Bitterzoet

Bitterzoet

Werken. Werken is geld én tijdrovend. Het hoort bij het leven en is een positieve uitlaatklep en lastpak; water en vuur in één. Bitterzoet. Tenminste, voor mij.

Misschien moet ik dat even uitleggen. Ik ben de trotse vader (in co-ouderschap) van twee prachtige kinderen. Ze zijn lief, behulpzaam, zelfstandig en ook nog eens slim én knap. Ze doen het geweldig, zowel thuis als op school. Daar gaat dan ook echt niks mis, ik ben zo trots als een pauw op die twee apen!

Labbekakken

Waar het dan wel ‘misgaat’? De afgelopen anderhalf jaar ben ik onvrijwillig werkeloos geweest (een minister noemde dat ooit labbekakken, nou zo voelde het ook, maar alleen omdat hij dat ooit zei – waarvoor dank!). Enerzijds bood dat me de kans om er altijd te zijn voor mijn kinderen. Dat is een heerlijk gevoel om er altijd voor ze te zijn, maar wel met steeds beperktere middelen. Dat ontnam me anderzijds langzaamaan alle stabiliteit, dus ook die van hen. Onze band is sterker dan ooit, maar onze (hypotheek)bank was er minder blij mee. Bovendien: ik was er wel altijd, maar was ik er ook écht?

Sinds kort werk ik weer. Na een lange zoektocht met zoveel afwijzingen dat je van de uitgeprinte exemplaren rustig een museum zou kunnen vullen; of bouwen voor mijn part, mag ik weer aan de bak! Wat fijn… Hoera!!! zou je denken en dat roep ik ook regelmatig tot ergernis van iedereen met gevoelige oren, maar het is ook pijnlijk – of je heel hard ‘HOERA!!!’ moet roepen met een angina.

Kleine hokjes

Daar waar ik eerst alle tijd had om er voor de kinderen te zijn moet ik die tijd nu verdelen in hokjes. Kleine hokjes. De hokjes die ik niet vullen kan, vult de buitenschoolse opvang; dat is het ‘lot’ van het kind van (een) werkende ouder(s). Gelukkig weet ik dat ze het daar ook leuk hebben en is het een kwestie van tijd voordat we allemaal weer aan deze normale gang van zaken gewend zijn: toch weer dat verrekte loslaten!

Iedere ouder die in co-ouderschap de uitdaging van een nieuwe baan aangaat, wens ik bij deze heel veel succes toe! Uiteindelijk komt het goed.

Zie ook: Balans tussen werk en gezin als alleenstaande moeder

Gefeliciteerd Knoedel! Heel veel succes met je baan én de combinatie met je kinderen. Hoe regel jij het met de kinderen als je werkt? 

Wil jij ook een ervaring of een verhaal delen? Mail naar blog@happysinglemoms.nl

 

Papa, ik raak je kwijt.

Papa, ik raak je kwijt.

Het is augustus 2012 en ik ben ruim een jaar gescheiden. Voor het eerst ga ik als alleenstaande papa met mijn zoontje op vakantie. Weken van te voren zit ik al in spanning. Ga ik niets vergeten, is alles wel goed geregeld en kan ik het twee weken naar mijn zin hebben samen met mijn zoontje.

Ik heb een stacaravan gehuurd op een niet al te grote camping in de Ardennen. Er is een speeltuin, een zwembad, kinderdisco en ook een klein animatieteam dus alles moet goed gaan. Geen massa, maar gewoon een leuke kindvriendelijke camping.

Eindelijk is het dan zover. Mijn leasebak die ik toen nog had is tot de nok gevuld. Onze halve huisraad is mee dus het is bijna onmogelijk dat ik wat vergeten ben. Mijn kleine jongen van zes jaar steekt met zijn hoofd door het open dak en maakt mij op een wel zeer duidelijke manier kenbaar dat het tijd is om te vertrekken.

Het feest kon beginnen

Knallende house muziek dendert uit de speakers. We gaan op reis naar de Ardennen. Het feest kon beginnen, dachten we. Aangekomen pakten we alles uit. De caravan werd zorgvuldig ingericht en al snel waren alle keukenkastjes gevuld met meegebrachte etenswaar. Alsof ze in de Ardennen geen supermarkt hadden dacht ik nog bij het opruimen. De bedden werden opgemaakt en de kasten voor de kleding werden zorgvuldig ingericht. Niets werd aan het toeval overgelaten. Er kon dus niets meer misgaan.Papa, ik raak je kwijt.

Helaas was de werkelijk anders. Toen we de volgende dag wakker werden was mijn zoontje niet lekker. Niet lekker is nog zacht uitgedrukt. Lijkwit was hij en hij was aan de dunne. Zijn voorhoofd was warm en er zat geen energie meer in. Om het geheel compleet te maken ging het ook nog eens regenen. Niet zomaar regenen. Nee, het kwam met bakken uit de hemel en in korte tijd was de camping omgetoverd tot een grote modderpoel. Daar zit je dan in je caravan. Een ziek kindje, de hemel die openbrak en we zijn op vakantie. Echt een feest dus.

Om er het beste van te maken bouwde ik de eettafel en de banken om tot een grote loungebank. Alle kussens en dekbedden werden verzameld om een fijne knusse hoek te creëren. Muziekje aan, laptop en de tablet erbij en zo kwamen we de tijd wel door samen. Uitzieken en wachten op mooi weer was onze eerste prioriteit.

Alles wordt beter

Na drie dagen was mijn zoontje opgeknapt en het weer begon ook langzaam op te klaren. Regenen deed het nog wel maar in ieder geval waren het niet meer onafgebroken plensbuien. Mensen waren bezig om hun auto uit de bagger te bevrijden en langzaam kwam de uitgestorven camping weer tot leven. Kinderen speelden tussen de buien door in hun korte broek in de plassen en het was heerlijk om die kids onder de bagger te zien ronddartelen. Mijn zoon waagde zich nog niet buiten en ik dacht dat het kwam omdat hij nog niet helemaal de oude was.

Maar na een dag of vier was mijn kleine jongen nog niet buiten geweest. Of in ieder geval waagde hij zich niet uit het zicht van de caravan. Ik begon mij af te vragen wat er was en er is maar één manier om daar achter te komen. Ik vroeg hem waarom hij niet lekker ging zwemmen of met andere kinderen ging spelen op de camping. Veel kwam er niet uit maar ik voelde dat er meer aan de hand was. Later sneed ik het onderwerp weer aan en na een paar gerichte vragen kwam het hoge woord er uit: “Papa, ik ben bang dat ik de caravan niet meer terug vind.”

Papa, ik raak je kwijt.

Ik reageerde laconiek en zei hem dat hij zich daar niet druk over hoefde te maken. Iedereen wist caravan 96 te vinden dus dat kon geen probleem zijn probeerde ik hem te overtuigen. Hij droop af wat mij liet zien dat er meer aan de hand was.

Papa, ik wil je niet kwijt

Toen ik door vroeg kwamen er tranen en zei hij uiteindelijk dat hij bang was dat ik niet meer in de caravan zou zijn als hij terug zou komen.

Damn, hij was bang dat papa wegging. Dat was per slot van rekening een jaar geleden ook gebeurd bij de scheiding. Ik ben toen weggegaan om tijdelijk bij een vriend in te trekken.

Ik schrok enorm van zijn opmerking en brak in tranen uit. Zijn angst was namelijk ook mijn angst. Ook ik was bang om hem kwijt te raken. De band tussen moeder en kind is namelijk zo sterk dat een vader altijd op de tweede plaats staat. Neem daarbij mijn onzekerheid die ik als vader had en mijn lage zelfbeeld en je hebt de ideale situatie om in een angst vast te zitten en elkaar daarin te versterken.

Na een jaar kwam dus het hoge woord er uit. Mijn kind was bang zijn vader kwijt te raken. Ik voelde een stroom van erkenning en liefde door mij heen stromen. Hij gaf mij de bevestiging die ik zo hard nodig had. Indirect zei hij namelijk: “papa, ik wil je niet kwijt.”

Opgekropte emoties

Het gesprek wat volgde met mijn zes jarige kind vol met innerlijke wijsheid en kracht was enorm mooi en liefdevol. Het was een gesprek waarin we elkaar vonden en ik kon hem met tranen in mijn ogen zeggen dat papa nooit bij hem weg zou gaan. Het was voor ons beide heel intens waarbij we allebei onze emoties de vrije loop lieten. Ik kwam er dus achter dat we al die tijd elkaars angst spiegelden en dit gesprek gaf een enorme opluchting en ruimte. Hij was waarschijnlijk ziek geworden omdat hij goed voelde dat ik vol spanning zat voor de vakantie. Het waren opgekropte emoties die er uit kwamen en vanuit zijn gevoel wilde hij ook het beste voor mij.

Papa, ik raak je kwijt.

Vertrouwen

Vanaf dat moment werd alles anders. Onze band werd stabieler en we gingen meer praten over onze verlangens. Ik probeerde hem te leren dat praten over je gevoel enorm kan helpen als je ergens mee zit. Opkroppen leid er toe dat je vast komt te zitten in jezelf terwijl het delen van dit gevoel mensen dichter bij elkaar kan brengen.

De vakantie verliep vanaf dat moment prima. Hij ging naar buiten, maakte vriendjes en hij kon mij loslaten en genieten. Het vertrouwen kon groeien omdat we de eerste zaadjes hadden geplant. Nu, zes jaar laten zijn de wortels van vertrouwen sterk en onverwoestbaar. We kunnen elkaar loslaten en vrij zijn omdat we weten dat onze liefde de basis is voor een mooie vader en zoon relatie.

Peter Molenkamp

Wat confronterend moet dit zijn om mee te maken met je kind. Hebben jullie dit soort angsten wel eens gemerkt bij jullie kinderen?

Je kind als spiegel

Je kind als spiegel

   “Als ik meer ik ben kan jij meer jij zijn”

Na mijn scheiding stond ik er dus alleen voor. De grote “nieuwe” wereld lag voor mij open en het voelde voor mij dat ik opnieuw mocht beginnen. Tja, daar sta je dan met al je onzekerheden, je gemaakte fouten en verkeerde keuzes, het (noodzakelijk) loslaten van mensen, een nieuwe toekomst en vooral; een toekomst met jezelf.

Je kind als spiegelMijn scheiding was niet echt prettig verlopen en ik voelde mij vooral heel erg schuldig. Ook was ik boos. Boos op mezelf en boos op anderen. Veel mensen die gescheiden zijn herkennen dit denk ik wel. De tijd van de scheiding is heftig en de tijd daarna is een tijd van verwerken, loslaten en opnieuw beginnen wat vaak gepaard gaat met vallen en opstaan. Nu na zes jaar kan ik zeggen dat er veel is veranderd, dat ik heel veel heb mogen leren maar ook besef ik dat ik er nog niet ben. De balans waar ik naar verlang is er nog niet maar wel weet ik dat ik iedere dag mag groeien.

Ik ben ik en jij bent jij.

“DE” persoon waar ik in al die jaren veel van heb mogen leren is van mijn zoontje. Hij was vijf toen ik ging scheiden en de eerste vijf jaar vond ik dat ik niet altijd een goede vader was voor hem. Ik had een aardig minderwaardigheidscomplex en dat projecteer je dan toch al snel op je kind. Na de scheiding was ik dus helemaal op mezelf aangewezen om het samen met hem te gaan doen. Ik liet nieuwe mensen toe in mijn leven en ook die kwamen in aanraking met mijn zoontje.

Nieuwe vriendschappen ontstonden. Er was ook snel al een nieuwe liefde (die hij pas later leerde kennen) en wat mij opviel was dat iedereen zei dat het zo’n heerlijk, sociaal, open en puur kind was. Ik hoorde vaak dat hij oprecht en eerlijk was en wat ze ook altijd zeiden was dat hij zo heel veel op mij leek. We werden kopietjes genoemd en spiegeltjes. Daar sta je dan met je minderwaardigheidscomplex. Mijn kind was geweldig en ik voelde mij niet waardig genoeg.

Je kind als spiegel

HO, STOP…

Langzaam kreeg ik het besef dat het wel zo moest zijn dat als hij zo op mij leek, ik ook wel een goed mens moest zijn. In ieder geval is mijn op school geleerd dan 1 + 1 een uitkomst heeft van twee. En zo gebeurde het dat ik heel goed naar mijn zoontje ging kijken. Ik mocht van hem gaan leren wie ik eigenlijk in de essentie was. Ik hoefde alleen maar te spiegelen. Het was een moment van “wakker worden.” Want er is namelijk  ook een andere kant.

Als ik mij minderwaardig voel en mijn kind spiegelt zich ook dan kan het dus gaan gebeuren dat hij ook een laag zelfbeeld krijgt. …..HO!!! STOP de persen…. “dat ging dus niet gebeuren”. Ik besloot dus te gaan leren van mijn kind. Zijn goede humeur, zijn openheid, zijn leergierigheid, zijn creativiteit, zijn eerlijkheid en zijn liefde voor mensen waren eigenschappen waar ik alleen maar naar hoefde te kijken om te weten dat die eigenschappen ook in mij zitten. Het was mijn kleine grote jongen die iedere keer iets moois van mezelf liet zien. Maar het was ook soms de angst en de onrust in zijn ogen die een spiegel voor mij waren. Het was namelijk mijn blik in zijn ogen. Hij spiegelde zich ook aan mij.

Je kind als spiegel

Ik leerde dus dat ik ook kwetsbaar naar hem mocht zijn en hem mocht zeggen dat papa ook wel eens bang is. Als je dat namelijk uitspreekt dan kan je daar samen over praten en er misschien achter komen dat je elkaar in een angst voed. En dan kan het dus ook zomaar gebeuren dat door open te zijn naar elkaar je samen die angst kan laten verdwijnen. Angst is namelijk een gedachte in je hoofd die op voorhand al niet waar is.
Dit proces was zo bijzonder en leerzaam voor zowel mijzelf als voor  mijn zoontje. Nu zes jaar later hebben mijn zoon en ik gesprekken die heel diep kunnen gaan. Ik merk daardoor dat er in mijn kind heel veel innerlijke wijsheid aanwezig is. Door zelf kwetsbaar te zijn wakker je die wijsheid aan en kunnen ze daar langzaam de woorden voor gaan vinden. Woorden die jij hem als ouder aanleert. Hij is nu elf jaar oud en deelt met mij dingen vanuit ze gevoel waar veel volwassenen niet eens bij kunnen. Je kan je voorstellen dat dit een heel bijzonder gevoel geeft als je je daar bewust van wordt.
Het zijn maar enkele voorbeeld van mijn lessen in de “cursus: hoe wordt ik een goede vader” en ik de komende blogs zal ik daar zeker nog eens op terug komen.

Peter Molenkamp

Zie ook: De date met een "HSP" vader

Zie jij in jouw kind ook een spiegel naar jezelf?

M’n apie is jarig

M’n apie is jarig

Ik kom net thuis van mijn werk. Straks even koken, maar eerst de post open maken. Een verjaardagskaart van mijn nieuwe vriendin, voor mijn zoontjes vierde verjaardag. Ze heeft hem nog niet eens ontmoet maar stuurt een kaart met de liefste tekst erin.

Wat ongelooflijk lief, ik ben er stil van. Die stilte wordt doorbroken door de pakketbezorger die een grote doos komt afgeven. Een Duplo boerderij, die past bij de tractor die mijn ze, o nee Sinterklaas, kort ervoor in zijn schoen heeft gedaan. Wauw. Wat een topwijf! Ik word er nog stiller van.

En in die stilte komt het besef dat ik straks in mijn eentje sta te koken, terwijl mijn apie ergens anders jarig aan het zijn is. Die stilte wordt dieper. Kouder. Stiller. Baksteen op je hoofd ook. Mijn kind is een onderdeel van me. Mijn vlees en bloed, mijn lach, mijn traan.

Papa houdt van je

Absoluut, soms kan ik hem achter het behang plakken. Soms is het best vermoeiend om na een lange dag werken na het eten nog paardje te spelen met hem als ridder op mijn rug. Soms is mijn kater van een goed feest te groot om de sirene van zijn twaalf brandweerauto’s aan te kunnen. En soms ben ik er best even klaar mee. Maar sjeeses, m’n kind op zijn verjaardag niet bij me hebben voelt ziek. Onnatuurlijk. Wreed. Gewoon kut dus.

mijn apie is jarig

Over twee dagen heb ik hem weer. Dan gaan we eerst een jaar knuffelen en dan allemaal gave dingen doen. Ik ga zo na het eten naar mijn vriendin toe en dan trekken we een wijntje open om z’n verjaardag op afstand te vieren. Cheers apie, papa houdt van je.

Heb jij je kind wel eens moeten missen op zijn of haar verjaardag?

De date met een “HSP” vader

De date met een “HSP” vader

Het valt allemaal niet mee als single dad. Je bent hoog sensitief oftewel HSP en je wil je begeven op het pad van de liefde.

Er zijn boeken vol mee geschreven en internet staat vol met testen over hoog sensitiviteit. Voor mensen die niet bekend zijn met HSP even een korte uitleg. Sensitief betekend dat je alles verhoogt waarneemt. Wat houd dit dan in? Voor de “buitenwereld” betekend dit voornamelijk dat ik lastig ben wat eigenlijk wil zeggen dat eigenlijk mezelf nogal lastig vind. Voor de duidelijkheid stelde ik dus het volgende lijstje maar even samen:

  • Vaak het idee krijgen: Ben ik nu gek ben of is het dat een ieder ander niet spoort.
  • Zo hypergevoelig zijn dat sokken aantrekken een ochtendritueel is. Die verdomde naadjes ook.
  • Zo verlegen zijn dat ik vaak mezelf niet eens durf aan te kijken.
  • Vreselijk humeurig en prikkelbaar kunnen zijn.
  • Ik ben vaak gewoonweg niet vooruit te branden.
  • Bij het zien van Bambi in janken uitbarsten.
  • Ik ben uitsluitend serieus. (best saai dus)
  • Waarom kan ik nu nooit eens kiezen?

Als HSP-er heb ik het dus eigenlijk best zwaar. Anderen begrijpen mij niet en dat is toch wel een vereiste. Structuur is in mijn leven nog niet uitgevonden en als er al een handleiding voor is om dit te leren, snap ik er gewoon helemaal niets van.

Zo had ik eens drie maanden een vriendin die ook HSP is. Een geweldig gevoelig mens waarbij ik van de ene in de andere verbazing viel. Zo weet ik nog dat ik haar badkamer binnen liep en een stapel met bakken zag staan. Hier bleek haar wasgoed in te zitten. Voor zover ik mij weet te herinneren waren het er zes.

Elke bak was gelabeld met een kleurcode om haar was te organiseren. Alles in huis was gericht op orde want geen orde in huis was geen orde in haar hoofd. Ze had lijstjes. Overal lijstjes. Ze had zelf lijstjes om lijstjes bij te kunnen houden. Ik werd er gek en onrustig van want alles was gelabeld maar dan ook alles.  Hoe kan je nu zo alles onder controle willen hebben dacht ik vaak. Wat er eigenlijk wezenlijk aan de hand was dat was het volgende: DAT WIL IK OOK!!!!!

De date met een "HSP" vader

Bij mij thuis staan de thee doosjes uit de supermarkt gewoon in de kast. Ja, ook de lege. De theedoos op tafel is er meer voor de sier en bijna altijd ongevuld.

Bij haar zijn wij eens samen een uur bezig geweest om haar houten theedoos te vullen. Dit gebeurde uiterst zorgvuldig en met de grootste precisie.

Om even op die lijstjes terug te komen. Ik maak echt wel eens een lijstje. Dit dan meestal op advies van iemand anders of van de zoveelste psycholoog die ik heb versleten en die, na mijn behandeld te hebben zelf met een burn out de ziektewet in kon. Maar lijstjes werken voor mij gewoon niet omdat ik, of vergeet op mijn lijstje te kijken of gewoon mijn lijstje kwijt ben.

Ik kan mij dan een dag lang opvreten over het zoekgeraakte lijstje en er aan het eind van de dag achter komen dat ik weer niks heb gedaan. Alleen door dat verdomde lijstje die mij juist structuur en regelmaat moest gaan geven. Wat nou, structuur en regelmaat. Dat lijstje zorgde er juist voor dat de chaos nog groter werd dan voorheen.

Voor de rationele mens even het volgende: Mocht je daten met en HSP persoon zoals ik. Denk dan niet dat ik een of andere ziekte heb. Geloof mij, dat denk ik vaak zelf al genoeg. Mijn “bewustzijn” is soms meer een kwelling dan een zege. Mijn HSP is namelijk gewoon een karaktereigenschap van mij die net even anders is dan wie jij bent. Ik sta stijf van de positieve eigenschappen zolang jij ze als  rationeel mens maar wil zien. Ik kan zelfs tegen je zeggen dat ik het idee heb (zelfs zeker weten) dat ik jou al jaren ken. Wat wil je nog meer, rationeel mens. Je date dus met een bekende en je hoeft eigenlijk niet heel veel over jezelf te vertellen. Je kan mij als hsp alle ruimte geven om mezelf aan jou voor te stellen en dit zal ik dan ook graag doen.De date met een "HSP" vader

Ook de inrichting van mijn huis is een uitgebalanceerde ruimte waarin rust en creativiteit ultiem in balans is. Date je bij een HSP thuis dat zal de geur van wierrook en geurkaarsen je overweldigen. Dit in combinatie met een uitgebalanceerde verlichting zal jou absoluut het gevoel geven dat je “thuiskomt”.

Neem (als man) wel je eigen koffie mee en suiker want zeker de HSP vrouw drinkt uitsluitend groene kruidenthee en leeft suikerloos.

Is het een rommeltje in huis bij de HSP zeg daar dan zeker niets van want het is een afspiegeling van wie hij/zij is. Is het namelijk rommelig in huis dan is het ook rommeling in het hoofd dus benoem dit nooit want de HSP zal zich enorm afgewezen voelen. Staat alles in huis keurig op zijn plek en is alles spik en span dan kan je er vanuit gaan dat je met een stabiele HSP-er te maken hebt. (in ieder geval: voor dat moment).

Dan zijn er de rationele mensen en die zijn niet onze “beste vrienden” omdat ze alles zo zwart/wit kunnen zien. Kunnen HSP-ers dan niet rationeel zijn? Natuurlijk wel. Alleen weten ze dit vaak niet van zichzelf of ze geven zichzelf niet de ruimte. Ze leven in twee werelden. Op het werk kunnen we best rationeel zijn (vaak met behulp van de vele lijstjes) en in ons privéleven duiken we in ons gevoelsleven. (soms ook omgeven door lijstjes)  De garantie die je krijgt in de omgang met een HSP is dat je de dingen die je samen beleefd erg diep gaan, heel erg diep.

Hoe mooi zou het dus zijn dat ik als HSP man in relatie zou zijn met een HSP dame. Alles is dan intens in het kwadraat. We begrijpen elkaar, we kunnen hele diepe gesprekken voeren, fysiek zullen we de ultieme samensmelting beleven, we kunnen samen de stilte verkiezen om prikkels te ontlopen. Ook op het emotionele vlak zullen we elkaar begrijpen omdat we constant elkaar aan zullen voelen. We kunnen dus samen lachen, huilen en ja, zelfs de ruzie’s zullen gewoon leuk kunnen zijn omdat we dezelfde taal spreken.

Voorlopig geniet ik nog maar even van het single zijn omdat ik mij besef dat een relatie met mij als gevoelige man nu eenmaal geen makkelijke opgave is…. Waarom weet ik dat? Nou, heel simpel. De relatie met mezelf loopt nu eenmaal ook niet altijd vlekkeloos.

p.s Dit bovenstaande is zowel op waarheid gebaseerd als ook met een cynische ondertoon. Neem dus niet alles TE serieus. En ook dat is alweer een opgave voor de rasechte HSP.

Heb jij wel eens een date met een HSP man gehad?

Mannen huilen ook

Mannen huilen ook

Ik ben een stoere vent. Ik werk hard om mijn ambitie na te streven. Met m’n vrienden kan ik tot diep in de nacht doorzakken in verschillende kroegen waarvan ik me de laatste paar meestal niet meer kan herinneren.

Ik zit regelmatig in de sportschool. Ik hou van knallende seks. Ik hou van mooie auto’s en van gave wereldsteden waarin het bruist van het leven. En ik huil wel eens. Past niet in het rijtje hè? Nou wel dus.

Bang voor alles

Veel mannen hebben een stoer imago. Een muurtje om zich heen waardoor ze hun emoties niet meer voelen. Op alles een bot en rationeel antwoord hebben. Nooit hun gevoel laten zien, laat staan hun verdriet en hun tranen. Bang voor een oordeel. Bang om zwak gevonden te worden. Bang om niet meer serieus gevonden te worden. Bang voor van alles. En het dan dus maar niet doen.

Mannen huilen ook

Je laat je leiden door angst. En toch moet die emotie eruit. Dan ga je drinken. Of ruzie zoeken. Want dat doen mannen. Sorry, maar dat zijn geen mannen, dat zijn watjes. Je laten leiden door angst en wegvluchten voor je verdriet. Als je echt ballen hebt, dan durf je je verdriet te voelen en te accepteren.

Als ik verdriet heb, dan zie je dat aan me. Mijn ogen worden nat en er loopt een traan over mijn wang. Ik ben soms namelijk net een mens. Tijdens mijn scheiding huilde ik wel eens zachtjes als ik in de trein naar mijn werk zat, omdat ik naar muziek luisterde die me raakte. Over stukgelopen relaties, eenzaamheid, of over de liefde voor je kind.

Kijk je verdriet in de ogen

Als je midden in een scheiding zit is het niet heel raar dat dat je raakt en dat er ineens een traan over je wang rolt, toch? De paar keer dat mensen in de trein dat zagen, heb ik de warmste blikken, glimlachen en knipogen gekregen. Blikken die me meteen deden beseffen dat je niet alleen bent en dat iedereen verdriet kent.

Dus voor de paar mannen die dit blog lezen… kijk alsjeblieft je verdriet in de ogen en ga er dwars doorheen. Dat is de kortste weg. En ik beloof je, als ik je in de trein tegenkom en een traan over je wang zie lopen, dat ik warm (en toch stoer) naar je knik. Respect, ouwe.

Zie ook: Mannen zijn net mensen, met emoties en zo

Herkenbaar bij mannen in je omgeving?