Aanhankelijkheid  van je peuter
25 mei 2016 
5 min. leestijd

Aanhankelijkheid van je peuter

Laten we eerlijk zijn, je kleintje komt in de fase waarin hij/zij heel graag bij je wilt zijn en dus heel aanhankelijk is. “Wat fijn dat ze bij mij wilt blijven, ze me niet los wilt laten en alles wilt doen wat ik ook doe”, was mijn eerste gedachte, maar na een week letterlijk niet los willen laten vond ik het ook een beetje irritant worden…

Aanhankelijkheid van je peuter

Aanhankelijkheid van je peuter

Begrijp me niet verkeerd, dat mijn dochtertje mij boven alles en iedereen verkiest (afzonderlijk van haar oma waar ook echt alles van mag) is natuurlijk fantastisch, maar het is af en toe ook best  (lees: heel erg) vermoeiend. Een kleintje alleen opvoeden is vaak al een hele klus, maar na de “baby-tijd” werd dat wel minder. Ze kan zelf lopen, zichzelf vermaken, wil alles het liefst “zelf” doen en het lijkt alsof ze je steeds wat minder nodig heeft. Hierna komt blijkbaar het moment dat dit alles weer totaal omdraait en mama overal in betrokken (moet)worden.

Ik herinner me nog heel goed dat ik echt wat meer rust kreeg op het moment dat mijn kleine meid zelf goed kon lopen. Eigenlijk begon haar “laat me met rust ik zoek het wel alleen uit” al op het moment dat ze zelfstandig in haar loopstoel kon rondstruinen. Heerlijk vond ik dat, even rust, even mijn eigen ding doen terwijl zij ook haar eigen ding aan het doen was. Ik heb mijn meisje sowieso zo goed mogelijk bijgebracht dat ze ook zichzelf moet kunnen vermaken. Mama kan niet altijd overal in meedoen. Gelukkig pikte ze dat goed op en kon ik ook weer de dingen doen die ik normaal gesproken alleen deed als ze op bed lag (bijv. strijken, administratie, bellen of gewoon voor me uit staren). Natuurlijk waren er altijd wel dagen dat ze ineens heel de dag achter mijn kont aanliep en overal moest zijn waar ik ook was, maar dat was meestal van korte duur en werd afgewisseld met “ik doe het lekker alleen” dagen.

Aanhankelijkheid van je peuter

Aanhankelijkheid van je peuter

Mijn diva’tje is nu 2 jaar en 9 maanden oud. Ze is heel vlot, erg nieuwsgierig, vol energie en kletst de hele dag door. Nog steeds is ze erg zelfstandig, maar een maandje of twee geleden veranderde er ineens iets. In plaats van een “doei doei mama, tot straks”, wanneer ik haar naar het kinderdagverblijf bracht, sloot ze ineens armpjes om mijn nek heen die me echt niet meer zomaar los zouden laten. Tranen met tuiten en de woorden “mama ik wil met jou mee”, was iets wat ik allang niet meer gewend was van haar. En ook al weet je dat wanneer je weg bent het allemaal wel weer goed komt, je laat je kindje dan toch met een minder goed gevoel achter.

Aanhankelijkheid van je peuter

Aanhankelijkheid van je peuter

Ook het wegbrengen naar opa en oma (waar ze normaal gesproken niet weg te slaan is) werd nogal dramatisch. Weer tranen met tuiten en armpjes om je heen die je niet los willen laten. Wat is dit nou ineens?! Eerst dacht ik dat het weer gewoon zo’n dag was waarin ze weer even heel aanhankelijk was. Maar dit keer werden het dagen en weken. Alleen ik ben degene waar ze bij wilt zijn en die alles voor haar mag en kan doen. Wel logisch omdat ze alleen mij als ouder heeft maar je kan het ook overdrijven. Zelfs bij het naar bed brengen houd ze me stevig vast en zegt ze dat ze niet alleen wilt slapen.
En natuurlijk mijn eigen fout; 1x even bij haar blijven liggen en zelf naast haar in slaap vallen omdat je gewoon op bent betekent voor haar dat dit dus elke dag zo moet gaan. En wanneer ze me dan uiteindelijk toch weg laat gaan word ik om de haverklap naar boven geroepen om dan weer haar een kus te moeten geven, dan weer haar kussen goed te leggen en dan weer haar knuffel van de grond te pakken die ze (expres ) op de grond heeft laten vallen. Natuurlijk wil ik alles voor mijn meisje doen, vooral omdat ik heel goed weet dat ze alleen een moeder en geen vader heeft, maar het is echt vermoeiend en soms echt heel irritant! Mag ik ook even naar de wc gaan of even alleen onder de douche?! Nee mama, geen schijn van kans!

Maar ook aan deze periode komt nu eindelijk een eind! Ik ben (gelukkig) een niet heel toegeeflijke moeder en doe echt niet alles wat zij wilt dat ik doe (Ik ben er ook nog). Misschien dat deze periode daarom ook wel heftig was maar niet nog langer duurde. Twee maanden een heel aanhankelijke peuter is misschien niet het ergste dat je kan overkomen en ik geloof zeker dat er kindjes zijn waarbij deze periode heftiger zal zijn en langer zal duren. Maar lieve mama’s er komt een einde aan deze “ik wil alleen mama” periode! En nog belangrijker, geef niet teveel toe, jij bent er ook nog als individu die ook haar eigen tijd nodig heeft. En je weet; If Mommy ain’t Happy, ain’t Nobody Happy 😉

Wie van jullie heeft ook een peuter in huis en herkent dit wat Jane schrijft? Deel het met ons via een reactie of op de community van Happy Single Moms.

Over de schrijver
Reactie plaatsen