“Ik wil naar mijn beste vriend”, is het eerste dat mijn dochtertje van 2,5 jaar zei wanneer ze vandaag wakker werd. “Wie is jouw beste vriend dan”, vraag ik nietsvermoedend. “Mijn broer”, antwoordt ze met volle overtuiging! Mijn kleine meid is helemaal gek op haar broer en hij is ook helemaal weg van haar. Logisch toch, zou je denken? Toch is het in onze situatie best bijzonder te noemen.

Siblings

Mijn dochtertje haar broer (8 jaar) hebben allebei dezelfde vader maar een andere moeder. Toen mijn ex en ik nog samen waren hoorde ik (natuurlijk) alleen maar negatieve verhalen over de moeder van zijn zoon. Ik weet heel goed dat zulke verhalen vaak niet gebaseerd zijn op de waarheid maar op een mening van de ene ouder t.o.v. de ander. Dus op het moment dat de “verwekker”(zo noem ik hem want dat is ook het enige wat hij heeft gedaan) van mijn dochtertje en ik uit elkaar waren was het voor mij geen verrassing dat hij negatieve verhalen over mij begon te verspreiden. Moraal van dit verhaal; ondanks de negatieve verhalen over zijn ex had ik geen mening over haar want ik had haar zelf nog nooit ontmoet. Voor mij was zij de moeder van zijn zoon en daar was alles mee gezegd.

[tweetquote]Tijdens mijn zwangerschap en na de geboorte van mijn dochtertje was er weleens door mijn hoofd gegaan dat ik het wel fijn zou vinden als mijn kleine haar half-broer zou ontmoeten. Haar “verwekker” heeft er zelf voor gekozen haar in de steek te laten maar dat betekent nog niet dat ze dan ook geen half-broer heeft.[/tweetquote]

Toch heb ik niks met deze gedachte gedaan en dacht; dat komt misschien ooit nog wel als ze ouder is. Toen mijn meisje 5 maanden oud was keek ik op Facebook wie de foto’s van mijn dochtertje had geliked, en tot mijn verbazing zag ik daar de naam van zijn ex staan?! “Wat is dit nou weer”, was mijn eerste reactie. “Waarom kijkt ze op mijn profiel en liked ze ook nog een foto”, was mijn volgende gedachte. Direct en nieuwsgierig als ik ben wilde ik haar een bericht sturen via Facebook, dat kon helaas niet omdat we geen “Facebook vrienden” waren. Ik voegde haar dus maar toe en zou wel zien of ze mijn verzoek accepteerde zodat ik haar kon berichten.

Holding Hands ColorDe volgende dag opende ik mijn Facebook en zag dat mijn verzoek was geaccepteerd en dat ik een bericht van haar had. Ze vroeg me waarom ik haar had toegevoegd, waarop ik haar uitlegde waarom ik haar een bericht wilde sturen. Ze gaf toe dat ze vanaf dag 1 de foto’s van mijn dochtertje bekeek maar dat ze niet wist dat ze er 1 had geliked. Na wat heen en weer te hebben bericht kwamen we erachter dat we het allebei belangrijk vonden dat onze kinderen (broer en zus) elkaar zouden leren kennen. Vanuit hem zou dat nooit gebeuren, maar wij als moeders vonden dat niet aan hem om dat voor hun, al bij voorhand al te beslissen.

[tweetquote]Niet lang na ons Facebook gesprek spraken we af om eens face to face met elkaar te praten, en vanaf die dag zijn we niet meer de 2 vrouwen die een kind van dezelfde man hebben.[/tweetquote]

Vanaf dat moment hebben wij een band gecreëerd die verder reikt en sterker is dan alleen een vriendschap, die anders voelt als een familieband, eigenlijk anders dan überhaupt een band die je kan omschrijven. We investeren in de ontwikkeling van onze kinderen als individu, maar in ons geval investeren we ook nog samen in de ontwikkeling van onze kinderen als broer en zus.