Alle eerste keren... (na de scheiding)
13 april 2016 
5 min. leestijd

Alle eerste keren... (na de scheiding)

De eerste keer dat ik een blog schrijf, hierin deel ik graag met jullie een aantal van mijn “eerste keren” (na de scheiding) als single mom. Het zijn toch wel een soort van ‘vuurdopen’ en het ene is spannender dan het andere, maar ik heb ook ervaren en geleerd dat het vooral ook maar net is hoe ik zelf met situaties omga of ernaar kijk.

Alle eerste keren... (na de scheiding)

Alle eerste keren… (na de scheiding)

Nadat mijn ex was vertrokken ging ik met de kids een uitstapje maken naar een attractiepark. Voorheen was het zo, dat als wij erop uit trokken, ik eigenlijk nooit reed. Het was ongeveer anderhalf uur rijden naar het attractiepark. Er waren geen overmatige drukke wegen, maar wat vond ik het spannend! Trots dat het allemaal gelukt was, gingen we het park in. De jongens vermaakten zich prima.

En ik? Ik vond het helemaal niet zo leuk, want ik zag alleen maar gelukkige, complete gezinnen.

Ik had meet de boys een plek afgesproken waar ik ging zitten, met de afspraak dat ze zo nu en dan even hun gezicht moesten laten zien. Maar ja, wat doen kinderen die zich prima vermaken? Die denken in het spel echt niet meer aan mama die ergens op een bankje zit te wachten. Ik wilde toch weten waar de jongens waren en zei tegen mezelf, dat de jongens als ze mij niet op de afgesproken plek zagen zitten, ongetwijfeld zouden denken dat ik even naar het toilet zou zijn. Dus ik liep door het gebouw van drie etages heen en er was geen kind van mij te bespeuren. De schrik sloeg toe en ik liep nog een rondje want ze moesten toch nog binnen zijn! En ja hoor, daar stonden ze ergens in een hoekje zich prima te vermaken met een ballenmachine. Ze lazen de ongerustheid in mijn gezicht en beloofden dat ze zich iets vaker te laten zien. En ik? Ik bedacht, dat ik deze ervaring dan ook meteen maar had gehad. En dat ik bij een volgend uitje voor mezelf een leuk boek mee zou nemen en een kleinere tas zodat ik gewoon mee kon in attracties!

De eerste dagen weg…….

Ik wilde een paar dagen met de kinderen weg. Avonden zat ik op internet. Ik wilde naar het Dolfinarium en kwam steeds weer uit bij hetzelfde hotel maar tot boeken kwam ik niet. Ik begreep niets van mezelf. Op een bepaald moment heb ik de telefoon gepakt en heb ik met een vakantiepark gebeld. En ik kreeg me toch een doortastende verkoopmedewerker aan de lijn. Hij overviel me met “dan reserveer ik dus voor u….” om vervolgens te denken ‘laat het maar gebeuren’ en zo was het weekend geboekt.

En weer zag ik alleen maar gezellige gezinnen en gelukkige stelletjes aan tafel in het restaurant.

We maakten wandelingen op het park en ik had het gevoel alsof ik een etiket op mijn voorhoofd had met ‘gescheiden’. De avonden vond ik best heftig. Gelukkig kon ik mensen bellen om te delen wat het met mij deed. Maar ik heb zeker ook genoten, bijvoorbeeld van de sauna die we in het huisje hadden. Dat had ik speciaal voor mezelf erbij geboekt! En als ik dan ’s avonds aan een wijntje zat, kon ik ook met afstand naar mezelf kijken. Alsof ik in een helikopter boven dat park vloog en mij met de kids zag lopen en dan kon ik denken: “Wat een leuk stel. Je ziet zo, dat die drie personen een bijzondere band hebben”.

Alle eerste keren... (na de scheiding)

Alle eerste keren… (na de scheiding)

En uiteindelijk zijn we drie jaar later alsnog naar Harderwijk geweest! Het was eerder gewoon nog een te grote stap.

Zo kwam ook het allereerste feestje. Een feest van een oude schoolvriendin die 40 werd. Maar ook dit werd weer een meevaller. Het emotionele was vooral ons weerzien van elkaar en dat haar moeder vertelde, dat mijn vriendin zo had gehoopt dat ik zou komen. Maar ook verjaardagen van vrienden waar ik alleen naartoe ging. Het had steeds weer te maken met hoe ik er naartoe ging. Onze eerste oudejaarsavond. Die avond heb ik een ritueel ingevoerd wat we nog steeds doen op oudejaarsavond. Ik had speciaal twee kaarsen gekocht en glazen met een engeltje als deksel.

Iedere oudejaarsavond steken we het eerste kaarsje aan voor het jaar dat achter ons ligt en staan we stil bij wat er is gebeurd. Dan blazen we met elkaar het kaarsje uit en gaat de andere kaars aan. Een vlammetje dat schittert en symbool staat voor het jaar dat voor ons ligt. Waar we weer iets van willen maken.

Niet altijd leuk…..

Helaas zijn er ook minder leuke ‘eerste keren’ zoals de eerste keer dat ik de kinderen voor het weekend naar hun vader bracht, de eerste vakantie dat ze een paar weken bij hun vader waren en de eerste keer een rechtszitting over de alimentatie en de omgang. Wat vond ik het imponerend in de rechtszaal, zo’n grote ruimte met heel veel stoelen, de rechter die vragen stelt en ik die me zo klein voelde. Maar ook den eerste afspraak met de Raad voor Kinderbescherming, opnieuw was ik zo onder de indruk.

Voor alles is een eerste keer. Er zullen nog heel veel ‘eerste keren’ gaan komen. Maar inmiddels stap ik erin met meer zelfvertrouwen en kan ik genieten. Ik geniet van de vrijheid om het hele land door te rijden voor uitstapjes. En wat ben ik op die momenten ongelofelijk trots op mijn twee kanjers. Dan zie ik wat voor leuk drietal we zijn en de hele leuke gesprekken en ontmoetingen die we hebben met andere mensen!

Wat waren voor jou de meest bijzondere eerste keren? Hoe heb jij dit ervaren?

PS: Alleen op vakantie hoeft niet meer, kijk hier

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 17 Jul 2015

Mooi geschreven en herkenbaar. Je mindset is inderdaad zo bepalend voor je gevoel! En niets is wat het lijkt. Ik ken genoeg stellen die doodongelukkig samen zijn, maar van buitenaf lijkt het allemaal mooi. Liefs, Liz

Anonymous
Door

Anonymous

op 28 Jul 2015

Met het verstrijken van de tijd krijg je steeds meer inzichten in je eigen gedachten. En zie je dat jij bedenkt dat al die stelletjes/gezinnen aan de tafel naast jou het toppunt zijn van geluk. Ik heb ooit een keer een tekst gelezen "het is beter om alleen gelukkig te zijn dan samen ongelukkig". Ik had het mijn kinderen heel erg gegund dat ze op zouden groeien in een liefdevol, harmonieus gezin. Maar ik ben ervan overtuigd, dat ik de kinderen ook niet gelukkig had gemaakt door bij hun vader te blijven terwijl er totaal geen liefde of geluk meer tussen de ouders was. Ik heb ook ervaren, dat kinderen scherp zijn. Want ze zagen heel goed dat papa en mama niet meer knuffelden. Warme groet, Mathilde

Anonymous
Door

Anonymous

op 18 Jul 2015

Wat ontzettend mooi geschreven en zo herkenbaar, vooral je heel alleen voelen als je alle Gelukkige gezinnetjes om je heen ziet. Maar ik moet zeggen dat gaat mij ook steeds beter af! Mijn vriend en ik zijn nu een jaar uit elkaar, na een relatie van 18 jaar samen te zijn geweest. Daaruit hebben we samen een heel mooi meisje gekregen Isa nu 6 jaar oud! En wat ben ik trots op dr....Ze is nu een week bij haar papa ook mijn eerste keer de vakantie te moeten verdelen......

Anonymous
Door

Anonymous

op 28 Jul 2015

En hoe is het gegaan Mirjam? Is het je meegevallen? De eerste jaren van de scheiding waren de kinderen in vakanties ook een aantal weken bij hun vader. Ondanks dat ik hen heel erg miste, heb ik ook geleerd om de tijd voor mezelf te benutten om weer even op te laden. Te genieten van het feit, dat ik even kon doen waar ik zin in had zonder rekening te hoeven houden met. Inmiddels is de situatie zo, dat de kinderen maar een keer per drie weken een paar uurtjes bij hun vader zijn. En is de uitdaging om tijd voor mezelf te maken en weer even op te laden.

Anonymous
Door

Anonymous

op 28 Jul 2015

Hoi, heel herkenbaar! Voor het eerst alleen met ze uit eten, met ze op vakantie (inmiddels al vaak gedaan, ik schrijf er ook vaak over), voor het eerst alleen (op de fiets!) met ze naar Drievliet (en hoe onhandig dat is eenmaal binnen, als ze niet allebei overal in mogen, ook daar heb ik op m'n blog over geschreven). Voor het eerst met de vader van je kinderen in de rechtbank (helaas), bij het hof zelfs daarna, voor het eerst kerst met z'n drietjes, voor het eerst kerst zonder ze, een verjaardag zonder ze, de angst dat hij ze niet terugbrengt, etc. En nu voor het eerst 3 weken zonder ze, wat echt een eeuwigheid lijkt. Ik schreef er vandaag over op de site van Flair...

Anonymous
Door

Anonymous

op 09 Aug 2015

Hallo Denise,De angst dat de kinderen niet terug worden gebracht is een heftige. Mijn angst is niet dat ze niet terug komen maar hoe ze weer thuis komen. Zolang wij uit elkaar zijn, zijn de kinderen eigenlijk nooit met plezier naar hun vader gegaan. Op een bepaald moment ben ik achter de kinderen gaan staan. Met een gang naar de rechtbank tot gevolg. Wat een ervaring. Ik maar denken, dat ik daar mijn verhaal mocht doen. Maar zo werkt het helemaal niet. Je kinderen loslaten, hun eigen weg laten vinden en ze tegelijkertijd willen beschermen. De kracht zit in het bieden van de basis van warmte, liefde, veiligheid en vertrouwen.Hartegroet, Mathilde

Anonymous
Door

Anonymous

op 02 Sep 2015

Wat ik had geschreven is nog waarheid geworden ook. Hij heeft ze 5 dagen te laat teruggebracht zonder te laten weten waar hij zat, ook aan de politie niet. De heftigste dagen uit mijn leven! Zeker omdat ik ze überhaupt al zo lang niet had gezien! Hij is er nu mee weggekomen (het is helaas geseponeerd), maar een volgende keer niet meer.

Anonymous
Door

Anonymous

op 14 Aug 2015

Pfff. Wat herkenbaar. Net terug van de eerste vakantie met zijn 3en. En hoewel we echt leuke momenten hebben beleefd...en ik er met volle overtuiging inging dat het leuk en ontspannend zou zijn. Heeft de "eenzaamheid" en de weinige aanspraak (groot bord op mijn hoofd met: gescheiden?!) Mij behoorlijk overvallen.

Anonymous
Door

Anonymous

op 02 Sep 2015

Herkenbaar, maar het gaat elk jaar beter hoor!

Anonymous
Door

Anonymous

op 14 Aug 2015

Wat mij opvalt is dat iedereen happy families ziet. Ik zie ze namelijk niet! Wat ik wel zie? Stelletjes die doen alsof ze happy familie zijn, maar al 3 ruzies hebben gehad voordat ze überhaupt aankwamen bij het attractiepark! Want zo ging het tussen mijn ex en mij ook. Die onzin heb ik nu dus niet meer :) Ik ga nu in mijn eentje met 3 kinderen naar het attractiepark om lol te hebben! (Ja ik ben die idiote moeder die overal in gaat met haar kinderen).

Anonymous
Door

Anonymous

op 24 Aug 2015

Beste Chawwa,Het is soms maar net waar je oog op valt en hoe je ernaar kijkt. En vooral wat je eigen ervaringen zijn. Inmiddels ben ik me er ook van bewust dat het soms het ideaalplaatje lijkt maar het absoluut niet is. Toen ik nog met mijn ex samen was, kwam het inpakken en dergelijke ook altijd op mij neer. Nu nog, maar voelt het anders omdat ik alleen ben. Wat ik ook ervaren heb, is dat er ook in een attractiepark of waar dan ook gewoon hele leuke gesprekken ontstaan met mensen die je nog nooit eerder hebt gezien. Leuk dat je overal in gaat met je kinderen! Geniet ervan.Hartegroet, Mathilde

Anonymous
Door

Anonymous

op 02 Sep 2015

Haha, ook dát is herkenbaar. Ik zie soms ook stellen of gezinnen waarvan ik denk: blij dat ik dat niet meer heb! Geen verwachtingen, geen irritaties. Heerlijk!

Anonymous
Door

Anonymous

op 20 Apr 2016

Enorm herkenbaar! Vooral het gevoel dat iedereen naar je kijkt, alsof je gescheiden bent (allemaal eigen interpretatie natuurlijk). Ook raar om ineens alles zelf te moeten regelen, zonder overleg.Succes nog, het wordt sowieso alleen maar beter!

Anonymous
Door

Anonymous

op 08 Feb 2018

Dat ging mij ook zo Kevin. Moet wel zeggen dat ik het ook heerlijk vond om alles zelf te kunnen bepalen, en alleen met de kinderen was. De tijd die ik met ze had/heb is kwalitatief veel waardevoller nu, omdat je er ook bewuster mee omgaat.

Reactie plaatsen