Een terugblik op 2014; mijn leven van alleenstaande moeder

Een terugblik op 2014; mijn leven van alleenstaande moeder

Wat kan er in 1 jaar toch ontzettend veel gebeuren. En hoe loopt een jaar toch altijd anders dan we verwachten…. Een terugblik op 2014; mijn leven van alleenstaande moeder….

Hoewel ik me eind 2013 voornam, geen contact meer met mijn ex te hebben omdat hij gewoonweg niet goed voor mij en mijn dochter was, wist hij mij begin januari toch te overtuigen dat hij er anders in stond. Hij ging zijn verantwoordelijkheid nemen en hij wilde mij niet kwijt. Natuurlijk waren dat precies de woorden die ik wilde horen en opende ik mijn hart weer voor hem. Wat die verantwoordelijkheid nou precies inhield wist ik eigenlijk niet, behalve dan dat hij mij financieel ging steunen. Ik durfde op dat moment niet te vragen om hoeveel het ging, omdat ik het niet wilde forceren. Als ik toen had geweten wat ik nu weet –namelijk dat hij 50 euro per maand ‘verantwoordelijkheid nemen’ vond- had ik m’n mond wel open getrokken.

Maar ja…. achteraf is alles zo gemakkelijk.

Nog geen maand later was het over. Alles, maar dan ook alles… Gevoelens van een ander zijn zo moeilijk te begrijpen. Hoe kon hij de ene maand nog intens veel van me houden en een maand later een hart van ijs voor me hebben? Hoewel ik zelf ook had besloten dat ik hem niet meer in ons leven wilde, deed het toch verschrikkelijk veel pijn dat hij zo harteloos deed. Ik wilde hem niet in ons leven hebben omdat hij zich niet volledig aan ons wilde binden, niet omdat ik niet meer van hem hield. Soms maak je dan verstandige keuzes, die wel ontzettend veel pijn doen. Dat hij er zo koud mee omging, voelde als een mes in mijn rug.

Maanden vol met pijn, tranen en onbegrip volgde. Ik wilde het verdriet laten komen zodat ik het zo goed kon verwerken, maar oh wat deed het pijn, vooral omdat hij ons kind niet in zijn leven wilde. Ons laatste contact was via de app. Het was een lelijke ruzie waarin we allebei dingen hebben gezegd die niet charmant waren. Dat we het niet normaal af hebben kunnen sluiten doet eigenlijk nog steeds pijn.

Ik hield ziels veel van hem en hij ook van mij, dacht ik….

Het verdriet werd beetje bij beetje minder en ik ging me steeds beter voelen. Het was eigenlijk wel heel erg fijn om niet continu met mijn telefoon bezig te hoeven zijn. Om niet continu in grote app ruzies te zitten, niet te hoeven schreeuwen door de telefoon en het ene na het andere verwijt te hoeven maken. Er viel eigenlijk letterlijk een last van mijn schouders af. Niet alleen merkte ik dat het beter ging met mijzelf, ook zag ik mijn dochtertje opleven. Waar ze voorheen nog vaak boos en chagrijnig kon kijken, bloeide ze op tot het meest vrolijke meisje wat je je maar voor kunt stellen. De hele dag door was er een lach op haar gezicht. Het laatste wat ik hoorde voordat ik naar bed ging was haar lach en haar lach was ook wat mij in de ochtend wekte.

In mei werd mijn dochtertje werd 1 jaar! Het was echt een prachtige dag en wat vond ik het bijzonder dat ze 1 jaar werd, ik voelde me zelf helemaal jarig haha. In het park had ik een tentje gehuurd met een tafel en bankjes. Alles had ik vol gehangen met slingers en balonnen en ik had een hele grote roze taart laten maken. Natuurlijk hadden we al onze lieve vrienden en familie om ons heen. Wat een heerlijke dag! (en van haar vader hebben we niets, maar dan ook niets gehoord)

IMG_2082

In de zomer werd het idee van ‘Happy Single Moms’ geboren. Tijdens een training, wist ik wat ik wilde gaan doen; alleenstaande mama’s zoals ikzelf helpen! Want oh, wat had ik contact gelijkgestemde gemist. Mijn leven ging vanaf toen veranderen, want naast mijn baan als manager, zat ik iedere avond te werken aan (en voor) Happy Single Moms. In augustus werd Happy Single Moms op Facebook was geboren. Zonder er ook maar strategisch over na te denken, startte ik de Facebook pagina op. Ik was compleet overrompeld door het succes en vooral door de vele alleenstaande moeders die er zijn!

Binnen een mum van tijd werd de Facebook pagina van Happy Single Moms het meest actieve netwerk voor de alleenstaande moeder in Nederland en België.

De rest van het jaar was druk, heel erg druk. Ten tijde van mijn idee van ‘Happy Single Moms’ kreeg ik een promotie aangeboden en ging ik 40 uur werken. Thuis zorgde ik voor mijn dochtertje en zodra zij in bed lag werkte ik aan Happy Single Moms. Niet alleen was (en ben) ik een bedrijf aan het opzetten zodat ik alleenstaande mama’s echt kon gaan helpen, ook was ik dagelijks uren bezig om de Facebook pagina te faciliteren.

Als ik terugkijk op 2014 voel ik heel veel pijn, maar ook heel veel vreugde. Heel veel vreugde omdat ik nu al zoveel fijne reacties van alleenstaande mama’s heb gekregen, vreugde omdat ik nu al zoveel alleenstaande mama’s heb kunnen helpen met hun vragen en vreugde omdat zoveel alleenstaande mama’s afgelopen jaar de ‘herkenning’ hebben gevonden die ze al zo lang zochten.

IMG_6042En vooral heel veel vreugde voel ik, als ik kijk hoe snel mijn kleine meisje groot is geworden. Hoe ik terugkijk op haar eerste stapjes, haar eerste woordjes, haar schatterlach, haar ondeugende grote en geweldig mooie ogen en vooral haar liefde. Haar liefde en de oneindige liefde die ik voor haar voel. De liefde waarvan ik denk dat die niet meer kan worden, maar toch iedere dag meer en meer wordt. 

Lieve alleenstaande mama’s; ik wens jullie een geweldig mooi, liefdevol en vooral gezond 2015 toe! Volg je dromen en vergeet nooit de kracht die jij in je hebt.

Als je een alleenstaande mama kunt zijn, dan kun jij alles aan. Geloof in jezelf, dan kan jij alles bereiken!

Hoe kijk je terug op 2014? Laat je comment hieronder achter in het commentveld. Dank je wel!

 

Het supermarktbezoek van de alleenstaande moeder

Het supermarktbezoek van de alleenstaande moeder

“Vroeger” stormde ik na mijn werk snel de supermarkt binnen, waar ik binnen 5 minuten mijn hele mandje vol had en 5 minuten later alles al in mijn kasten thuis had liggen. Snel ff koken en plat op de bank! Herinner jij die avonden nog? Lijken die bij jou ook zo lang geleden?

Isabella2Dat ene supermarktbezoekje, wat ooit maar 5 minuten duurde, koste mij deze week 45 minuten. Om parkeerdrama’s te voorkomen had ik mijn dochtertje met de fiets van de opvang gehaald. Als alleenstaande moeder kun je niet aan je partner vragen of hij de boodschappen wilt doen omdat jij jullie kind ophaalt, dus doe je het allebei. Het nadeel van boodschappen doen nadat je je kind met de fiets hebt opgehaald, is dat ze los rond kan lopen. Ja, ik weet het, ik kan ook een karretje nemen. Maar natuurlijk heb je op de momenten dat je 1 euro nodig hebt, net geen euro in je zak en staat er een rij van heb ik jou daar bij de informatiebalie.

Daarnaast ben ik nogal optimistisch ingesteld, dus ik denk –tegen beter weten in- toch altijd nog dat ik even in 5 minuten die winkel doorsjees.

Mijn dochter kreeg een mooi miniwagentje. Super schattig natuurlijk, zo’n klein meisje van anderhalf, volledig in het roze met een schattige beertjes muts op, achter een klein karretje. De ene helft van de winkel keek met verliefde ogen naar haar en de andere helft met boze ogen omdat ze of over haar heen struikelde of omdat zij tegen hun aanbeukte met haar karretje. Kinderen denken namelijk dat ze de enige in de wereld zijn, dus van uitkijken hebben ze nog nooit gehoord.

Niet alleen het duwen van het karretje vond dochterlief heel erg leuk, wat natuurlijk nog leuker was, was alles wat ze zag in het wagentje stoppen. Vermicelli, chocoladepasta, kaarsen, wc ontstopper, kippenbouten en weet ik wat, belande in het winkelwagentje. Die moet je dan als moeder heel onopvallend weer uit het wagentje halen, want als ze ziet dat je dit doet, kijkt ze je met van die ogen aan “wat doe jij nu?!” en vervolgens pakt ze het gewoon alsnog en stopt het weer in haar wagentje.

Isabella1

Helemaal leuk werd het toen we langs de glazen potjes liepen. Voor ik er erg in had, pakte ze er eentje en die viel per ongeluk uit haar hand. Gelukkig rolde dit potje een paar meter verder, dus niets aan de hand. Maar dat rollende potje vond ze blijkbaar heel erg grappig, dus pakte ze het volgende potje en wilde die ook leuk over de grond laten rollen. Helaas hadden we het geluk geen tweede keer en viel het glazen potje met heerlijke groene boontjes kapot midden op het gangpad.

Laatste uitdaging (dacht ik toen nog); de kassa! Want hoe krijg je het voor elkaar om boodschappen op de band te leggen, te wachten (kinderen houden niet van wachten), het karretje weg te zetten, vervolgens af te rekenen en je boodschappen in te pakken en dit alles zonder dat je dochter hard weg rent. Ik kon maar aan 1 manier denken, en dat was mijn dochter in het mini karretje zetten. Toen was die ene helft die een minuut geleden nog boos keek, ook verliefd naar haar aan het kijken.

Maar ik kon alleen maar denken aan zo snel mogelijk mijn dikke winterjas, sjaal die 5 keer om mijn nek gebonden zat en mijn dikke legging uit te trekken omdat het zweet me uitbrak. Bijna klaar! Dacht ik…..

Natuurlijk was er nog een kerst op de taart. Op mijn ene arm mijn dochter van 15 kilo en aan mijn andere arm de boodschappen tas van vast hetzelfde gewicht, kom ik aan bij mijn fiets. Hoewel het zeer duidelijk is dat ik een kinderstoeltje op mijn fiets heb, vonden mensen het blijkbaar toch een goed idee om hun fiets heel dicht tegen de mijne aan te zetten. Aangezien deze supermarkt direct aan een drukke weg gelegen was, kon ik niet meer dan op een zo min mogelijk lompe manier mijn fiets naar me toe trekken. Even dacht ik dat dit goed gelukt was en zette ik mijn dochtertje in haar stoeltje, ik draaide lichtjes het stuur en tikte heel zachtjes het stuur naast mijn fiets aan.

Heel lichtjes…. Maar toch genoeg om een compleet domino effect te creëren. Nummer 1 ging, gevolgd door nummer 2, 3, 4, 5 ja en zelfs 7 en 8 gingen neer…. Oeps…. Met mijn kind in het stoeltje, de kilozak boodschappen aan mijn arm en een drukke weg naast me, stond ik daar dan. Peinzend hoe ik het in hemelsnaam voor elkaar zou krijgen om deze 8 fietsen weer netjes op hun standaard te krijgen. En daar, waar je soms denkt, in wat voor een maatschappij leven we in hemelsnaam, komen er engeltjes aangelopen. Want ja, ze zijn er zeker nog! Hele lieve mensen die je helpen met fietsen rechtop zetten omdat ze zien dat je met je kind geen kant op kan.

En op zo’n moment, ben ik de helse supermarkttour alweer vergeten en zeg ik vrolijk tegen mijn dochtertje (die het vast niet begrijpt, maar toch), dat het zo fijn is als lieve mensen je pad kruisen, al is het maar voor 1 minuutje!

Heb jij nog een leuk winkelverhaal dat je wilt delen? Je kunt je verhaal hieronder in het commentveld achterlaten, dank je wel! (en een reactie op dit blog is natuurlijk ook altijd welkom 🙂

Wil je nooit iets missen van Happy Single Moms?
Ontvang dan regelmatig leuke mails vol met tips & inspiratie!

Bedankt voor je inschrijving! Je ontvangt snel een mail met inspiratie van mij!