Moeder in de wacht

Moeder in de wacht

Het is zaterdag op het einde van de ochtend. We zijn in Bussum waar mijn oudste zoon nu met de generale repetitie bezig is in het theater. Hij staat vandaag twee keer op het podium in een grote musical.

En ik als moeder mag wachten. Van ’s ochtends 8.30 tot ongeveer een uur of 19.00. Uiteraard ga ik beide voorstellingen bekijken. Dat had ik vorig jaar ook gedaan. Toen door omstandigheden, omdat degene die met mij zou gaan niet mee ging en ik mijn tweede kaartje voor de eerste voorstelling om gewisseld had voor een kaartje voor de tweede voorstelling. Dat was me zo goed bevallen dat ik nu gewoon meteen beide voorstellingen heb geboekt. Wat is er nu leuker dan twee keer naar je zoon kunnen kijken? En ja ik ben er toch heel de dag, dus waarom niet?

Ik vraag me ook af wie zenuwachtiger is, hij of Ik? Ik denk ik, maar ik zit dan ook uren te wachten terwijl hij natuurlijk de hele tijd bezig is. Hij staat vier keer per voorstelling op het podium en moet zich dus ook zeker drie keer omkleden. Druk genoeg dus.

De laatste keer

Eindelijk is het zo ver, het wachten is voorbij en ik mag de voorstellingen gaan zien. Er zit maar een hele kleine tijd tussen de beide voorstellingen dus nu zal de tijd ook snel voorbij gaan. Met een beetje weemoed ga ik de zaal in. Mijn zoon heeft namelijk onder invloed van zijn vader gezegd dat hij na dit seizoen gaat stoppen. Dit zal dus de laatste voorstelling zijn die ik mag gaan bekijken. En dat terwijl hij het zo enorm graag doet.

Wat is het weer leuk en wat vind ik het mooi om het allemaal te zien. Niet alleen mijn zoon maar alles gewoon. Wat is het toch knap dat ze zo veel kinderen uit alle uithoeken van het land, die allemaal hun kleine stukje hebben geoefend, weten samen te smelten tot een mooi groot en prachtig geheel. Maar natuurlijk ga ik voornamelijk voor mijn zoon, die zelfs een hele kleine solo heeft, dus hier zit echt een proud mama.

Na de twee shows sta ik braaf met een rode roos op hem te wachten, voordat we de auto in gaan om na een mooie maar enorm lange dag weer naar de rest van het gezin te gaan. Ik juich even stil in de auto als mijn zoon zegt dat hij eigenlijk toch graag door wil gaan. Wat ben ik blij met dit besluit van hem. Niet zo zeer omdat hij door gaat maar omdat ik zijn besluit tot stoppen wat onder invloed van vader genomen was, geaccepteerd had en er verder niets op had gezegd. Nu heeft hij dus zelf besloten om voor zichzelf te kiezen. Zijn eigen pad te volgen. Wat ben ik trots daarop. Trots op mijn grote zoon. De bekroning op een prachtige dag.

Hoezo onhandig?

Hoezo onhandig?

Het is ochtend en we hebben met zijn drietjes bij mijn vriend geslapen. Dat doen we wel vaker. We moeten dan alleen iets vroeger opstaan om op tijd terug te zijn in onze woonplaats om de jongens op tijd op school te krijgen en ik moet ook gewoon weer werken. Mijn vriend trouwens ook. Hij moet zelf nog eerder weg dan wij dus het is echt allemaal krap aan zo vroeg op de morgen. Haast je rep je.

Mijn kinderen zijn al naar beneden en ik sta in de badkamer om mezelf nog een beetje toonbaar te maken. Ik voel me nog in een staat van een wandelende zombie op dat moment. Ik kam mijn haar en dan gebeurt het. Hoe ik het in hemelsnaam voor elkaar heb gekregen zal wel altijd een groot raadsel blijven maar de borstel is vast komen te zitten in de sluiting van mijn ketting en zit dus dwars door mijn haar muur vast in die ketting. Hoezo onhandig?

Wat moet ik doen?

Het zweet breekt me uit, ik trek en probeer de borstel te draaien zodat ik kan zien wat ik aan het doen ben, maar dat laat het haar wat ertussen zit ook niet toe. Het is al warm weer maar ik heb het nu toch echt heel warm. Wat moet ik doen? Zal ik mijn vriend roepen?

Die moet zelf snel naar zijn werk en ik wil hem eigenlijk niet storen. Bovendien ben ik niet eigenwijs. Ik zou ook mijn haar kunnen afknippen zodat ik kan zien wat ik aan het doen ben. Ik kijk naar mijn haar, hmm eigenlijk geen optie, ik zou de helft van mijn haar eraf moeten knippen om dat te kunnen doen. Dat is toch wel heel erg veel.

Zoiets heb ik natuurlijk weer. Het pinnetje van de borstel is echt precies in de sluiting van mijn ketting terecht gekomen. Ik pak de ketting en mijn borstel vast en ga heel voorzichtig maar toch met wat kracht proberen om ze uit elkaar te trekken. Ondertussen krijg ik het steeds warmer.

Zo sta ik dus een minuut of tien te stoeien met dat ding voordat hij eindelijk los schiet. Opluchting, niet te geloven. Vrolijk ga ik naar beneden alsof er niets gebeurd is, ze moesten eens weten de drie mannen.

En?! Wanneer komt nummer twee??

En?! Wanneer komt nummer twee??

Wat een schatje die dochter van jou! Wat is ze leuk! Ik knik want ik vind uiteraard hetzelfde. En dan komt de onvermijdelijke vraag. En??? Komt er nog een nummer twee? Of wanneer krijgt ze een zusje of broertje?

Mensen! Kunnen we niet gewoon tevreden zijn met wat we hebben? Mijn uk heeft al meerdere broertjes en zussen. En…. Ik woon in een paddenstoel he. Daar past niet nog een kindje bij.

Ik had dolgraag een tafel vol gehad. Een groot gezin, waar zussen met elkaar kibbelen en broertjes met elkaar overhoop liggen. En wie weet kom ik morgen iemand tegen. Dan is de situatie alweer heel anders. Maar in de situatie zoals hij nu is, ben ik spinnend tevreden.

Twee vriendinnen van mij zijn nu zwanger van een tweede. Beide een kindje van dezelfde leeftijd als mijn dochtertje. En uiteraard denk ik er dan aan. Maar ik heb niet hetzelfde leven als zij. Ik ga nog steeds op reis en heb naast mijn baan ook nog een uit de hand gelopen hobby. Daarbij hebben zij alle twee nog een kerel. Die zorgt voor inkomen en het zijn toch twee extra handen en ogen.

Twee wordt echt te gek

Tijdens die uit de hand gelopen hobby fotografeer ik onder andere pasgeboren baby’s en dan vind ik het allemaal zo zoet en denk ik terug aan de tijd dat mijn mop kleiner was dan een halve meter.

En?! Wanneer komt nummer twee??Ik fotografeer dan samen met de donor van mijn kindje, Twan. We maken altijd hetzelfde grapje. Er komt in zo’n shoot altijd het moment dat de ouder het kindje aan één van ons overgeeft. En dan zeggen we standaard; “Oké rennen nu!” Als het aan Twan zou liggen zou het allemaal zo gebeuren. Maar het is voor hem een stuk makkelijker praten.

Op veel van mijn reizen neem ik mijn dochter gewoon mee. Ze is net drie en heeft inmiddels acht landen gezien. En we gaan gewoon met het vliegtuig. Ze is best makkelijk en ik heb echt weinig te klagen met haar. Dat zou allemaal niet kunnen met twee, toch? Ik dacht eerst ook dat het niet meer zou kunnen met één. En het lukt. Maar twee wordt echt te gek.

En stiekem durf ik ook gewoon niet hoor. Ik heb zo’n fijn klein wijffie. Ze is zo ontzettend makkelijk. Ik ben bang dat een tweede gewoon puur tegen zou vallen. Natuurlijk kriebelt het. Maar ik wilde moeder worden. Dat ben ik nu. Moeder van het allerleukste meisje. Wat wil ik nou nog meer??

Misschien dat mensen kunnen stoppen met deze vraag stellen…. Dat zou fijn zijn.

Zie ook: Wat de vlek?!

Herkenbaar? Wordt dit jullie ook wel eens gevraagd? Hoe reageer je dan? 

De kinderen, jij en ik

De kinderen, jij en ik

Jij ging weg. De oudste blijft thuis, bij mij, soms vraag je of hij ook eens op bezoek komt bij jou, maar ik zie je vragen nooit omgezet tot daden. Misschien maar beter zo. De oudste bij mij elke dag. Dan is er nog de jongste, jouw zoon, onze zoon… Dat je hem graag ziet en het beste wil, dat geloof ik. Dat weet ik. Maar vaak zijn er zo van die moeilijke situaties die me echt zorgen baren.

Zo was er die ene dag eind juni. Je kwam hem halen, hij wilde niet mee. Ik stak hem in de auto en zo snel als hij er in zat, zo snel was hij er uit. Jij werd boos, verloor zo snel je geduld. Zo herkenbaar voor mij.

Ik moet onze zoon overhalen om hem die auto in te krijgen. Als hij er eindelijk in zit dan rij je amper één huis verder en trapt de rem dicht. De deur zwiert open, je gooit zijn tas naar mij en roept:”Kom, er uit, ik moet je niet meer hebben.”

Papa wil me niet meer

Onze zoon, huilend en krijsend in mijn armen. “Zie je mama, papa wil me niet meer”  “Maar nee, papa heeft het gewoon moeilijk en meent dat niet, je moet gewoon mee met papa.”

Hoe vaak dit jaar heb ik dit mezelf horen zeggen en hoe vaak heb ik jou, mijn man ooit, verdedigd? Hoe vaak zei mijn zoon niet “mama je gelooft me niet”. Maar ik geloof mijn zoon en hij moet naar zijn papa en dan sta ik gewoon tussen twee vuurtjes, alweer. Is het ooit anders geweest?

Na een blokje om rijden, is mijn ex er terug, belt een vijftal keer aan. Als ik de deur open, staat hij te roepen, met de gsm op om alles op te nemen. Ik herken hem niet meer, of toch, één van de vele gezichten, nu het boze: “Ik eis mijn zoon, jij zet hem tegen me op, het is net zoals met de oudste, …”

Ik blijf rustig en vertel mijn ex dat het pijnlijk is dat hij zijn zoon uit de auto zet en zegt “ik moet je niet meer hebben”. Mijn ex ontkent en zegt dat ik lieg, zoon is er ondertussen bij gekomen en roept “Maar papa, jij hebt dat wel gezegd”. Ik geloof mijn oren niet? Word ik echt gek? Weet jij echt niet meer dat jij dit daarnet riep naar je eigen zoon? De voordeur gaat dicht van mij. Je stuurt me een sms “Bel de politie” Ik negeer.

De kinderen, jij en ikIk haal opnieuw onze kleine jongen over mee te gaan met papa

Wat later staat mijn ex opnieuw voor het huis. De telefoon gaat en hij vraagt of ik onze zoon naar de auto wil brengen. Hij weent, zegt dat hij niet weet wat hem bezielt, dat hij dit wel allemaal zei en dat hij spijt heeft. Ik loop naar buiten, naar hem. Ik geef hem een knuffel en zeg “Alles komt goed”.

Opnieuw haal ik onze kleine jongen over om mee te gaan met zijn papa. Ze rijden weg….. Ik stap naar binnen en barst in tranen uit. Wat heeft die man toch, wat is dat met hem? Leef ik al 10 jaar zo? Hoe heb ik dat gedaan, zal het ooit goed komen, is dit goed voor onze zoon? Zou hij geen therapie moeten volgen, wie is hij? Wie is die man waar ik 10 jaar mee leefde? Wat hou ik zo van die man? Ik voel me vergiftigd door hem….

Misschien is het beter zo, jij die weg ging… Help.

Zie ook: Praten met je kind over scheiding of een afwezige vader, hoe doe je dat?

Vreselijk om mee te moeten maken!  Hoe had jij gereageerd als je in de schoenen van deze moeder zou staan? Deel het met ons en laat een reactie achter. 

Wat de vlek.. Deel II

Wat de vlek.. Deel II

Het vervolg op mijn blog Wat de vlek?!

Tien uur melden in het Emma Kinderziekenhuis. Gelukkig ben ik al niet zo’n fan van de trein dus gaan we met de auto. Blijkt de NS ook nog te staken. Het wordt dus druk op de weg.

Extra vroeg gaan we op pad. Mijn uk moet nuchter blijven tot 6 uur voor de operatie.  ’s nachts prop ik er daarom nog een flesje in. Maar dat heeft niet het gewenste effect. Zodra uk wakker is wrijft ze over haar buikje en zegt… Ik heb honger mama….. Mijn hart breekt nu al. Ik vertel haar dat ze van de dokter niks mag eten, maar dat ze wel wat drinken mag. Nou dat wilde ze dan ook niet en wuifde de boel gepikeerd weg.

In de auto vermaakt ze zich prima. Het is zo’n anderhalf uur rijden en het verkeer valt reuze mee. Ruim op tijd komen we aan en melden we ons bij de dag opname.

wat de vlek deel 2Alleen maar spannend

Een klein gedrongen vrouwtje met een Engels accent wijst ons de kamer en zorgt ervoor dat uk haar handjes behandeld worden met een verdovende crème. Uk vindt het heel interessant en volgt pittig alle instructies op die ze krijgt. De  zuster blijft zeggen dat het prikje dat ze straks gaat krijgen geen pijn doet. Het irriteert mateloos. Stop met liegen en heb het er gewoon even niet over. Ik heb haar al voorbereid en je maakt het nu spannender dan het is. Maar ik hou me in en vraag of we het gewoon niet meer over het prikje zullen hebben.

Nu mag ze spelen in een speelkamer. Om kwart voor 12 wordt ze pas geholpen. Ze doet het zo goed  terwijl ze nog niks heeft gegeten. Ik heb vanmorgen vroeg één broodje stiekem opgegeten en gier nu alweer van de honger.

Op het bed ligt een pyjama voor uk en een overal voor mij. Een M zie ik….. Hmmmm dat wordt proppen denk ik nog. Zal ik het melden? Hebben ze me niet gezien dan? twee bij twee hè…dat past niet in een emmetje. De vader van het jongetje in het andere bed trekt zijn pak al aan. Hij heeft een XL en moet met zijn atletische lijf al proppen.

Ik ben het toch maar even gaan melden en heb maar even gevraagd of ze iets groter hadden. En gelukkig. ik krijg nu een xl en heb met deze al moeite met aantrekken.

Hevig verzet

M’n mop krijgt een drankje om rustig te worden. Nog steeds zit het me niet lekker dat ze een infuus krijgt terwijl ze wakker is. Ze heeft dan wel die zalf gehad, maar ze is niet gek natuurlijk. En dat blijkt. Op de OK blijkt t nog een hele klus om het infuus in te brengen. Mijn felle kikker geeft zich niet zomaar gewonnen. Met hevig verzet en twee mannen in een blauw pak wordt het infuus ingebracht. De één probeert nog heel lief een pleister te laten zien en vraagt of ze het mooi vind. Hij kan op dit moment zijn hele pleistercollectie laten zien, maar mijn uk vindt niks meer mooi.  Ze vind het allemaal maar stom.

Wederom onder verzet wordt het narcose middel ingespoten. En dan ineens staakt ze alle verzet en valt haar hoofdje op mijn schouder. Een slap poppetje. Best akelig en ik slik een brok in mijn keel weg.
Ik moet weg. Maar mijn uk ligt daar zo levenloos op dat bed.

Haar lichte snurk

Ik vraag nog: “jullie doen toch wel  voorzichtig met haar hè?”en loop de OK uit.
Nu, anderhalf uur later, zit ik naast mijn slapende meisje. Nog steeds levenloos maar dan wel met een lichte snurk. Op het moment vind ik dat een heel fijn geluid. Haar gezichtje lijkt wat gezwollen en er zijn sporen van de tape die op haar gezichtje is geplakt.

Even bekruipt mij de angst of ze wel wakker wordt.  Dat doet ze gelukkig na ander half uur. Ze gaat direct zitten, kijkt leeg voor zich en vraagt waar mama is. Ik ben degene die haar vasthoud en stel haar gerust. Daarna valt ze weer in slaap en dat houdt ze nog eens anderhalf uur vol. De kleine slaapkop.  Dan eindelijk opent ze haar oogjes. Pakt mijn hand en houdt deze zelf tegen haar wangetje. Iets wat ze altijd doet als ze moe is.  Met grote bruine kijkers kijkt ze me dwaas aan en zegt. “Het prikje doet wèl zeer!”  Heerlijk daar is mijn kleine eigenwijs weer.

Zie ook: Wat de vlek?!

 

Mijn stempel drukken op het huis

Mijn stempel drukken op het huis

 

Na 18 maanden is het nog steeds niet zeker wat er met ons gezamenlijke koophuis moet gaan gebeuren. Mijn ex denkt nog steeds dat hij de hypotheek kan overnemen. En dat met loon beslag, beslag op het huis en een maand achterstand van de hypotheek. Ik wens hem succes.

Zelf denk ik dus dat het huis gewoon in de verkoop moet. Zou mij wel goed uit komen want als mijn ex de hypotheek overneemt moet ik eind dit jaar het huis uit. Maar gaat het de verkoop in dan kan ik blijven zitten met de kinderen totdat het verkocht is, en laat dat nu net mij heel goed uitkomen. Hoe langer ik rek, hoe meer ik de toekomst veilig kan stellen.

Dus vind ik het erg dat mijn ex dit never nooit niet meer rond gaat krijgen? Eh nou nee. Heeft hij het aan zichzelf te danken, oh ja zeer zeker wel. Dus medelijden met hem heb ik zeer zeker niet. The bitch is back.

Persoonlijke stempel

Het grootste gedeelte van de spulletjes  staan op de lijst van bezittingen van mijn ex. Nu we mijn inziens met 18 maanden wel lang genoeg in de wacht hebben gestaan, ga ik nu toch een beetje mijn eigen stempel op ons, misschien maar tijdelijke, thuis drukken.

De schilderijtjes die ik leuk vind worden gewoon nog vrolijk opgehangen. Er is een ander bankstel gekomen en ik ben aan het rond kijken voor een leuke inrichting die helemaal bij ons past. Opnieuw beginnen. Onze eigen dingetjes, troepjes, rotzooitjes, vooral rotzooitjes.

De woonkamer is weer van mama

De oude speelgoedjes waar mijn jongens ondertussen toch echt te groot voor zijn geworden worden langzaam maar zeker opgeruimd. Daardoor krijgen hun kamers toch een wat groter en stoerdere uitstraling. Ook gaat er langzaam maar zeker steeds meer van die berg speelgoed die in de huiskamer stond weg. Een heel groot gedeelte daar is in die 18 maanden niet meer mee gespeeld en laten we even eerlijk zijn, ze zijn ondertussen ook oud genoeg om als ze beneden willen spelen. Gewoon hun speelgoed meenemen en lekker opruimen als ze klaar zijn. Moeder neemt de huiskamer na 9 jaar weer terug.

Dus wat er ook met het huis gaat gebeuren, vooralsnog is het ons thuis en makken wij er een gezellig boeltje van. En daarna? Nou dat zien we dan wel weer verder.

Zie ook: Dit gaat zo echt niet langer

Wat zou jij met de inrichting doen als jij nog in het huis moest blijven wonen van je ex?