15 jaar en zwanger
07 september 2015 
6 min. leestijd

15 jaar en zwanger

Mijn naam is Marta en in mijn eerste blogs, zou ik graag aan jullie willen vertellen ‘hoe het allemaal is begonnen’. Ik zal elke maand een blog schrijven voor Happy Single Moms en ik hoop dat jullie wat aan mijn verhaal hebben en met spanning zullen lezen. Het wordt een verhaal met een traan en met een lach, maar zal zeker goed eindigen en grotendeels positief verder gaan. 

Voor ik zwanger raakte, was ik veel buiten, gebruikte ik softdrugs en rookte ik sigaretten. Voor de rest was ik een heel net, beleefd persoon en ik kon heel goed mijn grenzen stellen en ‘nee’ zeggen als ik iets niet wilde. Ik had wel een slechte band met mijn moeder en mijn stiefvader. Er waren veel ruzies thuis.

Ik ben geboren in Polen en ik woon sinds 7 jaar in Nederland. Ik ben in 2008 naar Nederland gekomen met mijn ouders en mijn 3 jaar jongere zusje. Mijn ouders zijn in principe gelijk gescheiden. Mijn moeder is hertrouwd en ik heb er 2 broertjes en 1 zusje bijgekregen, waar ik gelijk heel veel van hield, ondanks dat ik toen een hekel had aan de man van mijn moeder.

9 weken en 2 dagen zwangerIk was 15. Het was maart en H. (nieuwe jongen) kwam naar onze school. Hij sprak geen Nederlands, maar wel Spaans, Baskisch, Italiaans en een klein beetje Engels. Mijn Engels was best goed en ik kon ook een beetje Spaans doordat ik het vroeger had geleerd van mijn Colombiaanse vriendin. H. was 16 jaar oud en een hele mooie jongen. Hij had een beetje bruine huid, bruine ogen en zwart haar. Toen ik 15 jaar oud was, was hij helemaal mijn type en anders dan ik. Ik heb lichte huid, blauw-groene ogen en van nature blond haar.

“Hij ging me zelfs aan zijn moeder voorstellen.”

Op 12 maart begon het. Ik schreef een berichtje op Facebook naar H. met de vraag waar hij vandaan komt. “Colombia” zei hij. Ik was helemaal blij. Ik zei altijd al tegen mijn vriendin dat ik ooit een Colombiaanse man zou willen hebben. Dat leek me leuk, door mijn Colombiaanse beste vriendin. H. en ik raakten aan de praat en op 29 maart kregen wij een relatie. Toen ik 2 weken lang iets met hem had, waren we al smoorverliefd op elkaar. Hij ging me zelfs aan zijn moeder voorstellen. Toen we 1 maand samen waren ging H. naar Spanje voor 1 week, daar heeft hij bijna heel zijn leven gewoond.
 
In die ene week dat hij weg was, is hij vreemdgegaan met zijn ex. Toen heb ik het uitgemaakt voor 1 dag, maar 1 dag later smeekte hij om hem te vergeven. Dat heb ik ook gedaan…
 

Ondanks dat H. eigenlijk geen goed vriendje was en ik alle recht had om hem niet te vertrouwen, ben ik in mei voor het eerst met hem naar bed geweest, omdat ik toen heel erg verliefd op hem was. Hij was mijn eerste serieuze relatie en ik waarschijnlijk zijn vijftigste ‘serieuze’ relatie.

In augustus begon hij ineens afstandelijk te doen en hij heeft op 22 augustus de relatie verbroken. Kort daarna kreeg ik een berichtje van hem, dat hij graag wilt gaan praten. Op een vrijdag 26 augustus, heb ik een zwangerschapstest gedaan, omdat ik al heel lang niet ongesteld was geweest. Mijn vriendin stond buiten het toilet te wachten en ik kwam huilend uit de wc… Na 5 minuten was ik stil. “Waarom huil ik? Het is niet gepland, maar wel een wonder” zei ik tegen mijn vriendin. Daarna heb ik H. gelijk gebeld en hij kwam binnen 20 minuten.

Toen ik vertelde dat ik zwanger was, was hij niet verbaasd en zei dat hij het voelde. We kregen weer een relatie en hij zei dat hij er altijd voor me zou zijn. Ik ben nadat ik erachter kwam, dat  ik een baby in mijn buik had, gelijk gestopt met drugs en roken. Ik ben ook per direct gestopt met het gebruik van de medicatie voor de epilepsie.

Ik heb de zwangerschap bijna 2 weken lang voor mijn moeder verzwegen. Pas toen zij merkte dat ik niet meer ongesteld werd, zijn we samen naar de huisarts gegaan en heb ik mijn moeder in de wachtruimte verteld dat ik zwanger ben. Zij was op dat moment niet boos, omdat ze al zo een vermoeden had, maar ik weet dat ze van binnen boos en verdrietig was. Ik had haar teleurgesteld.

Toen wij thuis kwamen en mijn stiefvader ook te horen kreeg, dat ik zwanger was, was hij woedend. Mijn ‘aap’ (mijn kindje) mocht niet bij ons wonen en hij zei allemaal andere kwetsende dingen.

9 september gingen mijn moeder, H. en ik naar de eerste echo. Toen zei de dokter dat ik al 9 weken en 2 dagen zwanger was. We waren een beetje geschrokken, maar toen ik mijn kindje voor het eerst zag, kreeg ik gelijk tranen in mijn ogen. Toen wist ik dat ik hem/haar wilde houden. Ik zou het niet over mijn hart kunnen laten om de zwangerschap te beëindigen.

“Zijn antwoord was, dat hij geen vader wilde worden.”

I love mumDe week daarna deed H. weer afstandelijk. Hij wilde mij niet meer zien en ik kreeg ook geen berichten terug van hem. 17 september ging ik naar H. zijn huis en vroeg of er iets aan de hand was. Zijn antwoord was dat hij geen vader wilde worden. Daar had hij eerder aan moeten denken. Toen wij samen dom genoeg zijn geweest om geen voorbehoedsmiddelen te gebruiken, want ‘ons gaat het toch niet overkomen’.

Volgende dag zei H. op Facebook dat hij mij zat was. Volgens hem is hij duidelijk geweest dat hij geen vader wilde worden en dat ik abortus moest plegen, maar dat deed ik niet. Hij zei dat ik altijd doe wat ik wil en dat ik stom ben en dat ik nooit naar hem luister… Ik vroeg of hij mij terug zou willen als ik abortus ging plegen. (dat zou ik natuurlijk nooit doen) Toen zei hij: Doe het eerst, dan zien we het verder wel…

Toen was ik er natuurlijk klaar mee en besefte ik, dat ik er alleen voor stond.

 
Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 07 Sep 2015

Respect meissk

Anonymous
Door

Anonymous

op 07 Sep 2015

Respect.. ondanks dat je zo jong was mogen je ouders verdoms trots zijn. Zoveel ellende en toch je verantwoorsing genomen voor je eigen en een nieuw leven!

Anonymous
Door

Anonymous

op 04 Oct 2015

Goedemiddag Anoniem,Dank je wel! Inmiddels heb ik geen contact met mijn ouders, maar gelukkig is mijn dochter trots op mij! :)

Anonymous
Door

Anonymous

op 17 Jul 2016

Ontzettend dapper van je meis! Echt respect.. Spijtig te horen dat je geen contact meer hebt met je ouders.. Ben in elk geval super blij te horen dat t met jou en de kleine goed gaat ❤️

Anonymous
Door

Anonymous

op 18 Jul 2016

Lieve Marta, toen ik dit verhaal aan het lezen was, wist ik gelijk dat het over jou ging. Ik heb heel veel respect voor je!!! Ondanks je jonge leeftijd ben je een geweldige moeder. Spijtig dat je geen contact meer met je ouders hebt of had. Soms is dat (even) beter!! Je hebt alles goed voor elkaar, ook voor je meisje. Ik ben heel trots op je. Ga zo door meis❣

Anonymous
Door

Anonymous

op 10 Mar 2017

hooi zou ik mischien ergens hier over kunen praten want heb namelijk het zelfde probleem als je fb heb kan je me daarop toevoegen en praten hier over zou namelijk wat advies kunne gebruiken ik heet nisha toekoen op facebook

Reactie plaatsen