Tips om mindful te leven

Tips om mindful te leven

A full mind hebben we. Check. Maar Mindful even……hmmm

Het mooie van Mindfulness vind ik dat je zelf in control bent. Je hoeft niet hulpeloos te verwachten dat een ander veranderd, dat zal namelijk nooit gebeuren volgens jouw verwachtingen. Kijk naar jezelf en pas die verwachtingen aan. Oordeel minder. Daarnaast hebben we het allemaal druk binnen het gezin en huishouden, dan heb je nog je werk, sportclubs en hobby’s. Er is eigenlijk helemaal geen ruimte om te relaxen. Maar is dat niet een keuze?! Wij plannen zelf onze agenda, kies met je volle bewustzijn. Plan je rust, dat kan jij. Mindful leven is niet moeilijk, echt niet.. Het vergt alleen wat oefening. Het leuke is je ziet meteen resultaat. Want door vaker in het moment te leven, in het hier en nu, zal je gelukkiger worden. Je ervaart minder stress, minder zorgen en minder gejaagdheid. En in ruil krijg je Kalmte, vertrouwen, Dankbaarheid, geluk en tevredenheid. Helemaal de moeite waard dus. Hieronder wat tips;

Tip 1: Mindful werken

FOCUS. Pak een taak, en maak deze taak ‘fullscreen’ in je leven. Letterlijk en figuurlijk. Focus je op één ding totdat je het af hebt.

Werken zonder Alerts. Zet je telefoon stil en check je email op een paar vaste momenten in de dag. Ervaar hoe fijn het is om af en toe weer echt alleen te zijn. Onbereikbaarheid geeft je rust en focus.  Clean. Een opgeruimd huis en werkplek is een opgeruimd hoofd.

Tip 2: Mindful Hier & nu

SLOW MODUS. Blijf hangen op de rechter baan op de snelweg. Of je nu tachtig of honderd rijdt, je komt toch wel op je bestemming. Voel hoe de gejaagdheid verdwijnt en hoe je heerlijk kunt genieten van een aangename rit. Gebruik tandenpoetsen als Mindfulness oefening. Laat gedurende die twee minuten je gedachten niet afdwalen, hou ze in het moment. Of gebruik de douche als Mindfulness oefening. Richt je aandacht op het warme water op je rug en laat je gedachte even niet afdwalen. Opstaan. Ga even zitten. Let op je ademhaling. Zo start de dag niet in je hoofd maar in je lichaam.

Tip 3: Houd een kleine thee-ceremonie.

Zet thee voor jezelf, met volle aandacht. Schenk het langzaam in. Ga zitten, en geniet rustig van je kop thee. Gebruik het als een moment om tot rust te komen. Sinaasappel pellen. Als je bijvoorbeeld een sinaasappel pelt, voel je die fijne spettertjes in je gezicht, ruik je echt die frisse geur van citrusvrucht, voel je zeker weten het sap langs je handen lopen.

Dat is dus gewoon ook al Mindfulness: compleet in het moment zijn, met al je zintuigen, helemaal bewust van wat je aan het doen bent.

tree-stump-1040639_960_720

Tip 4: Mindful voelen

Richt je op het opbouwen van goede relaties. Goede relaties zijn ontzettend waardevol voor je levensgeluk. Geef de mensen om je heen je volle aandacht. Houd je telefoon dus even in je zak, ook als je gesprekspartner hem wel tevoorschijn haalt. Creëer je eigen vangnet van mensen.

Wees niet bang om je gemeende waardering te uiten. Wees gul met complimenten, bedankjes en het uiten van je dankbaarheid en waardering. Zo creëer je meer magische momenten voor jezelf en de mensen om je heen. Voel je dankbaar voor iemand in je leven. Bijvoorbeeld je kind, je partner of zelfs je huisdier. Probeer de persoon te observeren en voel dankbaarheid en liefde voor diegene.

Besef dat de meeste zorgen nu niet relevant zijn. We maken ons vaak zorgen over dingen die in de toekomst misschien gaan gebeuren. Ze gebeuren niet nu. Dus als je nu niet in je gedachten leeft maar in het moment, heb je even niets met je zorgen te maken. Besef dat gedachten en gevoelens komen en gaan. Ze zijn niet persoonlijk en ze zijn lang niet altijd waar. Verwacht niet het ergste. Verwacht ook niet het beste. Probeer minder verwachtingen te hebben en je meer mee te laten voeren door het moment. Acceptatie. Accepteer de mensen om je heen zoals ze zijn. Inclusief hun ‘tekortkomingen’. Probeer ze te waarderen met al hun goede en minder goede kanten. Ontdek hoeveel rust het geeft om mensen te nemen zoals ze zijn.

leaves-1698874_960_720

Hier nog twee leuke oefeningen om te doen samen met je kind(eren)

Tip 5: De kunst van het aanraken.

Stop allemaal objecten in een tas zoals een bal, een veer, speelgoed, een steen, een knikker, een stok etc. Vraag je kind om zijn/haar ogen te sluiten en te voelen met zijn/haar hand, zonder het uit de tas te pakken. Laat hem/haar voelen, aanraken en omschrijven wat het is.

Tip ^: De 5, 4, 3, 2, 1 oefening. 

Wanneer je samen buiten wandelt kan je deze oefening leuk doen. Noem 5 dingen die je ziet. 4 Dingen die je hoort. 3 dingen die je voelt. 2 dingen die je ruikt. En 1 ding die je proeft. Deze oefening opent alle zintuigen. Door je steeds op een zintuig te focussen ben je even weg van de drukte in je hoofd.

Leef jij mindful? Deel het met ons en laat een reactie achter. 

Wat de vlek?!

Wat de vlek?!

De kleine dame is inmiddels 6 weken oud. Ze is een vrolijke baby en ik vind haar zo’n groot cadeau. Een grote glimlach met dat kale koppie erboven wat afgewerkt is met twee hele grote bruine kijkers, fantastisch! Maar welke moeder vindt haar baby niet de allermooiste?

Ik merk dat er achterin haar nekje een rood vlekje zit. Ikzelf heb juist in mijn nek een super gevoelige huid. En dit zal ze dan wel van mij hebben. Ik knip alle labels uit de rompers. Dan zal ze er minder last van hebben.

Aardbeienvlekje

Na drie dagen lijkt de vlek wel donkerder te zijn. Zelfs wijn rood. Ten grote van een ouderwets dubbeltje. Ik moet van de week toch naar het consultatiebureau, dan vraag ik het gelijk even.

Het blijkt en aardbeienvlekje. Een kluwe van bloedvaatjes dat niet is gestopt met groeien terwijl dat wel had gemoeten.

Er is niets aan de hand. Dit gaat vanzelf weg, wordt er gezegd. Ondertussen blijven mensen om mij heen vragen wat het is. Mijn perfecte baby heeft een vlek. Mijn mooiste meisje heeft iets wat er niet hoort. Ik vind haar sowieso schitterend. Maar merk wel dat ik er vaker voor kies om de vlek niet te tonen. Ik ben die vragen nu al zat.

wat de vlekEr wordt niemand bestraald

Nu is ze 3 maanden en is de vlek uitgegroeid tot een beste bult ter grote van een twee euro munt en heeft de dikte van mijn pink. Op het consultatiebureau hebben ze me beloofd dat er een afspraak wordt gemaakt met de kinderarts in het ziekenhuis. Dit duurt en duurt maar. En er gebeurt niks. Ik bel het consultatiebureau en daar weten ze nu ineens van niets.

Ik nam deze instelling al niet heel serieus. Dus neem net als altid zelf maar het heft in handen. Ik ga via de huisarts naar de kinderarts. De huisarts heeft het over bestralen en ik merk dat ik dat helemaal niks vind. Er wordt hier niemand bestraald. Bij de kinderarts vertellen ze me gelukkig dat er niet zoveel loos is en dat de bult in de gaten gehouden wordt. Dat stelt me gerust want we gaan over twee weken op vakantie.

Net voor de vakantie merk ik dat er een zwarte stip ontstaat in de aardbeienvlek. En dat mijn kleine meid er last van lijkt te hebben. Ik regel een spoed afspraak bij de kinderarts en zij bekijken hem nog voor ik in het vliegtuig stap.

Niks aan de hand mevrouw. Wij denken dat hij implodeert en dat hij snel weg zal zijn. Dat is goed nieuws denk ik nog.

Ze weet alle locals in te pakken

We zijn heerlijk op vakantie naar één van de Canarische eilanden. Uk geniet zichtbaar van het zwemmen en de aandacht die ze krijgt. Oma is ook mee en ze kan haar ogen niet van haar af houden. Met haar grote grijns weet ze alle locals in te pakken.

Ik merk dat haar bult open gaat en begint te pussen. Een heel klein beetje. Ik besluit het ziekenhuis in Nederland te bellen. Hun advies is het zo schoon mogelijk houden en zodra we weer in Nederland zijn op spreekuur te komen.

Het wordt van kwaad tot erger. Ik merk dat mijn mop haar buikje aanspant en haar nekje omhoog houdt tijdens het verschonen. Het doet haar flink zeer. Wat heb ik het te doen met mijn kleine grietje. Gelukkig gaan we morgen naar huis.

Bij thuiskomst wordt ik doorverwezen naar het Emma kinderziekenhuis. Daar zijn ze gespecialiseerd in dit soort zaken en daar gaan ze mijn kleine meisje helpen.

In de wachtkamer van het Emma Kinderziekenhuis is het al snel een realitycheck. Ik zie kindjes met wijnvlekken in hun gezicht en andere kinderen met ergere zaken. Ik weet dat het maar uiterlijk is. Maar ik weet ook hoe hard kinderen tegen elkaar kunnen zijn.

Heftige medicijnen

Na het eerste duidelijke gesprek over de aardbeienvlek wordt er besloten dat m’n uk aan de bètablokkers gaat. Dat is best een heftig medicijn voor zo’n klein kindje. Het is ooit per toeval ontdekt dat het de groei van de bult stopt. Dus ‘Lets go for it!’ En het werkt. De bult wordt niet groter.

Een klein jaar heeft ze de medicatie geslikt. Nu, nu ze bijna 3 jaar is wordt hij door de plastisch chirurg weggehaald. Ik ben blij, maar ook een beetje angstig voor de narcose. Ik kan me ook niet zo goed voorstellen hoe het er uit gaat zien zonder bult. Deze hoort nu op de één of andere manier bij haar.

Maar ik weet dat kinderen hard zijn. Het is nu de tijd. Ze heeft genoeg huid in haar nekplooi, ze zal er psychisch niet heel veel van mee krijgen en hij is weg voor ze naar de basisschool gaat.

Wordt vervolgt…

Zie ook: Een dag op pad met haar donor

Heb jij dit wel eens meegemaakt met je kindje?

En dan ineens zit je in de lappenmand…

En dan ineens zit je in de lappenmand…

Dat je als moeder niet ziek kunt zijn is een feit. Want alles gaat door, het werk, de kinderen. Helaas kwam ik begin dit jaar thuis te zitten met een hernia. En werd ik gedwongen dingen uit handen te geven. Dat viel niet mee voor iemand die graag de controle houdt, maar ik moest wel, want ik verging van de pijn.

Hobbelend tussen ziekenhuis, arts en thuis was ik niet veel waard. Ik kon vooral liggen en slikte sterke pijnstillers. Te lang achter elkaar zitten/liggen het was funest. Maar de zorg voor de kinderen ging natuurlijk door. Toen ik een nekkraag kreeg had ik iets meer ondersteuning, maar hoe meer ik deed, hoe heftiger de pijn werd. En dat waren maar simpele dingen als de boodschappen of een was aanzetten. Soms zat ik huilend aan tafel van de pijn en de frustratie.

Voor jezelf zorgen

Mijn dochter, die ziek zijn met de dood associeerde; haar zieke opa was het jaar daarvoor gehemeld, sprak zelfs uit dat ze bang was dat ik dood zou gaan. Dat heb ik gelukkig snel uit haar hoofd kunnen praten, maar het laat je wel even zien wat er in zo’n koppie omgaat.

Mijn leven, wat zo lekker liep en superdruk was, kwam ineens tot stilstand. Dat was wennen. Want eerder stond ik om 5 uur op en was ik om 6 uur thuis. Ondanks dat het lange dagen waren, genoot ik van de drukte en mijn leven. Maar nu moest ik bewust een pas op de plaats maken. Wat me ook liet inzien dat het belangrijk is om voor jezelf te zorgen en niet altijd maar door te blijven gaan. Want achteraf had ik al heeeeel lang nek- en rugklachten en bleef ik gewoon doorhobbelen. Want druk, kinderen, het leven.

Rust in de tent

Mijn fysiotherapeut zei letterlijk: “je hebt al die tijd je nek uitgestoken, nu zegt je lichaam gewoon stop” en dat is misschien precies wat het was. Gas terug en de autonomie van het lichaam laten aanspreken voor herstel. Mijn geduld is ontzettend op de proef gesteld en het thuiszitten is me erg gaan opbreken. Maar nu ik weer wat aan het werk ben, mijn studie weer heb kunnen oppakken kan ik zeggen dat ik er weer een beetje ben. Maar wel met de les dat ik wat beter voor mezelf moet zorgen. Dus niet meer te lang met klachten doorlopen en ik volg sinds kort yoga, iets wat ik al heel lang wilde. Rust in de tent, want iets minder dan 200% is ook goed genoeg.

Zie ook: Alleenstaande moeder en ziek zijn

Ben jij jezelf wel eens voorbij gelopen waardoor je ziek werd? Hoe zorg jij nu voor jezelf?

 

Langzaam, maar zeker. Stukje bij beetje!

Langzaam, maar zeker. Stukje bij beetje!

Langzaam, maar zeker. Stukje bij beetje, vinden we de balans.

Na de Tsunami kom ik stukje bij beetje weer tot rust. Ik ben voorzichtig weer aan het werk gegaan.
Op het gemak en gelukkig krijg ik hier alle ruimte voor. Leuke dingen doen, dat is de opdracht.
Ik raak eindelijk in balans. De Tsunami heeft me gek genoeg geholpen. Alles is weggespoeld.
Een harde les, maar ik leer! Ja zelfs op mijn leeftijd kan je nog leren.

Ik leer kiezen voor mezelf. Misschien durf ik zelfs te zeggen dat ik mezelf eens wat vaker bovenaan zet.
Ik laat me niets meer opleggen. En ik geniet van alles wat er in mijn leven speelt. Ik bepaal de regels. Het valt me soms zwaar om een goede balans te vinden tussen werk en mijn privéleven. Maar ik leer, elke dag. Stukje bij beetje, met vallen en opstaan. Ik snak naar rust, van binnen bedoel ik dan.
Ik wil de rust terug vinden in mijzelf. Het is een zoektocht, met veel uitdagingen.
Op sommige dagen kom ik mezelf weer keihard tegen, maar ik weet dat ik het terug vind.

Omdat eerlijkheid het langste duurt

Mijn grote vent komt weer in balans. Hij heeft lang in de knoop gezeten. En ik ben alleen maar trots op hem. Het gaat nu goed met hem. Dankzij onze sterke band. Niet te slopen dat is wel gebleken.
Hij krijgt de vrijheid om zijn eigen keuzes te maken. Samen hebben we de afspraak gemaakt, dat hij me alles mag vragen. Hij krijgt op elke vraag een eerlijk antwoord. Soms erg moeilijk, maar het werkt voor hem. Uiteraard verpak ik het soms in een roze papiertje. De waarheid is soms gewoon te hard. Ook voor mezelf. Maar eerlijkheid duurt het langst.

We bevechten tijgers, boeven en piraten

Het gekke is dat mijn kleintje nu juist uit balans is. Zijn fantasie raast op volle toeren.
Zijn vader is sommige dagen een superheld of hij jaagt de tijgers weg. Papa duikt in elke fantasiespel op. Hij mist zijn vader, dat is duidelijk. Dit is zijn manier om er mee om te gaan. Soms word ik er intens verdrietig van.

Langzaam, maar zeker. Stukje bij beetje!

Elke dag vraag ik me af, wat houdt hij hier aan over? Ik kan weinig anders doen dan hem de aandacht en liefde geven die hij verdient. Hier wacht altijd een warm thuis, hier mag zijn fantasie zijn werk doen, als het hem helpt. Hopelijk vindt hij ook zo zijn balans terug en ondertussen bevechten we samen tijgers, boeven en piraten.

We zoeken onze weg, maar dat lukt ons. We hebben elkaar, we houden van elkaar.
Mijn grote vent, mijn kleintje, onze ietwat gekke hond en ik.  Ons bijzondere gezinnetje.
We komen er wel. Langzaam, maar zeker, stukje bij beetje.

Zie ook: Wat als je zoon het emotioneel zó moeilijk heeft

Hoe heb jij alles na je scheiding een plekje kunnen geven?

Een Tsunami!

Een Tsunami!

Het onmogelijke gebeurde dan toch. Mijn elastiekje brak.
En toen kwam het, geen stortbui, geen overstroming, maar een Tsunami.

Het waren altijd andere mensen, maar het zou mij nooit gebeuren. Een happy single mom met een fulltime baan. Twee schatten van kinderen, een leuke, ietwat gekke hond, een eigen huis, leuke auto.
Ja, ik heb alles voor elkaar. Een echtscheiding deed ik er even bij vorig jaar. Mijn werk sleepte me er door heen.

Ik zou iedereen wel even laten zien, deze dame was niet stuk te krijgen. Een vechtscheiding, met hoofdletters. Leeggeroofd huis, ik lachte alles weg. Ik noemde mezelf maar Gerda Smit, want ja alles was weg. En dan ook echt alles. Mijn erfstukken, foto’s van de kinderen, alles wat van mijn huis een thuis maakte! Mijn dvd en cd collectie die ik zo zorgvuldig had opgebouwd sinds mijn 16e.
Het gemis van mijn persoonlijke bezittingen. Dat was het moeilijkste, de rest scharrelde ik wel weer bij elkaar. Maar ik grabbelde mezelf weer bij elkaar en ik kon alles aan en alles overwinnen.

De scheiding kabbelde voort en ik? Ja ik ging door, alles om maar te blijven staan.
Ik nam elk verlies lachend, alles om die scheiding er maar door te krijgen.
Onze gezamenlijke woning had ik weer ingericht met hulp van mijn lieve mam, dus het ging weer prima. Het huis werd binnen 5 dagen verkocht eind oktober, 6 februari 2017 zou de woning opgeleverd worden. Na lang zoeken, mijn droomhuis gevonden, begin november mijn handtekening gezet.
Aftellen dus naar 1 februari. Jemig wat voelde dat goed. Ik kwam er wel! Even volhouden, een scheiding er door zien te krijgen.

Murphy’s Law

Eind december zou de scheiding uitgesproken worden, maar natuurlijk Murphy’s Law liet zich ook nog even zien.Scheiding werd zonder reden met 4 weken uitgeteld. Grote paniek, want hoe kon ik dan verhuizen per 1 februari. Druk van mijn advocaat deed wonderen, 2017 werd het jaar waar ik op hoopte.

Begin januari de scheiding er door, nog even die papieren naar de gemeente. Maar Murphy’s Law was nog niet klaar met mij. De papieren raken zoek, jemig ik stond op het randje. Paniek overviel me vooral ’s nachts. Waar moesten we naar toe? Maar eindelijk was daar het verlossende bericht, we konden over 2 weken verhuizen! Met nog 1 dag voor de deadline over.

Verhuizen, dat deed ik ook nog even tussendoor

Mijn hoofd ging in de verhuisstand, alles moest in dozen.
Dat beetje wat er nog was, maar wel het hele leven van mijn kinderen. En natuurlijk vooral werken, werken en nog eens werken. Even 2 weken niet op het werk aanwezig, want die verhuizing deed ik er ook even bij. Schilderen met een telefoon aan mijn oor.
Dozen uitpakken, terwijl ik mails beantwoord. Het was allemaal geen probleem.
Mijn baan is de leukste ter wereld, nou ja dat vind ik dan haha. En het lukte me, binnen 3 dagen waren we verhuisd. Uiteraard met hulp van familie, vrienden en een verhuisbedrijf, maar ik had het gered. We zaten op ons plekje!

Struisvogelpolitiek

Natuurlijk zag ik de signalen wel, maar nee het was even een dipje. Verder niets, paar dagen op tijd naar bed en het zou wel over waaien. Ook weet ik wel dat 15 kilo kwijtraken in een paar maanden tijd, niet echt gezond is. Maar ik hield me vooral voor, dat ik vanzelf wel weer rust kreeg.
Mijn gedachten zette ik uit. Ik zette voorzichtig voeten op het date vlak, want ja ik had nergens last van. Ik had alles immers al verwerkt, voordat ik de scheiding aan vroeg.
Nee hoor, het ging goed. Uiteraard drukte ik alle signalen weg. Als iemand tegen me zei, gaat het wel goed? Hoe hou je dit vol? Ik lachte vooral! Dat was wat ik vooral wilde horen!  Mensen laten zien, ik was die onafhankelijke, sterke meid! Ik hield alle ballen met gemak in de lucht. Ook op het werk, er vertrok een collega, maar ik kon dat best een tijdje opvangen. Dat ik inmiddels dag en nacht met mijn werk bezig was, mooi toch! Ik heb immers de leukste baan ter wereld.

Pats

Zo dan nog even een badkamer verbouwing er bij. Leuke dingen doen met mijn jongens, dat was belangrijk. Mijn kappersafspraak en hardlopen dat kan nog wel even wachten.
Ik merkte wel al langer, dat ik mezelf geen tijd meer voor dingen gaf. Zelfs boodschappen doen, deed ik online. Dat bespaarde me immers tijd. Misschien had ik eerder moeten luisteren, naar de signalen.
Zeker de laatste 6 weken, ze waren er overduidelijk. Geen film of serie meer uit kunnen kijken.
Bij ieder piepje van mijn werktelefoon, ik rende er nog net niet naar toe.

Overspannen als alleenstaande moeder

Vakantie en een vrije dag, dat had ik niet nodig. Steeds in slaap vallen op de bank. Het eten ging ook weer stukken minder. Tot dat ene moment nu bijna 3 weken geleden, het was de druppel.
Het einde van het grote project waar ik aan mee werkte, maar de nasleep die deed me de das om.
Het was letterlijk PATS! Het elastiekje brak. Een middagje vroeger naar huis en ik zou er maandag weer zijn.

Vluchten helpt niet meer

Ik vluchtte dat weekend naar mijn vriendin, even een weekendje weg. Dat zou me goed doen.
Maar mijn lijf dacht er anders over. Die zondag ging het mis. Alles ging op slot. Peesontstekingen, koorts. Dan maar een weekje thuis. Na de Pasen zou ik wel weer fris en fruitig beginnen.
Ik wist het wel diep van binnen, maar het willen inzien is wat anders. Ik stapte vol goede moed in de auto. Even die autorit en dan kwam de zin wel. Ik zette een voet over de drempel op kantoor.
Een gesprek met een lieve collega was genoeg om me echt definitief over de rand te duwen. Ze hield me een spiegel voor. Daar kwamen de tranen en ze bleven maar komen. Ik was dan toch gebroken! Ik kon toch alles aan? Het gevoel van schaamte en het falen is het ergste. Mijn werk zal ik even los moeten laten. Ik zal even voor mezelf moeten kiezen, maar jemig wat voelt dat rot.

Tsunami

Mijn werk en mijn jongens zijn mijn reddingsboeien geweest. En ik ben nu een reddingsboei kwijt.
Hoe houd ik dan mijn hoofd boven water? Mijn masker is afgevallen. Ik was immers niet kapot te krijgen. Nou, daar was het moment dan. Alle emoties die ik de afgelopen 9 maanden heb weggestopt, kwamen in 1 keer binnen.

Dit is geen stortbui, geen overstroming, maar een Tsunami.
Overvallen door emoties, gebroken en geknakt. Ja het kon mij dus ook overkomen!
Voor nu, bekijk ik het per uur. Mijn hond krijgt beweging genoeg. Mijn jongens al mijn tijd. Maar jemig wat voelt dit zwaar! Ik had eerder moeten luisteren! Ik hou me nog voor dat 2 weken vast wel genoeg is, maar eerlijk is eerlijk de waarheid is te hard voor me!

Heb jij dit ook wel eens ervaren, dat je totaal afknapte? Hoe ben je er bovenop gekomen?

Minder geld kan ook meer zijn!

Minder geld kan ook meer zijn!

Het heeft echt wel ook zo z’n voordelen om met minder geld, maand in maand uit, rond te moeten komen. Minder geld kan ook meer zijn! Je waardeert de extraatjes en kleine dingen gewoon een stuk meer. Voor de kinderen werkt dat vaak ook zo. Doordat er heel vaak dingen niet kunnen, zijn de kinderen vaak extra blij als er dan ineens wel een uitje kan, of als er een extra centje is voor wat kleding.

Geluk schuilt in kleine dingen

Voor hen is het vaak toch een stuk lastiger. Zij worden heel vaak geconfronteerd met andere kinderen die meer, mooier en duurdere spullen hebben. Daar waar wij weten dat het geluk in de kleine dingen schuilt, voelt het voor hen toch wel anders.

Je ziet klasgenootjes altijd met nieuwe kleding rondlopen terwijl jij thuis samen met je moeder de grote vuilniszak met gekregen kleding van een kennis door spit. Toch waren mijn kinderen en ik daar dan altijd heel blij mee en droegen het met trots alsof het nieuw was. Voor hen was dat ook gewoon zo. Hoe dankbaar ben je als je kind blij glimlacht terwijl je thuiskomt met ondergoed van een goedkope winkel!

Het is niet erg mama

Zeker nu ze ouder worden merk je dat ze het steeds meer begrijpen als je ergens ‘nee’ op zegt. Hoe jammer ze dat dan ook vinden, ze zeggen ineens: “Het is niet erg mama”, en ze denken vaak ook mee over hoe het dan misschien anders mogelijk is. Zo spaart dochterlief zelf mee voor de extra schoolreisjes en haar eigen vakantie aankomende zomer.

Zoonlief die van geldzaken nog niet heel veel snapt, kwam ontzettend ontroerend uit de bocht laatst. Hij was twee weken daarvoor jarig geweest en ik had helaas wat later dan gepland voor hem een nieuwe fiets besteld die hij hard nodig had. Nu kan dat tweedehands, maar ik had goed gespaard en ik wilde hem graag gewoon eens verwennen en niet onder laten doen voor zijn leeftijdsgenoten die rond deze tijd allemaal een nieuwe fiets krijgen als ze richting middelbare school gaan!

Minder geld kan ook meer zijn!

We kwamen net bij zijn kapper vandaan, en hadden wat boodschapjes gedaan. Ik zuchtte even en zei: “Nou, mama is weer even blut hoor!”. Hij keek me geschrokken aan en zei: “ Ja maar mam, die fiets had nog wel even kunnen wachten hoor! Straks kan je de huur niet betalen!” Met een brok in m’n keel van ontroering en dankbaarheid pakte ik hem vast en heb hem gerustgesteld dat alles prima in orde is en de fiets er dus gewoon kon komen. Pfff.. Het is  zo dubbel;  toppunt van dankbaarheid natuurlijk, maar ook heel heftig en pijnlijk dat onze armoede zo leeft bij mijn mannetje!

Goedkoop boodschappen doen

Om goed rond te komen ken ik eigenlijk alle kneepjes van het goedkoop boodschappen doen. Vooral veel basisspullen en eigen merk en op het einde van de dag naar de markt. Je weet feilloos alle goedkope winkels te vinden en wordt redelijk vindingrijk in het koken.

Soms is het wel erg lastig als je een moeilijke eter aan tafel hebt. Mijn speciaaltje heeft het dan ook regelmatig moeilijk als er dan toch weer iets op tafel verschijnt wat voedzaam is maar zijn smaakpapillen niet kunnen waarderen. Mijn moedergevoel heeft het dan ook soms best te verduren. Hij heeft tenslotte de voedingsstoffen van het maaltje hard nodig, juíst hij. Iets anders op tafel zetten is soms gewoon even niet mogelijk.

Heel vaak maakte ik me dan echt zorgen. Ik heb van alles uitgeprobeerd om hem wel goed te laten eten. Meehelpen met koken, vooraf al wat rauwe paprika laten snoepen (yep, dat werkte tijdelijk), langer aan tafel laten zitten, spelletjes of lezen tijdens het eten, noem maar op. Niets werkte voor lang en vaak riep hij dan voor het slapen gaan: “ Mamááá, ik heb honger… ik heb zo’n buikpijn!” En als hij dan een ‘nee’ kreeg, riep hij: “ Je wil zeker dat ik doodga!”, en termen als ‘je bent een slechte moeder als je me zonder eten laat slapen’. Pff, wanhopig en ook vooral heel verdrietig werd ik daarvan.

Vaak ging ik dan toch overstag en maakte dan een boterham of gaf hem een plak dikke worst. ‘Heel slecht’, hoor ik mensen dan zeggen, ‘je moet gewoon doorzetten, dan stopt het wel’. Maar het waren niet alleen zijn woorden die mij ertoe aanzette niet consequent te zijn. Mijn speciaaltje gebruikt een best hoge dosering medicatie waardoor het toch wel heel belangrijk is dat hij goed eet.

Moeilijke eter

Toen hij nog klein was besefte hij dat zelf niet en tja, als je door de medicijnen geen honger hebt en later op de avond wel, denk en voel je dat als kind toch heel anders! Ik heb dat dan ook gewoon losgelaten, wat iedereen daar dan ook van vond. Gelukkig wordt ook hij steeds wat groter. Hij doet meer zijn best om ondanks het geen hongergevoel toch een flink aantal happen weg te stouwen, al gaat dat traag en moeizaam.

Minder geld kan ook meer zijn!

Maar ook ik word slimmer in wat ik op tafel zet …Natuurlijk is er dan ook altijd wel iets niet naar wens. Hij is niet voor niets een speciaal kind. Dat houdt toch per definitie in dat je het je moeder ten alle tijden gewoon moeilijk moet maken. Ik houd mezelf gewoon voor dat ik er op een dag misschien om kan lachen. Dat ik anekdotes kan vertellen over de tijd dat hij zo’n moeilijke tafelganger was, terwijl hij dan misschien als bouwvakker aan m’n tafel zit met een groot bord eten en dit hongerig weg slobbert.

Tot die tijd geniet ik van de kleine momenten. Met z’n drieën aan tafel bijvoorbeeld, met een pot thee en als extra een chocotaart die dochterlief stiekem meenam van de winkel… dat is toch gewoon pure happiness?

Zie ook: Maakt geld gelukkig?

Heb jij wel eens moeite met rondkomen? Hoe reageren jouw kinderen daarop?