Hij flikt het weer

Hij flikt het weer

Nadat ik had geschreven dat ik mijn leven niet meer zou laten bepalen door mijn ex is er ondertussen heel wat gebeurd.

Mijn ex waar zo goed als niemand contact mee kan krijgen, die gewoon doet wat hij wil en onze kinderen daar voor als hefboom gebruikt heeft het volgende gevonden.

Veilig thuis was eraan te pas gekomen om hem te helpen en te begeleiden voor een veilige omgang met de kinderen. Het was de zoveelste instantie. Eerst had Juvans het geprobeerd. Die kregen nauwelijks tot geen contact. Toen kwam Humanitas met BOR er aan te pas. Die kregen helemaal geen contact.

Ondertussen bleef hij hier bij mij de boel op scherp zetten. Dus kwam, nadat de politie voor de zoveelste keer had moeten komen om hem hier te verwijderen, Veilig Thuis eraan te pas. En het wonder gebeurde. Waar niemand contact kreeg ging hij bij hen braaf naar kantoor.

Braaf ja, om de zielige man uit te hangen. Want waar gaat het hem om, het huis. En wederom gebruikt hij dus de kinderen om dat doel te bewerkstelligen.

Dus meneer wil nu wel omgang met de kinderen maar dan wil meneer wel zo snel mogelijk ons koophuis, waar ik met de kinderen nog in zit, betrekken.

Want hij beweert dat hij de hypotheek kan overnemen. Ik heb de hypotheek berekening gezien, en ja hij kon het. Echter wel krap aan terwijl hij ondertussen minder is gaan werken om minder alimentatie te hoeven betalen en dat er geen alimentatie berekening in zijn hypotheek offerte is mee genomen.

Maar goed laat ik er even vanuit gaan dat hij het inderdaad rond krijgt en de hypotheek overneemt. Tjaa is die mooie meneer toch wel even vergeten dat we in het concept convenant hebben afgesproken dat ik tot 9 maanden na de scheiding in het huis zou mogen blijven. Zeker gezien het feit dat ik pas in september de sleutel van mijn/ ons nieuwe huis krijg. Maar daar gaat het hem niet om. Ik en zijn kinderen moeten maar dakloos worden als het aan hem ligt. Dit heeft hij helaas ook al vaak genoeg gezegd, want wij zitten in zijn huis.

Laat ik toch echt in het bezit van het koopcontract zijn wat bevestigt dat het ons huis is. Maar goed, ook dat terzijde. Hij vond het dus tijd om weer het zielige mannetje uit te hangen en ik kreeg dus bericht van Veilig Thuis dat meneer mee werkt en dat hij zo snel mogelijk het huis wil betrekken. Dat ik dus maar op moet zouten.

Hij flikt het weer

Ehum volgend probleempje. We zijn nog niet eens gescheiden want hij wil maar geen financiële gegevens geven en heeft het concept convenant nu al meer dan een maand liggen om te ondertekenen. De kans dat we dus deze maand al gescheiden zullen zijn is erg klein.  Volgend probleempje, stel dat hij het convenant aanpast en de 9 maanden eruit haalt. Dan heb ik bij de wet tot 6 maanden na de scheiding het recht om in het huis te blijven zitten en kan ik ook nog 3 maanden in hoger beroep gaan.

Maar wat mij persoonlijk het meeste steekt is dat hij wederom de kinderen probeert te misbruiken om zijn zin te krijgen.

Lieve help. Heb je dan echt geen gevoel? Ik snap best dat je mij kunt haten maar die twee jongens zijn toch ook van hem. Die moeten toch niet gebruikt worden om je zin te krijgen. Die verdienen toch beter. Of zie ik dit nu helemaal verkeerd?

Nu ja wij gaan in ieder geval voor een mooi jaar met een mooie nieuwe start in ons eigen stekje ook al duurt het nog even. Of dat hij lang daarna nog omgang wil met de kinderen, eerlijk gezegd betwijfel ik het. De andere keren deed hij het ook om de auto te krijgen. Er werd gewoon letterlijk gezegd als ik de auto niet krijg hoef ik de kinderen niet. Nou jullie kunnen het misschien op jullie sloffen aan voelen maar de auto was mij toegewezen en ik heb er voor moeten betalen, dus hij kreeg de auto niet. Dat hield inderdaad in dat hij de jongens niet is komen ophalen voor maanden.

Hij flikt het weer

Nu kan ik je wel vertellen dat ik voor die twee mannetjes verder vecht. Ik ga niet maanden kamperen met de jongens en ze van hot naar haar slepen. In september verhuizen we. Dan hebben we ons eigen stekje en gaan mooie nieuwe herinneringen maken. Ik heb er alvast zin in.

Zie ook: Wat als je ex niet mee werkt?

Hoe ga jij ermee om als je ex jou en je kinderen zo blijft dwarsbomen? 

This girl is on fire

This girl is on fire

2016 ligt al weer even achter ons. Een jaar waarin ik enorm persoonlijk gegroeid ben, en wat ik dit jaar nog steeds doe. Een jaar waarin ik begonnen ben met mezelf te ontdekken. Iets waar ik ook zeker mee door wil gaan. Er is heel veel gebeurd in het afgelopen jaar maar op andere gebieden ook heel weinig

Voor mijn gevoel ben ik met mijn scheiding net zo ver als 14 maanden geleden. Dat frustreert ook wel enorm.

Maar goed, ik ga het anders aanpakken. Mijn advocate werkt voor mij en ongeacht wat ze zegt, ik bepaal. Dus laat de rechter er maar over beslissen. Op deze manier schiet het toch niet op en ik wil er nu eindelijk ook ooit een eind aan maken.

This girl is on fire.

Zo heb ik afgelopen oud op nieuw doorgebracht met mijn twee zoontjes. En ik heb een heerlijke avond gehad. In het nieuwe jaar ben ik compleet out of my comfort zone gestapt en naar buiten gegaan met de jongens om naar het vuurwerk te kijken. Ze vonden het geweldig en daar is het toch ook om te doen. Wie weet wordt het nog wel wat met me.

Goede voornemens had ik ook gemaakt. Bezig zijn met de toekomst! Zorgen voor een nieuw thuis voor de jongens en mij staat boven aan mijn lijstje, en nee dat is niet altijd even makkelijk, zeker als je nog geen 1,5 jaar ingeschreven staat. Maar het gaat mijn grote project worden voor dit jaar. Het gene waar ik kei hard voor ga werken. Daarna ook op vakantie met de jongens. Ik wil naar het buitenland gaan met ze. De wereld ontdekken en ze laten zien hoe mooi onze planeet is.

Ook ga ik door met mijn eigen leven, afspreken met vrienden en vriendinnen. Lunchen en dagjes weg. Want ik ben niet alleen moeder van Ryan en Jayden maar ik ben ook nog ik. Een vrouw die er mag zijn. Iemand die ook dromen en wensen heeft en vanaf nu die dromen en wensen niet meer aan de kant zet. Dus ik ga alle gekke maffe dingen doen die ik wil doen, te beginnen met dadelijk samen met de jongens en een vriendin gaan eten.

Na jaren aan de zijlijn gestaan te hebben ga ik nu ook echt leven.

Ik ben er achter gekomen dat dit heel goed kan als single mama. Ik heb geen groot vangnet van oppassen, maar heb wel een vaste oppas waar ik enorm blij mee ben.

This girl is on fire.Een meid met een hart van goud, waarbij de kinderen zich op hun gemak voelen. Meestal als ik een avondje moet werken, maar ik wil vanaf nu ook af en toe eens een avondje weg met vriendinnen ofzo. Gewoon 1 keertje per maand. Lekker naar de bioscoop of gaan uit eten. En een avondje carnaval.

Dit wordt mijn jaar. Ik heb mezelf ontdekt. Ik leef. Geniet en ben niet te stoppen.

This girl is on fire.

 

Ik wil wel een man naast me

Ik wil wel een man naast me

Heel vaak wordt er geschreven in blogs of in reacties dat iedereen maar klaar is met alle mannen en dat ze liever alleen zijn. Ik herken dat totaal niet. Ik wil wel een man naast me. Niet perse nu en ik ben niet op zoek, ook al heb ik pas iemand ontmoet.

Het lijkt mij juist heerlijk om weer tegen iemand aan te kruipen of om samen wakker te worden. Iemand tegenkomen die mij aanvult en waardoor ik dat heerlijk beschermde gevoel weer kan ervaren.

Misschien ben ik te romantisch ingesteld en blijf ik hopen op wonderen die niet bestaan, want sinds ik alleenstaande moeder ben, ben ik weinig mannen tegengekomen waar ik verliefd op ben geworden. Misschien ook omdat ik er lang niet klaar voor was, terwijl ik dat inmiddels wel denk te zijn. Al denk ik ook dat je aantrekt wat je uitstraalt.

Ik heb harde lessen geleerd uit de relatie met mijn ex. Dat mijn ex me zo behandeld heeft, wil  niet zeggen dat ik het geloof in een goede relatie maar op moet geven. Dat weiger ik. Voor deze ex heb ik ook wel een lange goede relatie gehad, die om hele andere dingen na jaren stuk liep. Ik geloof in dat soort relaties, ook al zou ik er nooit meer zo onbevangen instappen. Dat deed ik bij de laatste relatie ook en kijk wat dat heeft gebracht: mijn geweldige dochter, maar daarnaast vooral een mega bak met ellende. Dat trek ik inderdaad niet nog een keer.

Het ideaalplaatje van de maatschappij ga ik niet aan voldoen. Ik heb een prachtige dochter en so be it. Iedere man die dat als last ziet, is niet de geschikte vent voor mij.

Dat is ook prima vind ik. Je kunt hoe dan ook niet samen zijn met iemand die jouw grootste trots van de wereld niet accepteert.

ik wil wel een man naast me

Toch blijf ik geloof houden in de toekomst. Ik heb nu een leuke man ontmoet waar het leuk mee klikt. We komen elkaar regelmatig tegen en leren elkaar daarnaast beter kennen via app. Wie weet volgt er binnenkort een date, wie weet ook niet. Het is voor ons beiden duidelijk hoe de vork in de steel zit, want zowel hij als ik hebben kinderen. Gelukkig heeft hij het beter voor elkaar met zijn ex qua omgang en contact dan dat ik dat heb. Mocht het ooit tot daten komen en dat uitbloeien tot iets moois, dan komen de kinderen pas na verloop van tijd in beeld. Dat hebben we beiden wel duidelijk: dat stuk pak je extra voorzichtig aan met kinderen die al een scheiding hebben meegemaakt. Of in mijn geval een kind dat haar vader niet (meer) kent.

Dit vind ik overigens van late zorg. Wat ik nu veel belangrijker vind is dat we allebei gaan uitzoeken of we elkaar écht leuk vinden en of we het zien zitten om te gaan daten.

Dat is namelijk de kern van een goede relatie: wederzijdse liefde, aantrekking en respect.

Als die basis goed gelegd wordt, dan pas kan je de kinderen met de nieuwe partner en met elkaar kennis laten maken.Dus ja, ik wil wel een man naast me. Maat nu eerst eens kijken of we allebei de vlinders in onze buik gaan voelen..

Zie ook: Het aantrekken van de verkeerde mannen

Hoe kijk jij hier tegen aan? Geloof jij nog in de liefde? 

Tooth fairy alert

Tooth fairy alert

Mijn jongste dochter had haar eerste tand eruit. Een gapend gat wat wat gelispel opleverde. Trots als een pauw kwam ze van haar papa terug met het tandje in een zakje. “Mama, hij is er eindelijk uit!” Want na weken van wiebelen, had de beste tand nu plaats gemaakt voor de ‘grote mens’ variant.

Ik bedacht me dat ik niet mocht vergeten voordat ik ging slapen het tandje in het doosje te verwisselen voor een euromunt. Het is me helaas als eens eerder gebeurd bij mijn oudste dochter, die lichtelijk verontwaardigd was dat de tandenfee niet langs was geweest. En omdat creativiteit soms een enorme redding kan zijn, strooide ik wat glitters op haar trip trap stoel en legde daar een muntje op.

Ze vond het geweldig dat de tandenfee dat had gedaan en over de glitters die zogenaamd van de vleugeltjes waren afgevallen raakte ze niet uitgepraat.

Ook is het me ooit gebeurd dat ik als sinterklaas vergat hun schoentje te vullen en me ‘s ochtends nog kon indekken doordat ik eerder beneden was.

Tooth fairy alertMomenteel zijn mijn weken extreem druk. Werken in een andere stad, een uur of drie reizen per werkdag, studeren. Ondanks dat de opleiding die ik volg ontzettend interessant is, is het ook pittig. En soms loopt mijn hoofd over. En ben ik ‘s avonds, in de spaarzame momenten voor de tv als ik niet aan het studeren ben, vaak al in de slaapstand.

Ook deze avond. Ik was moe, sliep op de bank. Om 22.00 uur mezelf naar bed slepen, ik lag er net in.

TOOTH FAIRY ALERT! Want gelukkig kon ik me nog herinneren, in het overdenken van de dag, dat ik iets onder haar kussen moest stoppen.

Om half zes kwam ze me vertellen dat ze een muntje onder haar kussen had gevoeld! En mijn oudste dochter hielp mee zoeken naar de glitters…
Nu blijkt dus dat ik niet de enige ben die wel eens vergeet voor tandenfee te spelen. Maar liefst 35% van de ouders in de verenigden staten vergeet het. En dat er zelfs een app voor ontwikkeld is. Goh. Misschien is dat wel wat voor mij. Haha!

Vergeet jij wel eens dit soort speciale momenten? Hoe reageren je kinderen dan en hoe los je dit op?

 

Loeder… Eh nee gewoon moeder

Loeder… Eh nee gewoon moeder

Mijn oog viel op een stukje over moeders, maar dan niet zomaar moeders, nee, “loedermoeders”.

Ik moest er best om lachen omdat de naam me toch echt direct aan een soort Ma Flodder deed denken, maar die dan ook eigenlijk heel gemeen is voor haar kinderen of hen hier en daar ook flink te kort doet. Maar niets is minder waar, het blijkt dat loedermoeder ( zelfs nieuw woord van het jaar 2016?!?) staat voor: niet altijd even netjes en consequent , maar wel liefhebbend met de beste bedoelingen.  Na wat doorlezen begon ik het al denkend op mezelf te betrekken. Ben ik een loedermoeder? Of ben ik zo’n moeder waarbij alles op rolletjes loopt en de kinderen zich altijd onberispelijk gedragen? Echt niet!

Loeder... Eh nee gewoon moeder

Het antwoord vond ik wat ingewikkeld. Nee, ik ben geen loedermoeder, maar om nou te zeggen dat alles op rolletjes loopt. Nee, dat zeer zeker ook niet. Volgens mij zit ik er ergens tussenin! Denk ik…

Eigenlijk noem ik de missers toch altijd het gevolg van factor X:  lekke band voor een fietsuitje van school( die was gister echt nog vol!), voor de school staan terwijl het studiedag is. Pff ik moet toch echt eens alle data in m’n agenda zetten! Gymkleding voor de zoveelste keer vergeten mee te geven ( lagen nog in de droger en die besloot er mee te stoppen!). En ja, het gebeurt weleens dat ik op een chaotische morgen het één en ander vergeet als ik weer eens na 6 x snoozen suf m’n bed uitrol.

Uiteraard krijg ik dat dan ‘s middags met veel gemopper te horen enzovoort, enzovoort.  Op zo’n moment baal ik wel eens. Hoe ik ook m’n best doe om alles goed te regelen en in orde te maken het gaat gewoon ook wel eens mis. Maar is dat niet gewoon menselijk?

En zoals een goede moeder dan doet bied ik mijn excuses aan en beloof ik dat het niet meer voor zal komen. Oeps, moet je zoiets wel beloven? Je kan beter zeggen: “Ik zal m’n best doen maar mama is ook maar een mens.”

Ze houdt tenslotte wel alle ballen omhoog en rent d’r benen uit haar lijf om er voor te zorgen dat alles zo goed als mogelijk verloopt.

Hoe chaotisch ik zo af en toe kan zijn, ik erger me er ook aan als de dingen mis gaan. Dat ik ‘s morgens de keuken inkom en ik alles eerst opzij moet schuiven om brood te smeren omdat ik de avond ervoor te moe was om de vaatwasser in te ruimen. Of eerst overal moet gaan zoeken voor ik de buskaarten weer gevonden heb onder een omgevallen stapeltje krantjes voor kind lief de deur uit kan.

Sleutels die overal en nergens neergelegd worden die je dan moet zoeken al struikelend over rondslingerende tassen, schoenen en frustels die toch echt niet op die plekken horen te liggen. Op zondagochtend wakker worden en denken: “Hmm, wat is het stil”. Om in de keuken een half opgegeten cake te vinden die je had gebakken voor de visite die middag. ”Mam, je had echt ja gezegd.”(Mijn kinderen beheersen de kunst van het vragen als mama diep in slaap is en geen besef heeft van antwoorden!)

Ja, ook bij mij komt er dan wel eens een hartgrondige vloek of grom uit, en hoe! En ja, ook mijn kinderen gooien er best wel eens wat uit, maar ik corrigeer ze dan toch echt wel omdat ik dat gewoon echt niet vind klinken. Haha, met mijn zoon heb ik laatst wat nieuws bedacht: stoot je je teen of ben je boos, scheldt dan met meubelstukken. Dus zo af en toe vliegen tegenwoordig de ‘banken stoelen en afzuigkappen’ door dit huis wat dan al snel weer de sfeer doet omslaan in het leuke.

Perfectie bestaat gewoon niet, zeker niet met kinderen die nou eenmaal dingen ongenuanceerd anders doen op momenten dat het toch echt niet uitkomt.

Loeder... Eh nee gewoon moeder

Helemaal als 24/7 single mom moet je soms gewoon alle zeilen bij zetten en er gewoon het beste van maken!  In grote lijnen loopt het hier vaak best oke en soms ook gewoon even niet. Is dat nou echt erg? Maar om mezelf daar bij dan de titel loedermoeder te geven. Nee dat dan weer niet…. Geen prijs voor mij en mijn imperfectie. Gewoon een happy moeder met af en toe een hartgrondige grom. Dat is voor mij een prima alternatief.

Zie ook: wees de moeder zoals je herinnerd wil worden

Ben jij wel eens een “loedermoeder?” Of horen dingetjes vergeten er gewoon bij?