Als ik heel eerlijk ben kan ik niet op de dag af precies zeggen wanneer ik het huis verliet waar  mijn man en ik als gezin samenwoonden. Wel weet ik dat vanaf dat moment (zomer 2013) mijn leven een grote rollercoaster is geweest.

Het besluit om uit elkaar te gaan bracht mij naar het gedeelte van de achtbaan waarin je op de kop hangt. Je hele leven staat op z’n kop, er moet van alles geregeld worden. Het voelt wankel en kwetsbaar, je bent bang of je niet uit die achtbaan valt. Ergens weet je dat het over gaat, dat het beter gaat worden en je uit de looping rolt. Gelukkig was ik ook zo realistisch om te bedenken dat het geen strakke overgang zou zijn, van op z’n kop, naar volkomen rustig. Ik wist dat mijn leven (net zoals in de looping), weer wat rustiger zou worden, maar dat uiteindelijk echte rust nog wel even zou duren.

Na de beslissing zijn mijn ex-man en ik eerst nog om de beurt in ons huis gegaan. Dit om de rust van de kids te bewaren. Als ik niet in het huis was, zat ik in een fijn tuinhuis van kennissen. Het was voor mij een verademing. Ik werd met mezelf geconfronteerd, kon even loslaten en ik realiseerde me meer en meer dat dit was wat ik nodig had.

Dus ik ging op zoek naar een meer permanente oplossing. Ik trok in een particulier gehuurd appartementje, propte mezelf in een veredelde kledingkast, gaf de kids de enige slaapkamer samen en toen.. Ja toen realiseerde ik me dat het plaatje wat ik altijd zo graag gewild had, niet had gewerkt. Dat ik mij had gevormd naar anderen en mezelf een beetje kwijt was geraakt onderweg. Dus stond ik stil om dit te verwerken, ik was verdrietig, maar gaf niet op. Ik zocht een andere baan, kreeg die, krabbelde iedere keer weer op, leerde mijn ontzettend fijne vrienden nog beter kennen, leerde mezelf waarderen en voelde dat het goed was.

Naast het verdriet van de bubbel die uiteen gebarsten was, wisselde het contact tussen mij en mijn ex ook heel erg . Wat gespannen hier en daar. Ook dat leverde bij mij weer de nodige druk op en de achtbaan racete lekker door.Looping

Ik merkte dat ons appartementje toch echt wat te klein was. Toen ik een particulier huis kon huren, heb ik dit ook aangenomen. Dus: verhuizing 2 in nog geen 1.5 jaar tijd. Verhuizen is niet mijn ding, dus ik voelde me weer alsof ik een looping inging, heel veel druk, geregel, werk wat doorging, een grote rush. Naast dat verhuizen had ik inmiddels ook wat dates gehad en ook dit maakte duidelijk dat ik nog wel een puzzeltocht tegemoet ging. Hmmmm, wat vond ik aantrekkelijk, wat wilde ik eigenlijk, was ik er al aan toe, hoe gedroeg ik me. Het analyseren van mezelf, mijn dates en het over-analyseren van alles kon beginnen.

Eigenlijk waren het diverse spannende dingen naast elkaar. Als een achtbaan met 2 bakjes naast elkaar, zit je niet in de een, dan zat je wel in de ander… Maar gelukkig, ergens is er altijd licht, dus alles kwam ooit goed. Verhuizing 2 zat erop. Ik wist dat dit weer particulier was en dat ik moest blijven uitkijken naar een woning via de woningstichting.

We zitten nu in het 2e jaar na mijn scheiding, we waren dolblij met weer een huis en allemaal een eigen kamer en hadden een klein beetje rust op huizengebied. Nou moet ik erbij zeggen dat mijn moeder al heel lang ziek was, dus ook dat de nodige druk opleverde. Ergens in dat tweede jaar hadden we een heftige periode met haar en zo’n beetje aan het einde van dat 2e jaar, juli 2015, besloot ze dat haar leven hier zou ophouden. Wederom stortte mijn wereld in.

Wat ik mooi vond, was om te merken hoeveel je lichaam en geest aankan. Tijdens mijn scheiding heb ik mij altijd gerealiseerd dat er veel ergere dingen in de wereld zijn. Tuurlijk, ik mocht kei verdrietig zijn, maar ik wist dat het niet het einde was.

Met het overlijden van mijn mama voelde dat wel anders. Alles stortte in, leven zonder moeder, hoe moest dat in godsnaam?

Deze periode voelde alsof ik in een driedubbele looping zat! En daarnaast kabbelde trouwens een rustig en aangenaam watertje wat we ook wel verliefdheid noemen.. Ik ontmoette namelijk vlak voor mijn moeders overlijden mijn huidige vriend en dat bracht enorm veel mixed feelings. Wat logisch is, maar lastig te behappen soms.

Toen ik in oktober 2016 een nieuwe baan kreeg, die perfect paste, uitdagend was, flexibel, was ik zo blij. Werk dichterbij huis, beter met de kids te combineren, maar ik kon mijn moeder niet bellen om het te vertellen, zo dubbel. Toen kreeg ik halverwege 2016 een nieuwe tweedehandse auto kocht stond ik perplex. Jeetje ik ging goed zeg! Ik had zelfs een vakantie met de kids gepland en vlak daarvoor kwam er goed nieuws, ik kreeg een huis via de woningstichting! Zo hey! Nieuw werk, nieuwe auto, nieuwe vriend, nieuw huis! Wow!

Uitrollen Afgelopen 2 maanden waren best pittig qua werk wat verzet moest worden en qua planning. Ik kreeg de sleutel, moest volle bak klussen en verhuizen en daarna weer vrolijk gaan werken. Ik merk de afgelopen weken dat ik nu uit wil rusten. Ik wil genieten, wil kijken naar wat ik allemaal heb bereikt, dankbaar zijn en ik wil heel gelukkig zijn. Natuurlijk zit dat stemmetje vaak in mijn hoofd dat zegt: mama, wat had ik je dit graag willen laten zien. Maar ik voel dat ze het weet en dat ze trots is. Ik ben ook trots op mezelf, trots op mijn kids die heel flexibel zijn en hier ook vanaf dag 1 hun plek hebben gevonden.

Onze rollercoaster is nu rustig aan het uitrollen. Ik denk dat het leven nooit zo is dat we bij het einde van de achtbaan komen (er speelt altijd wel wat). Ik ervaar dit uitrollen als heerlijk. Eens was ik allergisch voor sleur en nu denk ik: ‘blijf maar even lekker zo zachtjes rollen. Ik geniet even van de sleur ’!