Aargh...dat puberbrein!
07 november 2016 
4 min. leestijd

Aargh...dat puberbrein!

Met mijn IPhone en oplader loop ik zo ongeveer alle stopcontacten langs in de woonkamer. Nou woon ik in een wat gedateerd huis en zijn de stopcontacten vrij beperkt. Aan de kant waar de televisie staat zit alles vol met stekkers van de televisie, modem, telefoon (jawel, ze bestaan nog), verlichting en een extra stekkerdoos. Aan de kant van de eettafel zit hij vol met verlichting en de laptop, in de keuken door een koffieapparaat en de waterkoker.

Dus effectief blijft er vrij weinig over. En daar loop ik elke avond opnieuw tegenaan. Mijn twee puberdochters hebben allebei voor school een IPad en uiteraard hebben ze allebei een smartphone, en jawel, die moeten voor elke nieuwe dag volledig opgeladen zijn. Dus elke avond worden al die apparaten keurig aan de opladers gehangen. Met uitzondering van hun smartphone.

opruimen-met-pubers-anno-2016

Ik weet niet precies hoe dat dan gaat, maar zelfs als ze die opgeladen mee naar school nemen om acht uur, zijn ze om elf uur al onbereikbaar. Nou mogen ze tijdens de les hun smartphone niet gebruiken dus het is mij echt een raadsel hoe om elf uur de batterij al leeg kan zijn, want dat wordt mij verteld als ik ze voor de honderdste keer vraag waarom ze niet even bellen of appen. Of laat dat bellen trouwens maar, bellen is echt zooooo 2011.

Zo zag mijn jongste puber een paar weken geleden een film op tv waarbij iemand een oude Nokia uit een schoudertas haalde. “Mama, wat kon je vroeger eigenlijk met zo’n telefoon?” Ik keek haar aan, en antwoordde “Nou, gewoon…bellen.” Ze keek me met grote ogen aan. “Alleen maar bellen??” Waarop ik dat bevestigde. “Pfff, dan hoefde ik ECHT NIET zo’n telefoon!” Ik heb nog geprobeerd uit te leggen dat er vroeger geen Whatsapp was en dat het enkel en alleen een telefoon was, maar dat ging er echt niet in bij d’r. Soort van generatiekloof, zeg maar…

Maar goed, voor mijn telefoon was dus geen stopcontact meer beschikbaar en uiteindelijk heb ik ergens maar een lamp uitgedaan om mijn eigen smartphone aan de oplader te hangen. Want tja, als single mom is die smartphone mijn hele sociale leven in de avonduren dus een opgeladen smartphone is dan best noodzakelijk.

Maar dan, dan ga ik aan het einde van de avond naar bed, en struikel ik in de gang over allerlei schoenen, gymtassen, schooltassen en achter gelaten jassen. Allerlei zaken waarvan ik ze al minstens drie keer gevraagd had of ze het wilde opruimen, ophangen of mee naar boven wilde nemen. De eerste keer al toen ze zelf naar boven gingen om huiswerk te maken.

Ik hoorde toch echt een ‘ja’ maar aan het tempo waar ze mee door de gang naar de trap gingen, wist ik al dat het mislukt was om op te ruimen of een schooltas mee naar boven te nemen. Nou had ik nog een stille hoop voor de schooltas want in mijn beleving is het heel lastig huiswerk maken zonder schoolspullen. Maar mijn dochters krijgen dat echt voor elkaar!

De tweede keer dat ik de vraag stel is als ze na het eten opnieuw naar boven gaan om te…uh…ik denk chillen. Ik wacht zo lang mogelijk met vragen zodat de kans dat ze het op de route alweer vergeten, zo klein mogelijk is. Dus vlak voor ze door de deur naar de gang lopen, vraag ik of ze hun schoenen, jassen en tassen kunnen opruimen. Ik hoor dan nog ergens een geluid waarvan ik zelf elke keer denk dat het een ‘ja’ is, maar ook daar vergis ik me in. Ik verdenk ze er zelfs van dat ze de vraag op deze afstand (lees: 2 a 3 meter) niet eens gehoord hebben. Dus ook deze keer mislukt de opruimactie grandioos.

Met als gevolg dat alles er ’s avonds dus nog steeds ligt en ik voor de zoveelste keer bijna languit in de gang lig. Alles laten liggen, tot de volgende dag is een tactiek. Dan wordt de jas zo weer van de vloer geplukt, de schooltas weer meegenomen en de gymtas…da’s een hoofdstuk apart. Ze vinden het echt niet erg om na een week diezelfde sportkleding weer aan te trekken.

opruimen-met-pubers-anno-2016

En als zij het geen probleem vinden, vindt ik het ook geen probleem, echt niet. Alleen heb ik wel wat moeite dat ik elke dag met een soort hink-stap-sprong door mijn gang moet bewegen, dat ik ze op geen enkele manier kan bereiken om te bewegen hun spullen op te ruimen. Ik heb zelfs aan hunzelf gevraagd hoe ik die vraag het beste kan stellen maar dan gaan er alleen een paar schouders op en neer. En op mijn vraag, waar ze mijn vraag precies alweer vergeten zijn, kijken ze me aan van ‘stelde je een vraag dan?’

Conclusie van deze moeder: het deel hersenen van pubers waar de vraag over opruimen en meehelpen in huis opgeslagen en verwerkt zou moeten worden, werkt nog voor geen meter, en het deel wat er voor zorgt dat hun smartphones en IPads tijdig opgeladen moet worden, werkt perfect.

Volgende conclusie: pubers gaan nooit leren opruimen

Uitdaging: hoe kom ik zonder ongelukken mijn gang door…

Herkenbaar? Hoe lukt het jou om je kinderen hun spullen te laten opruimen? Deel het met ons en laat een reactie achter.

Over de schrijver
Reactie plaatsen