Van adoptie naar zorgen voor mijn kindje
09 augustus 2015 
4 min. leestijd

Van adoptie naar zorgen voor mijn kindje

Hallo allemaal,

Ik zal me even voorstellen. Ik ben Joyce, 30 jaar jong en moeder van een zoontje van een jaar genaamd Jayden, en soms ook van mijn 4 jarige hond Bink. I know, een hond is een hond maar toch voel ik me soms moeder van twee peuters in plaats van 1 :-). Al zijn ze wel erg leuk samen. Daarnaast heb ik ook een paard en twee katten. Ik werk op een woongroep voor verstandelijk beperkte kinderen met gedragsproblem en ik volg een opleiding MMZ. Ik hoop volgend jaar dan eindelijk mijn papiertje te halen en door te gaan dit werk. Ik werk momenteel 24 uur in de week en volg 1 dag school in de week. Ik heb eigenlijk een contract van 32 uur in de week maar het werd me allemaal te veel. Gelukkig heb ik een begripvolle leidinggevende die meedenkt.

Zo dat was het voorstel rondje.

11391720_973967062643465_8543142894459666656_nMijn verhaal begint eigenlijk bijna twee jaar geleden. Hierover heb ik vorig jaar dan ook, een stuk bij Happy Single Moms geplaatst. Over mijn geheime zwangerschap, zelfs een beetje geheim voor mezelf, heel raar hoe je brein kan werken. En mijn keuze tot adoptie, en uiteindelijk toch de strijd om zelf voor mijn zoontje te zorgen.

Er is een hoop gebeurd en veranderd in die tijd. Ik ben me elke dag meer moeder gaan voelen. Nooit geweten dat ik die gevoelens überhaubt had. Jayden zijn vader is een paar maanden in de picture geweest, tot hij besloot dat hij het te druk voor hem had. Wat ik nog steeds niet begrijp. Maar hey wie ben ik om te oordelen, ik heb immers mijn zwangerschap geheim gehouden voor de hele wereld om me heen, en wilde mijn zoon afstaan…

Nu zijn we een jaar verder, en jeetje wat geniet ik van mijn wonder zeg! Echt ongelooflijk hoeveel je van een ander wezen kan houden! Het is ook zo´n vrolijk mannetje, ik hoef me nooit druk te maken hoe ik hem moet entertainen als ik ergens ben, want hij entertaint de rest wel haha.

Graag deel ik mijn en Jayden zijn leven een beetje met jullie, want hoe druk ik het ook heb, of misschien juist doordat ik een druk leven heb, maken we veel mee.

Zoals afgelopen zaterdag. Toen zijn we met mijn ouders naar de Ballenbak in Rotterdam geweest. Het was superleuk. Toch valt het je natuurlijk op hoeveel vaders er dan zijn. Logisch en gelukkig maar. En het was een paar minuten dat ik daarbij heb stilgestaan. Hoeveel kinderen er om hun vader riepen, en vaders die hun kinderen riepen. Lekker samen spelen. En dan keek ik naar Jayden, en deed het wel even zeer dat hij (in mijn ogen onnodig) zonder vader moet opgroeien. En dit allemaal dus niet met zijn vader ervaart. Die voelde ik wel even. Maar daarnaast, zag ik een vrolijk ventje die zich goed vermaakte met opa en oma en mij natuurlijk. En toen besefte ik me weer dat hij geen gebrek heeft aan aandacht en liefde. En dat het allemaal wel goed komt met hem. Die momenten dat ik er bij stil sta bekruipen me soms even, maar het duurt niet lang voor ik besef dat hij eigenlijk niets tekort komt.

Er zullen vast moeders zijn die dit herkennen. Want hoe goed je ook je best doet, vraag je jezelf soms af hoe het zou zijn als vader er wel was….

Nu ben ik absoluut niet op zoek naar een vervanger ofzo. De eerste 8 maanden ben ik helemaal niet bezig geweest met een man in mijn leven naast Jayden. Maar de laatste paar maanden sta ik er weer meer open voor. Denk ik. Maar ben nog niet helemaal overtuigd nu ik erover nadenk.. Ik heb namelijk een paar mannen gedate die (emotioneel) onbereikbaar waren. Met zich zelf in de knoop zaten, je kent het wel. Waarop ik me zelf dan afvraag waarom begin je er dan aan?? Eerst nummers uitwisselen, elke dag contact over app, afspreken etc je kent het wel. En dan komt het ineens te dichtbij en moeten ze één ander op een rijtje zetten… Hmmm.

Foto550-POULD8AGMaar misschien ben ik net zo onbereikbaar als hen. Ik begin ergens aan waarvan ik weet dat het nergens op uitloopt… Dus begin ik me af te vragen of ik mezelf ook niet saborteer… Of ik ontmoet iemand, die juist alles in huis heeft wat die zogenaamde onbereikbare mannen missen. En dan komt het te dichtbij. Krijg ik het benauwd, houd afstand of haak gelijk af.. Misschien ben ik er wel helemaal niet klaar voor.

Ach wat maakt het ook allemaal uit..

Dit waren een aantal zaken die me bezighouden. Dus ben je nieuwsgierig naar ons leven, volg mijn blog, en wie weet beleven we samen mooie avonturen.

Groetjes Joyce en Jayden

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 09 Aug 2015

Hier het zelfde verhaal... voed mijn zoon alleen op omdat vader het te druk heeft. Nou ja... ik hoef hem iig niet te delen en hij is alleen met mensen die echt van hem houden. Ben ook weer gaan daten na een jaar en snap je helemaal... bindingsangst ofzo... ik blijf je volgen denk dat ons leven een beetje gelijk is. 3 dg werken 1 dan studie en vooral veel doen met opa en oma..! ?

Reactie plaatsen