan mij en net gescheiden. Ze heeft een dochter van 19 jaar die haar bij wijze van verboden heeft om op Tinder te gaan. Toch had ze zin en vooral behoefte aan aandacht. Random aandacht, niet meer en niet minder. Dus vraagt ze mij:”Kan je Tinder even op mijn telefoon zetten? “

Uiteraard kon ik dat. We hebben samen even een paar geschikte foto’s op haar profiel gezet en mijn vriendin begon met swipen. Als een echte beginneling genoot ze van iedere match. Haar ego kreeg de boost die ze zo nodig had. Ik nam ondertussen nog wat nipjes van mijn wijntje.

Ze had allerlei vragen over hoe dit werkte, hoe dat werkte en hoe ze kon chatten met mannen. Ik had Tinder ooit geprobeerd, maar vond het niet wat toen. Vleeskeuring en wanhopige mannen. Toch had ik wel even zin om met haar mee te lachen, dus zette het er ook op. Zonder verwachtingen, want ik zat eigenlijk niet te wachten op een man, laat staan een one night stand of dat soort “dates”.

Net als mijn vriendin had ik ook zo een paar matches te pakken. Met één man kwam ik in gesprek. Hij was op dat moment op vakantie met zijn dochter. Oh, kijk aan, dacht ik. Dat is leuk! Diezelfde avond vroeg hij of we verder konden op WhatsApp. Nou, dat kon nog wel even wachten dacht ik. De dag erna ging ik toch overstag.

De eerste date

We hadden eindeloze gesprekken, waarbij ik oprechte interesse voelde. Interesse in mijn leven en niet, zoals ik eerder wel eens heb ervaren, alleen maar naar wanneer ik zou kunnen afspreken. Na een week vroeg hij; ga je me nog mee uit vragen of zal ik de stap maar zetten?

Ik liet me niet kennen en vroeg hem uit. Ik was ook oprecht nieuwsgierig. Na even wat data afstemmen om vervolgens beiden oppas voor onze kids te gaan regelen, was het dan geregeld: onze eerste date staat gepland. Ik hoop van harte dat deze date net zo leuk gaat zijn als het contact dat we op WhatsApp hebben. Wish me luck!

En mijn vriendin? Die geniet nog van alle matches en leuke gesprekken op Tinder. Ze is me dankbaar dat ik Tinder op haar telefoon heb gezet. En ik ben dankbaar dat ze mij dit heeft gevraagd!

Zie ook: F*ck it, ik ga weer op Tinder.

Wat leuk voor Madelief en haar vriendin! Wij wensen beiden heel veel succes en vooral heel veel plezier! Date jij nog wel eens? 

Begin van het einde….of van de toekomst

Begin van het einde….of van de toekomst

De relatie met de vader van mijn drie kinderen is na 20 jaar dan toch echt voorbij en gevoel is er al lang niet meer bij. Toen ik na hem een nieuwe man tegenkwam, leek het me logisch dat er niet het hopeloos verliefde gevoel is, dat je hebt als je iemand tegenkomt in je tienerjaren. Ook verwacht je niet te trouwen en kindjes te willen krijgen. Been there, done that! Toch?

Ik ben 44 jaar en weet waar Abraham de mosterd haalt. Ik ben bedrogen en bedonderd en had dit meestal niet in de gaten. Gevoelsmatig sta ik wel in standje “oplettend”. Ik hoef ook geen relatie meer, aangezien dit nooit goed afloopt en ik geen energie meer heb om die ellende achteraf op te vangen. Live and let live, gaan we nu aan doen!

Dat was tenminste het plan……

Totdat ik een vriendschapsverzoek krijg van een man. Wat op zich niet zo gek is, aangezien tegenwoordig de hele datingscene zich afspeelt op Facebook. Ik herken zijn naam direct! Mijn hart slaat alarmfase 1 over en gaat direct in stand 2 staan. Ik ken hem van meer dan 20 jaar geleden. Ik leerde hem en zijn vrienden kennen in een discotheek. Ik was net weer vrijgezel en niet toe aan een relatie. Hij was de mooie man, met de gladde praatjes en kon heerlijk zoenen. Er bleek na drie weken wel een addertje onder het gras te zitten: meneer had een vriendin sinds een aantal jaren.

Nog steeds geen man overboord, aangezien ik toch niet op zoek was naar een relatie. Er ontpopte zich een soort vriendschap waarin alles geoorloofd was. Ik zoende gewoon met andere jongens, aangezien hij mij niets kon verbieden. Ook sommige meisjes bleken mij net zo leuk te vinden als hem. Samen naar de disco, samen uit, regelmatig iets drinken bij mijn ouders die hem helemaal geweldig vonden en oneindig veel gein uithalen….

En toen kwam het… Zo geweldig als mijn ouders hem vonden, bleek ik hem gaandeweg ook te vinden. Het zoenen dat hij deed met andere meisjes begon me pijn te doen en aan het feit dat hij een vriendin had die wel alles met hem kon doen wat ik wilde, beviel me al helemaal niet. En toen viel het kwartje. Volledig tot over mijn oren verliefd op iemand die mij niet wilde. De uren die ik huilend heb doorgebracht met 1 van mijn andere vrienden, omdat hij weer eens aan het zoenen was met een ander meisje, overtroffen ruimschoots de uren die ik zoenend doorbracht met mijn onbereikbare “crush”.

Ik hield hem op afstand, omdat ik wist dat ik niet de enige was. Maar fijn vond ik het niet. En een verliefdheid om een onbereikbare jongen is iets waar je als jonge meid redelijk van over je toeren kunt raken! Ik besloot om naar een andere discotheek te gaan, waar ik mijn ex-man tegenkwam. Die kon natuurlijk niet opboksen tegen mijn “crush”, maar was tenminste bereikbaar en kon me bieden wat ik tot nu toe niet kon krijgen.

De perfecte schoonzoon

De eerste jaren samen met mijn ex-man hadden we herhaaldelijk ruzie, omdat hij ook wel aanvoelde dat hij nummer twee was en niet nummer 1. Ik vergiste me in de naam, vergeleek hem meermaals met mijn grote liefde, was bij tijd en wijle verdrietig en maakte daarom de relatie uit omdat ik die andere jongen niet kon vergeten en als klap op de vuurpijl besloot mijn vader drie maanden niet met me te praten aangezien ik zo “dom was geweest om die andere te laten ontsnappen”.

Mijn moeder noemde mijn “crush” die eigenlijk nooit mijn vriendje was geweest “de perfecte schoonzoon”. Mijn ex-man had geen schijn van kans. Gaandeweg kon ik hem overtuigen dat het wel goed zou komen. Dat ik mijn best zou doen. Opgezocht heb ik mijn “crush” nooit. Zo sadomasochistisch ben ik niet, dat ik nogmaals die pijn wil doorstaan.

Hij zocht mij daarentegen wel op…..en stuurde een vriendschapsverzoek. Op zich niet zo’n probleem aangezien hij destijds ook niks van me wilde en koos voor zijn vriendin en er dus geen risico aan kleeft. Na wat chatten over en weer, spraken we af in een kroeg bij hem uit de buurt. Ik had destijds nog een relatie en vertelde mijn vriend dat er niets aan de hand was. Gewoon even over de goede oude tijd bijkletsen. Uiteraard wenste hij me een fijne avond. Ik had zelfs niet op het profiel van mijn “crush” gekeken, aangezien ik wilde weten of ik hem na al die jaren nog zou herkennen.

Vinders in mijn buik

Op de desbetreffende avond was ik op tijd bij de kroeg, maar moest nog enige moed verzamelen om naar binnen te gaan. Totdat ik tenslotte gewoon ging. Naar binnen. In de kroeg waar we hadden afgesproken. Een half uur te laat. Tussen alle kroeggangers herkende ik hem aan zijn rug. Hij zat omgekeerd op zijn kruk met iemand te praten, maar wist gelijk dat hij het was. Op dat moment wist ik ook dat ik in de problemen zat. Vlinders in mijn buik, knikkende knieen en het gevoel dat ik 15 was. Of meer 20. En hij had zich nog niet eens omgedraaid.

Toen hij dat deed, was er geen redden meer aan. De mooie man is een ongelooflijk mooie man geworden. En 1.90m schoon aan de haak.
Omdraaien en weglopen ging niet meer. Die avond hebben we gezoend. Heerlijk gezoend. En handjes vastgehouden. En even kon ik doen alsof het mijn vriend was.

De volgende dag direct een einde gemaakt aan de relatie die ik had. Vlinders bestaan nog. Knikkende knieen en zwetende handen ook. Samen met hartkloppingen…..potverdrie! Daar gaan we weer….

Hij wil mij, ik wil hem

Tenminste dat dacht ik…fout gedacht. Want deze keer wilde hij mij. En ik hem. Sinds die avond zijn we samen. De meisjesgek is uitgegroeid tot een man die je met respect behandeld, zorgzaam is, liefdevol met een geweldig lichaam. En na 23 jaar te hebben gewacht, blijkt de seks geweldig te zijn! Ik kan uren met hem kletsen over de meest onbenullige dingen en als we dan ophangen na een gesprek van anderhalf uur en hij aangeeft dat hij gaat slapen, is het eerste dat door mijn hoofd spookt dat ik niet meer met hem kan praten tot de volgende dag. Ik probeer me wat te beheersen, maar hij spookt de hele dag door mijn hoofd.

Ik chatte veel met andere mannen en vrouwen, maar ben hier volledig mee gekapt sinds ik hem heb ontmoet. Waar ik vroeger nog wel eens fantaseerde over andere mannen en vrouwen, beperkt mijn fantasie zich nu tot hem. Onbewust. Ik zie de mooie mannen en vrouwen wel, maar moet de eerste nog tegenkomen met wie ik het risico aan wil gaan om hem te verliezen.

Want met hem wil ik wel alles er op en er aan. Ik wil met hem samenwonen, met hem trouwen en mijn schare van “maar” drie kindjes uitbreiden met een stapel van hem. Ik wil hem elke dag zien en dan hoef ik me niet te beperken tot zoenen alleen. En eigenlijk zijn dat geen toekomstbeelden die een vrouw van 44 zou moeten hebben. Maar ik voel me geen 44! Ik voel me 20…met vlinders…..een knikkende knieen…..en aan het begin van mijn toekomst…

Zie ook: Verliefd

Wauw, wat mooi! De wereld ligt aan je voeten, go for it! Herkennen jullie deze gevoelens bij jezelf? 

Vergeet de terrible two…

Vergeet de terrible two…

Vergeet de terrible-two. Bereid je voor op de verschrikkelijke drie. Je leest overal dat 2-jarige het lastigst zijn. Nou ik mocht met mijn kleine eigenwijsje in mijn handen knijpen. Viel reuze mee. Als ik haar naar bed bracht, draaide ze zich om en ging slapen, Als ik haar vertelde iets niet te doen werd er meestal geluisterd.

De “terrible-two” was dus helemaal niet zo erg.

Tot ik ergens in mijn tijdlijn van Facebook een bericht zag….Vergeet de terrible-two…Bereid je voor op de verschrikkelijke-drie! O oohhhh…

En niets is minder waar!

Als straffen geen zin heeftMijn kleine eigenwijze spruit vraagt me nu als ik haar naar bed breng: “Waarom moet ik slapen? “Of zegt “Maám…ik kan écht nu niet slapen hoor!”De discussies zijn begonnen.

Een drie jarige hoort je een snoeppapiertje openen van kilometers afstand en vraagt dan doodleuk vanuit haar bedje. Is het lekker mam?? Ik woon iets te klein om stiekem te snoepen.

Mijn peuter moet altijd ineens ook naar het toilet als jij net met gekruiste benen je appartement binnen stapt. En natuurlijk altijd zij eerst!

Geen moment alleen. Denk je dat je bij de terrible-two niet eens even chill naar het toilet kan. Nu staat mijn drie jarige me dan leuk te vertellen dat ik niet te veel toiletpapier moet gebruiken of komt je doodleuk vertellen dat je stinkt.

Bij het boodschappen doen beslist zij welke kar we meenemen en ze weet precies hoe YouTube werkt. En dan heb ik het nog niet eens over de strijd om de knoppendoos van de televisie.

Maar mijn drie jarige vertelt me ook dat ze van me houdt, en weet me dan ook te vertellen dat het betekent dat ze me dan wel héééél lief vindt. Mijn drie jarige is mijn wereld en ik ben rete trots op haar!

 

Wat zouden jullie doen?

Wat zouden jullie doen?

Happy Single Moms ontvangt regelmatig vragen van alleenstaande ouders over bepaalde problemen of dilemma’s die ze ervaren. Deze single mom heeft jullie advies nodig. Wat zouden jullie doen?

“Ik ben alleen komen te staan tijdens zwangerschap van m’n jongste. Dat was een zware en eenzame periode. Nu voel ik me gelukkiger en sterker dan ooit. Ook in een nieuwe (lat) relatie. Het leek me fijn en mooi om een huisdier te nemen waar m’n kinderen mee kunnen opgroeien en keek ernaar uit.

“Het benauwt me”

Nu zijn er twee kittens bij me en ik ben overvallen door de emoties die dit met zich mee brengt. Opnieuw dat gevoel dat er een zware verantwoordelijkheid op me rust… Het benauwt me. Ik twijfel of ik door moet zetten,  als het ware opnieuw beginnen met een baby. Of besluiten dat ik sterker sta alleen én genieten van de groeiende vrijheid dat de kinderen ouder worden. Wat zouden jullie doen?? Graag advies.”

Heb je advies of een tip voor deze single mom? Laat dan een reactie achter.

Heb jij ook advies nodig of wil je een dilemma bespreken? Stuur een bericht via messenger of mail naar blog@happysinglemoms.nl

Bitterzoet

Bitterzoet

Werken. Werken is geld én tijdrovend. Het hoort bij het leven en is een positieve uitlaatklep en lastpak; water en vuur in één. Bitterzoet. Tenminste, voor mij.

Misschien moet ik dat even uitleggen. Ik ben de trotse vader (in co-ouderschap) van twee prachtige kinderen. Ze zijn lief, behulpzaam, zelfstandig en ook nog eens slim én knap. Ze doen het geweldig, zowel thuis als op school. Daar gaat dan ook echt niks mis, ik ben zo trots als een pauw op die twee apen!

Labbekakken

Waar het dan wel ‘misgaat’? De afgelopen anderhalf jaar ben ik onvrijwillig werkeloos geweest (een minister noemde dat ooit labbekakken, nou zo voelde het ook, maar alleen omdat hij dat ooit zei – waarvoor dank!). Enerzijds bood dat me de kans om er altijd te zijn voor mijn kinderen. Dat is een heerlijk gevoel om er altijd voor ze te zijn, maar wel met steeds beperktere middelen. Dat ontnam me anderzijds langzaamaan alle stabiliteit, dus ook die van hen. Onze band is sterker dan ooit, maar onze (hypotheek)bank was er minder blij mee. Bovendien: ik was er wel altijd, maar was ik er ook écht?

Sinds kort werk ik weer. Na een lange zoektocht met zoveel afwijzingen dat je van de uitgeprinte exemplaren rustig een museum zou kunnen vullen; of bouwen voor mijn part, mag ik weer aan de bak! Wat fijn… Hoera!!! zou je denken en dat roep ik ook regelmatig tot ergernis van iedereen met gevoelige oren, maar het is ook pijnlijk – of je heel hard ‘HOERA!!!’ moet roepen met een angina.

Kleine hokjes

Daar waar ik eerst alle tijd had om er voor de kinderen te zijn moet ik die tijd nu verdelen in hokjes. Kleine hokjes. De hokjes die ik niet vullen kan, vult de buitenschoolse opvang; dat is het ‘lot’ van het kind van (een) werkende ouder(s). Gelukkig weet ik dat ze het daar ook leuk hebben en is het een kwestie van tijd voordat we allemaal weer aan deze normale gang van zaken gewend zijn: toch weer dat verrekte loslaten!

Iedere ouder die in co-ouderschap de uitdaging van een nieuwe baan aangaat, wens ik bij deze heel veel succes toe! Uiteindelijk komt het goed.

Zie ook: Balans tussen werk en gezin als alleenstaande moeder

Gefeliciteerd Knoedel! Heel veel succes met je baan én de combinatie met je kinderen. Hoe regel jij het met de kinderen als je werkt? 

Wil jij ook een ervaring of een verhaal delen? Mail naar blog@happysinglemoms.nl