De eerste keer dat ik een blog schrijf, hierin deel ik graag met jullie een aantal van mijn “eerste keren” (na de scheiding) als single mom. Het zijn toch wel een soort van ‘vuurdopen’ en het ene is spannender dan het andere, maar ik heb ook ervaren en geleerd dat het vooral ook maar net is hoe ik zelf met situaties omga of ernaar kijk.

Alle eerste keren... (na de scheiding)

Alle eerste keren… (na de scheiding)

Nadat mijn ex was vertrokken ging ik met de kids een uitstapje maken naar een attractiepark. Voorheen was het zo, dat als wij erop uit trokken, ik eigenlijk nooit reed. Het was ongeveer anderhalf uur rijden naar het attractiepark. Er waren geen overmatige drukke wegen, maar wat vond ik het spannend! Trots dat het allemaal gelukt was, gingen we het park in. De jongens vermaakten zich prima.

En ik? Ik vond het helemaal niet zo leuk, want ik zag alleen maar gelukkige, complete gezinnen.

Ik had meet de boys een plek afgesproken waar ik ging zitten, met de afspraak dat ze zo nu en dan even hun gezicht moesten laten zien. Maar ja, wat doen kinderen die zich prima vermaken? Die denken in het spel echt niet meer aan mama die ergens op een bankje zit te wachten. Ik wilde toch weten waar de jongens waren en zei tegen mezelf, dat de jongens als ze mij niet op de afgesproken plek zagen zitten, ongetwijfeld zouden denken dat ik even naar het toilet zou zijn. Dus ik liep door het gebouw van drie etages heen en er was geen kind van mij te bespeuren. De schrik sloeg toe en ik liep nog een rondje want ze moesten toch nog binnen zijn! En ja hoor, daar stonden ze ergens in een hoekje zich prima te vermaken met een ballenmachine. Ze lazen de ongerustheid in mijn gezicht en beloofden dat ze zich iets vaker te laten zien. En ik? Ik bedacht, dat ik deze ervaring dan ook meteen maar had gehad. En dat ik bij een volgend uitje voor mezelf een leuk boek mee zou nemen en een kleinere tas zodat ik gewoon mee kon in attracties!

De eerste dagen weg…….

Ik wilde een paar dagen met de kinderen weg. Avonden zat ik op internet. Ik wilde naar het Dolfinarium en kwam steeds weer uit bij hetzelfde hotel maar tot boeken kwam ik niet. Ik begreep niets van mezelf. Op een bepaald moment heb ik de telefoon gepakt en heb ik met een vakantiepark gebeld. En ik kreeg me toch een doortastende verkoopmedewerker aan de lijn. Hij overviel me met “dan reserveer ik dus voor u….” om vervolgens te denken ‘laat het maar gebeuren’ en zo was het weekend geboekt.

En weer zag ik alleen maar gezellige gezinnen en gelukkige stelletjes aan tafel in het restaurant.

We maakten wandelingen op het park en ik had het gevoel alsof ik een etiket op mijn voorhoofd had met ‘gescheiden’. De avonden vond ik best heftig. Gelukkig kon ik mensen bellen om te delen wat het met mij deed. Maar ik heb zeker ook genoten, bijvoorbeeld van de sauna die we in het huisje hadden. Dat had ik speciaal voor mezelf erbij geboekt! En als ik dan ’s avonds aan een wijntje zat, kon ik ook met afstand naar mezelf kijken. Alsof ik in een helikopter boven dat park vloog en mij met de kids zag lopen en dan kon ik denken: “Wat een leuk stel. Je ziet zo, dat die drie personen een bijzondere band hebben”.

Alle eerste keren... (na de scheiding)

Alle eerste keren… (na de scheiding)

En uiteindelijk zijn we drie jaar later alsnog naar Harderwijk geweest! Het was eerder gewoon nog een te grote stap.

Zo kwam ook het allereerste feestje. Een feest van een oude schoolvriendin die 40 werd. Maar ook dit werd weer een meevaller. Het emotionele was vooral ons weerzien van elkaar en dat haar moeder vertelde, dat mijn vriendin zo had gehoopt dat ik zou komen. Maar ook verjaardagen van vrienden waar ik alleen naartoe ging. Het had steeds weer te maken met hoe ik er naartoe ging. Onze eerste oudejaarsavond. Die avond heb ik een ritueel ingevoerd wat we nog steeds doen op oudejaarsavond. Ik had speciaal twee kaarsen gekocht en glazen met een engeltje als deksel.

Iedere oudejaarsavond steken we het eerste kaarsje aan voor het jaar dat achter ons ligt en staan we stil bij wat er is gebeurd. Dan blazen we met elkaar het kaarsje uit en gaat de andere kaars aan. Een vlammetje dat schittert en symbool staat voor het jaar dat voor ons ligt. Waar we weer iets van willen maken.

Niet altijd leuk…..

Helaas zijn er ook minder leuke ‘eerste keren’ zoals de eerste keer dat ik de kinderen voor het weekend naar hun vader bracht, de eerste vakantie dat ze een paar weken bij hun vader waren en de eerste keer een rechtszitting over de alimentatie en de omgang. Wat vond ik het imponerend in de rechtszaal, zo’n grote ruimte met heel veel stoelen, de rechter die vragen stelt en ik die me zo klein voelde. Maar ook den eerste afspraak met de Raad voor Kinderbescherming, opnieuw was ik zo onder de indruk.

Voor alles is een eerste keer. Er zullen nog heel veel ‘eerste keren’ gaan komen. Maar inmiddels stap ik erin met meer zelfvertrouwen en kan ik genieten. Ik geniet van de vrijheid om het hele land door te rijden voor uitstapjes. En wat ben ik op die momenten ongelofelijk trots op mijn twee kanjers. Dan zie ik wat voor leuk drietal we zijn en de hele leuke gesprekken en ontmoetingen die we hebben met andere mensen!

Wat waren voor jou de meest bijzondere eerste keren? Hoe heb jij dit ervaren?

PS: Alleen op vakantie hoeft niet meer, kijk hier