Het raadsel van de verdwenen hamster…..

Het raadsel van de verdwenen hamster…..

In januari op Mirthe’s 10e verjaardag kreeg ze haar felbegeerde wens: Een dwerghamster. Nou ben ik dus een pechkoper. Als ik een elektrisch apparaat koop gaat er altijd binnen de kortste keren wat stuk.

Als ik kleding koop zit er ergens een gaatje in of een naadje los, dus tja… Ik had het kopen van de hamster beter aan een ander kunnen overlaten.

Hamsters kunnen grommen?

Bij Ranzijn lag een schattig nestje dwerghamstertjes mij met zwarte kraaloogjes aan te kijken. Ik koos de liefst uitziende uit, een grijs gestreepte. Ik kreeg een mooi doosje mee en zelfs een bon met garantie. Als ie binnen een week het leven zou laten kon ik hem ruilen voor een nieuwe.

Kind blij, dacht ik. Want al binnen de kortste keren bleek hamsterlief een ernstig gespleten persoonlijkheid te hebben en veranderde in een grommend (ja echt, hamsters kunnen grommen, ook nooit eerder geweten) kwaadaardig monstertje zo gauw de kooi open ging. Dus was ik elke ochtend de pias in het wereldrecord verbeteren van: hand-in-kooi-steken-voer-neer-zetten-hand-weg-trekken voor de bitch in je klauwen hing.

Geen garantie op karakter

Naar Ranzijn getogen, tja garantie toch?  Helaas, sorry mevrouw. We geven geen garantie op het karakter (stond in de kleine lettertjes, paragraaf 3.2).
Had ik weer! De komende twee jaar (hamsters worden niet zo oud toch) veroordeeld tot het meest valse hamster kreng in heel Flevoland.

Aangezien dochterlief niet meer durfde was aan mij de taak de hamster elke dag te voorzien van vers voer en 1x per week een schone kooi.  Ik had toch al niks te doen, dat scheelt. De kat keek altijd likkebaardend toe.

Better safe than sorry….

Tot ik afgelopen zaterdag mij zuchtend aan mijn taak kweet en hammie ineens spoorloos verdwenen bleek. Bij het openen van de kooi geen “warme” begroeting maar een ijzige stilte… En een leeg verlaten huisje.

Griezelend door het zaagsel heen gewoeld in de verwachting te stuiten op een stijf koud hamsterlijkje. Tot mijn oog viel op het deurtje aan de achterkant die niet goed dichtzat….

Mijn dochters kon ik meteen uitsluiten als verdachte aangezien zij een heilig ontzag hadden voor “the hamster” maar zoonlief keek me wel erg onschuldig aan. En laat hij nou altijd alles doen wat onze lieve heer en zijn moeder verboden heeft.

Ik vrees dat hammies verhaal hier eindigt. De poes hult zich vooralsnog in stilzwijgen. Nu loopt er een witte dwerghamster in het kooitje. Ik heb ‘m laten uitzoeken door de verkoopster. Better safe than sorry….

Hebben jullie kinderen huisdieren?

Van hoofd-denken naar hart-weten

Van hoofd-denken naar hart-weten

Er zijn ‘feestdagen’ die mij meer raken als anderen. Een daarvan is internationale vrouwendag. Ik vind dat wij vrouwen vaak nog steeds niet zien hoe stoer, sterk en mooi we eigenlijk zijn. Ik vind dat we te vaak nog onze eigen grootste criticaster zijn. En nu moet ik toegeven dat ik daar regelmatig zelf een goed voorbeeld van ben. Om inspiratie op te doen voor mijn blog googelde ik het thema van internationale vrouwendag dit jaar: huiselijk geweld en NU krachtig in het leven staan.

BAM, die komt binnen. Daar gaan alle ideeën in mijn hoofd om ‘gewoon’ een mooi inspirerend blog te schrijven. Dit verhaal komt recht uit mijn hart, deze internationale vrouwendag gaat over mij. En met mij zoveel andere vrouwen die de kracht hebben gevonden op te staan!

Toen mijn zoontje net 9 maanden was, is zijn vader vertrokken na weer een geweldincident, waarbij ik ergens vanuit mijn tenen in een reflex mezelf verdedigd heb. Dat onze relatie niet lekker liep, wist ik eigenlijk al langer maar ik koos er elke keer voor om mijn onderbuik gevoel te negeren en te geloven wat hij zei. Dat dit niet is wie hij wilde zijn, dat het niet meer zou gebeuren, dat we er samen uit zouden komen, want liefde overwint alles toch? Maar het veranderde niet en die dag besloot ik dat ik liefde los moest laten. Ik kon er niet bij dat mijn maatje, mijn prins op het witte paard zich tot een duivel ontwikkeld had. Ik kon er niet bij dat dit mij overkomen was. Ik was mijn geloof in liefde en in mezelf volledig kwijt. Die dag stopte het fysieke geweld maar startte een van de moeilijkste en tegelijkertijd mooiste reizen van mijn leven: die terug naar mezelf!

De eerste 6 maanden dat mijn ex weg was, heb ik het bijna helemaal alleen gedaan. Ik ben door een emotionele achtbaan gegaan en probeerde dit te doen op de momenten dat ik alleen was en mijn zoontje het vooral niet kon zien. Ik schaamde me voor wat me was overkomen en waarom ik het had laten gebeuren. Ik vond dat ik moest bewijzen dat ik een goeie moeder was en liet bijna niemand zien hoe ik me echt voelde. Laat staan dat ik vertelde wat er gebeurd was. Dit was mijn innerlijke strijd met mezelf en die voerde ik in stilte, diep weggestopt van de wereld.

In de zomer van 2015 bereikte ik hierdoor een dieptepunt. Ik was moe van alle maskers ophouden voor de buitenwereld en opgestreden. Er moest iets veranderen! Dit moment heeft mij doen inzien dat je laat zien hoe sterk je bent als je hulp durft te vragen. Je kwetsbaarheid laten zien, betekent dat je goed voor jezelf zorgt. De strijd die ik alleen in mijzelf voerde, ben ik gaan delen met de mensen die me dierbaar zijn en ik heb hen om hulp gevraagd. Mijn grootste angst was om nog dieper te vallen. Een van mijn beste vriendinnen stuurde me toen deze quote:

“What if I fall?? O but my darling, what if you fly”.

Ondertussen is deze quote een van mijn lijfspreuken geworden. Toen mijn ex mij en mijn zoontje verliet, dacht ik dat ik het alleen niet ging redden. De reacties uit mijn omgeving, bevestigde deze gedachten van mezelf omdat dit het enigste was dat ik nog zag. Ik heb me heel eenzaam gevoeld en was al het geloof in de liefde en mezelf verloren. Ik was mijn eigen grootste criticaster omdat ik vond dat ik gefaald had. Ik was het geloof en vertrouwen in mezelf kwijt.

Elk moment dat ik op wilde geven, hoefde ik mijn zoontje maar aan te kijken om te beseffen dat ik de weg naar mijn hart moest blijven zoeken. Hij liet me elke keer opnieuw zien dat ik liefde niet los kon en mocht laten. Dit maakte me er bewust van dat ik mijn hart open mocht houden dwars door alle ellende en onzekerheid heen.

Nu ik bijna 2 jaar later terug kijk op dit proces, komt er een glimlach op mijn gezicht. Ik ben trots op mezelf! Ik had nooit verwacht hier een blog over te schrijven, laat staan dat ik vanuit mijn hart nu andere vrouwen wil helpen om ook boven zichzelf uit te groeien: van hoofd-denken naar hart-weten.

Ik besef dat het niet uitmaakt wat jouw bak met ellende is, want we hebben allemaal ons eigen verhaal. Maar in dit verhaal hebben we een gemene deler: elke vrouw heeft zo’n criticaster in haar hoofd die haar naar beneden praat waardoor ze niet gaat stralen zoals ze is. Ik ben het “gevecht” met mijn criticaster aangegaan, waardoor ik weer in mezelf en mijn kracht geloof. En net als ik, ben jij ook zoveel groter en sterker als je denkt. Zodra je vanuit je hart weer van jezelf gaat houden. Dat is mijn boodschap voor andere vrouwen!

Ik heb dit bereikt door de twee pijlers, waarop Hartekracht gebouwd is: de universele helende energie van Reiki en de diepe inzichten over mezelf van de Maya Tzolkin kalender. Leg nu jouw fundering om vanuit je hart te gaan leven door je aan te melden voor de vernieuwde Hartekracht Reiki 1 cursus op zaterdag 1 april of dinsdag 4 april. Stuur me een mail met als onderwerp IK STA IN MIJN KRACHT en ontvang een persoonlijk Hartekracht Tzolkin talentprofiel ter waarde van 50,- cadeau bij je aanmelding.

Ik wens je toe dat je gaat stralen vanuit je hart!

 

Het voelt alsof mijn hart huilt

Het voelt alsof mijn hart huilt

Vannacht werd ik wakker van een traan die ik over mijn wangen voelde rollen. Ik ging rechtop zitten en besefte dat ik aan het huilen was. Ik kon me geen droom herinneren. Zou ik onbewust mijn trauma’s en verdriet aan het verwerken zijn? 

Ik ben daarna gewoon weer in slaap gevallen. Een paar uur later werd ik wakker. Ik voelde me erg loom en vermoeid. De gehele dag was ik enigszins down.

Overwerkt verdriet, nog steeds?

Na wat research via Google kwam ik terecht op een website die mijns inziens direct de gevoelige snaar raakte. Huilen in je slaap zou kunnen betekenen dat er een onverwerkt trauma of verdriet naar de oppervlakte komt drijven. Bijzonder, aangezien ik momenteel in de fase zit van het beëindigen van mijn trauma behandeling.

Ruim 1,5 jaar heb ik E.M.D.R. en therapie gehad voor het verwerken van de gewelddadige relatie met mijn ex. Die behandeling is wel klaar, of toch niet? Ik had het idee dat ik alles wel zo goed als een plekje had gegeven. Mijn ex heb ik compleet los kunnen laten. Ik koester geen wrok, mis hem zeer zeker niet en zie hem gewoon als een man die de verwekker van mijn kind is.

Mijn hart huilt, kan dat wel?

Momenteel zit ik in een fase van daten. Daten met een leuke man, die ook zijn bagage heeft. Voor ons beiden soms lastig, maar vooral voelen we ons super vertrouwd bij elkaar. We zien elkaar niet dagelijks en doen het bewust heel erg rustig aan.

Toch voelt het alsof mijn hart huilt. Ik kan mijn vinger er niet op leggen. Kan dat eigenlijk wel, dat je hart huilt? Het is zo moeilijk te omschrijven wat ik voel rondom mijn hart. Een bedrukkend gevoel met een schreeuw die eruit moet, maar er niet uit kan. Vreselijk. Het bedrukt mijn stemming. Het maakt me depri.

Waarom voel ik dit?

Is het onverwerkt verdriet? Of is het de spanning van het nieuwe daten? Moeite met het loslaten van het een en het beginnen van het andere? Ben ik wel toe aan een nieuwe relatie?

Het voelt alsof mijn hart huilt

Dit soort gedachten heb ik de hele dag al. Het helpt me niets, dat weet ik. Ter afleiding heb ik zojuist in de tuin gewerkt. Dit moest toch eens gebeuren. Het frustreert me dat ik niet weet wát er is. Waarom voel ik dit? Mijn hart zou blij moeten zijn dat er lieve mannen bestaan die mij accepteren zoals ik ben. Dat er mogelijk toch liefde voor me is weggelegd.

Schoonmaken brengt orde in mijn chaos

De ramen, de kasten; alles maak ik schoon vandaag. Niet dwangmatig, want meestal heb ik er geen tijd voor. De zon schijnt en ik krijg er gewoon zin in. Schoonmaken. Het is ook goed om te doen, want voorheen werkte het ook “therapeutisch”. Stress ebde dan weg tijdens het schoonmaken.

Het helpt enigszins, want ik krijg zin om te schrijven. Mijn gedachten met jullie te delen in de hoop dat het kwartje gaat vallen en ik me realiseer wát er dan is. Maar helaas, tot zover nog niks geen vallende kwartjes. De situatie accepteren en aanvaarden dan maar.

Morgen zie ik mijn nieuwe date weer. Dan zijn we even samen en kan ik ontspannen. Ik voel me goed in zijn aanwezigheid. Die gedachte, daar ga ik me op focussen nu. Positiviteit in plaats van stilstaan bij dingen waar je geen invloed op hebt. Die tranen ‘s nachts, laat ze maar komen. Ik ben er klaar voor om het verdriet los te laten.

Heb jij weleens het gevoel gehad dat je hart huilde?

Foute mannen: de stalker

Foute mannen: de stalker

Zenuwachtig kijk ik achterom. Ik loop snel het smalle steegje in langs mijn huis. Shit! Ben vergeten de lamp in de huiskamer aan te doen, waardoor de donkere zijkant van mijn huis nog enigszins verlicht wordt. De sleutel van de poort heb ik allang in mijn hand. Snel doe ik de deur open en kijk ik nog een keer achterom. Niemand. Gelukkig. 

Het is bijna een half jaar geleden. En nog schrik ik soms van onbekende geluiden rondom mijn huis. Dan word ik boos. Boos dat aandacht toch zulke diepe sporen kan achterlaten.

Foute mannen: de stalker blijft lastigvallen

Er klopt iets niet…

Vorig jaar zomer zat ik weer goed in mijn vel. Het leek me eigenlijk wel leuk om weer iemand te ontmoeten waar ik leuke dingen mee kon doen. Vol goede moed toog ik naar de online dating markt. Van vrienden en kennissen had ik wisselende ervaringen gehoord. Maar ik had er vertrouwen in. Al snel raakte ik in gesprek met een leuke man.

Van berichten uitwisselen ging het naar telefoonnummers uitwisselen, appen en bellen. Niet lang daarna hadden we onze eerste date. Het klikte heel goed en ik besloot dat ik hem graag wat beter wilde leren kennen. We appten, belden en spraken geregeld af om leuke dingen te doen. Tijdens deze afspraakjes viel het me op dat het wel heel goed ‘klikte’. Hij vond alles leuk wat ik leuk vond, hij had precies dezelfde interesses en mijn flow was zijn flow. En er waren nog meer kleine oneffenheden waardoor ik het gewoon het gevoel kreeg dat er iets niet klopt.

Digitale achtervolging

Na een tijdje werd viel het me op dat hij gedurende de hele dag heel vaak contact zocht via verschillende kanalen.  In het begin vond ik de aandacht heel leuk, maar het begon toch wel een opdringerige vorm aan te nemen. Tijdens één van onze gesprekken heb ik toen ook aangegeven dat ik gewoon niet de hele dag berichten met hem kan uitwisselen. Dat ik het heel beklemmend vond dat hij me voortdurend digitaal achtervolgde. En ik heb me ook hardop afgevraagd of hij niet gewoon moest werken. Maar echter minderen deed hij niet.

Sterker nog, het werd alleen maar erger. Op een goed moment had ik een hele drukke dag met een barstensvolle agenda. Daar had ik hem al op voorbereid. Want hij was vaak wat geïrriteerd als ik een tijdje niet kon reageren op zijn berichten.

 

Foute mannen: de stalker blijft lastigvallen

Toen ik eenmaal thuis een blik op mijn telefoon wierp, had ik 25 appjes van hem ontvangen, negen gemiste oproepen, een klacht op mijn voicemail dat ik zo slecht te bereiken was, berichten via de Facebook messenger, hij was me gaan volgen op Instagram, hij had op mijn LinkedIn profiel gekeken en hij had me een e-mail gestuurd. Terwijl ik hem precies had verteld wat ik deze dag allemaal zou gaan doen. Ik was met stomheid geslagen. Ik heb hem gebeld en er direct een punt achter gezet.

Hij bleef bellen, e-mailen en WhatsAppen…

Althans, dat hoopte ik. Want toen begon ie pas echt op dreef te raken. Hij belde me zo’n vijf keer per dag, ook onder onbekende nummers. De spijtbetuigingen via WhatsApp vlogen me om de oren. De ene e-mail met uitleg over zijn gevoelens en gedrag volgde de andere e-mail op. Hij begreep echt niet wat hij verkeerd had gedaan.

Na een paar dagen besloot ik hem uitgebreid te vertellen waarom zijn gedrag mij zo enorm beklemde. Maar dat landde niet echt bij hem. Hij bleef bellen, e-mailen en WhatsAppen. Toen heb ik hem na een aantal dagen maar bot gezegd dat ik geen contact meer met hem wilde en dat hij moest ophouden met me lastigvallen. Ik blokkeerde hem op WhatsApp. Maar toen kreeg ik fysiek post van hem, gewoon kaartjes door de brievenbus.

Op iedere manier probeerde hij zich zichtbaar te maken in mijn privé sfeer. Ik begon me steeds ongemakkelijker te voelen door alle berichten die hij bleef sturen. Steeds als ik dacht dat hij me nu nergens meer kon lastigvallen, had ie weer iets gevonden. Ik begon me zelfs ongemakkelijk te voelen als ik alleen thuis was. Al met al heeft het zo’n zes weken geduurd voordat de waterval aan berichten eindelijk opdroogde.

Zie ook: Ik ben bang voor mijn ex

Wat vreselijk om mee te moeten maken! Heb jij wel eens te maken gehad met een stalker?

Uit elkaar en vrienden blijven of toch wat meer?

Uit elkaar en vrienden blijven of toch wat meer?

Uit elkaar en vrienden blijven of toch wat meer? Het lijkt zo mooi, maar het brengt zoveel onzekerheden mee… Al bijna zeven maanden ben ik alleen en het lijkt alsof het nog maar gisteren was. Dit wil ik hem nog zeggen:

Je zei me honderden keren ‘ik ga nooit weg van je’, ‘ik zal er altijd voor je zijn’, ‘je bent de enige die me zoveel kansen geeft en die me niet laat vallen’,…  Bijna wekelijks lees ik kaartjes en briefjes van jou die ik als relikwieën bewaar in doosjes in een koffer. Want ja, je was attent en romantisch. Zelfs nu zeven maanden verder, zijn die relikwieën aangevuld met een attent verjaardagskaartje, kerstwens en valentijnskaart.

We zijn een paar geschenkjes verder, een nachtje hotel samen, een driedaagse Ardennen met de kinderen… Je bent weggegaan, maar je bent er nog. Althans, nu nog, zonder je ouders die het weten. Hoe lang gaan we dit volhouden? Hoe lang zal je zo van mij blijven houden. Ja, ik geniet daarvan. Het mag van mij zo blijven doorgaan.

Je doet zo afstandelijk, koud en kil…

Maar toch, het zou mooier zijn zonder de barsten die ik af en toe alweer voel opduiken, die er ook waren toen we echt samen waren. Dagen waarop je afstandelijk doet, koud en kil, soms hard in je woorden. Dagen waarop je zegt dat je blij bent hier niet meer te wonen of als je de twee jongens hoort kibbelen. Je zegt dan dat je blij bent dat jij er niet meer in hoeft te leven. Als de keuken te vol staat, kijk je met zo’n blik van  ‘tja, jij moet hierin leven’.

Er zijn dagen dat de tranen over je wang rollen en dat je zegt ‘wat laat ik toch achter, wat heb ik gedaan’ Dan troost je jezelf met een hele reeks oude koeien die je uit de gracht haalt en opsomt en dat het beter is dat je weg bent. Er zijn dagen dat je me bericht, belt, vertelt ‘ik ga nooit iemand anders willen, ik blijf er voor jou, later komen we terug samen,…’

Wanneer kies je wat je hart écht wil?

Er zijn dagen dat je binnen komt en in geuren en kleuren vertelt wie er potentiële kandidaten zijn om mij op te volgen. Want dat zijn nu je bijna dagelijkse gesprekken op je werk? Er zijn dagen dat ik me stilletjes afvraag ‘Wat wil jij eigenlijk? Wanneer ga je eens je plaats vinden in dit leven? En ga je voor jezelf zorgen? Wanneer ga je kiezen wat je hart echt wil?’

En ik, ik blijf hopen en koesteren en aan je vast houden.

Zie ook: Terug naar je ex voor de kids?

Hebben jullie dit wel eens meegemaakt? Wat heeft jullie geholpen?