De kinderen, jij en ik

De kinderen, jij en ik

Jij ging weg. De oudste blijft thuis, bij mij, soms vraag je of hij ook eens op bezoek komt bij jou, maar ik zie je vragen nooit omgezet tot daden. Misschien maar beter zo. De oudste bij mij elke dag. Dan is er nog de jongste, jouw zoon, onze zoon… Dat je hem graag ziet en het beste wil, dat geloof ik. Dat weet ik. Maar vaak zijn er zo van die moeilijke situaties die me echt zorgen baren.

Zo was er die ene dag eind juni. Je kwam hem halen, hij wilde niet mee. Ik stak hem in de auto en zo snel als hij er in zat, zo snel was hij er uit. Jij werd boos, verloor zo snel je geduld. Zo herkenbaar voor mij.

Ik moet onze zoon overhalen om hem die auto in te krijgen. Als hij er eindelijk in zit dan rij je amper één huis verder en trapt de rem dicht. De deur zwiert open, je gooit zijn tas naar mij en roept:”Kom, er uit, ik moet je niet meer hebben.”

Papa wil me niet meer

Onze zoon, huilend en krijsend in mijn armen. “Zie je mama, papa wil me niet meer”  “Maar nee, papa heeft het gewoon moeilijk en meent dat niet, je moet gewoon mee met papa.”

Hoe vaak dit jaar heb ik dit mezelf horen zeggen en hoe vaak heb ik jou, mijn man ooit, verdedigd? Hoe vaak zei mijn zoon niet “mama je gelooft me niet”. Maar ik geloof mijn zoon en hij moet naar zijn papa en dan sta ik gewoon tussen twee vuurtjes, alweer. Is het ooit anders geweest?

Na een blokje om rijden, is mijn ex er terug, belt een vijftal keer aan. Als ik de deur open, staat hij te roepen, met de gsm op om alles op te nemen. Ik herken hem niet meer, of toch, één van de vele gezichten, nu het boze: “Ik eis mijn zoon, jij zet hem tegen me op, het is net zoals met de oudste, …”

Ik blijf rustig en vertel mijn ex dat het pijnlijk is dat hij zijn zoon uit de auto zet en zegt “ik moet je niet meer hebben”. Mijn ex ontkent en zegt dat ik lieg, zoon is er ondertussen bij gekomen en roept “Maar papa, jij hebt dat wel gezegd”. Ik geloof mijn oren niet? Word ik echt gek? Weet jij echt niet meer dat jij dit daarnet riep naar je eigen zoon? De voordeur gaat dicht van mij. Je stuurt me een sms “Bel de politie” Ik negeer.

De kinderen, jij en ikIk haal opnieuw onze kleine jongen over mee te gaan met papa

Wat later staat mijn ex opnieuw voor het huis. De telefoon gaat en hij vraagt of ik onze zoon naar de auto wil brengen. Hij weent, zegt dat hij niet weet wat hem bezielt, dat hij dit wel allemaal zei en dat hij spijt heeft. Ik loop naar buiten, naar hem. Ik geef hem een knuffel en zeg “Alles komt goed”.

Opnieuw haal ik onze kleine jongen over om mee te gaan met zijn papa. Ze rijden weg….. Ik stap naar binnen en barst in tranen uit. Wat heeft die man toch, wat is dat met hem? Leef ik al 10 jaar zo? Hoe heb ik dat gedaan, zal het ooit goed komen, is dit goed voor onze zoon? Zou hij geen therapie moeten volgen, wie is hij? Wie is die man waar ik 10 jaar mee leefde? Wat hou ik zo van die man? Ik voel me vergiftigd door hem….

Misschien is het beter zo, jij die weg ging… Help.

Zie ook: Praten met je kind over scheiding of een afwezige vader, hoe doe je dat?

Vreselijk om mee te moeten maken!  Hoe had jij gereageerd als je in de schoenen van deze moeder zou staan? Deel het met ons en laat een reactie achter. 

Mijn stempel drukken op het huis

Mijn stempel drukken op het huis

 

Na 18 maanden is het nog steeds niet zeker wat er met ons gezamenlijke koophuis moet gaan gebeuren. Mijn ex denkt nog steeds dat hij de hypotheek kan overnemen. En dat met loon beslag, beslag op het huis en een maand achterstand van de hypotheek. Ik wens hem succes.

Zelf denk ik dus dat het huis gewoon in de verkoop moet. Zou mij wel goed uit komen want als mijn ex de hypotheek overneemt moet ik eind dit jaar het huis uit. Maar gaat het de verkoop in dan kan ik blijven zitten met de kinderen totdat het verkocht is, en laat dat nu net mij heel goed uitkomen. Hoe langer ik rek, hoe meer ik de toekomst veilig kan stellen.

Dus vind ik het erg dat mijn ex dit never nooit niet meer rond gaat krijgen? Eh nou nee. Heeft hij het aan zichzelf te danken, oh ja zeer zeker wel. Dus medelijden met hem heb ik zeer zeker niet. The bitch is back.

Persoonlijke stempel

Het grootste gedeelte van de spulletjes  staan op de lijst van bezittingen van mijn ex. Nu we mijn inziens met 18 maanden wel lang genoeg in de wacht hebben gestaan, ga ik nu toch een beetje mijn eigen stempel op ons, misschien maar tijdelijke, thuis drukken.

De schilderijtjes die ik leuk vind worden gewoon nog vrolijk opgehangen. Er is een ander bankstel gekomen en ik ben aan het rond kijken voor een leuke inrichting die helemaal bij ons past. Opnieuw beginnen. Onze eigen dingetjes, troepjes, rotzooitjes, vooral rotzooitjes.

De woonkamer is weer van mama

De oude speelgoedjes waar mijn jongens ondertussen toch echt te groot voor zijn geworden worden langzaam maar zeker opgeruimd. Daardoor krijgen hun kamers toch een wat groter en stoerdere uitstraling. Ook gaat er langzaam maar zeker steeds meer van die berg speelgoed die in de huiskamer stond weg. Een heel groot gedeelte daar is in die 18 maanden niet meer mee gespeeld en laten we even eerlijk zijn, ze zijn ondertussen ook oud genoeg om als ze beneden willen spelen. Gewoon hun speelgoed meenemen en lekker opruimen als ze klaar zijn. Moeder neemt de huiskamer na 9 jaar weer terug.

Dus wat er ook met het huis gaat gebeuren, vooralsnog is het ons thuis en makken wij er een gezellig boeltje van. En daarna? Nou dat zien we dan wel weer verder.

Zie ook: Dit gaat zo echt niet langer

Wat zou jij met de inrichting doen als jij nog in het huis moest blijven wonen van je ex?

Mijn kind werd ontvoerd door haar vader

Mijn kind werd ontvoerd door haar vader

Wat doe je als je kind ontvoerd blijkt? Hoe ga je om met de emotionele rollercoaster waar je noodgedwongen een plaats in hebt gekregen? Waar eindigt de horror van het niet weten? Wie helpt je als er aan het eind van de tunnel geen licht lijkt te schijnen? Aan wie heb je steun? Wie kun je vertrouwen? Waar moet je heen? Zomaar wat vragen die gedurende vier ellendige weken door mijn hoofd zijn geschoten.

Ineens was het zo: mijn ex had mijn dochter en was niet van plan haar terug te geven aan mij conform omgangsregeling. Onze andere dochter mocht wel bij mij blijven. Het waren lange, onbegrijpelijke dagen, waarin verdriet het vaker won van boosheid en blijdschap een emotie was die ik niet meer leek te kunnen voelen. Het vrat me op van binnen. Het niet weten was het ergste. Het vragen, smeken, wanneer ze weer bij mij mocht zijn. Mijn engeltje, mijn dochter. Mijn alles.

Mijn kind werd ontvoerd door haar vaderMama, wanneer mag ik weer naar jou?

Haar stem door de telefoon (want bellen mocht uiteindelijk, op vooraf afgesproken tijden en kort, waarbij mijn dochter duidelijk gestuurd werd door een tweede – of derde? – aanwezige). Ze vroeg me een keer, met een zachte, hoopvolle, gebroken stem, die halverwege de zin wegviel: “Mama, wanneer mag ik… weer naar… jou…?” Het gesprek werd afgekapt. Ander onderwerp. Ik zat met mijn mond vol tanden. Had geen antwoord.

Mijn eigen gevoel van onmacht, verdriet, woede en angst bestond tijdens die gesprekken niet. Het ging over het algemeen over koetjes en kalfjes, over school, onbegrijpelijke ruzies tussen klasgenootjes en een vriendinnetje dat ineens verkering had met een andere jongen binnen no-time na het uitmaken. In haar enthousiasme vond ik kracht. Kracht om door te zetten, kracht om mijn eigen emoties opzij te zetten. Maar met het verbreken van de verbinding stierf ook mijn verzet en brak ik. Mijn maag keerde om en de waterlanders stroomden over mijn wangen. In mijn hele leven heb ik niet zoveel gehuild als toen in die tijd.

Ik wachtte af, dag na dag

Er was geen zicht op verbetering, hoewel ik vanuit mijn woonkamer in haar klas kon kijken. Omdat ik het niet te moeilijk voor haar wilde maken, verschool ik me achter mijn gordijn om zo een glimp op te kunnen vangen van haar enthousiaste gebaren tijdens de les, haar onhandige gestoei met vriendinnetjes en vriendjes tijdens de overblijf en haar serieuze blik als ze een boek moest lezen. Die blik was niet gericht op haar boek, dat opengeklapt voor haar stond, maar er langs, naar het huis, alsof ze op zoek was naar mij.

Het liefst sprong ik op, enthousiast zwaaiend, het liefst zou ik naar school zijn gerend, haar uit de klas hebben getrokken en bij me gehouden in een eeuwigdurende knuffel. Maar het kon niet. Het mocht niet. Alle instanties zaten er bovenop, Veilig Thuis voorop, want ingeschakeld door mijn ex. De situatie zoals die was (ontvoering) was niet wenselijk, volgens hen, maar getouwtrek om een kind zou nóg diepere wonden achterlaten bij haar. En dus wachtte ik af. Dag na dag. Met bijna iedere dag wel contact. En nee op rekest.

Mijn kind werd ontvoerd door haar vaderVerscheurd van verdriet

Het verdriet en de pijn die op dat moment opbouwden, zijn niet te beschrijven voor een buitenstaander. Ik voelde aan mijn lijf en hoofd dat ik beetje bij beetje kapot getrokken werd. Verscheurd werd ik, door wat rationeel gezien het beste zou zijn volgens de kenners en het gevoel dat mij naar de keel greep, iedere dag weer.

Bijna vier weken heeft deze impasse geduurd. Zes en twintig lange dagen zonder fysiek contact met mijn dochter terwijl daar van beide kanten wel om gesmeekt werd bij de enige die het had kunnen doorbreken: haar vader.

Negen werd ze in die periode. Haar verjaardag heb ik gemist. Een belangrijke dag voor een meisje. Ik was er niet. Mocht er niet zijn. Haar verjaardagsfeestje zou ze bij haar vader vieren. Ik kreeg geen rol, ook al smeekte ze hem er om.

Toen vierden de teugels ineens iets. Ze mocht langskomen, maar kort. Haar vader kwam haar brengen en na twee korte maar waardevolle uurtjes weer ophalen. Blijven slapen was een absolute no-go volgens hem. We hadden het er maar mee te doen. Gevecht aan de deur was geen optie, vond ik. Dus gaf ik haar maar weer aan hem mee. De twee zusjes, anderhalf jaar verschil, werden na een korte hereniging wéér van elkaar gescheiden. Mijn derde dochter van vier begreep er helemaal niets van. Ik zag wel de pijn in haar ogen.

Waarom zij wel en ik niet?

Geen enkele keer heeft hij gevraagd om zijn andere dochter. Ze wilde zo graag dat hij haar zag staan, maar hij had het te druk met het voeren van strijd om haar zusje. Als hij het had gevraagd, had ik haar laten gaan. Het herenigen van twee onafscheidelijke zusjes was me meer waard dan mijn eigen verdriet. Maar de vraag bleef uit. Mijn oudste dochter heeft dat tot op de dag van vandaag niet begrepen. “Waarom zij wel en ik niet?” vroeg ze me wel eens. Ik moest haar het antwoord schuldig blijven. Ook voor haar had ik geen uitleg. Ik snapte het zelf niet eens. Wat zou ik stuk maken in hun onschuld als ik mijn onwetendheid bij hen neer zou leggen?

Langzaam maar zeker kwam alles terug bij de bestaande omgangsregeling: co-ouderschap. Voor werkelijk iedere afspraak heb ik moeten vechten, maar uiteindelijk is het nu – qua afspraken – weer bij het oude. Maar mijn vertrouwen is geschaad tot op het bot. Het wegnemen en weghouden van een kind bij de moeder, is de ergste vertrouwensbreuk die je kunt bewerkstelligen. Er is geen sorry gekomen, er is geen empathie getoond. Deze irreële beslissing zou mijn ex – voor mijn gevoel – zó opnieuw kunnen maken. Het maakt me bang.

Alles is kapot, het vertrouwen is weg

Het kan dan misschien tussen twee volwassenen knetteren van de ruzie, maar kinderen zouden daar nooit en te nimmer een slachtoffer van mogen worden. Hoe ernstig je het ook met elkaar oneens bent, blijf alsjeblieft met elkaar praten, discussiëren of voor mijn part ruzie maken. Maar beslis niet voor je kind dat ze haar moeder niet meer mag zien. Wat zeven jaar lang prima geregeld was en waar zeven jaar lang als exen gesproken en gediscussieerd werd (soms ook ècht wel verhit), daar is nu álles kapot. Mijn vertrouwen is tot het absolute nulpunt gedaald. Het komt niet meer goed; er komen van mijn kant geen kansen meer. De plichtplegingen zullen blijven, want hij zal altijd hun vader blijven, maar ik kan het niet opbrengen om ook maar iets meer te doen. Ik walg van hem en van zijn keuzes.

Voor mezelf en voor mijn dochters vecht ik om er bovenop te komen en de gebeurtenissen een plek te geven. Het voert veel verder dan alleen die vier weken. Ik ben getekend voor het leven. Ondertussen ben ik voor PTSS onder behandeling bij GGZ met EMDR sessies. Er zit veel onbegrip en verdriet. Maar ik weet zeker dat ik er bovenop kom.

Ik leer ze te vertrouwen op zichzelf

Ik ben 37, mijn dochters worden ouder. Er ligt een leven achter me met lessen en ervaringen. Maar er ligt ook een heel groot deel van mijn leven nog voor me. Meer dan ooit heb ik me voorgenomen om mijn dochters te leren dat ze kunnen en mogen vertrouwen op zichzelf, op hun gevoel en hun normen en waarden. Dat ze anderen mogen (en moeten) helpen waar ze kunnen, met oog voor zichzelf zodat ze zichzelf niet voorbij lopen.

Het bestrijden van kwaad lijkt zo heftig, maar de oudste wil graag advocaat worden (en ze wordt vast een verdomd goede), de middelste wordt wild van kunst en alles wat daaraan gerelateerd is, dus laat haar alsjeblieft de vrijheid nemen om mensen te inspireren met wat ze dan ook maken zal en de jongste, hoe jong ook, heeft het hart op de juiste plek. En waar meer dan met een hart, begint empathie en de liefde voor de wereld en alles om je heen?
Be inspired

Wat een heftig verhaal geschreven door deze krachtige moeder. Wat onwijs dapper hoe ze zich hier door heen slaat met haar dochters. Happy Single Moms wenst haar en haar dochters veel sterkte om alles een plek te geven.

Wil jij ook anoniem je verhaal doen? Mail je verhaal dan naar blog@happysinglemoms.nl

Het storende element

Het storende element

En dan lijk je het voor elkaar te hebben, de scheiding papieren zijn verstuurd naar de burgerlijke stand. Doordat je ex betaal afspraken niet na is gekomen en loonbeslag heeft gekregen lijkt de kans dat hij de hypotheek en het huis over kan nemen nu echt verkeken en kun je dus rustig vanuit je vertrouwde huis op zoek naar een nieuwe woning, zonder druk en haast.

Het storende element

Afspraken over de omgang zijn gemaakt. Met je werk loopt het ook lekker. Er is rust in huis en bovendien heb je een nieuwe relatie die heerlijk vertrouwd aanvoelt met een geweldige man. Zo zou het leven dus moeten zijn.

Hoe moeilijk kan het zijn?

Maar daar is het storende element, je ex, de vader van je kinderen. Een man die zich aan geen enkele afspraak weet te houden. Die alleen aan de deur staat om te vervelen en koste wat het kost de controle wil houden. Op weekenden die niet zijn weekend zijn besluit hij dat ie de kinderen dan heeft, ook al staat er heel duidelijk in het ouderschapsplan dat de even weken voor hem zijn en de oneven weken voor mij. Dit is dus al meer als een jaar zo geregeld. Alsnog snapt hij op dat moment niet dat week 19 een oneven week is, of wanneer het dan op eens veranderd is, want hij had toch de oneven weken, tenminste op dat moment dan.

Het storende elementNet alsof ik echt de heks ben en even met mijn toverstokje heb gezwaaid om het te veranderen. Want wat is leuker als je weet dat je ex nu net in dat weekend de verjaardag viert van jullie kind en het dat weekend Moederdag is om dan even te gaan zieken. Daar leef je toch gewoon voor?

Dan ga je gewoon te pas en te onpas bij je ex aan de deur staan. Gezellig samen met je nieuwe vriendin, die schijnbaar net zo veel moeite heeft om het verschil tussen even en oneven weken te snappen als jezelf. Die nadat ik dus 6 keer, ja wel je leest het goed 6 keer het ouderschapsplan hardop voor gelezen te hebben, nog heel dom vraagt of ik er even een kopietje van wil maken.

Hou op met ruziemaken

Nee, dus dat gaat meneer maar halen bij zijn advocaat. Onze oudste zoon verzoekt zijn vader vriendelijk toch dringend om op te houden met ruzie te maken. Terwijl ik dus tenen krommend op peuter niveau blijf uitleggen dat ze dit weekend echt de kinderen niet krijgen. Dan maar de voordeur dicht. Ik heb vroeger altijd geleerd: gekken moet je altijd gelijk geven, maar helaas ik was er wel klaar mee en mijn kinderen zeer zeker. Hier hoeven ze wederom niet tussen te zitten.

Maar ik vraag me wel af hoe lang blijf ik nog met dit storende element zitten? Deze narcist die koste wat het kost de controle wil blijven houden over een gezin wat steeds verder uit zijn handen glipt, een gezin wat zich door zijn gedrag steeds verder van hem verwijderd. Ik heb mijn maatregelen weer genomen, de locatie melding tegen hem word weer gehandhaafd. Dat houdt in dat hij zich niet meer hier aan de deur hoeft te vertonen.

Mijn leven is van mij

Hoe hij dan weer de overdracht tussen mij en de kinderen wil doen? Tjaa dat is zijn probleem. Ik zal alles doen om er voor te zorgen dat hij ophoudt, hij gaat zijn nieuwe vriendin maar pesten. Ik heb wel wat anders te doen en ik wens hem veel succes en plezier, maar wel zonder mij te vervelen. Dat ik er never nooit vanaf kom omdat hij de donor is van de kinderen, jammer maar zijn buien uit hij maar vrolijk ergens anders. Ik heb een leven en dat is mijn leven. Waar ik de controle over heb en niemand maar dan ook niemand anders.

Zie ook: En de hoofdprijs voor vader van het jaar gaat naar…

Hebben jullie wel eens van dit soort irritaties als het over je ex gaat? Wat zou je hem willen zeggen?

Mijn verdwenen zelf

Mijn verdwenen zelf

Ik zie mezelf lopen naast hem op straat. Het is net alsof ik naar een film van mijn eigen leven kijk. Mijn hoofd lichtjes gebogen, het liefst kijk ik naar de grond. Dan kan ik namelijk niks verkeerd doen, kijkt niemand mij aan en kan er niks verkeerd “vallen”. Ik kijk en voel: dit MOET stoppen! Ik ben slechts een schim van de vrouw die ik ooit was…

Mijn “zelf” is verdwenen, het voelt alsof ik geen bestaansrecht meer heb. Mijn mening doet er niet toe, mijn eigen ik doet er niet toe en mijn stem zegt allang niet meer wat het van binnen nog wel schreeuwt. Ik loop verder en diep in me vraag ik me af hoe dit zo ver heeft kunnen komen. Hoe ik mezelf zo ben kwijtgeraakt. Hoe ik dit heb kunnen laten gebeuren…

Gebukt onder angst

Ik kijk terug naar de prachtige vrouw van eind twintig die ik ooit was. Wonend in een leuk huis samen met mijn kinderen, een eigen bedrijf en een heel fijn sociaal leven. Slik…. Jeetje wat verlang ik terug naar die tijd.

Ik bedenk me dat mijn leven op dit moment een schim is van dat alles… En des te meer besef ik me dat ik mezelf niet meer durf te zijn. Ik voel dat ik er nog wel ben, ergens diep van binnen. Maar ik kom er niet uit… Ik durf er niet uit. Gebukt onder angst weeg ik elke dag mijn woorden en gedrag af. Ik probeer me te bewegen op zijn verwachtingen van mij. Al kan ik na al die jaren nog steeds die verwachtingen niet inschatten. Doe ik A dan verwacht hij blijkbaar B en doe ik de volgende keer B dan moest het toch A zijn.

Ik voel dat dit moet stoppen. De angst, het geweld, de vicieuze cirkel waar ik in rond draai. Ik moet eruit. Maar hoe? Ik besef dat we allebei gebukt gaan onder deze situatie, hij in zijn angst om mij te verliezen terwijl zijn gedrag dat juist bewerkstelligt en ik gebukt in angst voor hem. Mijn angst en mijn gedrag door deze angst werkt als een trigger op hem, hierdoor wordt alles weer versterkt en blijven we samen in de cirkel rondjes draaien.

Achter mijn angst ligt… vrijheid

Ieder voor zich, niet meer samen. Samen is er al lang niet meer. Samen is stukje bij beetje de deur uitgewandeld bij elke bedreiging, elke blauwe plek op mijn lichaam en bij elk minachtend woord.
Ik verdien dit niet, hij overigens ook niet. Dus ik besluit dat dit stopt! Ik moet kijken wat er achter mijn angst ligt… vrijheid!

mijn verdwenen zelfInmiddels ben ik drie jaar vrijheid verder. Vrijheid waar ik heel hard voor geknokt heb want ook al was ik uit de destructieve relatie gestapt, uit de cirkel, echt “vrij” zijn kwam pas later. Die kwam pas toen ik echt “klaar” was. Toen ik dankbaar was voor alle lessen (hoe pijnlijk ook) en als ik weer van mezelf ging houden.

Herken jij je in mijn verhaal dan hoop ik jou hier te mogen inspireren!

Danielle Spinner

Zie ook: Gevolgen van een relatie met een narcist

Herkenbaar? Heb jij de stap al durven nemen om weg te gaan uit zo’n destructieve relatie?

Mijn dochtertje werd mishandeld door haar vader

Mijn dochtertje werd mishandeld door haar vader

Ik weet dat ik het goed doe als moeder. Mijn liefde is onvoorwaardelijk voor mijn kind en ik geef haar alles wat ze nodig heeft. Ik ben niet onzeker over hoe ik het doe ten opzichte van mijn kleine uk. Ik voel haar precies aan. Toch is er iets wat me super verdrietig maakt.

Mijn dochter heeft zo jong als ze is de wrede wereld al moeten ervaren. Ze werd namelijk mishandeld door haar vader.

Mijn ex en ik waren super gelukkig

Je hebt op een bepaalde leeftijd een visie over hoe jij je toekomst voor je ziet en als je vrijgezel bent, ga je je partner op die visie uitzoeken. Ik wilde heel graag kinderen, het liefst 2 of 3, maar dacht dat ik geen kinderen kon krijgen, dus dat moest ook maar blijken.

Ik had eerder een relatie gehad met iemand die mij mishandelde. Emotioneel en fysiek. Dus je gaat daarom ook kijken naar hoe iemand met jou en de mensen om je heen omgaat.

Toen kwam ik mijn ex tegen. Een leuke lieve vent, 6 jaar ouder dan ikzelf, hij had al een dochtertje van bijna 12 , dus ik dacht: “hij zal dus wel het verstand hebben.”
We hadden onwijs veel lol, ik was gek op hem! Ik wist zeker dat hij nooit maar dan ook nooit een vlieg kwaad zou doen.

Gestopt met de pil

Na een tijdje bedachten we ons dat we niet veel langer wilden wachten met kinderen.
Dus zo gezegd zo gedaan, ik stopte met de pil. We dachten: “het zal nog wel een half jaar tot een jaar duren voordat ik zwanger zou raken”.

Elke maand hoop je stiekem toch dat het zover is. Na 3 maanden was het eindelijk zover, net na mijn verjaardag stond ik trots met een positieve zwangerschapstest in mijn handen.

De eerste 6 maanden van de zwangerschap verliepen moeizaam. De laatste 3 maanden kon ik er echt van genieten, de schopjes, en de connectie die je al kon maken vond ik geweldig. Ik kon niet wachten om mijn kleine hummeltje in m’n armen te houden.

Het geslacht wilden we van tevoren weten. Mijn ex vond dat het een meisje moest zijn. En als het een jongen was dan verging de wereld bij wijze van spreken voor hem.Het was een meisje en hij sprong een gat in de lucht. Uiteindelijk had ik een prachtige bevalling en ik was op slag verliefd.

Mijn dochtertje werd mishandeld door haar vaderOns meisje bleef even bij papa

Alles ging goed, al ging de relatie tussen mij en Henk wat stroef maar ik dacht; dat hoort erbij.
Je moet elkaar weer vinden. Een maand na de bevalling had ik een sollicitatiegesprek en zou ons kleine meisje bij papa blijven. Ik had er alle vertrouwen in dat alles goed zou gaan.

Thuis gekomen had zij een flinke blauwe plek op haar wang. Mijn ex zei dat ze op haar speen had gelegen. Je denkt op dat moment; hoe kan dat? Ik heb het nog nagevraagd aan mijn moeder of dat kon.
Verder leek alles goed gegaan te zijn.

Ik hing een camera op

Tot ik weer een keer boodschappen ging doen. Ze lag lekker diep te slapen toen ik wegging, en na een kwartiertje kwam ik thuis en zat de deur op de knip, dus ik kon er niet in. Na 5 minuten gewacht te hebben deed hij eindelijk open. Ik maakte nog de opmerking, je hebt zeker zitten rukken op de bank.
Mijn dochter lag nog steeds heerlijk te slapen. Als ze zo diep sliep kon je haar verschonen en alles, ze werd toch niet wakker.

Ik ben haar gaan verschonen toen ze wakker werd. Er zat een onverklaarbare substantie in haar luier. En op deze dag realiseerde ik mij: ik ga volgende week werken, ik móet weten wat er gebeurt als ik er niet ben.

Op de dag dat mijn verlof afgelopen was heb ik stiekem een camera in haar kamer opgehangen.
Ik ben gaan werken met de gedachte: stom dat je die camera ophangt, het enige wat je na je werk ziet, is een lieve papa leuk spelend met jullie kindje. Echt totaal onnodig die maatregel.

De ergste nachtmerrie

Maar wat ik vervolgens heb gezien toen ik na het werk de beelden terugkeek, is het ergste wat een moeder kan zien bij haar kindje van nog niet eens 3 maanden. Echt een nachtmerrie. Ze werd keihard geslagen, heel erg geschud, neer gegooid, geknepen en weer opnieuw. En dit alles meerdere keren.

De mishandeling duurde van 8:00 tot 13:00 uur, non-stop. Door haar eigen vader, die haar hoort te beschermen, koesteren, lief te hebben en te knuffelen. Het had niet veel gescheeld, of mijn kleine meisje was er niet meer geweest.

Mijn ex heb ik direct het huis uitgezet toen ik de beelden had gezien. Met mijn dochter ging ik naar het ziekenhuis en daarna deed ik aangifte. We hebben in totaal ongeveer 3 weken in het ziekenhuis gezeten. Daarvoor dacht ik een huilbaby te hebben omdat ze last van haar darmpjes had.
Nu weet ik wel beter.

Het vertrouwen in mensen is weg

We zitten nog midden in het proces van rechters, advocaten en hulpverleners. Naar omstandigheden gaat het met ons onwijs goed.
Mijn dochter heeft er veel trauma’s eraan over gehouden. Daarvoor gaan we naar een babypsycholoog.
Mama kon ook wel een psycholoog gebruiken; het vertrouwen in mensen is totaal weg.

Mijn moeder was bang dat ik depressief zou worden, maar zij zei laatst; zoals jij naar je dochter kijkt, zo verliefd, dan kan jij niet depressief worden! En dat is zo, ik hou zo veel van mijn kleine meisje, ik blijf staande door haar lachje, haar vrolijkheid, ik moet voor haar vechten, en haar beschermen.

Mijn ex speelt het slachtoffer

Het enige wat mijn ex toont is zelfmedelijden, want ik heb hem het huis uitgezet.
Ik wil hem niet meer zien en ontzeg hem zijn kind. We hadden zo’n mooi gezin kunnen zijn volgens hem.

Ik kom achter zo veel leugens nu hij weg is. Ik weet nu pas dat hij een kei is in manipuleren, liegen en bedriegen. En wel zo goed daarin, dat niemand om mij heen dit verwacht had.
Het erge is, dat hij het zelf allemaal geloofd. Hoe erg kan je je in iemand vergissen?

Mijn ex is nu geschorst en zit bij zijn moeder thuis in afwachting van zijn proces.
Hij vermoordt bijna zijn eigen vlees en bloed. Het staat allemaal op film en dan loopt hij nog vrij rond, zichzelf als slachtoffer te gedragen.
Tegen de mensen waar hij mee omgaat zegt hij dat ik me aanstel en een vertrouwens-issue had en hem daarom de deur uitgezet heb. Als je de beelden niet hebt gezien, zou ik dat ook graag willen geloven ja.

Het is echt onwijs heftig geweest, maar ik vind dat kindermishandeling bespreekbaar moet zijn.
Ik dacht altijd dat dit alleen in Amerika gebeurde, ver buiten mijn bed. Zonder dat je het weet gebeurt het dichterbij dan je denkt.

Jeugdzorg staat achter mij. Die zeggen dat hij zijn tijd geld en moeite moet besparen. Hij heeft geen gezag, en zij zien het ook echt niet zitten met een omgangsregeling. Mocht ik ooit een verstandsverbijstering krijgen hem wel in haar leven te laten, dan heb ik “een probleem met jeugdzorg”. Ik vertel hem; heel graag tot nooit ziens natuurlijk!

Zie ook: Ik ben bang voor mijn ex

Wow, wat heftig! En wat knap dat ze door heeft gepakt. We wensen Iris en haar dochter heel veel sterkte toe om dit te kunnen verwerken.