2016 is het jaar dat ik HEM ontmoet!

2016 is het jaar dat ik HEM ontmoet!

Je kent het vast wel, een heel nieuw jaar ligt er voor je en dan denk je toch weer na over alle kansen en mogelijkheden die er voor je in het verschiet liggen. Goede voornemens en dingen die ik graag zou willen, een nieuw jaar geeft toch gevoelsmatig veel ruimte voor eigen invulling. Nou, zo zat ik dus een tijdje geleden op de bank. Na het likken van mijn wonden de afgelopen twee jaar heb ik besloten om het roer om te gooien en te gaan voor het echte geluk. De Tinder en Lovoo dates van de afgelopen maanden heb ik nu zo onderhand wel gezien. De chats die binnen vier zinnen al op het onderwerp seks komen, zijn toch niet mijn ideaalbeeld van mijn ultieme man. Mijn toekomstige man moet toch wel wat meer in huis hebben en zeker te bieden hebben, dan een plat potje d’r op d’r in en d’r uit, zoals ik dat noem.

In 2016 ga ik het serieus aanpakken en wel met een account van Parship. Dus op de zesde dag van het nieuwe jaar heb ik een Parship profiel gemaakt. Ze gaan grondig te werk als je een profiel wilt maken. Waar het bij de populaire apps alleen gaat om een paar goede foto’s, hier en daar een zinnetje, moet je voor een account een aantal concrete vragen beantwoorden voordat je profiel compleet is. Nou, dat geeft me hoop, want als ik het heb ingevuld, moeten de mannen dat natuurlijk ook hebben gedaan en zullen ze naar mijn idee serieus op zoek zijn naar de liefde van hun leven ;-)! Niet meer van die platte teksten onder een foto dat je naar links moet swipen als je een moeder bent of een serieuze relatie zoekt

228944_NL-FullBanner-468x60

Ik moet wel toegeven dat het vooral gebaseerd is op de persoonlijke kenmerken, de foto’s zie je bijvoorbeeld alleen als iemand ze ook aan je wil laten zien. Daardoor lijkt het minder op een ‘vleeskeuring’, maar is het ook wel iets lastiger. Uiteindelijk wil het oog ook wat, toch…?! Tot op heden heb ik wat ‘ijsbrekers’ beantwoord. Dit zijn vragen die iemand aan je kan stellen en als je alle vragen gelijk hebt beantwoord staat daar iets tegenover. De andere partij kiest uit wat dat is. Om een voorbeeld te noemen: dat kan het drinken van een kopje koffie zijn of het vrijgeven van de foto’s. Er zijn verschillende mogelijkheden. Voordeeltje; dat nodigt ook uit tot originele reacties.

Na het beantwoorden van zo’n ijsbreker ben ik in gesprek geraakt met een man. Het contact verliep erg gemoedelijk en we hadden een tijdje goede gesprekken via de app, maar ook via de telefoon. De gesprekken die we aan de telefoon hebben gehad duurde soms wel twee en een half uur. Nou dan moet je toch wel wat te vertellen hebben… Er viel geen moment een rare of ongewone stilte tijdens deze gesprekken. Na al die gesprekken weet je al een hoop over iemands leven, ook over de minder leuke dingen. De man in kwestie had drie kinderen en zijn vrouw is verliefd geworden op de buurman waar ze als gezin erg goed mee omgingen. Als je niet meer heel jong bent heb je toch je bagage, dat heeft iedereen. Het gaat erom hoe we hier mee om kunnen gaan. We hebben uitgebreide gesprekken gehad over toekomst dromen en zelfs over mijn kinderwens. Het duurde dan ook niet heel erg lang voordat we besloten hadden om elkaar te willen zien.

Nou dat was dus afgelopen vrijdag het geval. Het gekke is dat ik eigenlijk al een heel plaatje in mijn hoofd had gemaakt van hem. Ik had al een soort sticker op hem geplakt. En dat beeld was erg goed na alle gesprekken die we hadden gehad. En toen… Tja toen ging de bel, slik! Ach, ik heb de laatste tijd al wel wat dates gehad, dus ik was niet echt heel gespannen. Toch wilde ik wel graag dat ik nu wel een keer het gevoel zou hebben dat ik hem vaker zou willen zien en hij mij natuurlijk ook. Maar eigenlijk in het eerste moment wist ik het al… Dit ging hem niet worden, hoe leuk hij ook aan de telefoon of via de app was. Het was gezellig, we hebben lekker gegeten en gekletst, maar meer dan dat was het niet. Ik heb echt mijn best gedaan, maar de ‘klik’ was er niet.

Gaan jullie met me mee op zoek naar HEM via Parship (klik hier)? Ik zal jullie de komende periode op de hoogte houden van mijn ervaringen en dates die ik mag gaan beleven. Wordt vervolgd…

Liek kreeg van Parship een abonnement en mocht hierover schrijven. 

Ik ben anti-Valentijnsdag

Ik ben anti-Valentijnsdag

Valentijnsdag komt in zicht en ik heb nu al de neiging om een soort van anti-Valentijnsdag campagne uit te gaan voeren! Het brengt hetzelfde gevoel naar boven als met de kerst, waar ik al eerder in een artikel over geïnterviewd ben. Hoe harder moet het aankomen dat je nog steeds single moeder bent? Ik ben anti-Valentijnsdag.

Ik vraag me altijd af bij zulk soort commercie met als bijvoorbeeld Valentijnsdag, waarom er zo benadrukt moet worden dat andere stelletjes nog aan elkaar moeten laten zien dat ze gelukkig zijn met elkaar? Hoe zit het dan met de ongelukkige stelletjes?

Zal ze heel veel geld gaan kosten als ze dan nog met kaartjes, pluche knuffeldiertjes, sleutelhangers met ‘I love you’ het een en ander goed proberen te  maken!

In mijn ogen is het niet gezond om aan die commercie mee te doen, want zeg nou zelf… Een pluche knuffeldier zal het niet goedmaken dat een relatie op springen staat. Zonde van het geld! Een relatie is nog te redden met communicatie of eventueel professionele hulp, maar niet met nog een sleutelhanger waarop staat ‘I love you’, waarvan je er misschien al tig van aan je bosje hebt hangen.

De woorden ‘ik hou van jou’ betekenen veel meer dan dat je denkt en al helemaal als het persoonlijk tegen je word gezegd. Je hoort en voelt de toon. Een kaartje doet dat ook. Ik heb tig kaartjes met muziekgeluidjes gezien en gehoord, maar wat een irritant deuntje! Dat zou mij nog meer bijstaan dan de zachte woorden van je partner die zegt dat hij van je houdt en heel veel om je geeft.

Mijn afgunst voor dit soort commerciële onzin is dan ook echt groot. Ik hoor het liever uit de mond van mijn partner en niet van een deuntje dat 9 van de 10 keer ook nog ontzettend vals klinkt!

Het is een rip-off ook, wat betaal je voor zo’n kaart nu? Zeker €4,00, als het al niet meer is. Stel nou dat je dat elk jaar zou doen, inclusief de rest van de cadeau’s, mijn rekensommetje is dan snel gemaakt. Dat je daarvan ook net Ik ben anti-Valentijnsdagzo goed een week op vakantie kan of een avondje uit eten waar je heel veel herinneringen aan over houd. Foto’s, het eten, de muziek, de omgeving, diegene met wie je bent. Je kan ten aller tijde terug blikken op die herinneringen, want je hebt ze zelf vastgelegd. Een kaart gooi je weg of het pluche diertje is door je hond of kat gegrepen en gekilled, weg herinnering! Natuurlijk is het een gebaar, maar is het gebaar niet 10 keer mooier als je je partner mee neemt naar een nieuwe, frisse omgeving? Het intieme van een relatie valt weg door deze commercie, genaamd Valentijnsdag. Je bent er nog lang niet met een cadeau hoor. Ik zie het als omkoperij, liefde koop je niet. Dat geef je en ontvang je, ook al is niets vanzelfsprekend.

Liefde kies je samen voor. Het respect, voor elkaar zorgen in goede en slechte tijden, hoef je niet eens getrouwd voor te zijn ook nog.

Als ik een kaartje ontving deed ik er nooit wat mee. Dat kan heel lullig overkomen als je dit zo leest, maar ik zorgde er op een andere manier voor dat mijn partner zich gewenst voelde. Strandwandeling, bioscoopje pakken, of samen iets uitkiezen zodat we beiden er lol van hadden. Ik heb nog nooit iets gekocht als het om Valentijnsdag gaat eigenlijk. Al vanaf het moment dat ik door had waar Valentijnsdag voor stond, had ik er een afkeer ervoor. Dat wil niet zeggen dat ik afkeer heb voor liefde, helemaal niet zelfs. Ik ben juist voor oprechte liefde en waardering, maar niet met een commercieel kaartje tijdens Valentijnsdag.

Liefde laat je elke dag aan elkaar voelen, zien en horen.. Al is het maar dat je kijkt en glimlacht naar diegene waar je zo ontzettend veel van houd. Dat brengt meer teweeg dan een rip-off kaartje waarop staat ‘you will always be my Valentine’. Always? Niets is vanzelfsprekend. Die dag waarop je elkaar op “die”manier met alle liefde en respect aankijkt, telt!

Veel liefs, Miriam

En jij? Hoe denk jij over de grote poeha rondom Valentijn? Laat je reactie hieronder achter.

 

 

 

Single Mom of the Week 6

Single Mom of the Week 6

Single Mom of the week

Wat leuk dat jij jezelf hebt opgegeven voor ‘Single Mom of the Week’. Wij zullen iedere week een single mom zo in het zonnetje zetten op onze website en Facebook pagina. Deze week is Wendy Middeljans aan de beurt met haar zoontje. Take it away Wendy:

1. Kun je wat over jezelf (of over de single mom die je hebt opgegeven) vertellen?

Wat over mijzelf vertellen kan ik meestal redelijk goed. Maar om je nou in het kort te vertellen wie Wendy Middeljans is, is best wel een opgave. Ik ga het proberen.

Ik ben sinds eind april 2013 bij mijn man weg, na een relatie van 10 jaar, waarvan 2 jaar getrouwd. Onze zoon is geboren in maart 2011. Ik had gelukkig snel een ander huis, daar ben ik super blij mij. Mijn ex had heel snel weer een nieuwe relatie, na 3 weken om eerlijk te zijn. Dit heeft mij toen best wel heel erg pijn gedaan. Ik wist niet dat dat iemand zo veel pijn kon voelen en ik dacht dat ik veel had meegemaakt, maar dat was ongelofelijk. Je bent teruggesteld, je vertrouwen is weg, je voelt je bedrogen en je voelt je moeder. Wat een achtbaan was die periode.

Nadat ik dat, in hoe ver dat kon, had afgesloten, ging ik toch maar stoppen met werken. Dit gelukkig met goedkeuring van de gemeente, want financieël werd het alleen maar slechter waardoor ik meer in de schulden kwam. Gelukkig kwam het nieuwe jaar snel, 2014. Wat had ik daar zin in. Alle ellende achter mij laten en weer lekker opnieuw beginnen, een frisse start. Ik krijg gelukkig via de gemeente een baan van een half jaar, met behoud van uitkering aangeboden. Ik zou na dat half jaar een baan krijgen, waardoor ik weer uit de bijstand kon.

Maar wat er toen gebeurde had niemand verwacht. Ik raakte in april 2014 betrokken bij een zwaar auto-ongeluk. Ik ben door een andere bestuurder in de flanken aangereden, met andere woorden de andere auto is bij mijn kant helemaal naar binnen gereden met hoge snelheid. Hierdoor waren mijn bekken op meerdere plekken gebroken, mijn fysio noemde het een legpuzzel.

Ik heb 2 weken in het ziekenhuis gelegen en 7 weken in een verzorgingshuis. Maar om net daar niet al te lang over te hebben: ik ben daardoor toentertijd wel mijn baan kwijt geraakt. Ik had veel gezeur met mijn ex, want die kreeg samen met zijn vriendin in 1x de volledig zorg van onze zoon. Ik heb nou nog steeds vaak last, voornamelijk van slijmbeursontsteking. Ik mocht daarna van de gemeente bijna wel een jaar rustig aan doen, dat was wel even fijn. Geen druk, maar wat wou ik graag weer werken.

Maar dit jaar 2016 is super begonnen. Ik ben namelijk aangenomen door iemand anders, die ook in het pand werkt als waar ik toentertijd werkte tijdens het ongeluk. Dus ik ben weer een beetje ‘thuis’, want zij kennen mijn situatie. Dus dat is heel fijn. We beginnen gewoon langzaam de uren op te bouwen. Dus dat is Wendy als single mom. Maar ook natuurlijk aandacht voor mijn zoontje, want wat heeft hij al veel mee moeten maken. Wat heeft hij het goed gedaan. De topper!

2. Jij bent Single Mom van de week omdat……

Ik toch wel vind dat ik vanaf het moment dat ik single mom ben al heel wat heb mee moeten maken. Dan moet je, meestal voor jezelf, ook nog bewijzen dat je een goede single mom bent. Ik hoop dat mijn zoontje later trots op mij zal zijn.

3. Wat is jouw (/haar) ‘formule’ om een Happy Single Mom te zijn?  

Iets wat ik heel erg graag doe om een Happy single mom te zijn en te blijven, is dat zodra de kleine man bij zijn papa is. Dan is het ‘Wendy-tijd’. Zoals ik het echt zeg: doordeweeks ben ik mama en in het weekend (als de kleine er niet is) ben ik Wendy. Dan ga ik meestal stappen met vrienden. Lekker gek doen, met mate. Gewoon nergens aan hoeven denken.

4. Heb jij een “Mommy Confession” voor ons?Single Mom of the Week 6

O, deze is moeilijk. Maar ik weet wel iets wat ik zelf erg grappig vond om te horen.

Ik ging mijn zoontje bij mijn ex ophalen. Mijn zoontje vroeg, mama waar ben je bang voor? Waarop ik natuurlijk antwoordde: “Niks.” (Moet ik wel eerlijk zeggen dat ik niet snel ergens bang voor ben, zelfs niet voor spinnen.)Waarop mijn ex antwoord: “Nou papa is wel ergens bang voor.” Mijn zoontje vroeg natuurlijk waarvoor dan. mijn ex zei tegen hem: “Voor jou mama!” Haha. Ik dacht toen, dat je dat maar weet 😉

5. Wat is de meest grappige, wijze uitspraak van je kind(eren) ever?

Wij hebben katten in huis, super leuk. Mijn zoontje is 1 van de katten aan het aaien, waarop de kat gaat ‘spinnen’. Mijn zoontje vraagt: “Wat doet Phoenix?” Waarop ik antwoord: “Phoenix is aan het spinnen.” Mijn zoontje reageert heel verbaasd en zegt: “Waarom heeft Phoenix spinnen in zijn buik?”

6. Hoe sta je tegenover de liefde?

Ik vind dit zo moeilijk. Ja en Nee. Ik vind het wel even goed zo. Maar natuurlijk mis ik aandacht. Maar of ik er echt open voor sta? Geen idee. Ik ga mij eerst bezighouden met mijn werk. Dat vind ik nu veel belangrijker.

7. Is er nog iets anders wat je kwijt wilt? 

Wat ik heel belangrijk vind, is dat je als single mom ook probeert tijd voor jezelf te vinden. Iets ontspannen, even weer opladen, want jij en je kind hebben er niks aan als jij als mama prikkelbaar ben.

Bedankt Wendy dat jij ons een kijkje in je leven hebt gegeven in Single Mom of the Week 6! We wensen je al het goeds toe met alles. Weet jij een single mama die het ook verdient in het zonnetje gezet te worden of ben jij dat zelf? Geef je op!

Een lekker potje janken en doorgaan!

Een lekker potje janken en doorgaan!

Op dit moment moet ik de ene na de andere klap incasseren. En bijna had hier een heel negatief stuk gestaan. Ik had hem zelfs al geschreven. Maar uiteindelijk is het een stuk geworden over een lekker potje janken en doorgaan!

In plaats daarvan heb ik mijzelf een heerlijke jankdag toegestaan. Knetterhard janken. Echt janken. Niet zoals in de film, waar meisjes huilen met een traan biggelend over een roze wangetje, neeeee, echt ouderwets janken. Je kent het wel, het type janken dat eigenlijk nooit iemand van je mag zien, afgrijselijk is het. Snot is er, uithalen zijn er, dramatische kreten als ‘waarom nou?’ (Compleet met je handen in de lucht gehouden) en natuurlijk is er overal mascara.

Waarom doen mijn kinderen het nou niet gewoon goed op school? Waarom val ik op de verkeerde mannen en is deze ex helemaal de redelijkheid voorbij? Waarom zit alles tegelijk tegen?

Whaaaaa! God, wat is dat lekker zeg. Even alles eruit. En daarna kon ik mij weer focussen op de goede dingen.

Zo ongeveer na een dag intensief janken, zat ik mij op de WC (daar heb ik veruit de meeste goede ideeën) af te vragen waar ik nou in vredesnaam mee bezig was. Ja, duhuuuu, mijn ex is een psycho, one card short of a full deck, one wave short of a shipwreck, maar ja, gaat hij ineens het licht zien omdat ik mij zo rot voel? Gaan de leraren op school zien hoe bijzonder en getalenteerd mijn kinderen zijn, in plaats van vervelende kindjes die na 10 minuten klaar zijn met hun werk en gaan klieren? Gaat er ook maar iets veranderen doordat ik al snikkend het snot in mijn haren veeg? Het was antwoord was zo voor de hand liggend en geruststellend tegelijk! Nee, er gaat niks veranderen door een waardeloze gemoedstoestand.

Sterker nog, toen ik om mij heen keek naar de bende en ander achterstallig onderhoud na een jankdag (ok, inclusief een paar niet zulke lekkere pre-jankdag dagen), was er zelfs een voorzichtige conclusie te trekken dat het hierdoor alleen maar achteruit gaat. Aha!

Dus aan de kant met al die negativiteit en de ik-ben-zo-zielig attitude!

Op zich is het fijne aan deze tijd van het wereld wijde web dat je eigenlijk op geen enkel front het wiel nog hoeft uit te vinden. Een snelle zoektocht op het internet gaf mij al een hele hoop ideeën om een beetje meer zen te worden. Alleen, die weg is zeker niet de weg van de minste weerstand, zo te merken.

Sowieso werkt structuur altijd wel goed. En als ik dan toch mijn avonden alleen spendeer, kan ik die net zo goed banner-940636_640gebruiken voor wat zelfontplooiing. Want face it, in mijn relatie was ik altijd dankbaar voor de schaarse ik-tijd, nu heb ik die tijd genoeg over! Daarnaast is het prima om je even volledig te storten op je werk en je kinderen (niet letterlijk natuurlijk, ga nou niet bovenop ze liggen, vinden ze echt niet leuk). Naast het feit dat het daadwerkelijk nuttig is om te doen, werkt het prima als afleiding. Therapeutisch bijna. De kinderen vinden het vast geen probleem dat ik eens écht de tijd neem voor een spelletje na het eten.

Dus, als ik nou eens stop met mijn avonden voor de TV zitten en nuttige dingen ga doen? Misschien kan ik dan wel een alternatief voor de fossiele brandstoffen bedenken ofzo of een nog groter wonder: het huishouden bijhouden. Wish me luck!

That’s the spirit! Een lekker potje janken en doorgaan! Als je daarna maar weer opkrabbelt en “je ding” gaat doen. Laat je reactie hieronder achter als je jezelf herkent in Keetje haar verhaal.

Ik had een verhouding met een narcist

Ik had een verhouding met een narcist

6 jaar geleden……

Mijn man draait zich om. Ik verbijt me en hij fluistert dat hij van me houdt.
Ik hou ook van jou schat… Ik kijk op mijn telefoon: 04.30 uur.

Daaronder staat het: 16 gemiste oproepen, 2 mailtjes en 4 smsjes van hem. “Hem” is “Bad news” en hij heeft mij en mijn leven in z’n macht. Ik had een verhouding met een narcist.

Het begon vorig jaar toen ik hem tegen kwam in de kroeg. Ik had hem al even niet gezien en we raakten weer eens aan de praat. Ik had toen al beter moeten weten, toen hij vertelde dat hij wist dat ik was getrouwd en 2 kinderen had. Hij wist ook van mijn miskraam en vroeg of mijn huwelijk goed was. Hij vond duidelijk mijn zwakke plek.
Uren zaten we aan de bar, daarna buiten in het park op een bankje. Bij het horen van de fluitende vogeltjes die wakker werden, kuste hij mij. Ik ben naar huis gegaan, dit was niet de bedoeling: ik was getrouwd. ‘s Middags een smsje. Hij had mijn nummer gevonden en hoe is nog steeds een raadsel: “Ik mocht geen spijt hebben, ik had het zelf gedaan”. Had ik wel spijt, dan zou ik het nog wel merken, maar hij wilde mij snel zien.

Dat snel zien werd helaas heel snel. Mijn man werkte voor een buitenlands bedrijf en was veel en vaak van huis. Hij, “Bad news”, weet dat natuurlijk en staat voor m’n voordeur. Het begin van het einde. Hij kwam continu langs, Ik had een verhouding met een narcistals mijn man weg was en de kinderen op school zijn.

We hebben sex… Daarin en daarna moet ik zwijgen en doen wat hij zegt, ook al zeg ik zo vaak NEE. Ik douche mijzelf daarna uren en was mijn beddengoed. Keer op keer.

Als ik NEE zeg slaat hij, schopt hij me en vernederd mij. Ik zwijg…. Hij bedreigd me dat als ik tegen iemand iets los laat, hij het mijn man, mijn ouders en iedereen zal vertellen. Hij zal ervoor zorgen dat mijn kinderen mama zullen haten en niemand mij ooit nog zou willen zien. Twee keer heeft hij ‘s nachts op de slaapkamer van mijn kinderen gestaan en zei hij dat hij ze iets wilde aandoen.

Geloof mij, als iemand dat zegt en je weet dat hij tot veel in staat is ga je ver… Heel ver!!
Kom niet aan mijn kinderen!!

Ik veranderde van een vrolijke en gezellige moeder, in een grijze huis muis. Ik droeg alleen nog kleding die hij goed vond en ging niet meer met vriendinnen op stap. Tuurlijk vroeg mijn man vaak wat er was. Ik kon het vaak afwimpelen met: “Niks schat alles gaat super” of gewoon dat ik een beetje moe was en liever gewoon thuis bleef.
“Bad news” stuurde kadootjes voor de kinderen en gaf mij vaak iets leuks of moois. Weigeren gaat en ging niet, dus verzon ik smoes op smoes hoe ik eraan kwam.

De kinderen bedankte mij met een omhelzing en ik verbeet mijn pijn van de blauwe plekken op mijn armen verdoezeld onder een laag make up.

Je raadt het al, mijn huwelijk ging hier aan onderdoor. Mijn ex-man zei dat ik te veel was veranderd. En gelijk had hij. Waarom ik er mee door ging? Angst, pure angst. Soms hadden we het leuk, geen sex, geen pijn, geen mentale pijn. Dat gaf moed dat het wel “leuk” kon zijn. Ooit hoorde ik “het is als een gokmachine: je gooit een muntje erin en nog 1 en gaat door en ineens komen ze er allemaal uit”. Je geeft en geeft en geeft en ooit komt er even iets goed terug. Zo was het precies. Dat gaf precies mijn gevoel weer… Een gokmachine en ik was het leek wel verslaafd eraan, kon er niet mee stoppen. Ik was te bang om ermee te stoppen.

Mijn man en ik zijn gescheiden en de scheiding was voor mij de druppel. Ik stopte met “Bad news”.

Ik vond kracht om NEE te zeggen en tegen hem in te gaan. Hij kon hier helaas niet mee omgaan. Ik ben verhuisd en ergens anders met de kinderen gaan wonen. Eerst wist niemand waar. Nu 4 jaar later loopt ons leven weer rustig zonder enge man, zonder blauwe plekken en met rust in mijn hoofd. Ik ben eindelijk gelukkig samen met mijn kinderen.

Mijn verhaal is nog veel uitgebreider en langer en ik heb dit niet geschreven om zielig gevonden te worden. Mijn kinderen waren nog jong toen dit gebeurde. Hen is nooit iets overkomen en ze hebben van alles nooit iets gezien.
Ik ben een zelfstandige, best slimme vrouw en toch is dit mij overkomen. Ik heb het allemaal zelf gedaan en geaccepteerd. Ik heb dit geschreven in de hoop dat vrouwen voor wie dit herkenbaar is ook kracht vinden om NEE te zeggen om op te staan en voor zichzelf te gaan. Je verdiend dit niet denk aan jezelf en eventueel je kinderen. Zoek hulp en echt je kan het!

Liefs van mij

Wat een moed om hier een blog over te schrijven. Geloof ons, niemand ziet je als aansteller… in de greep van een narcist is iets wat onbegrijpelijk is voor een ander. Heb jij hier ook ervaring mee? Laat je reactie hieronder achter.