Kan je Tinder even op mijn telefoon zetten?

Kan je Tinder even op mijn telefoon zetten?

Een gezellige avond bij een vriendin. Ze is 15 jaar ouder dan mij en net gescheiden. Ze heeft een dochter van 19 jaar die haar bij wijze van verboden heeft om op Tinder te gaan. Toch had ze zin en vooral behoefte aan aandacht. Random aandacht, niet meer en niet minder. Dus vraagt ze mij:”Kan je Tinder even op mijn telefoon zetten? “

Uiteraard kon ik dat. We hebben samen even een paar geschikte foto’s op haar profiel gezet en mijn vriendin begon met swipen. Als een echte beginneling genoot ze van iedere match. Haar ego kreeg de boost die ze zo nodig had. Ik nam ondertussen nog wat nipjes van mijn wijntje.

Ze had allerlei vragen over hoe dit werkte, hoe dat werkte en hoe ze kon chatten met mannen. Ik had Tinder ooit geprobeerd, maar vond het niet wat toen. Vleeskeuring en wanhopige mannen. Toch had ik wel even zin om met haar mee te lachen, dus zette het er ook op. Zonder verwachtingen, want ik zat eigenlijk niet te wachten op een man, laat staan een one night stand of dat soort “dates”.

Net als mijn vriendin had ik ook zo een paar matches te pakken. Met één man kwam ik in gesprek. Hij was op dat moment op vakantie met zijn dochter. Oh, kijk aan, dacht ik. Dat is leuk! Diezelfde avond vroeg hij of we verder konden op WhatsApp. Nou, dat kon nog wel even wachten dacht ik. De dag erna ging ik toch overstag.

De eerste date

We hadden eindeloze gesprekken, waarbij ik oprechte interesse voelde. Interesse in mijn leven en niet, zoals ik eerder wel eens heb ervaren, alleen maar naar wanneer ik zou kunnen afspreken. Na een week vroeg hij; ga je me nog mee uit vragen of zal ik de stap maar zetten?

Ik liet me niet kennen en vroeg hem uit. Ik was ook oprecht nieuwsgierig. Na even wat data afstemmen om vervolgens beiden oppas voor onze kids te gaan regelen, was het dan geregeld: onze eerste date staat gepland. Ik hoop van harte dat deze date net zo leuk gaat zijn als het contact dat we op WhatsApp hebben. Wish me luck!

En mijn vriendin? Die geniet nog van alle matches en leuke gesprekken op Tinder. Ze is me dankbaar dat ik Tinder op haar telefoon heb gezet. En ik ben dankbaar dat ze mij dit heeft gevraagd!

Zie ook: F*ck it, ik ga weer op Tinder.

Wat leuk voor Madelief en haar vriendin! Wij wensen beiden heel veel succes en vooral heel veel plezier! Date jij nog wel eens? 

Begin van het einde….of van de toekomst

Begin van het einde….of van de toekomst

De relatie met de vader van mijn drie kinderen is na 20 jaar dan toch echt voorbij en gevoel is er al lang niet meer bij. Toen ik na hem een nieuwe man tegenkwam, leek het me logisch dat er niet het hopeloos verliefde gevoel is, dat je hebt als je iemand tegenkomt in je tienerjaren. Ook verwacht je niet te trouwen en kindjes te willen krijgen. Been there, done that! Toch?

Ik ben 44 jaar en weet waar Abraham de mosterd haalt. Ik ben bedrogen en bedonderd en had dit meestal niet in de gaten. Gevoelsmatig sta ik wel in standje “oplettend”. Ik hoef ook geen relatie meer, aangezien dit nooit goed afloopt en ik geen energie meer heb om die ellende achteraf op te vangen. Live and let live, gaan we nu aan doen!

Dat was tenminste het plan……

Totdat ik een vriendschapsverzoek krijg van een man. Wat op zich niet zo gek is, aangezien tegenwoordig de hele datingscene zich afspeelt op Facebook. Ik herken zijn naam direct! Mijn hart slaat alarmfase 1 over en gaat direct in stand 2 staan. Ik ken hem van meer dan 20 jaar geleden. Ik leerde hem en zijn vrienden kennen in een discotheek. Ik was net weer vrijgezel en niet toe aan een relatie. Hij was de mooie man, met de gladde praatjes en kon heerlijk zoenen. Er bleek na drie weken wel een addertje onder het gras te zitten: meneer had een vriendin sinds een aantal jaren.

Nog steeds geen man overboord, aangezien ik toch niet op zoek was naar een relatie. Er ontpopte zich een soort vriendschap waarin alles geoorloofd was. Ik zoende gewoon met andere jongens, aangezien hij mij niets kon verbieden. Ook sommige meisjes bleken mij net zo leuk te vinden als hem. Samen naar de disco, samen uit, regelmatig iets drinken bij mijn ouders die hem helemaal geweldig vonden en oneindig veel gein uithalen….

En toen kwam het… Zo geweldig als mijn ouders hem vonden, bleek ik hem gaandeweg ook te vinden. Het zoenen dat hij deed met andere meisjes begon me pijn te doen en aan het feit dat hij een vriendin had die wel alles met hem kon doen wat ik wilde, beviel me al helemaal niet. En toen viel het kwartje. Volledig tot over mijn oren verliefd op iemand die mij niet wilde. De uren die ik huilend heb doorgebracht met 1 van mijn andere vrienden, omdat hij weer eens aan het zoenen was met een ander meisje, overtroffen ruimschoots de uren die ik zoenend doorbracht met mijn onbereikbare “crush”.

Ik hield hem op afstand, omdat ik wist dat ik niet de enige was. Maar fijn vond ik het niet. En een verliefdheid om een onbereikbare jongen is iets waar je als jonge meid redelijk van over je toeren kunt raken! Ik besloot om naar een andere discotheek te gaan, waar ik mijn ex-man tegenkwam. Die kon natuurlijk niet opboksen tegen mijn “crush”, maar was tenminste bereikbaar en kon me bieden wat ik tot nu toe niet kon krijgen.

De perfecte schoonzoon

De eerste jaren samen met mijn ex-man hadden we herhaaldelijk ruzie, omdat hij ook wel aanvoelde dat hij nummer twee was en niet nummer 1. Ik vergiste me in de naam, vergeleek hem meermaals met mijn grote liefde, was bij tijd en wijle verdrietig en maakte daarom de relatie uit omdat ik die andere jongen niet kon vergeten en als klap op de vuurpijl besloot mijn vader drie maanden niet met me te praten aangezien ik zo “dom was geweest om die andere te laten ontsnappen”.

Mijn moeder noemde mijn “crush” die eigenlijk nooit mijn vriendje was geweest “de perfecte schoonzoon”. Mijn ex-man had geen schijn van kans. Gaandeweg kon ik hem overtuigen dat het wel goed zou komen. Dat ik mijn best zou doen. Opgezocht heb ik mijn “crush” nooit. Zo sadomasochistisch ben ik niet, dat ik nogmaals die pijn wil doorstaan.

Hij zocht mij daarentegen wel op…..en stuurde een vriendschapsverzoek. Op zich niet zo’n probleem aangezien hij destijds ook niks van me wilde en koos voor zijn vriendin en er dus geen risico aan kleeft. Na wat chatten over en weer, spraken we af in een kroeg bij hem uit de buurt. Ik had destijds nog een relatie en vertelde mijn vriend dat er niets aan de hand was. Gewoon even over de goede oude tijd bijkletsen. Uiteraard wenste hij me een fijne avond. Ik had zelfs niet op het profiel van mijn “crush” gekeken, aangezien ik wilde weten of ik hem na al die jaren nog zou herkennen.

Vinders in mijn buik

Op de desbetreffende avond was ik op tijd bij de kroeg, maar moest nog enige moed verzamelen om naar binnen te gaan. Totdat ik tenslotte gewoon ging. Naar binnen. In de kroeg waar we hadden afgesproken. Een half uur te laat. Tussen alle kroeggangers herkende ik hem aan zijn rug. Hij zat omgekeerd op zijn kruk met iemand te praten, maar wist gelijk dat hij het was. Op dat moment wist ik ook dat ik in de problemen zat. Vlinders in mijn buik, knikkende knieen en het gevoel dat ik 15 was. Of meer 20. En hij had zich nog niet eens omgedraaid.

Toen hij dat deed, was er geen redden meer aan. De mooie man is een ongelooflijk mooie man geworden. En 1.90m schoon aan de haak.
Omdraaien en weglopen ging niet meer. Die avond hebben we gezoend. Heerlijk gezoend. En handjes vastgehouden. En even kon ik doen alsof het mijn vriend was.

De volgende dag direct een einde gemaakt aan de relatie die ik had. Vlinders bestaan nog. Knikkende knieen en zwetende handen ook. Samen met hartkloppingen…..potverdrie! Daar gaan we weer….

Hij wil mij, ik wil hem

Tenminste dat dacht ik…fout gedacht. Want deze keer wilde hij mij. En ik hem. Sinds die avond zijn we samen. De meisjesgek is uitgegroeid tot een man die je met respect behandeld, zorgzaam is, liefdevol met een geweldig lichaam. En na 23 jaar te hebben gewacht, blijkt de seks geweldig te zijn! Ik kan uren met hem kletsen over de meest onbenullige dingen en als we dan ophangen na een gesprek van anderhalf uur en hij aangeeft dat hij gaat slapen, is het eerste dat door mijn hoofd spookt dat ik niet meer met hem kan praten tot de volgende dag. Ik probeer me wat te beheersen, maar hij spookt de hele dag door mijn hoofd.

Ik chatte veel met andere mannen en vrouwen, maar ben hier volledig mee gekapt sinds ik hem heb ontmoet. Waar ik vroeger nog wel eens fantaseerde over andere mannen en vrouwen, beperkt mijn fantasie zich nu tot hem. Onbewust. Ik zie de mooie mannen en vrouwen wel, maar moet de eerste nog tegenkomen met wie ik het risico aan wil gaan om hem te verliezen.

Want met hem wil ik wel alles er op en er aan. Ik wil met hem samenwonen, met hem trouwen en mijn schare van “maar” drie kindjes uitbreiden met een stapel van hem. Ik wil hem elke dag zien en dan hoef ik me niet te beperken tot zoenen alleen. En eigenlijk zijn dat geen toekomstbeelden die een vrouw van 44 zou moeten hebben. Maar ik voel me geen 44! Ik voel me 20…met vlinders…..een knikkende knieen…..en aan het begin van mijn toekomst…

Zie ook: Verliefd

Wauw, wat mooi! De wereld ligt aan je voeten, go for it! Herkennen jullie deze gevoelens bij jezelf? 

De pleister op de wond

De pleister op de wond

Daar was je. Precies op tijd; perfect getimed. Je neemt me mee en doet leuke dingen met me. Ik krijg complimentjes en ik voel me goed en gewild. Je geeft me het gevoel dat ik fijn gezelschap ben. Als een pleister op mijn diepe wond. Bereid om me te verzorgen en verwennen. Net zo lang tot ik geen pijn meer voel. Alleen blijdschap, waardering en genot. Avonden lang kletsen en vrijen we. Je leidt me totaal af van waar het werkelijk om gaat.

De wond

Als een scherp mes van achteren, onaangekondigd en niet binnen mijn blikveld. Een verhaal dat ik niet kon lezen. Een andere taal in jouw hoofd. Voor mij niet te bevatten en zo plots. Ik zag het totaal niet aankomen. Jij wilt niet meer. En de reden is voor mij ongrijpbaar noch begrijpelijk. Als ik me realiseer dat ik gewond ben, blijf ik rustig in de hoek zitten. Ik kan alleen maar verdwaasd kijken. Is dit echt gebeurd? Rustig opstaan en mijn wond likken. Ondertussen vraag ik me af wat er verkeerd is gegaan. Wat heb ik over het hoofd gezien? De tijd lijkt het bloeden wat te stelpen.

Opeens sta je weer voor me. Je reikt een doek aan voor mijn bloedende wond en brengt hem met zorg aan. Ik kan alleen maar naar je kijken en intens blij zijn met je liefdevolle aanraking, een handreiking. Je pakt mijn hand en houdt me weer vast. Onze hereniging is warm en liefdevol. Het voelt vertrouwd. Maar het voelt niet als vanouds. Ik bemerk mijn terughoudendheid en ik ben niet vergeten wat je hebt gedaan.
Dan constateer ik weer een omslag, een kleine verandering in je gedrag en ben op mijn hoede. Ik recht mijn rug en merk berusting. Klaar. De desillusie is compleet.

Je leek eerlijk en oprecht met serieuze intenties. Je ging ervoor, was voortvarend en kon niet wachten om avonturen te beleven. Kinderen, ouders en vrienden werden voorgesteld. Maar toch was het uiteindelijk niet goed genoeg voor je. Je moest me lossnijden. Waarom? Ik kan het niet bevatten. Iets wat bij jou ligt. Nu laat je mij achter met allerlei vragen en stille toekomstdromen die ik nog niet eens met je kon delen. Ik blijf achter met de pijn, heel veel pijn.

De pleister

Sommige pleisters zijn van een heel speciaal merk. Je kunt ze verkrijgen onder de naam ‘Friend with benefits’ of ‘Bindingsangst’. Echt bijzonder handig.  Op de juiste momenten sturen ze een berichtje of kom je ze tegen in de stad. Binnen handbereik als je er behoefte aan hebt. Ze hebben een prettige en verzachtende werking.

Ze lijken precies te weten wanneer je ze nodig hebt.

Men zegt weleens dat het gebruiken van pleisters het helen van de wond vertraagt. Mij kan het niks schelen deze keer. De pleister heeft z’n werk prima gedaan. Ik kijk naar mijn wond. Het is inmiddels een klein zilver streepje geworden. Een litteken. Ook deze draag ik met mij mee door het leven. Weer een ervaring rijker.

Zie ook: The Undateables

Heeft iemand wel eens bij jou zulke diepe wonden achtergelaten? Hoe ben jij daar dan van genezen? Op dezelfde manier als deze blogster of juist heel anders? Deel het met ons en laat een reactie achter. 

Verliefd

Verliefd

Via de school van mijn kinderen leerde ik een hele leuke man kennen. Nou ja, ik kende hem eigenlijk al, maar ik had nooit veel aandacht aan hem besteed. Dat kon ook niet, want ik zat in een ongelukkig huwelijk en daar was geen plaats voor iemand anders uiteraard. Maar hij was wel altijd iemand waarvan ik dacht: jeetje wat ben jij een leuke man.

Ooit fietsen we naast elkaar, ik naar huis, hij naar zijn werk-bleek later. Toen dacht ik al: daar zou ik best eens verliefd op kunnen worden. Een hele tijd later, ik zat toen middenin mijn scheiding, zaten we met onze kids in een grote speeltuin hier in de buurt. Ik met een vriendin, hij alleen. Daar was hij bijzonder in me geïnteresseerd, vertelde hij me later. Maar toen moest ik niks van mannen weten en stond er totaal niet voor open: zat volop in verdriet en woede van de scheiding.

verliefdEn opeens was er een moment waar er ruimte was om elkaar te leren kennen. We appten met elkaar, spraken wat af en de onvermijdelijke vonk sloeg over. Wat een leuke man! Knap, lief, intelligent en ook dezelfde rugzak als ik: gescheiden, kinderen. We vonden (h)erkenning bij elkaar en onze liefde groeide. Heel voorzichtig vertelden we het de kinderen. Niet te snel, maar ook niet te langzaam, want de roddels op school gingen helaas gewoon door.

Genieten van de liefde

Wat was dat een bijzonder moment. Alle vier reageerden ze heel positief! En wij hoefden niet meer “stiekem” te doen. Onze liefde was niet meer alleen van ons, maar nu ook van hen. Hoe bijzonder is het om weer geluk te mogen voelen. Om met iemand je zorgen te delen, maar ook je eenzaamheid. Nu zijn we inmiddels bijna een jaar verder en nog steeds voel ik me erg gelukkig met deze meneer. Ook onze kindjes samen, die elkaar natuurlijk al kenden van school, doen het goed. Al vind ik een samengesteld gezin (wat we officieel niet zijn, omdat we niet samen wonen) wel hard werken. Daarover vast later meer 😉
Nu kruip ik heerlijk tegen deze leuke man aan met een glas wijn en geniet van de liefde!

Papa, ik raak je kwijt.

Papa, ik raak je kwijt.

Het is augustus 2012 en ik ben ruim een jaar gescheiden. Voor het eerst ga ik als alleenstaande papa met mijn zoontje op vakantie. Weken van te voren zit ik al in spanning. Ga ik niets vergeten, is alles wel goed geregeld en kan ik het twee weken naar mijn zin hebben samen met mijn zoontje.

Ik heb een stacaravan gehuurd op een niet al te grote camping in de Ardennen. Er is een speeltuin, een zwembad, kinderdisco en ook een klein animatieteam dus alles moet goed gaan. Geen massa, maar gewoon een leuke kindvriendelijke camping.

Eindelijk is het dan zover. Mijn leasebak die ik toen nog had is tot de nok gevuld. Onze halve huisraad is mee dus het is bijna onmogelijk dat ik wat vergeten ben. Mijn kleine jongen van zes jaar steekt met zijn hoofd door het open dak en maakt mij op een wel zeer duidelijke manier kenbaar dat het tijd is om te vertrekken.

Het feest kon beginnen

Knallende house muziek dendert uit de speakers. We gaan op reis naar de Ardennen. Het feest kon beginnen, dachten we. Aangekomen pakten we alles uit. De caravan werd zorgvuldig ingericht en al snel waren alle keukenkastjes gevuld met meegebrachte etenswaar. Alsof ze in de Ardennen geen supermarkt hadden dacht ik nog bij het opruimen. De bedden werden opgemaakt en de kasten voor de kleding werden zorgvuldig ingericht. Niets werd aan het toeval overgelaten. Er kon dus niets meer misgaan.Papa, ik raak je kwijt.

Helaas was de werkelijk anders. Toen we de volgende dag wakker werden was mijn zoontje niet lekker. Niet lekker is nog zacht uitgedrukt. Lijkwit was hij en hij was aan de dunne. Zijn voorhoofd was warm en er zat geen energie meer in. Om het geheel compleet te maken ging het ook nog eens regenen. Niet zomaar regenen. Nee, het kwam met bakken uit de hemel en in korte tijd was de camping omgetoverd tot een grote modderpoel. Daar zit je dan in je caravan. Een ziek kindje, de hemel die openbrak en we zijn op vakantie. Echt een feest dus.

Om er het beste van te maken bouwde ik de eettafel en de banken om tot een grote loungebank. Alle kussens en dekbedden werden verzameld om een fijne knusse hoek te creëren. Muziekje aan, laptop en de tablet erbij en zo kwamen we de tijd wel door samen. Uitzieken en wachten op mooi weer was onze eerste prioriteit.

Alles wordt beter

Na drie dagen was mijn zoontje opgeknapt en het weer begon ook langzaam op te klaren. Regenen deed het nog wel maar in ieder geval waren het niet meer onafgebroken plensbuien. Mensen waren bezig om hun auto uit de bagger te bevrijden en langzaam kwam de uitgestorven camping weer tot leven. Kinderen speelden tussen de buien door in hun korte broek in de plassen en het was heerlijk om die kids onder de bagger te zien ronddartelen. Mijn zoon waagde zich nog niet buiten en ik dacht dat het kwam omdat hij nog niet helemaal de oude was.

Maar na een dag of vier was mijn kleine jongen nog niet buiten geweest. Of in ieder geval waagde hij zich niet uit het zicht van de caravan. Ik begon mij af te vragen wat er was en er is maar één manier om daar achter te komen. Ik vroeg hem waarom hij niet lekker ging zwemmen of met andere kinderen ging spelen op de camping. Veel kwam er niet uit maar ik voelde dat er meer aan de hand was. Later sneed ik het onderwerp weer aan en na een paar gerichte vragen kwam het hoge woord er uit: “Papa, ik ben bang dat ik de caravan niet meer terug vind.”

Papa, ik raak je kwijt.

Ik reageerde laconiek en zei hem dat hij zich daar niet druk over hoefde te maken. Iedereen wist caravan 96 te vinden dus dat kon geen probleem zijn probeerde ik hem te overtuigen. Hij droop af wat mij liet zien dat er meer aan de hand was.

Papa, ik wil je niet kwijt

Toen ik door vroeg kwamen er tranen en zei hij uiteindelijk dat hij bang was dat ik niet meer in de caravan zou zijn als hij terug zou komen.

Damn, hij was bang dat papa wegging. Dat was per slot van rekening een jaar geleden ook gebeurd bij de scheiding. Ik ben toen weggegaan om tijdelijk bij een vriend in te trekken.

Ik schrok enorm van zijn opmerking en brak in tranen uit. Zijn angst was namelijk ook mijn angst. Ook ik was bang om hem kwijt te raken. De band tussen moeder en kind is namelijk zo sterk dat een vader altijd op de tweede plaats staat. Neem daarbij mijn onzekerheid die ik als vader had en mijn lage zelfbeeld en je hebt de ideale situatie om in een angst vast te zitten en elkaar daarin te versterken.

Na een jaar kwam dus het hoge woord er uit. Mijn kind was bang zijn vader kwijt te raken. Ik voelde een stroom van erkenning en liefde door mij heen stromen. Hij gaf mij de bevestiging die ik zo hard nodig had. Indirect zei hij namelijk: “papa, ik wil je niet kwijt.”

Opgekropte emoties

Het gesprek wat volgde met mijn zes jarige kind vol met innerlijke wijsheid en kracht was enorm mooi en liefdevol. Het was een gesprek waarin we elkaar vonden en ik kon hem met tranen in mijn ogen zeggen dat papa nooit bij hem weg zou gaan. Het was voor ons beide heel intens waarbij we allebei onze emoties de vrije loop lieten. Ik kwam er dus achter dat we al die tijd elkaars angst spiegelden en dit gesprek gaf een enorme opluchting en ruimte. Hij was waarschijnlijk ziek geworden omdat hij goed voelde dat ik vol spanning zat voor de vakantie. Het waren opgekropte emoties die er uit kwamen en vanuit zijn gevoel wilde hij ook het beste voor mij.

Papa, ik raak je kwijt.

Vertrouwen

Vanaf dat moment werd alles anders. Onze band werd stabieler en we gingen meer praten over onze verlangens. Ik probeerde hem te leren dat praten over je gevoel enorm kan helpen als je ergens mee zit. Opkroppen leid er toe dat je vast komt te zitten in jezelf terwijl het delen van dit gevoel mensen dichter bij elkaar kan brengen.

De vakantie verliep vanaf dat moment prima. Hij ging naar buiten, maakte vriendjes en hij kon mij loslaten en genieten. Het vertrouwen kon groeien omdat we de eerste zaadjes hadden geplant. Nu, zes jaar laten zijn de wortels van vertrouwen sterk en onverwoestbaar. We kunnen elkaar loslaten en vrij zijn omdat we weten dat onze liefde de basis is voor een mooie vader en zoon relatie.

Peter Molenkamp

Wat confronterend moet dit zijn om mee te maken met je kind. Hebben jullie dit soort angsten wel eens gemerkt bij jullie kinderen?

Jezelf terugvinden

Jezelf terugvinden

Vijf maanden heeft het geduurd om te beseffen dat ik geen partner nodig heb. Dat ik eerst maar eens moet leren om er voor mezelf te zijn. En daarbij misschien kan werken aan een betere versie van mijzelf. Iemand die leeft en niet geleefd wordt. 

Daten om het daten

Afgelopen weekend heb ik voor het eerst openlijk bekend dat ik mij er rustig en tevreden bij voelde; het alleen zijn. In de app met vriendinnen ging het zoals zo vaak over dates en zorgbehoevende mannen. Ken je dat; van die types die er voor je zijn als zij daar behoefte aan hebben of er juist meteen van overtuigd zijn dat ze je aan hun familie gaan voorstellen bij de eerstvolgende afspraak? Bovenal is het gros van de mannen dat je online tegen het lijft loopt niet wat het pretendeert te zijn, waardoor je of een contactgestoorde vent treft die in het echt 1 meter 60 lang  is en 0 vrienden heeft of een studentikoos kroegtype dat eigenlijk helemaal geen relatiemateriaal is. Sec gesteld overigens.

Maar wat was ik blij dat ik voor het eerst sinds maanden besefte die dates niet nodig te hebben. Dat het misschien, zoals mijn vriendinnen al hadden gewaarschuwd, wel beter is om even alleen te zijn. Zo ongeveer volgens de rekenregel van elk relatiejaar is een maand relatiepauze. Als ik eerlijk ben, had ik een stukje bevestiging nodig van mannen. Ik wilde voelen dat ik naast moeder ook nog vrouw ben, die ook nog gewoon danst, sjanst en geliefd is om haar looks en moves. Sorry mannen die dit nu lezen en zich gebruikt voelen. Ik was het niet zelf, het was mijn flirterige alterego.

Jezelf terugvinden

bron: www.rumag.nl

Dichtbij

Het voelde als een bevrijding om mijn date van dat moment te zeggen dat ik ons contact beklemmend vond. De constante energie die het mij kostte om te appen, bellen, bedenken of ik hem leuk genoeg vond voor een volgende date. Het de hele dag melden wat je aan het doen bent en hoe dat was. Hij deed zeker zijn best om mij te laten blijken dat hij mij meer dan waardeerde. Betaalde netjes de rekeningen op de eerste date, kwam mijn kant op, gaf mij het gevoel dat ik speciaal was, vertelde mij dikwijls dat hij er alles aan wilde doen om ons contact tot een succes te laten komen.

Ik denk dat daar de angel zat; hij kwam te dichtbij en bewees mij het tegendeel van mijn opgebouwde, negatieve mannenvisie. Aangezien er door zijn galante gedrag geen vuiltje aan de lucht was, werd ik gedwongen om naar mijn gevoel te luisteren en antwoord te geven op de vragen: voel ik mij tot hem aangetrokken? en het belangrijkste: wil ik hem over een tijdje aan mijn zoontje voorstellen?

(Ver)zorgen

Al die jaren heb ik het voor elkaar gekregen om de focus op mijn wederhelft te leggen. Hij was mijn project geworden, iemand aan wie ik koste wat het kost wilde sleutelen. Hij kon daar zelf alleen schamel om lachen. Ik had altijd de hoop dat zijn woede-uitbarstingen als vanzelf zouden verdwijnen of dat hij na al die jaren met een externe zou gaan praten. Ik bleef er in geloven dat we vast wel iets zouden opbouwen samen na de geboorte van onze zoon; een huis kopen en eindelijk samen gaan wonen. Daarbij had hij toch ook goede kanten? Hij was op feestjes, borrels en verjaardagen altijd de flamboyante persoon die met iedereen een praatje maakte en sfeer bracht in de tent. We gingen vaak samen iets impulsief doen, duur uit eten, naar een festival of zomaar winkelen in een verre stad.

Mijn stille hoop bleek een duistere illusie. Hoe meer ik mij er op focuste het hem naar de zin te maken en ons jonge gezin te laten slagen, hoe slechter het tussen ons ging. Ik voelde mij verloren, vernederd en verslagen. Het lukte mij niet en langzaamaan brokkelde mijn directe omgeving af. Ik stond overal tussenin, maar ik stond er niet voor mezelf.

Tot dat recente moment dat ik mij eindelijk bevrijd voelde. Bevrijd van zorgen, onzekerheid, schaamte en stress. Ik hoef niet iemand te vinden die naast mij loopt als ik daarmee mijn eigen identiteit verloochen. Ik vertrouw erop dat het mij gaat lukken om de komende tijd mijzelf te aanvaarden en mijn zoontje de moeder te laten zien die hij verdient.

Zie ook: Er komt geen man meer in mijn leven

Jezelf terugvinden, herkenbaar? Of voel jij je juist niet compleet als er geen man in je leven is?