Ik heb 3 weken geleden gehoord dat er een meisje in mijn buik zit. Liefkozend noem ik haar dan ook al de hele tijd ukkedoos. Ik wandel nu met een vriendin naar het ziekenhuis voor de twintig weken echo.

De vogeltjes lijken een wedstrijdje te doen wie het hardste fluit en het zonnetje laat zich eindelijk weer eens zien. Het wordt lente, eindelijk!

Zenuwen, waarvoor dan?

Ik geniet van het loopje de vogels en de zon. Mijn vriendin vraagt vol verbazing: “ben jij nou helemaal niet zenuwachtig?” ” Euhm nee” zeg ik. En bedenk me ineens: zou dat moeten dan? Is er iets wat ik niet helemaal heb meegekregen?

Ze vertelt dat zij haar 20 weken echo best spannend vond en dat ze het wel leuk vindt dat ze bij zo’n speciale echo mee mag.

We zitten in de wachtkamer en ik denk nog even na over het feit dat ik niet zenuwachtig ben en het misschien toch wel behoor te zijn. Ik laat het gewoon over me heen komen. Ik mag strakjes die kleine gewoon weer zien en ben benieuwd.

Dan mogen we naar binnen. Een aardige vrouw met een zwarte bob-line vraagt of ik nog wat formulieren wil invullen en of ik daarna wil liggen.

Ik kijk naar de stoel en zie de beenhouders wijd staan. Alsof ik al ga bevallen ofzo.Ze ziet mijn blik en zegt. Oh ja deze zal ik nog even weghalen. Dat ligt wat fijner. Nou inderdaad! Dat lijkt mij ook.De bekende gel komt op mijn buik en de echo begint. Inmiddels weet ik het een en ander te ontcijferen uit de grijze vlekken op het scherm.

Bingo, alles zit erop en eraan!

De omtrek van haar hoofdje is goed te zien. Ik zie een neusje en een mondje. Ik vind haar nu al mooi. Maar tijdens het staren ontgaat mij helemaal dat er een lijstje wordt afgewerkt. Ik hoor de verloskundige zeggen:  “Het ruggetje ziet er mooi uit. En dan de niertjes, dat is één en daar is nummer twee” Dan kijken we nog even naar de beentjes, het buikje etc.

20 weken echo bingo

Er wordt gewoon een lijstje gecheckt. Of alles er wel op en aan zit. Ineens valt het kwartje. Daarom moest ik dus zenuwachtig zijn. Het is een soort van 20 weken bingo. Twee nieren, een hartklep en geen waterhoofd! Bingo!!

Ineens word ik dus wel zenuwachtig. Ik kan me alleen maar bedenken dat ze maar mooi alles moet vinden en dat alles maar moet kloppen. Dit meisje zal toch wel gewoon gezond zijn?

Dan komt het verlossende woord: “nou het ziet er allemaal goed uit hoor. Alleen het schedeltje lijkt wat klein. Maar dat kan zich herstellen in de komende weken.” Ergens dacht ik: als dat geen kwaad kan, dan scheelt dat met de bevalling. Maar ze is gezond! Dat is zeker. Wel vraag ik haar of ze wil kijken of het echt een meisje is. Anders moet ik namelijk de verf terugbrengen. Ze laat me een hamburger zien tussen de twee spillepootjes en het is echt een meisje.

Zo niet zenuwachtig als ik heen liep, zo opgelucht stap ik nu het kamertje uit. Wat een zegen…

Zie ook: De donor van je toekomstige kind

Wat herinner jij je nog van de 20 weken echo van je kinderen?