Iedereen die mij kent, weet het wel. Ik ben miss Positivo. Jullie lezen het in mijn blogs, ik schrijf soms met een enorm bus zout. Zoals mijn vorige blog het leed wat barbecueën heet. Het werd heerlijk serieus genomen, waar ik dan ook smakelijk om moet lachen.

Ik ben een ietwat veel te zelfstandige dame en uiteraard draai ik mijn hand ook niet om voor het rommelen met hete kolen.  Maar ik hou van een beetje zelfspot. Zelfspot helpt me de dag door.
Ik grap met veel plezier over mijn H.S.M. status en het voelt ook goed. Nou ja, meestal.

Samen, maar toch altijd alleen geweest

Jarenlang was  ik met mijn ex man samen, maar ben ik toch heel eenzaam geweest. Zijn beroep bracht dit met zich mee, maar ook zeker onze relatie. De laatste jaren hadden we geen gesprekken meer, er was een bepaald type spel tussen ons in komen te staan. Onze relatie was al ver van perfect, maar hij was vanaf mijn 16e jaar mijn grote liefde geweest. Maar ook dat kon kapot, stukje bij beetje en steeds vaker vroeg ik mezelf af: Is dit genoeg voor mij?

Het antwoord werd steeds vaker: Nee! Maar je beslist niet van de een op de andere dag om alles weg te gooien en opnieuw te beginnen. Ik heb lang, te lang gewacht op de laatste beruchte druppel. En toen was het echt te laat! Waarom te lang gewacht, vraag je je misschien af.

New and Approved: Update 2.0
Beschadigd en de weg kwijt

Te lang gewacht, omdat mijn littekens inmiddels enorm zijn. De littekens veroorzaakt door wat jarenlang niet goed gezeten heeft. Ik besefte het al langer, maar goed het gebeurt zo stukje bij beetje dat ik mezelf bijna niet meer herkende.

Spiegelen en oude koeien daar was hij een kei in. En de rest, wat zijn akelige sporen heeft nagelaten. Beschadigd en volledig de weg kwijt. Ik heb al redelijk snel na het stuklopen van mijn huwelijk, iemand toegelaten. Het ging immers prima met mij. Inmiddels is hij weer buiten beeld. Hij is lange tijd een goede vriend geweest en uiteindelijk uitgegroeid tot een nieuwe liefde en hij heeft ook zijn littekens uit het verleden. Maar onze littekens lijken niet te matchen.

Een kasteelmuur

Littekens zijn slopend en de mijne zitten enorm diep. Het heeft me veranderd. Ik ben een veel te vrijgevochten en zelfstandige vrouw geworden, die niemand meer toe durft te laten. Ik heb een kasteelmuur om mijn hart heen gebouwd. En ik denk dat het ergste is, dat niemand dat helemaal weet. Niemand lijkt door te hebben dat het niet SUPER gaat! Maar dat ik af en toe keihard moet worstelen om boven te blijven. Ik weet dan als nuchtere dame dat dit ook bij de stappen hoort die ik moet maken. Stap voor stap, stukje bij beetje. Ik heel maar het gaat heel langzaam.
Ik vraag me af, of er een dag komt dat de wonden helen en de littekens minder duidelijk aanwezig zijn.

Heelt de tijd alle wonden?

Heelt de tijd alle wonden? Wat de toekomst brengt, is onzeker.  Er wordt gewerkt aan de wonden en de littekens. Ik hoop dan ook stilletjes dat ik op een dag kan zeggen: Ja ik ben genezen en de tijd heeft mijn wonden geheeld. Ik wacht geduldig af, leef mijn leven en geniet ondertussen van alles wat mijn leven te bieden heeft. Zolang er maar niemand te dichtbij komt.

New and Approved: Update 2.0

Ik wil weer open en toegankelijk worden en niet bang zijn voor alles wat met gevoelens te maken heeft. Ik hoop dat ik op een dag kan zeggen: Ja ik heb wat littekens op mijn ziel, maar daar merk je bijna niets meer van! Ja, dat is mijn wens voor de toekomst. Dat ik een update 2.0 versie van mijzelf kan worden. Miss Positivo, maar dan zonder masker.
New and Approved en klaar voor de toekomst!

Zie ook: Relationshit: soms is single zijn beter dan een relatie!

Wat een krachtige en eerlijke single mom is dit! Lukt het jou om mannen toe te laten of heb jij een muur om je hart gebouwd? Deel het met ons en laat een reactie achter.