In de relatie met mijn ex is sprake geweest van huiselijk geweld. Emotioneel, psychisch en fysiek. Ik ben weggegaan toen mijn kind 10 maanden oud was. Ik wilde absoluut niet dat mijn kind er iets van mee zou krijgen.Dat de spanningen ook voelbaar zijn voor jonge kinderen weet ik heus, maar weggaan doe je niet zomaar even. Het is een beslissing waar ik ruim een half jaar over gedaan heb. Ik ben bang voor mijn ex, nu nog steeds.

Schaamte voor huiselijk geweld

Weggaan uit deze situatie was het engste, maar ook het beste dat ik ooit heb gedaan. Ik heb gekozen voor een beter leven voor mijn kind en mijzelf. Je bent pas een goede moeder als je ook voor jezelf gaat zorgen. Dat deed ik toen niet. Ik accepteerde alles wat mijn ex zei. De psychische spelletjes zijn extreem moeilijk om uit te leggen aan omstanders. Niemand zag het of merkte iets aan mij.Schaamte is daar de oorzaak van. Over huiselijk geweld durf je als slachtoffer niet makkelijk te praten.

Het wantrouwen in de medemens is weg. Daarnaast ben je ook bang dat mensen denken dat het aan jou ligt, want dat zei mijn ex altijd. Ik spoorde niet en iedereen zag dat ook, aldus mijn ex. Niemand zag wat er allemaal écht gebeurde. Niemand snapt, inclusief mijzelf, waarom ik dit ruim 2,5 jaar heb geaccepteerd.

de-gevolgen-van-narcisme

Foto’s heb ik als bewijs van de fysieke mishandelingen. Helaas ben ik nooit naar de huisarts gegaan met deze blauwe plekken. Ik durfde niet, maar bagatelliseerde het ook. Daarnaast was mijn ex werkzaam voor de overheid, dus ja, wie zouden ze nou geloven? Ook dat werd me ingefluisterd door hem.

PTSS en eenhoofdig gezag

Gelukkig heb ik ooit de moed gehad om daadwerkelijk weg te gaan. Dit kwam vooral door een goede vriend die ik inmiddels wel had ingelicht en kleine details had verteld. Ik kreeg nadat ik de relatie had verbroken een woning aangeboden. Het is dankzij die vriend dat ik de woning accepteerde, omdat ik nog helemaal gebrainwashed was. Ik dacht écht dat ik terug wilde naar mijn ex.

Mijn leven en dat van mijn kind heb ik langzaam weer op kunnen pakken. Behandeling voor PTSS volg ik nog steeds.Dat heeft me tot nu toe echt goed gedaan. Het eenhoofdig gezag heb ik ook gekregen, aangezien mijn ex een half jaar geleden afstand heeft gedaan vanwege zijn toen nieuwe gezinssituatie.

Toch was de blijdschap van korte duur. Mijn ex zoekt namelijk weer contact omdat hij bij zijn huidige vriendin is weggegaan. Hij wil nu ons kind ook weer zien, terwijl ik echt dacht van hem af te zijn.
Mijn advocaat zegt dat mijn ex gewoon een rechtszaak kan beginnen om de omgang weer aan te vragen.

Dit staat namelijk los van gezag. Vreselijk! Ik voelde alle grond onder mijn voeten wegzakken toen ik dit hoorde. Ik ben echt van mening dat in de meeste omstandigheden kinderen beide ouders moeten blijven zien. Toch is bij mij de angst weer compleet terug. Ik ben volledig teruggezakt in mijn herstel van de PTSS.

Ik voel me onveilig thuis

Toen ik ook nog begreep dat mijn ex zijn andere kind zonder toestemming van de opvang wilde halen, heb ik hier alles en iedereen ingelicht. De opvang van mijn kind, de huisarts en zelfs Veilig Thuis. Zij namen de melding serieus en verwezen mij naar de politie. Na lang twijfelen ben ik toch gegaan. Ik durfde nooit vanwege het voormalig werk van mijn ex, die nauw samenwerkte met de politie vanuit zijn overheidsfunctie. Mijn ex is overigens inmiddels (vanwege bedrijfsredenen) ontslagen , dus die vrees zou ik theoretisch gezien niet meer hoeven te hebben. Toch ben ik bang voor mijn ex.

Ik heb uiteindelijk alles verteld aan de politie en ben bezig met het leveren van de nodige bewijzen. De politie neemt het hoog op en schatten “continue dreiging” in. Zij gaan me helpen door een Afspraak op Locatie. Dit betekent o.a. dat áls er wat is bij mij thuis, dit met voorrang behandeld wordt.
De angst regeert momenteel in mijn leven. Ik ben schrikachtig, nerveus, gespannen en kan me niet lang concentreren.

Onbegrip van werkgever

Ik zit dan ook ziek thuis sinds 3 weken. Helaas heeft mijn baas minder vertrouwen in mij dan ik had gehoopt. Ik heb alles in grote lijnen op tafel gelegd, maar ik kreeg de opmerking dat ik de wereld wilde verbeteren door contact te houden met mijn ex. Onbegrijpelijk, want ik zoek niet zelf contact.

In één klap ben ik het vertrouwen in mijn baas kwijt. Het voelt als een trap na, alsof ik dit zelf op zoek. Ik denk ook dat dit de reden is dat ik nog steeds geen bedrijfsarts heb gezien/gehoord. Mijn baas belt en laat geen voicemail achter. Als ik terugbel neemt hij niet op. Belt hij terug, ben ik net te laat. Deze week is er dus geen telefonisch contact geweest. Het veroorzaakt super veel stress wat ik er helemaal niet bij kan hebben met dit alles. Geen idee wat ik moet doen. Ik zoek vanuit eigen belang contact met mijn huisarts en de behandelaar voor de trauma’s.

Oordelen en verkeerde conclusies

Sommige mensen, waaronder mijn baas oordelen zo makkelijk en trekken verkeerde conclusies. Zonde, want hierdoor verlies ik mijn complete vertrouwen. Ik wil er nog wel mee praten, maar ik kán het niet meer.Het liefst schud ik deze mensen door elkaar en vraag ik ze of zij zich kunnen voorstellen hoe het is om bang te zijn in je eigen huis. Ieder geluidje, iedere auto die langsrijdt zijn voor mij reden om te verkrampen en angstig te worden. In mijn eigen huis.
ik ben bang voor mijn ex

Mijn eigen huis voelt onveilig, terwijl het voor mijn kind en mij het meest fijne plekje op aarde hoort te zijn. Voorlopig zorgt de politie hiervoor. Dit helpt iets en ik ben zowel de politie als Veilig Thuis eeuwig dankbaar. Toch droom ik van een toekomst voor mij en mijn kind zonder stress en angst. Dat verdienen we allebei…

Zie ook: de kracht van therapie na trauma’s

Wat heftig! En wat vervelend dat het werk geen begrip toont. Heb jij hier ervaring mee of heb je tips voor deze moeder? Deel het met ons en laat een reactie achter.