Page content

Brief aan de kinderrechter

Brief aan de kinderrechter

Voor u staat een wanhopige vrouw, maar bovenal een wanhopige, uitgeputte moeder. Een moeder die nu al weer ruim 22 maanden voor haar kinderen vecht, een moeder die al die tijd roept dat het zo niet verder kan. Een moeder die het beste wil voor haar twee prachtige jongens.

Toen ik mijn jongens kreeg was het laatste dat ik ooit zou willen dat ons gezin onder toezicht zou komen te staan. Dat wij als ouders niet alleen het zeggenschap over onze mooie mannetjes zouden hebben. Dat mijn kinderen beschadigd zouden worden door het gedrag van hun ouders.

Toch is dat wat ik nu vraag, wat ik eigenlijk al ruim 22 maanden vraag. Help mij om mijn kinderen te beschermen. Help mij om mijn kinderen het leed en de trauma’s te besparen die mij in mijn leven niet bespaard zijn gebleven. Want als zelf zowel lichamelijk als geestelijk mishandeld kind weet ik uit eerste hand wat voor een diepe littekens dit in je achterlaat.

Nee, ik doe niet alles goed, ik maak ook fouten. Ook met mijn scheiding. Ja, ik heb me in het begin van de scheiding ook in het heetst van het moment laten verleiden in een discussie die uitmondde tot ruzie’s met mijn ex man. En daar waren mijn kinderen ook bij. Ik had misschien dingen anders en beter aan kunnen en moeten pakken, dat weet ik ook. Ik ben helaas ook maar een mens en niet gespeend van fouten.

Wat ik wel doe is meer van mijn kinderen houden dan wie of wat ook ter wereld. Ze alles willen geven, ze gelukkig willen zien en ze laten opgroeien tot prachtige volwassen mensen. De mensen die ik nu al in ze zie en ze begeleiden op de weg daar naar toe. Ik vind dat het een voorrecht is dat ik dat met ze mag doen en verheug me op het pad wat we samen zullen gaan doorlopen.

Help me mijn kinderen te beschermen

Maar ik maak me ernstige zorgen, ernstige zorgen om hun ontwikkeling en hun welzijn. Dat het huwelijk van hun vader en mij al lang dood was, voordat ik besloot de stekker eruit te trekken, dat is geen geheim. Dat ik het zo lang heb door laten gaan was omdat ik het mijn kinderen wilde besparen om in een gebroken gezin op te groeien. Totdat ik er achter kwam dat het voor ons allemaal beter en fijner zou zijn als we toch apart verder gingen. Dat het bericht van mij dat ik wilde scheiden niet goed ontvangen zou worden dat had ik never nooit niet gedacht. Dat mijn ex dat ook zou uit kuren op onze kinderen nog minder.

Toegegeven, mijn ex was nooit zo betrokken bij de kinderen en ging alleen iets met ze doen als ik hem van de bank af schopte en hij moest. Dan ging hij buiten iets doen, zodat de buitenwereld wel zou zien wat een geweldige vader hij dan wel niet was. Nu ook nog. Iedereen moet weten wat voor verschrikkelijk mens ik dan wel niet ben. Dat ik hem zijn kinderen, zijn huis, zijn auto en zijn geld afgepakt zou hebben. Heel fijn, hij mag zeggen wat hij wil. Maar help me de kinderen te beschermen.

Mijn kinderen horen niet van hun vader te horen dat ik zo verschrikkelijk ben. Net zoals ik ze nooit zal vertellen dat ik hun vader een flapdrol vind. Want mijn kinderen horen onvoorwaardelijk van hun beide ouders te kunnen houden. Mijn kinderen horen niet van hun vader te horen dat hij ze niet meer wil, omdat ik een eind heb gemaakt aan het huwelijk of om dat hij het niet meer aan kan. Dat hoor je niet tegen kinderen te zeggen, en ik kan het weten want ik heb heel mijn leven niets anders gehoord van mijn ouders.

De beste kansen en hulp

Mijn kinderen horen die 10 a 15 minuten in het weekend met hun ouder hun huiswerk te kunnen maken omdat ze dyslexie hebben. En niet van vader te horen dat ze het niet eens mogen maken. Ze horen de beste kansen in het leven te krijgen en de hulp die daarvoor is moet ook aangepakt en benut worden. Mijn kinderen moeten hun sport en hobby’s uit kunnen oefenen en naar de musical school gaan op zondag omdat dat is wat ze graag willen en niet thuis blijven bij vader omdat die ze niet wil brengen met het smoesje ik heb geen vervoer, want om te gaan zwemmen met ze heeft hij wel vervoer.

Mijn kinderen horen niet aan mij of mijn nieuwe vriend hun excuses aan te bieden voor hun vader omdat die als een idioot tekeer gaat tegen ons, ons bedreigt als we de kinderen op komen halen. Mijn kinderen zouden niet op een zondag avond om 20.30 met spoed op de huisartsen post moeten zitten omdat ze een stafylokokken infectie hebben van hun stuitje tot aan hun knieën waar ze al bijna 3 weken mee rond hebben gelopen en nachten niet van hebben kunnen slapen van de pijn omdat er niet naar een huisarts is gegaan al die tijd.

Mijn kinderen horen dan niet 2 weken later nog steeds te moeten smeren met een antibiotica crème en zo het weekend weg te gaan. Om ze na het weekend terug te krijgen, keurig met de tube crème die alleen heel het weekend niet gebruikt is en waardoor de infectie die er nog zat nu weer groter geworden is. Mijn kinderen zouden geen zwemlessen moeten hoeven missen omdat ze niet medisch behandeld zijn. Maar ook zouden mijn kinderen niet hoeven te liegen als ze gaan zwemmen, en moeten zeggen dat ze hun zwemdiploma al hebben terwijl ze het nog niet hebben omdat er geen zwembandjes gehuurd gaan worden.

Mijn kinderen hoeven niet te horen dat ik niet eet omdat ik alleen eten voor hun heb, en ik geen eten voor mezelf kan betalen omdat hun vader die zegt dat ik hem financieel kaal pluk, zijn rekeningen niet betaald, zijn schulden die hij op mijn naam gemaakt heeft niet betaald en weer geen alimentatie betaald. Nee ik zeg wel dat ik geen honger heb.

Kinderen zouden niet zo hoeven te leven

Mijn vriend die meer voor mijn kinderen doet dan hun eigen vader. Die er dag en nacht voor mij en mijn kinderen is, die hun boterhammetjes smeert, die ze troost als ze verdriet of pijn hebben die ze leert fietsen, die ze overal mee naar toe neemt en die ze behandeld alsof het zijn eigen kinderen ook zijn, zou niet van mijn 9 jarige zoon moeten horen, dat het die zoon spijt dat zijn vader zo tegen hem te keer ging. Dat hij bedreigd word door de vader van de jongens, als hij de kinderen eens zou aanraken. Nou mijn vriend raakt ze aan, hij troost ze helpt mee in de dagelijkse verzorging leert mijn zoon fietsen en pakt ze op als ze gevallen zijn.

Maar laten we nu even eerlijk zijn, zo zouden kinderen niet moeten hoeven te leven. Ik wil niets liever dan dat mijn kinderen een prettig en mooi contact hebben met allebei de ouders, dat ze niet 1 maar 2 huizen hebben die ze thuis noemen en die een veilige haven zijn. Maar ik ben op, ik ben kapot. Emotioneel maar ook lichamelijk. Dit gevecht sloopt mij. Zelfs al zeg ik niets, doe ik alles om geen confrontatie uit te lokken. Dan nog komt de confrontatie zodra mijn ex mij ziet. Help mij om dit beter te krijgen. Help mij mijn twee mooiste en kostbaarste dingen te beschermen. Help mijn kinderen want ik kan het niet alleen.

Wat een heftige brief aan de kinderrechter. We wensen Natasja en haar gezin heel veel geluk en sterkte in deze situatie. Wat zou jij doen als je in haar schoenen stond? 

Natasja
Ik ben Natasja 44 jaar en moeder van Ryan 9 jaar en Jayden 6 jaar. Sinds 1 jaar in een vechtscheiding waarvan nu eindelijk het eind in zicht lijkt te komen. Mijn glas is altijd half vol en ik ben de eeuwige optimist. Sta nu eindelijk weer vol in het leven en geniet daar van.
Laat een bericht achter

Comment Section

3 reacties op “Brief aan de kinderrechter


Door Ilona Lambregts op 23 september 2017

Wat kan er bij een mens veel onrecht aangedaan worden.
De relatie tussen mijn ex en mij liep niet lekker.
Toen heeft hij het voor elkaar gekregen dat ik met IBS werd opgenomen.
Ik was nog nooit bij de huisarts geweest voor psychische problemen. Vrijdag erin en maandag eruit, zonder medicijnen of iets.
Daarna heb ik gelijk de scheiding aangevraagd.
Vervolgens kwamen we bij bureau jeugdzorg terecht. Zonder ooit bij mij thuis te zijn geweest en ooit de kinderen samen met mij(hun moeder) samen te hebben gezien kreeg ik een telefoontje dat de kinderen bij mij weggehaald zouden worden. De IAG van Juzt wat bij mij kwam wist van niets. Drie schriftelijke aanwijzingen waar ik m n gelijk in had gekregen van de rechtbank werd verzwegen.
Het klopte niet. Ik weet dat m n ex tot alles in staat is. En na maanden bleek dat hij een relatie had / heeft met de gezinsvoogd. De teammanager wilde het in de doofpot stoppen. De gezinsvoogd had in eerste instantie haar ontslag gekregen maar na een rechtszaak heeft bureau jeugdzorg haar weer aan moeten nemen. Ik heb haar voor de tuchtraad gesleept en ze heeft een berisping gehad. Esther de gezinsvoogd werkt na 2.5 jr nog steeds als gezinsvoogd bij bjz Roosendaal. Het is dat vrij snel nadat mijn kinderen bij mij zijn weggehaald een ondersteuner had, anders was dit nooit naar buiten gekomen. En had ik mn kids nooit
meer gezien. Je denkt als dit bekend wordt dat dan alles weer recht gedraaid wordt maar helaas. Mijn jongste 2 kinderen zijn nog steeds meer bij hun vader en de gezinsvoogd. Wat zij niet willen. Ik ben al zeker door dit spel 40.000.- euro armer. M n oudste dochter wil haar vader niet meer zien. Zij is er klaar mee. Nu blijkt uit de laatste papieren dat vader vermoedelijk een persoonlijkheidstoornis heeft. Dat heeft de bijzonder curator gezegd zij is ook psycholoog.
Maar wat moet ik ermee. Niemand grijpt in. Vader belt alle instanties om te zeggen dat ik niet spoor en niet voor de kinderen kan zorgen. Geen ene instantie durft tegen vader in te gaan. Hij is heel slim. Het is echt een wolf in schaaps kleren.
En esther de gezinsvoogd die stond vorige week nog die lieve stiefmoeder op het schoolplein uit te hangen om m n zoon 1.5 meter naast mij uit te zwaaiien omdat hij op school kamp ging.
Ik vraag me echt af, wanneer ga ik beschermt worden. Bijna dagelijks wordt ik getreiterd. De politie zegt ook dat ze niets voor mij en de kids te kunnen doen. Instanties zijn bang of te laf. Maar ze zijn er in ieder geval niet voor de kinderen. Bang dat vader weer een rechtszaak op start. Want geld heeft hij genoeg. Hij was eerst bezig om mij geestelijk kapot te maken en nu gaat hij verder om mij financieel kapot te maken. Ik hoop zeer oprecht op jullie hulp. Jullie mogen alle raporten en papieren zien. Ook de experts om mij heen mogen jullie spreken. Nu heeft een laatste onderzoek de papieren uit2014 vd gezinsvoogd vriendin gebruikt. Nu zegt ze dat de kinderen naar vader of naar pleegouders moeten. Werkelijk alles doe ik voor het beste voor de kinderen. Niemand doet aan waarheidsbevinding. En alleen de bijzonder curator luistert er naar de kinderen. Ik ben echt radeloos. En dat ben ik niet zo maar.
Ik hoop spoedig op een reactie van jullie en dat ik dan het een en ander verder uit kan leggen.

Met vriendelijke groet,
Ilona Lambregts.


Door Natasja op 24 september 2017

Och jee wat heftig. Dit is echt mega zwaar en sloopt je. Hoe krom kan het zijn hier in ons land. We moeten er aan gaan werken dat dingen gaan veranderen.
Sterkte. Helaas sta je niet alleen.


Door anoniem op 25 september 2017

Ik zit in dezelfde situatie. Het kind zou beschermd moeten worden, maar de mishandeling mag gewoon doorgaan van de hulpverleners. Gek word je er van, je bent machteloos. Om sterker te worden binnen de mishandelingen en vooral ook om mijn dochter sterker te maken, pas ik nu de principes van het neutraal ouderschap toe. Dat kun je zo googlen. Het is in het begin echt heel lastig, zeker als je te maken hebt met een persoon met een persoonljikheidsstoornis. Maar oefening baart kunst. Ik ben er veel sterker door geworden en merk aan mijn dochter dat ze veel meer aan kan. Het is alleen jammer dat de hulpverleners blijven weigeren om in te zien hoe de situatie daadwerkelijk in elkaar zit.

Plaats een reactie


*


like