En?! Wanneer komt nummer twee??

En?! Wanneer komt nummer twee??

Wat een schatje die dochter van jou! Wat is ze leuk! Ik knik want ik vind uiteraard hetzelfde. En dan komt de onvermijdelijke vraag. En??? Komt er nog een nummer twee? Of wanneer krijgt ze een zusje of broertje?

Mensen! Kunnen we niet gewoon tevreden zijn met wat we hebben? Mijn uk heeft al meerdere broertjes en zussen. En…. Ik woon in een paddenstoel he. Daar past niet nog een kindje bij.

Ik had dolgraag een tafel vol gehad. Een groot gezin, waar zussen met elkaar kibbelen en broertjes met elkaar overhoop liggen. En wie weet kom ik morgen iemand tegen. Dan is de situatie alweer heel anders. Maar in de situatie zoals hij nu is, ben ik spinnend tevreden.

Twee vriendinnen van mij zijn nu zwanger van een tweede. Beide een kindje van dezelfde leeftijd als mijn dochtertje. En uiteraard denk ik er dan aan. Maar ik heb niet hetzelfde leven als zij. Ik ga nog steeds op reis en heb naast mijn baan ook nog een uit de hand gelopen hobby. Daarbij hebben zij alle twee nog een kerel. Die zorgt voor inkomen en het zijn toch twee extra handen en ogen.

Twee wordt echt te gek

Tijdens die uit de hand gelopen hobby fotografeer ik onder andere pasgeboren baby’s en dan vind ik het allemaal zo zoet en denk ik terug aan de tijd dat mijn mop kleiner was dan een halve meter.

En?! Wanneer komt nummer twee??Ik fotografeer dan samen met de donor van mijn kindje, Twan. We maken altijd hetzelfde grapje. Er komt in zo’n shoot altijd het moment dat de ouder het kindje aan één van ons overgeeft. En dan zeggen we standaard; “Oké rennen nu!” Als het aan Twan zou liggen zou het allemaal zo gebeuren. Maar het is voor hem een stuk makkelijker praten.

Op veel van mijn reizen neem ik mijn dochter gewoon mee. Ze is net drie en heeft inmiddels acht landen gezien. En we gaan gewoon met het vliegtuig. Ze is best makkelijk en ik heb echt weinig te klagen met haar. Dat zou allemaal niet kunnen met twee, toch? Ik dacht eerst ook dat het niet meer zou kunnen met één. En het lukt. Maar twee wordt echt te gek.

En stiekem durf ik ook gewoon niet hoor. Ik heb zo’n fijn klein wijffie. Ze is zo ontzettend makkelijk. Ik ben bang dat een tweede gewoon puur tegen zou vallen. Natuurlijk kriebelt het. Maar ik wilde moeder worden. Dat ben ik nu. Moeder van het allerleukste meisje. Wat wil ik nou nog meer??

Misschien dat mensen kunnen stoppen met deze vraag stellen…. Dat zou fijn zijn.

Zie ook: Wat de vlek?!

Herkenbaar? Wordt dit jullie ook wel eens gevraagd? Hoe reageer je dan? 

Wat de vlek.. Deel II

Wat de vlek.. Deel II

Het vervolg op mijn blog Wat de vlek?!

Tien uur melden in het Emma Kinderziekenhuis. Gelukkig ben ik al niet zo’n fan van de trein dus gaan we met de auto. Blijkt de NS ook nog te staken. Het wordt dus druk op de weg.

Extra vroeg gaan we op pad. Mijn uk moet nuchter blijven tot 6 uur voor de operatie.  ’s nachts prop ik er daarom nog een flesje in. Maar dat heeft niet het gewenste effect. Zodra uk wakker is wrijft ze over haar buikje en zegt… Ik heb honger mama….. Mijn hart breekt nu al. Ik vertel haar dat ze van de dokter niks mag eten, maar dat ze wel wat drinken mag. Nou dat wilde ze dan ook niet en wuifde de boel gepikeerd weg.

In de auto vermaakt ze zich prima. Het is zo’n anderhalf uur rijden en het verkeer valt reuze mee. Ruim op tijd komen we aan en melden we ons bij de dag opname.

wat de vlek deel 2Alleen maar spannend

Een klein gedrongen vrouwtje met een Engels accent wijst ons de kamer en zorgt ervoor dat uk haar handjes behandeld worden met een verdovende crème. Uk vindt het heel interessant en volgt pittig alle instructies op die ze krijgt. De  zuster blijft zeggen dat het prikje dat ze straks gaat krijgen geen pijn doet. Het irriteert mateloos. Stop met liegen en heb het er gewoon even niet over. Ik heb haar al voorbereid en je maakt het nu spannender dan het is. Maar ik hou me in en vraag of we het gewoon niet meer over het prikje zullen hebben.

Nu mag ze spelen in een speelkamer. Om kwart voor 12 wordt ze pas geholpen. Ze doet het zo goed  terwijl ze nog niks heeft gegeten. Ik heb vanmorgen vroeg één broodje stiekem opgegeten en gier nu alweer van de honger.

Op het bed ligt een pyjama voor uk en een overal voor mij. Een M zie ik….. Hmmmm dat wordt proppen denk ik nog. Zal ik het melden? Hebben ze me niet gezien dan? twee bij twee hè…dat past niet in een emmetje. De vader van het jongetje in het andere bed trekt zijn pak al aan. Hij heeft een XL en moet met zijn atletische lijf al proppen.

Ik ben het toch maar even gaan melden en heb maar even gevraagd of ze iets groter hadden. En gelukkig. ik krijg nu een xl en heb met deze al moeite met aantrekken.

Hevig verzet

M’n mop krijgt een drankje om rustig te worden. Nog steeds zit het me niet lekker dat ze een infuus krijgt terwijl ze wakker is. Ze heeft dan wel die zalf gehad, maar ze is niet gek natuurlijk. En dat blijkt. Op de OK blijkt t nog een hele klus om het infuus in te brengen. Mijn felle kikker geeft zich niet zomaar gewonnen. Met hevig verzet en twee mannen in een blauw pak wordt het infuus ingebracht. De één probeert nog heel lief een pleister te laten zien en vraagt of ze het mooi vind. Hij kan op dit moment zijn hele pleistercollectie laten zien, maar mijn uk vindt niks meer mooi.  Ze vind het allemaal maar stom.

Wederom onder verzet wordt het narcose middel ingespoten. En dan ineens staakt ze alle verzet en valt haar hoofdje op mijn schouder. Een slap poppetje. Best akelig en ik slik een brok in mijn keel weg.
Ik moet weg. Maar mijn uk ligt daar zo levenloos op dat bed.

Haar lichte snurk

Ik vraag nog: “jullie doen toch wel  voorzichtig met haar hè?”en loop de OK uit.
Nu, anderhalf uur later, zit ik naast mijn slapende meisje. Nog steeds levenloos maar dan wel met een lichte snurk. Op het moment vind ik dat een heel fijn geluid. Haar gezichtje lijkt wat gezwollen en er zijn sporen van de tape die op haar gezichtje is geplakt.

Even bekruipt mij de angst of ze wel wakker wordt.  Dat doet ze gelukkig na ander half uur. Ze gaat direct zitten, kijkt leeg voor zich en vraagt waar mama is. Ik ben degene die haar vasthoud en stel haar gerust. Daarna valt ze weer in slaap en dat houdt ze nog eens anderhalf uur vol. De kleine slaapkop.  Dan eindelijk opent ze haar oogjes. Pakt mijn hand en houdt deze zelf tegen haar wangetje. Iets wat ze altijd doet als ze moe is.  Met grote bruine kijkers kijkt ze me dwaas aan en zegt. “Het prikje doet wèl zeer!”  Heerlijk daar is mijn kleine eigenwijs weer.

Zie ook: Wat de vlek?!

 

Ze zegt papa, en nu?!

Ze zegt papa, en nu?!

Tot nu toe heeft uk Twan altijd gewoon Twan genoemd. Ze hoort zijn kids in zijn gezin hem wel papa noemen, maar tot nu toe heeft ze daar niets mee gedaan. En ik ook niet. Heb daar ook niet bij stil gestaan. Het is Twan en meer niet.

Tot dat mijn meisje 2 nachtjes mee gaat naar Center Parcs met Twan en zijn kids. Hoe mooi eigenlijk. Gewoon contact met haar half broertjes en zusjes. Zelf ga ik ook een dagje die kant op om haar te halen. Ik merk dat ze de andere kinderen kopieert en Twan papa noemt. Euhm is dat de bedoeling?

Is hij dan papa?

Wat als ik morgen iemand tegenkom, waar ik wel vertrouwen in heb. Is hij dan papa? Ik merk dat ik niet helemaal weet hoe ik hier mee om moet gaan. Maar merk wel dat ik het niet direct helemaal goed vind. Zoek voor mezelf de argumenten. Maar laat het ook even voor wat het is. Ik benadruk steeds heel erg dat het Twan is en we besluiten het te negeren als ze papa zegt.

Wat me overigens heel lastig lijkt voor Twan. In zijn hart is hij gewoon haar papa en hij is ook niets anders gewend om op het woordje papa te reageren. Het leverde ook wel een spanningsveldje op. Twan en ik keken elkaar vaak aan wanneer dat ene woordje papa over die lipjes kwam. Ik had zoiets van…hmmm wat ga ik hier mee doen. Terwijl ik denk dat Twan een mengeling van trots en manieren ervaart. Als ze het maar niet te vaak zegt.

Ik zou BAM mam worden

Een paar maanden later gaan we een dagje weg naar het safaripark. Uk heeft meerdere malen papa gezegd. En ik had het eigenlijk een beetje naast me neer gelegd omdat ik niet zo goed wist wat ik er mee moest. Ik ben er ook nooit echt bij als het gebeurt. Dus was het niet meer zo’n issue.

Het gaat allemaal zo snel en niet zoals ik voor ogen had. Dat is denk mijn grootste probleem. Er is een donorcontract waarin is afgesproken dat ze elkaar vijf keer zouden zien. Elk seizoen één keer en met haar verjaardag. Ik heb daar namelijk maanden over nagedacht. En had daar zo mijn argumenten voor. Ik zou Bam mam worden en zou het alleen doen. En nu noemt ze hem papa…

We zitten nu ruim een uur in de auto. Ik vraag mezelf af of ik er een probleem mee heb omdat het niet gaat zoals ik in het script in mijn hoofd had bedacht. Of omdat het iets schadelijks zou zijn voor mijn meisje.

Papa op afstand

Eigenlijk is het wel heel mooi. De zorgen die ik had over het feit dat zij misschien wel problemen zou ondervinden aan het feit dat ze een donorkindje is. Had ik zover kunnen ondervangen dat ik een bekende donor had. Maar hoe fijn zou het zijn als ze gewoon een papa op afstand had. Gelijk alles duidelijk. Geen moeilijk gedoe straks met “wie is mijn papa?” Nee…die kent ze dan al en ze weet nu al dat het papa is. Hoe ze verder tot stand is gekomen, daar hebben we het wel over als ze oud genoeg is om deze stukjes te lezen.

De kleine geluksvogel heeft gewoon een papa, wie had dat gedacht!

Zie ook: Een dag op pad met haar donor

Zou jij het lastig vinden als je kind haar donor papa noemt? Of is dit eigenlijk een hele mooie situatie?

Niet zoals in het donorcontract…

Niet zoals in het donorcontract…

In het contract met de donor is afgesproken dat hij mijn uk ieder seizoen een keer mag zien en met haar verjaardag. Zodat ze geen vreemde van elkaar zijn op het moment dat ze zal vragen wie dan haar biologische vader zal zijn. Deze afspraken lopen soepel. Alhoewel Twan haar wel vaker wilde zien.

Gedeelde trots

Ik merk wel dat ik veel met Twan deel. Foto’s en filmpjes van mijn kleine wonder. Ook omdat ik het idee heb dat ik hem niet kan overladen met “uk-berichten” en omdat het een soort van gedeelde trots is.

Wat ook wel een beetje een conflict in mezelf is. Is het fair dat ik een foto stuur? Doe ik hem daar geen pijn mee? Want pas na haar geboorte heb ik gezien wat dat met hem deed. Maar niets sturen is ook geen optie. Dat zou hem ook kwetsen. Ik besluit ook om het hem gewoon op de man af te vragen. Ik hou van duidelijkheid en als hij het niet wil, dan moet hij dat maar aangeven. Dat belooft hij. Maar vooralsnog is hij bij met alle berichten.

Hij geeft wel aan dat de periode tussen de bezoeken voor hem lang duren. En ergens snap ik dat wel. Ik mis haar na een uurtje al. Maar anderzijds, hij wist waar hij aan begon. Hij was degene die ervaring had in het donorschap. Maar ik ben ook niet van steen. Ik gun het hem dan ook wel weer. Al weet ik niet of ik er goed aan doe om een extra bezoek toe te laten.

 

Foto's maken met m'n apieOns gezamenlijke modelletje

De donor van mijn uk  en ik hebben toevallig dezelfde hobby. We fotograferen. En we merken dat de samenwerking lekker loopt als we ons gezamenlijke modelletje schieten.

Er komt een opdracht om een bruiloft te fotograferen. Twan vraagt of ik hem daarbij wil helpen. En natuurlijk. Superleuk toch! Echter is er na een week al een dingetje. We hebben afgesproken dat we de locatie van de bruiloft van te voren gaan checken. Ik neem uk mee. Dat vindt hij ook leuk. Echter heeft hij geen oppas voor zijn jongste zoontje. Twan vraagt of hij hem mee mag nemen. Wie ben ik?! Ik heb steeds gezegd dat ik het voor uk te vroeg vind om haar broertjes en zusjes al te zien omdat zij er zelf nog niet veel aan heeft. En dan nu…. Kan het kwaad? Is het handig? En ik vraag me af of dat hele foto gedoe wel een strak plan is geweest.

Maar ik stem wel toe. Ik kan voor mijn uk ook geen oppas vinden en het zal voor de kinderen zijn alsof ze een nieuw vriendje of vriendinnetje hebben.

Na het bekijken van de trouwlocatie heb ik eigenlijk alleen maar naar die twee kinderen kunnen kijken. Ze hebben gewoon dezelfde motoriek en dezelfde wenkbrauwen. We zitten in een strandtentje en de kinderen zijn bezig met een grote bak met stenen. De serveerster zegt wat en beide kijken ze op. Precies hetzelfde. En dat terwijl ze maar voor de helft dezelfde DNA hebben. Bizar! Uiteraard schiet ik foto’s van het moment.

Het fotogebeuren betekent wel dat hij m’n uk vaker gaat zien. Want het is leuk zo’n uit de hand lopende hobby. Maar ik ga haar niet nog vaker naar een oppas brengen als dat ik nu al doe.

Ik besluit om ook in dit project met Twan in zee te gaan. De naam van ons bedrijfje wordt de tweede naam van onze dochter. En vind ik het niks. Dan houdt het ook gewoon op. Zo heb ik het ook afgesproken met Twan.

Geluksvogel?

Inmiddels ziet ze hem veel vaker dan in eerste instantie is afgesproken. Maar stiekem denk ik ook dat mijn kleine meisje een ontzettende geluksvogel is. Hoeveel donorkindjes gaan zo vaak op pad met hun biologische vader of donor?

Zie ook: Een dag op pad met haar donor

Wauw, wat mooi is dit! Wat fijn is het voor kinderen als ze toch met hun biologische vader om kunnen gaan?

Wat de vlek?!

Wat de vlek?!

De kleine dame is inmiddels 6 weken oud. Ze is een vrolijke baby en ik vind haar zo’n groot cadeau. Een grote glimlach met dat kale koppie erboven wat afgewerkt is met twee hele grote bruine kijkers, fantastisch! Maar welke moeder vindt haar baby niet de allermooiste?

Ik merk dat er achterin haar nekje een rood vlekje zit. Ikzelf heb juist in mijn nek een super gevoelige huid. En dit zal ze dan wel van mij hebben. Ik knip alle labels uit de rompers. Dan zal ze er minder last van hebben.

Aardbeienvlekje

Na drie dagen lijkt de vlek wel donkerder te zijn. Zelfs wijn rood. Ten grote van een ouderwets dubbeltje. Ik moet van de week toch naar het consultatiebureau, dan vraag ik het gelijk even.

Het blijkt en aardbeienvlekje. Een kluwe van bloedvaatjes dat niet is gestopt met groeien terwijl dat wel had gemoeten.

Er is niets aan de hand. Dit gaat vanzelf weg, wordt er gezegd. Ondertussen blijven mensen om mij heen vragen wat het is. Mijn perfecte baby heeft een vlek. Mijn mooiste meisje heeft iets wat er niet hoort. Ik vind haar sowieso schitterend. Maar merk wel dat ik er vaker voor kies om de vlek niet te tonen. Ik ben die vragen nu al zat.

wat de vlekEr wordt niemand bestraald

Nu is ze 3 maanden en is de vlek uitgegroeid tot een beste bult ter grote van een twee euro munt en heeft de dikte van mijn pink. Op het consultatiebureau hebben ze me beloofd dat er een afspraak wordt gemaakt met de kinderarts in het ziekenhuis. Dit duurt en duurt maar. En er gebeurt niks. Ik bel het consultatiebureau en daar weten ze nu ineens van niets.

Ik nam deze instelling al niet heel serieus. Dus neem net als altid zelf maar het heft in handen. Ik ga via de huisarts naar de kinderarts. De huisarts heeft het over bestralen en ik merk dat ik dat helemaal niks vind. Er wordt hier niemand bestraald. Bij de kinderarts vertellen ze me gelukkig dat er niet zoveel loos is en dat de bult in de gaten gehouden wordt. Dat stelt me gerust want we gaan over twee weken op vakantie.

Net voor de vakantie merk ik dat er een zwarte stip ontstaat in de aardbeienvlek. En dat mijn kleine meid er last van lijkt te hebben. Ik regel een spoed afspraak bij de kinderarts en zij bekijken hem nog voor ik in het vliegtuig stap.

Niks aan de hand mevrouw. Wij denken dat hij implodeert en dat hij snel weg zal zijn. Dat is goed nieuws denk ik nog.

Ze weet alle locals in te pakken

We zijn heerlijk op vakantie naar één van de Canarische eilanden. Uk geniet zichtbaar van het zwemmen en de aandacht die ze krijgt. Oma is ook mee en ze kan haar ogen niet van haar af houden. Met haar grote grijns weet ze alle locals in te pakken.

Ik merk dat haar bult open gaat en begint te pussen. Een heel klein beetje. Ik besluit het ziekenhuis in Nederland te bellen. Hun advies is het zo schoon mogelijk houden en zodra we weer in Nederland zijn op spreekuur te komen.

Het wordt van kwaad tot erger. Ik merk dat mijn mop haar buikje aanspant en haar nekje omhoog houdt tijdens het verschonen. Het doet haar flink zeer. Wat heb ik het te doen met mijn kleine grietje. Gelukkig gaan we morgen naar huis.

Bij thuiskomst wordt ik doorverwezen naar het Emma kinderziekenhuis. Daar zijn ze gespecialiseerd in dit soort zaken en daar gaan ze mijn kleine meisje helpen.

In de wachtkamer van het Emma Kinderziekenhuis is het al snel een realitycheck. Ik zie kindjes met wijnvlekken in hun gezicht en andere kinderen met ergere zaken. Ik weet dat het maar uiterlijk is. Maar ik weet ook hoe hard kinderen tegen elkaar kunnen zijn.

Heftige medicijnen

Na het eerste duidelijke gesprek over de aardbeienvlek wordt er besloten dat m’n uk aan de bètablokkers gaat. Dat is best een heftig medicijn voor zo’n klein kindje. Het is ooit per toeval ontdekt dat het de groei van de bult stopt. Dus ‘Lets go for it!’ En het werkt. De bult wordt niet groter.

Een klein jaar heeft ze de medicatie geslikt. Nu, nu ze bijna 3 jaar is wordt hij door de plastisch chirurg weggehaald. Ik ben blij, maar ook een beetje angstig voor de narcose. Ik kan me ook niet zo goed voorstellen hoe het er uit gaat zien zonder bult. Deze hoort nu op de één of andere manier bij haar.

Maar ik weet dat kinderen hard zijn. Het is nu de tijd. Ze heeft genoeg huid in haar nekplooi, ze zal er psychisch niet heel veel van mee krijgen en hij is weg voor ze naar de basisschool gaat.

Wordt vervolgt…

Zie ook: Een dag op pad met haar donor

Heb jij dit wel eens meegemaakt met je kindje?

Een dag op pad met haar donor

Een dag op pad met haar donor

Vandaag is het de eerste keer dat de donor mijn kleine uk een dagje gaat vermaken. We hebben contractueel een afspraak dat ze elkaar 5 keer in het jaar zien. Dat is elk seizoen een keer en rond haar verjaardag. Op deze manier is hij geen vreemde voor haar als zij vragen zal gaan stellen over wie dan haar vader is.

De eerste paar keer was daags na haar geboorte en was ik er gewoon bij. Nu is het dan voor het echie. Hij mag een hele dag met haar. En ik ben er niet bij. Ik laat haar gewoon achter. Het voelt gek. Maar ik weet ook dat het oké is.

Die twee hebben iets bijzonders

Twan stuitert en ik vind de chemie tussen m’n uk en hem bijzonder. Nou is ze alles behalve eenkennig. Maar dit is gek. Die twee hebben iets bijzonders. Of het komt omdat ik weet dat hij haar biologische vader is. Maar hoe je het went of keert. Er is chemie tussen die twee.

Ik moet gewoon naar mijn werk. Praktische Annie als ik ben heb ik dat uiteraard zo gepland zodat ik niet voor deze dag oppas hoef te regelen. Ik werk in een dorpje 15 kilometer van mijn woonplaats. Dus ik ben ook niet om de hoek.

Mijn huisje heb ik spic en span. Want nog steeds heb ik het gevoel dat ik een soort van gekeurd wordt. Hij heeft immers al tal van kids en ik kom net kijken. Dus dan kan op z’n minst mijn huisje schoon en netjes zijn. Stomme onzekerheidjes soms. Ik heb het leukste kind van de wereld en hij mag daar vandaag van mee genieten. Hij mag vandaag met haar pronken. En hij mag vandaag van die kleine blijert genieten.

Op pad met de donor

Op mijn werk dwalen m’n gedachte soms af naar het hele gebeuren thuis. Ik heb het denk wel drie keer tegen mijn collega gezegd. Zij snappen niet heel veel van de situatie. Ik wil het zo omdat ik er van overtuigd ben dat dit het beste is voor mijn uk. Dat ik mezelf wegcijfer, dat is het stukje wat mijn collega’s niet helemaal snappen….althans, dat is mijn gevoelletje.

Echt advies hoef ik dan ook niet te verwachten. Want wie heeft er ooit in zo’n situatie gezeten. Ik moet gewoon doen wat goed is voor mijn uk.

Mijn mama sprieten gaan uit

In de tussentijd krijg ik een foto’s toegestuurd. Onze beide hobby is fotograferen en dat is nog leuker met een modelletje van 4 maandjes oud die alleen maar lacht. Zo krijg ik ook een foto dat ze aan het wandelen zijn. Ik zie direct dat ze de verkeerde jas aan heeft. Gelijk gaan mijn mamma-sprieten uit en wil er wat van zeggen. Maar ik hou wijs mijn mond. Uk heeft het leuk, hij heeft het leuk. Wat kan die jas nou schelen.

Bij thuiskomst staat er gewoon eten klaar. Hihi, daar kan ik wel aan wennen. Met m’n uk is alles goed gegaan. En ik zie een heel happy Twan in de keuken staan. Mijn meisje is ook blij en het viel uiteindelijk allemaal reuze mee.

Zie 00k: Op donorjacht

Wat mooi is het toch hoe het in deze situatie gaat! Heb jij ervaring hiermee?