Het onmogelijke gebeurde dan toch. Mijn elastiekje brak.
En toen kwam het, geen stortbui, geen overstroming, maar een Tsunami.

Het waren altijd andere mensen, maar het zou mij nooit gebeuren. Een happy single mom met een fulltime baan. Twee schatten van kinderen, een leuke, ietwat gekke hond, een eigen huis, leuke auto.
Ja, ik heb alles voor elkaar. Een echtscheiding deed ik er even bij vorig jaar. Mijn werk sleepte me er door heen.

Ik zou iedereen wel even laten zien, deze dame was niet stuk te krijgen. Een vechtscheiding, met hoofdletters. Leeggeroofd huis, ik lachte alles weg. Ik noemde mezelf maar Gerda Smit, want ja alles was weg. En dan ook echt alles. Mijn erfstukken, foto’s van de kinderen, alles wat van mijn huis een thuis maakte! Mijn dvd en cd collectie die ik zo zorgvuldig had opgebouwd sinds mijn 16e.
Het gemis van mijn persoonlijke bezittingen. Dat was het moeilijkste, de rest scharrelde ik wel weer bij elkaar. Maar ik grabbelde mezelf weer bij elkaar en ik kon alles aan en alles overwinnen.

De scheiding kabbelde voort en ik? Ja ik ging door, alles om maar te blijven staan.
Ik nam elk verlies lachend, alles om die scheiding er maar door te krijgen.
Onze gezamenlijke woning had ik weer ingericht met hulp van mijn lieve mam, dus het ging weer prima. Het huis werd binnen 5 dagen verkocht eind oktober, 6 februari 2017 zou de woning opgeleverd worden. Na lang zoeken, mijn droomhuis gevonden, begin november mijn handtekening gezet.
Aftellen dus naar 1 februari. Jemig wat voelde dat goed. Ik kwam er wel! Even volhouden, een scheiding er door zien te krijgen.

Murphy’s Law

Eind december zou de scheiding uitgesproken worden, maar natuurlijk Murphy’s Law liet zich ook nog even zien.Scheiding werd zonder reden met 4 weken uitgeteld. Grote paniek, want hoe kon ik dan verhuizen per 1 februari. Druk van mijn advocaat deed wonderen, 2017 werd het jaar waar ik op hoopte.

Begin januari de scheiding er door, nog even die papieren naar de gemeente. Maar Murphy’s Law was nog niet klaar met mij. De papieren raken zoek, jemig ik stond op het randje. Paniek overviel me vooral ’s nachts. Waar moesten we naar toe? Maar eindelijk was daar het verlossende bericht, we konden over 2 weken verhuizen! Met nog 1 dag voor de deadline over.

Verhuizen, dat deed ik ook nog even tussendoor

Mijn hoofd ging in de verhuisstand, alles moest in dozen.
Dat beetje wat er nog was, maar wel het hele leven van mijn kinderen. En natuurlijk vooral werken, werken en nog eens werken. Even 2 weken niet op het werk aanwezig, want die verhuizing deed ik er ook even bij. Schilderen met een telefoon aan mijn oor.
Dozen uitpakken, terwijl ik mails beantwoord. Het was allemaal geen probleem.
Mijn baan is de leukste ter wereld, nou ja dat vind ik dan haha. En het lukte me, binnen 3 dagen waren we verhuisd. Uiteraard met hulp van familie, vrienden en een verhuisbedrijf, maar ik had het gered. We zaten op ons plekje!

Struisvogelpolitiek

Natuurlijk zag ik de signalen wel, maar nee het was even een dipje. Verder niets, paar dagen op tijd naar bed en het zou wel over waaien. Ook weet ik wel dat 15 kilo kwijtraken in een paar maanden tijd, niet echt gezond is. Maar ik hield me vooral voor, dat ik vanzelf wel weer rust kreeg.
Mijn gedachten zette ik uit. Ik zette voorzichtig voeten op het date vlak, want ja ik had nergens last van. Ik had alles immers al verwerkt, voordat ik de scheiding aan vroeg.
Nee hoor, het ging goed. Uiteraard drukte ik alle signalen weg. Als iemand tegen me zei, gaat het wel goed? Hoe hou je dit vol? Ik lachte vooral! Dat was wat ik vooral wilde horen!  Mensen laten zien, ik was die onafhankelijke, sterke meid! Ik hield alle ballen met gemak in de lucht. Ook op het werk, er vertrok een collega, maar ik kon dat best een tijdje opvangen. Dat ik inmiddels dag en nacht met mijn werk bezig was, mooi toch! Ik heb immers de leukste baan ter wereld.

Pats

Zo dan nog even een badkamer verbouwing er bij. Leuke dingen doen met mijn jongens, dat was belangrijk. Mijn kappersafspraak en hardlopen dat kan nog wel even wachten.
Ik merkte wel al langer, dat ik mezelf geen tijd meer voor dingen gaf. Zelfs boodschappen doen, deed ik online. Dat bespaarde me immers tijd. Misschien had ik eerder moeten luisteren, naar de signalen.
Zeker de laatste 6 weken, ze waren er overduidelijk. Geen film of serie meer uit kunnen kijken.
Bij ieder piepje van mijn werktelefoon, ik rende er nog net niet naar toe.

Overspannen als alleenstaande moeder

Vakantie en een vrije dag, dat had ik niet nodig. Steeds in slaap vallen op de bank. Het eten ging ook weer stukken minder. Tot dat ene moment nu bijna 3 weken geleden, het was de druppel.
Het einde van het grote project waar ik aan mee werkte, maar de nasleep die deed me de das om.
Het was letterlijk PATS! Het elastiekje brak. Een middagje vroeger naar huis en ik zou er maandag weer zijn.

Vluchten helpt niet meer

Ik vluchtte dat weekend naar mijn vriendin, even een weekendje weg. Dat zou me goed doen.
Maar mijn lijf dacht er anders over. Die zondag ging het mis. Alles ging op slot. Peesontstekingen, koorts. Dan maar een weekje thuis. Na de Pasen zou ik wel weer fris en fruitig beginnen.
Ik wist het wel diep van binnen, maar het willen inzien is wat anders. Ik stapte vol goede moed in de auto. Even die autorit en dan kwam de zin wel. Ik zette een voet over de drempel op kantoor.
Een gesprek met een lieve collega was genoeg om me echt definitief over de rand te duwen. Ze hield me een spiegel voor. Daar kwamen de tranen en ze bleven maar komen. Ik was dan toch gebroken! Ik kon toch alles aan? Het gevoel van schaamte en het falen is het ergste. Mijn werk zal ik even los moeten laten. Ik zal even voor mezelf moeten kiezen, maar jemig wat voelt dat rot.

Tsunami

Mijn werk en mijn jongens zijn mijn reddingsboeien geweest. En ik ben nu een reddingsboei kwijt.
Hoe houd ik dan mijn hoofd boven water? Mijn masker is afgevallen. Ik was immers niet kapot te krijgen. Nou, daar was het moment dan. Alle emoties die ik de afgelopen 9 maanden heb weggestopt, kwamen in 1 keer binnen.

Dit is geen stortbui, geen overstroming, maar een Tsunami.
Overvallen door emoties, gebroken en geknakt. Ja het kon mij dus ook overkomen!
Voor nu, bekijk ik het per uur. Mijn hond krijgt beweging genoeg. Mijn jongens al mijn tijd. Maar jemig wat voelt dit zwaar! Ik had eerder moeten luisteren! Ik hou me nog voor dat 2 weken vast wel genoeg is, maar eerlijk is eerlijk de waarheid is te hard voor me!

Heb jij dit ook wel eens ervaren, dat je totaal afknapte? Hoe ben je er bovenop gekomen?