Het is 22.00 uur en mijn dochter van 7 slaapt eindelijk. Ken je dat? Van die avonden dat je echt even tijd nodig hebt voor jezelf, maar je kind daar anders over denkt? Net zoals vandaag,  al levert dit wel direct inspiratie om dit blog te schrijven. Ik ben namelijk vast niet de enige moeder die dit overkomt. Helaas komt het de afgelopen twee weken vaker voor.

Deze keer gaf ze een extra wending aan het drama door haar vader te bellen (dit gebruiken we vaker als doorbraak middel, dat vind ik oké en soms heel nuttig) en te zeggen dat ik op haar ga liggen en boos doe. Terwijl ik dit vandaag juist niet gedaan heb. Op haar ga liggen? Ja, ik heb een dochter die agressief kan doen. Door een kleine aanleiding kan ze gaan flippen en mij daarbij slaan, schoppen, haren trekken of krabben. Als ze zo wild doet dan houd ik haar soms in de holding. Ik houd dan haar handen vast met mijn handen en zet haar benen “klem” door mijn been op die van haar te zetten. Op deze manier kan ze me geen pijn doen.

Verschrikkelijk om te doen, maar wel nodig om mijzelf te beschermen en de rust te bewaren. Echter heb ik dit vandaag dus niet toegepast! Het ruzie maken zonder fysiek contact lukt ons steeds beter samen!

Soms weet ik me geen raad! Vandaag had ik het goed gedaan. Ik ben niet boos geworden, maar heb gezocht naar de oorzaak. Ze wil niet alleen zijn. Dus uiteindelijk ben ik bij haar op de kamer gaan zitten en een boekje voorgelezen en daarna zelf een heerlijk boekje gelezen op dat krakkemikkig bankje. Maar ze sliep! Het doel is bereikt. Dat had ik dus beter meteen om acht uur kunnen doen!

Mijn vriendin zegt: misschien moet je cold turkey grenzen stellen drie dagen pijn lijden en dan is het klaar. Dat klinkt mooi, maar zo werkt het niet. Ze klimt uit bed, komt naar beneden, en natuurlijk probeer ik haar te negeren.

22:00 uur en mijn avond kan eindelijk beginnen!

22:00 uur en eindelijk tijd voor mezelf!

Dan gaat ze voor de TV staan en als ik net doe alsof ik nog steeds TV kan kijken (yeah right) zet ze gewoon de TV uit. Geef ik haar dan nog niet de zo gewenste negatieve aandacht dan pakt ze me via mijn belangrijkste materiele bezit: mijn telefoon. Ze dreigt die kapot te gooien of verstopt hem. Had ik al gezegd dat ze briljant is?

Volgende optie: heel boos worden en nu terug naar bed! Nou…die heb ik al een aantal keren geprobeerd, does NOT work! Heeft ze schijt aan… dan vindt ze het naar bed gaan nog enger. Want daar ben ik inmiddels achter, ze wil niet slapen omdat ze het eng vindt om alleen te zijn. Heeft ze dit bij papa ook? Nee, daar mag ze van papa in zijn bed slapen. En nee, dat mag bij mama niet. Als papa aan de telefoon  dan ook nog de suggestie doet om haar toch in mijn bed te laten slapen, schieten in mijn hoofd de vele avonden voorbij die ik dan nodig heb om dat weer af te leren. No Way!

Sinds de vakantie is het eigenlijk vaak mis. Op vakantie sliep ze bij mij op de kamer en was ik natuurlijk altijd aan haar zijde. Ze moet even afkicken van me!

Ze had vandaag nog een extra reden, ze is bang dat papa en mama dood gaan. Ze zei: “Mama’s gaan vaak eerder dood”. “Hoezo denk je dat?” vraag ik. “Van een meisje bij Holland’s got Talent was haar moeder dood” zegt ze snikkend. Ik stel haar gerust door te zeggen dat mama nog niet van plan is om dood te gaan, pas als ik heel oud ben. Toen zei ze “Wie zorgt dan voor mij als je dood bent?”. Ik zeg “Jijzelf, je bent dan ouder dan mama nu is”…dan komt ze met een pruillipje gevolgd door een enorme huilbui: “Maar wie brengt me dan naar school?”

Wat een schatje…

Van mijn vriendin kreeg ik een tip om een zorgenpoppetje te maken, klik hier voor een leuke Do It Yourself (DIY).

Volgens de legende van de Maya’s vertel je je zorgen aan de zorgenpoppetjes en leg je deze ‘s nachts onder je kussen. In Guatemala zijn het de ouders van kinderen uit bergdorpen die één of meerdere worry dolls onder de kussen leggen. Als de kinderen slapen nemen de poppetjes de zorgen bij de kinderen weg. Zorgenpoppetjes zijn dus bijzonder handig voor kinderen die slecht slapen of die zich te veel zorgen maken. De zorgenpoppetjes nemen dus je zorgen weg en zo kun je lekker slapen. De volgende morgen bij het ontwaken, zijn al je zorgen verdwenen  en  kun je weer ‘fris’ de dag beginnen. (bron:paranormaal.blog.nl)

Let’s hope so!

23.00 mijn blog is af. Op naar bed…Truste!

Herkenbaar? Heb jij nog een tip? Let me know!

 

Wat een openhartig en mooi blog van Becky.Wij vinden het heel bijzonder en knap van Becky hoe ze omgaat met haar dochter. We hopen dan ook dat het zorgenpoppetje alle zorgen van Becky’s dochter weg zal nemen. Hebben jullie ook ervaring met zorgenpoppetjes? Deel ze gerust in de reacties.