Het was de vijfde week van de zomer vakantie en de tweede week dat mijn jongens bij hun vader waren. Ook al de tweede week dat ik mijn jongens mis en op geen enkele manier contact kon hebben met mijn jongens, want vader wil dat niet.

Ik weet niet waar mijn kinderen zijn, of het goed gaat met ze en wat ze doen. En dat is zwaar, heel zwaar. Tuurlijk hoop ik dat ze een top vakantie hebben en dat ze het enorm naar hun zin hebben, allerlei leuke uitstapjes met hun vader doen, maar het was toch wel leuk geweest als ik een teken van leven had vernomen.

Eindeloos lang

Ook hoop ik dat mijn ergste nachtmerrie, dat vader de kinderen mee heeft genomen naar het buitenland niet waarheid wordt. Maar goed ik weet het niet en ik zal nog 9 dagen af moeten wachten totdat ik het weet. 9 dagen totdat ik ze weer zie, voel en ruik. Dagen die eindeloos lang lijken soms.

Vakantie zonder kinderen

Ik hoor van anderen dat het wel vaker zo gaat dat moeders en of vaders niets van hun kinderen mogen vernemen als ze bij de andere ouder zijn en ik vraag me af wat zo’n ouder dan bezielt? Wat denkt die ouder?

Is de haat dan echt zo groot dat je de ander en de kinderen er perse in mee moet trekken? Of ben ik gewoon zo’n ongelofelijke muts die alleen het goede wil zien en in een roze wereld leeft?

Wat kunnen we hieraan doen?

Ook vraag ik me af of hier niets iets aan veranderd kan worden? Niet alleen voor mij, maar voor iedereen. Wat zou er moeten gebeuren zodat dit niet meer gebeurt? Wat kunnen we hier als mensen, als samenleving aan doen? Zijn we nu zo afgestompt dat we dit accepteren? Dat we dit de ander vrolijk aandoen? Is dit echt hoe het verder gaat? Ik geloof het niet.

Maar wat kunnen we eraan doen? Hoe kunnen we de kinderen en de ouders helpen? Hoe kunnen we de wereld een beetje beter maken? Help mij om ook anderen te helpen.

Zie ook: Voor het eerst op vakantie met je kind? Zo doe je dat!

Heb jij deze angst weleens ervaren? Wat heb je toen gedaan?