Zo krijg jij open & ontspannen contact met je kind

Zo krijg jij open & ontspannen contact met je kind

Alleen kinderen opvoeden valt soms niet mee. Je hebt te maken met jezelf, je kind(eren), vaak een tweede ouder en zelfs nog een nieuwe partner. Hoe hou je jezelf staande in dit kleurenpalet, en zorg je goed voor jezelf en je kinderen.

Via My Tree House ondersteun ik kinderen en hun alleenstaande ouders om open, ontspannen en opgeruimd in het leven te staan.

Eigen ervaring als alleenstaande moeder

My Tree House biedt handvaten voor alleenstaande ouders en hun kinderen

My Tree House biedt handvaten voor alleenstaande ouders en hun kinderen

Zelf ben ik een alleenstaande moeder van een zoon en heb ik co-ouderschap met zijn vader. En soms weet ik het zelf ook even niet en loop briesend of klagend door het huis. Ik ben net een mens… Bij het opstaan begin ik de dag met een intentie: mijn zoon en ik hebben open en ontspannen contact. En we wandelen opgeruimd door het leven. Samen, en met de mensen in ons (familie)netwerk. Het gaat heel vaak goed, en soms even niet. Ik leer elke dag.

 

Uitwisseling
Deze lessen geef ik door aan alleenstaande ouders en kinderen via My Tree House. En ik leer van hen. Meer 100 ervaringsdeskundigen – klein en groot – vertelden mij hoe ze zorgen voor open en ontspannen contact met hun kind. En: het lukt niet altijd. We weten het meestal wel, maar we doen het niet. Of weten niet hoe.

Wat kun je heel concreet zelf doen?
Ik geef je 7 stappen richting open en ontspannen contact. Concrete handvaten die je dagelijks kunt toepassen. Stap voor stap. Met een mooi resultaat als je het toepast. Hieronder de tips “hoe krijg jij open en ontspannen contact met je kind”: 

  1. Stoom afblazen
    Als we zorgen en ‘gedoe’ in ons leven hebben, is het fijn ons ei kwijt te kunnen. Deze negatieve energie kwijtraken, zodat dit niet vast gaat zitten in je hoofd en je lijf. Lachen, rennen, dansen, gek doen, springen, grommen, voetballen, stoeien, kietelen!

    Wat krijg je ervoor terug: lol & rust in je lijf 
  2. Rust
    Na het uitrazen komt er rust in je hoofd en je lijf. Ook in het dagelijks leven kun je rust creëren, want er kan veel gebeuren thuis. Huiselijkheid, vast ritme, duidelijke afspraken, niet teveel tegelijk.
    Wat krijg je ervoor terug: ontspanning & ruimte voor contact 
  3. Dichtbij
    Als er rust is, is er meer gelegenheid om contact met elkaar te krijgen. En letterlijk of figuurlijk dichterbij elkaar te komen. Knuffelen, voorlezen, observeren en beschikbaar zijn, masseren.
    Wat krijg je ervoor terug: je ‘ziet’ elkaar & leert elkaar aanvoelen 
  4. Ruimte
    Zo ontstaat ruimte om alles wat nodig is, te laten gebeuren. Emoties uiten, iets vertellen, dromen, fantaseren, nieuwe dingen uitproberen, tijd voor jezelf nemen, hulp vragen, je kind verantwoordelijkheid geven, loslaten.
    Wat krijg je ervoor terug: onverwachte dingen & vertrouwen in elkaar 
  5. Eerlijkheid
    Met ruimte en rust, lukt het vaker om te vertellen wat voor jou belangrijk is. Wat je wel en niet wilt. Wat je nodig hebt, en hoe je wilt dat de ander jou daarbij ondersteunt. Uitleg over de situatie. Kwetsbaar zijn en je gevoel uiten.
    Wat krijg je ervoor terug: duidelijkheid naar elkaar & opluchting 
  6. Nieuwsgierig zijn
    Als de een vertelt, mag de ander luisteren. Echt luisteren met je oren, met je ogen en vooral met je hart. Ook al is de boodschap niet leuk. Nieuwsgierig zijn, je laten verrassen en ontroeren. Onderzoek of, en hoe, jouw kind zich uit.
    Wat krijg je ervoor terug: gehoord worden, begrip & onderling vertrouwen 
  7. Uitwisselen
    Alles ligt op tafel. Nu kijk je met elkaar wat wel en niet haalbaar is. Honoreren wat goed gaat. ‘Onderhandelen’ over wat niet samen gaat. Samen afspraken maken wat je kunt doen voor open en ontspannen contact. Successen vieren!
    Wat krijg je ervoor terug: teamspirit & samen werken aan een stevige basis

Laat deze stappen je inspireren om aan de slag te gaan met je kind!
Het is een flink proces, dat geduld en liefde vergt van jou als ouder.

Ik ben heel benieuwd naar jullie ontdekkingen!
Welke tip was het meest waardevol voor jou?
En wat doe jij om fijn contact te krijgen met je kind?
Vul het in onder aan deze pagina.

Kim Oostveen van My Tree House legt uit hoe alleenstaande ouders in 7 stappen naar open en ontspannen contact met hun kind kunnen toewerken.

Vergeet de terrible two…

Vergeet de terrible two…

Vergeet de terrible-two. Bereid je voor op de verschrikkelijke drie. Je leest overal dat 2-jarige het lastigst zijn. Nou ik mocht met mijn kleine eigenwijsje in mijn handen knijpen. Viel reuze mee. Als ik haar naar bed bracht, draaide ze zich om en ging slapen, Als ik haar vertelde iets niet te doen werd er meestal geluisterd.

De “terrible-two” was dus helemaal niet zo erg.

Tot ik ergens in mijn tijdlijn van Facebook een bericht zag….Vergeet de terrible-two…Bereid je voor op de verschrikkelijke-drie! O oohhhh…

En niets is minder waar!

Als straffen geen zin heeftMijn kleine eigenwijze spruit vraagt me nu als ik haar naar bed breng: “Waarom moet ik slapen? “Of zegt “Maám…ik kan écht nu niet slapen hoor!”De discussies zijn begonnen.

Een drie jarige hoort je een snoeppapiertje openen van kilometers afstand en vraagt dan doodleuk vanuit haar bedje. Is het lekker mam?? Ik woon iets te klein om stiekem te snoepen.

Mijn peuter moet altijd ineens ook naar het toilet als jij net met gekruiste benen je appartement binnen stapt. En natuurlijk altijd zij eerst!

Geen moment alleen. Denk je dat je bij de terrible-two niet eens even chill naar het toilet kan. Nu staat mijn drie jarige me dan leuk te vertellen dat ik niet te veel toiletpapier moet gebruiken of komt je doodleuk vertellen dat je stinkt.

Bij het boodschappen doen beslist zij welke kar we meenemen en ze weet precies hoe YouTube werkt. En dan heb ik het nog niet eens over de strijd om de knoppendoos van de televisie.

Maar mijn drie jarige vertelt me ook dat ze van me houdt, en weet me dan ook te vertellen dat het betekent dat ze me dan wel héééél lief vindt. Mijn drie jarige is mijn wereld en ik ben rete trots op haar!

 

Brief aan de kinderrechter

Brief aan de kinderrechter

Voor u staat een wanhopige vrouw, maar bovenal een wanhopige, uitgeputte moeder. Een moeder die nu al weer ruim 22 maanden voor haar kinderen vecht, een moeder die al die tijd roept dat het zo niet verder kan. Een moeder die het beste wil voor haar twee prachtige jongens.

Toen ik mijn jongens kreeg was het laatste dat ik ooit zou willen dat ons gezin onder toezicht zou komen te staan. Dat wij als ouders niet alleen het zeggenschap over onze mooie mannetjes zouden hebben. Dat mijn kinderen beschadigd zouden worden door het gedrag van hun ouders.

Toch is dat wat ik nu vraag, wat ik eigenlijk al ruim 22 maanden vraag. Help mij om mijn kinderen te beschermen. Help mij om mijn kinderen het leed en de trauma’s te besparen die mij in mijn leven niet bespaard zijn gebleven. Want als zelf zowel lichamelijk als geestelijk mishandeld kind weet ik uit eerste hand wat voor een diepe littekens dit in je achterlaat.

Nee, ik doe niet alles goed, ik maak ook fouten. Ook met mijn scheiding. Ja, ik heb me in het begin van de scheiding ook in het heetst van het moment laten verleiden in een discussie die uitmondde tot ruzie’s met mijn ex man. En daar waren mijn kinderen ook bij. Ik had misschien dingen anders en beter aan kunnen en moeten pakken, dat weet ik ook. Ik ben helaas ook maar een mens en niet gespeend van fouten.

Wat ik wel doe is meer van mijn kinderen houden dan wie of wat ook ter wereld. Ze alles willen geven, ze gelukkig willen zien en ze laten opgroeien tot prachtige volwassen mensen. De mensen die ik nu al in ze zie en ze begeleiden op de weg daar naar toe. Ik vind dat het een voorrecht is dat ik dat met ze mag doen en verheug me op het pad wat we samen zullen gaan doorlopen.

Help me mijn kinderen te beschermen

Maar ik maak me ernstige zorgen, ernstige zorgen om hun ontwikkeling en hun welzijn. Dat het huwelijk van hun vader en mij al lang dood was, voordat ik besloot de stekker eruit te trekken, dat is geen geheim. Dat ik het zo lang heb door laten gaan was omdat ik het mijn kinderen wilde besparen om in een gebroken gezin op te groeien. Totdat ik er achter kwam dat het voor ons allemaal beter en fijner zou zijn als we toch apart verder gingen. Dat het bericht van mij dat ik wilde scheiden niet goed ontvangen zou worden dat had ik never nooit niet gedacht. Dat mijn ex dat ook zou uit kuren op onze kinderen nog minder.

Toegegeven, mijn ex was nooit zo betrokken bij de kinderen en ging alleen iets met ze doen als ik hem van de bank af schopte en hij moest. Dan ging hij buiten iets doen, zodat de buitenwereld wel zou zien wat een geweldige vader hij dan wel niet was. Nu ook nog. Iedereen moet weten wat voor verschrikkelijk mens ik dan wel niet ben. Dat ik hem zijn kinderen, zijn huis, zijn auto en zijn geld afgepakt zou hebben. Heel fijn, hij mag zeggen wat hij wil. Maar help me de kinderen te beschermen.

Mijn kinderen horen niet van hun vader te horen dat ik zo verschrikkelijk ben. Net zoals ik ze nooit zal vertellen dat ik hun vader een flapdrol vind. Want mijn kinderen horen onvoorwaardelijk van hun beide ouders te kunnen houden. Mijn kinderen horen niet van hun vader te horen dat hij ze niet meer wil, omdat ik een eind heb gemaakt aan het huwelijk of om dat hij het niet meer aan kan. Dat hoor je niet tegen kinderen te zeggen, en ik kan het weten want ik heb heel mijn leven niets anders gehoord van mijn ouders.

De beste kansen en hulp

Mijn kinderen horen die 10 a 15 minuten in het weekend met hun ouder hun huiswerk te kunnen maken omdat ze dyslexie hebben. En niet van vader te horen dat ze het niet eens mogen maken. Ze horen de beste kansen in het leven te krijgen en de hulp die daarvoor is moet ook aangepakt en benut worden. Mijn kinderen moeten hun sport en hobby’s uit kunnen oefenen en naar de musical school gaan op zondag omdat dat is wat ze graag willen en niet thuis blijven bij vader omdat die ze niet wil brengen met het smoesje ik heb geen vervoer, want om te gaan zwemmen met ze heeft hij wel vervoer.

Mijn kinderen horen niet aan mij of mijn nieuwe vriend hun excuses aan te bieden voor hun vader omdat die als een idioot tekeer gaat tegen ons, ons bedreigt als we de kinderen op komen halen. Mijn kinderen zouden niet op een zondag avond om 20.30 met spoed op de huisartsen post moeten zitten omdat ze een stafylokokken infectie hebben van hun stuitje tot aan hun knieën waar ze al bijna 3 weken mee rond hebben gelopen en nachten niet van hebben kunnen slapen van de pijn omdat er niet naar een huisarts is gegaan al die tijd.

Mijn kinderen horen dan niet 2 weken later nog steeds te moeten smeren met een antibiotica crème en zo het weekend weg te gaan. Om ze na het weekend terug te krijgen, keurig met de tube crème die alleen heel het weekend niet gebruikt is en waardoor de infectie die er nog zat nu weer groter geworden is. Mijn kinderen zouden geen zwemlessen moeten hoeven missen omdat ze niet medisch behandeld zijn. Maar ook zouden mijn kinderen niet hoeven te liegen als ze gaan zwemmen, en moeten zeggen dat ze hun zwemdiploma al hebben terwijl ze het nog niet hebben omdat er geen zwembandjes gehuurd gaan worden.

Mijn kinderen hoeven niet te horen dat ik niet eet omdat ik alleen eten voor hun heb, en ik geen eten voor mezelf kan betalen omdat hun vader die zegt dat ik hem financieel kaal pluk, zijn rekeningen niet betaald, zijn schulden die hij op mijn naam gemaakt heeft niet betaald en weer geen alimentatie betaald. Nee ik zeg wel dat ik geen honger heb.

Kinderen zouden niet zo hoeven te leven

Mijn vriend die meer voor mijn kinderen doet dan hun eigen vader. Die er dag en nacht voor mij en mijn kinderen is, die hun boterhammetjes smeert, die ze troost als ze verdriet of pijn hebben die ze leert fietsen, die ze overal mee naar toe neemt en die ze behandeld alsof het zijn eigen kinderen ook zijn, zou niet van mijn 9 jarige zoon moeten horen, dat het die zoon spijt dat zijn vader zo tegen hem te keer ging. Dat hij bedreigd word door de vader van de jongens, als hij de kinderen eens zou aanraken. Nou mijn vriend raakt ze aan, hij troost ze helpt mee in de dagelijkse verzorging leert mijn zoon fietsen en pakt ze op als ze gevallen zijn.

Maar laten we nu even eerlijk zijn, zo zouden kinderen niet moeten hoeven te leven. Ik wil niets liever dan dat mijn kinderen een prettig en mooi contact hebben met allebei de ouders, dat ze niet 1 maar 2 huizen hebben die ze thuis noemen en die een veilige haven zijn. Maar ik ben op, ik ben kapot. Emotioneel maar ook lichamelijk. Dit gevecht sloopt mij. Zelfs al zeg ik niets, doe ik alles om geen confrontatie uit te lokken. Dan nog komt de confrontatie zodra mijn ex mij ziet. Help mij om dit beter te krijgen. Help mij mijn twee mooiste en kostbaarste dingen te beschermen. Help mijn kinderen want ik kan het niet alleen.

Wat een heftige brief aan de kinderrechter. We wensen Natasja en haar gezin heel veel geluk en sterkte in deze situatie. Wat zou jij doen als je in haar schoenen stond? 

Als je kind worstelt…

Als je kind worstelt…

Laat ik voorop stellen dat ik geen ouder ben die heel prestatiegericht is naar haar kinderen. Ik stel geen hoge verwachtingen aan hun kunnen. Wél wil ik dat ze gelukkig zijn. En dat ze weten dat, welke weg ze ook kiezen, ik er voor hen zal zijn. Daarbij, mijn kinderen zijn vijf en zeven, dus hoeveel prestaties moeten ze leveren?

Nou… best veel ben ik achter gekomen. Op school worden CITO’s afgenomen en wordt er iedere week huiswerk meegegeven. Per schooljaar moeten er 15 boekjes gelezen worden (op het niveau van het kind) wat wordt beloond met een leesdiploma.

Haar eigen opgelegde verwachtingen

Mijn oudste heeft groep 3 er bijna opzitten. Ze heeft veel bereikt dit jaar. Ze kon nog niet lezen en nu leest ze hele boekjes uit. Maar niet zonder slag of stoot. Ik moet soms smeken. Ze heeft leren schrijven, aan elkaar leren schrijven. En leren spellen.
Totdat… het besef bij haar kwam dat ze niet aan haar verwachtingen kon voldoen. Haar eigen opgelegde verwachtingen.

Want ze behaalde minder woordjes dan de rest tijdens de leestoetsen die na iedere module werden afgenomen. Mijn dochter lijkt soms een blauwdruk van mij. Ik herken mezelf op het enge af. Het streberige, het perfectionistische, je eigen beer op de weg worden. Inmiddels heb ik dat, met mijn 34 jaar, aardig kunnen ombouwen tot een werkzame situatie 😉 Al doende leert men.

Als je kind worstelt...Te veel teleurstelling

Toen ze voor de vijfde keer te horen kreeg dat ze wéér niet mocht afzwemmen voor A -want met haar schoolslag moet ze echt met haar koppie omhoog blijven en niet de kant vastpakken- brak zij ook. En ik. Want ik had die week net gehoord dat ik gezakt was voor een examen. In het gebouw wat al vol is van water deden wij er nog een paar druppels bij. Iets teveel teleurstelling in twee dagen tijd.

Gesprekken met de juf en de zwemjuf volgde. En heel wat tranen vloeiden. Soms bij haar, meestal bij mij. Maar ze komt er wel, die kleine. Een weerbaarheidstrainig wellicht, misschien wat privé zwemles. En ik… Ik straal van trots! Trots op mijn kleine doorzetter. En ohja, met mijn examen komt het ook wel goed 😉

Heb jij je kind wel eens ergens mee zien worstelen? Hoe ga jij daar mee om? 

Luizen en luizenmoeders

Luizen en luizenmoeders

Oke, serieus he… Mijn dochter gaat nu een week naar school en de eerste bizarre zaken vliegen me om de oren. Zo had ik afgelopen week een informatiebijeenkomst. Daar werd over allerlei zaken gesproken, waaronder het gezond eten op school. Maar daar gaat het nu even niet om.

Ze zochten luizenmoeders. Aangezien ik maar één kind heb, was ik overigens wel direct in shock: Ieeeeeuw, luizen???!! Ik hoor er natuurlijk wel vaker over, dat ze soms voor zouden komen op school. Na even wat geïnformeerd te hebben bij vrienden en collega’s blijkt het toch wat minder genuanceerd te liggen. “Sla maar vast shampoo in” en “Ze hebben dit aan de lopende band hoor”. Nee, denk ik. Niet bij mij in huis. Spontaan begint het overal te jeuken.

Iedere week na een schoolvakantie worden alle kinderen gecontroleerd hierop. Super belangrijk en ik denk dat iedere ouder onwijs blij is met deze luizenmoeders. Niet iedereen wil of kan dat werk doen, maar toch wil iedereen dat hun kind luisvrij blijft of wordt. Ik ben ze in ieder geval reuze dankbaar.

Helpt dat nou, die preventieve trucjes tegen luizen?

Die avond begin ik vast wat in te lezen over de preventie daarvan, maar ook wat je kan doen als je kind het heeft. Talloze middelen, zowel specifieke shampoo’s als huis- tuin en keukenmiddeltjes. Zo zou azijn bijvoorbeeld helpen. Ook lees ik dat er genoeg fabels over luizen zijn. Ik wacht het wel even af alvorens over te gaan tot allerlei bizarre preventieve trucjes.

Toch kan ik het niet helpen dat ik iedere dag toch even rondom de kapstokken kijk of ik ze niet zie, die luizen. Met name op jassen van andere kinderen. Niet dat die kinderen er in dat geval wat aan kunnen doen, aangezien luizen nou eenmaal niks met hygiëne te maken hebben. Het schijnt zelfs dat ze minder snel in vet haar komen. Wat zal ik doen, hoor ik mezelf denken? Mijn dochter eens per maand de haren wassen? Ik betrap mezelf op het enigszins “doordraaien”.

Bron: www.hoofdluizen.nl

Ik word luizenmoeder

We hebben voor hetere vuren gestaan, een paar luizen overleven we ook wel zeg ik tegen mezelf. Spinnen bijvoorbeeld; ik gil niet eens meer als ik ze zie. Dat was vroeger wel anders, dus ook dit kan ik. Als single mom moet je al die issues nou eenmaal zelf zien te fixen, zonder hulp van wie ook. Althans, zo zit ik in elkaar. Ik vraag liever hulp bij dingen die ik gewoon écht niet alleen kan, zoals een wasmachine naar boven sjouwen. Voor de rest doe ik het allemaal graag zelf; ik wil nou eenmaal niet meer afhankelijk zijn.

Ik ben serieus aan het nadenken om maar eens een jaar luizenmoeder te worden. Misschien kan ik het combineren met een andere moeder, zodat ik niet alle dagen hoef. Dan blijft mijn werk ook tevreden, omdat ik niet na iedere vakantie vrij hoef te nemen. Misschien dat dit de oplossing is en ik niet compleet ga “flippen” zodra het hierover gaat. Exposure noemen ze dat geloof ik toch?

Heb jij nog tips voor het voorkomen en bestrijden van luizen bij kinderen (en jezelf)? Deel het met ons en laat een reactie achter. 

Gezond eten op school

Gezond eten op school

De school van mijn dochter is net begonnen. Het is al sinds de peutertijd het geval dat mijn dochter thuis niet echt graag fruit eet. Bij de gastouder en het kinderdagverblijf deed ze dat wel. In groepsverband eet ze trouwens alles. Zelfs zelfgemaakte pompoensoep. Moet ik thuis eens mee aankomen.

Gezond eten op school

Regelmatig zijn er op Facebook discussies gaande tussen met name moeders. Zo wordt regelmatig de borstvoeding besproken en hebben we laatst de discussie gehad over het al dan niet meehelpen op de school van je kind. Ik heb vanmiddag toevallig een gesprek op school en denk dat dan “mijn hulp” voor aankomend jaar ook besproken gaat worden. Hoe dan ook;

Ik ben sowieso wel iemand die me graag aan de regels en het beleid houd, maar snap sommige reacties van andere ouders ook dat zij zelf willen bepalen voor hun kroost. Ergens lijkt het op betutteling. Anderzijds; het is blijkbaar nodig dat ouders hierop gewezen wordt.

Thuis zijn koekjes een feestje

De discussie kwam net voor de eerste schooldag voorbij, dus ik dacht: laat ik het schooljaar goed beginnen. Ik geef mijn dochter gewoon fruit mee. Thuis wil ze dat toch niet graag. Op de BSO krijgt ze ’s middags ook fruit, dus op de dagen dat ze daarheen gaat heeft ze een super gezonde dag. Als ik haar dan ophaal, dan heeft ze dat allemaal al gehad en kan ik haar gerust af en toe een snoepje of ongezond koekje doen. Ik kook wel altijd gezond, op een enkele snackdag na in het weekend, maar hey, welk kind vindt dat nou niet af en toe lekker? Bovendien houd ik het thuis super gezellig doordat ik minder discussie over fruit te hebben, dat ze dan spontaan “vies vindt.”

Het is ergens een manier van omdenken. Soms is die sturing van school niet zo verkeerd als dat het in eerste instantie lijkt voor sommige ouders. Hoe doen jullie dit?

Wat geef jij jouw kind mee?