Alleen thuiskomen

Het was op een zondagmorgen.
Precies twee jaar geleden en ik zat met een kater op de bank

Niet van de sterke drank die de avond daarvoor rijkelijk in de feesttent vloeide.
Een kater echter van het alleen zijn, het partnerloos zijn.
Hoe fijn het ook kan zijn zo alleen thuis. Zo’n overgang is het altijd na een feestje.
De kater dringt zich al op als ik ‘s nachts hangend over mijn fiets mijn fietsslot open. Zal ik toch nog niet even terug lopen naar de feesttent. Maar ach, de band is er al een paar uur geleden mee gestopt. De bar is al een tijdje gesloten en het feest voorbij. De laatste twintig mensen die er nog staan zullen ook zo in de nacht verdwijnen.

Alleen thuiskomen … in bed niemand om nog even mee na te kletsen
en tegen aan te schurken

Al romantiseer ik dat laatste hoogstwaarschijnlijk. Een lekker fris ruikend lijf bezit ik zelf in ieder geval niet meer nadat ik mij heerlijk heb uitgeleefd bij de band. Mijn oren piepen en suizen en mijn hoofd ligt door de berenburg zwaar in het kussen. Een bedgenoot zou vast een kopie van mij zijn. Eventueel zelfs voorzien van gesnurk. Wie weet zou ik ’s nachts nog tig keer wakker worden, omdat hij uit bed moet om te plassen.
Als ik nog even doorschrijf, ga ik mijzelf straks nog gelukkig prijzen dat ik alleen lig. Maar nee, dat is mijzelf voor de gek houden.
Ik heb het al vaak zo gevoeld na een dorpsfeest of festival. Ik geniet van de muziek, het dansen, het samen drinken en ouwehoeren. Het is als zwemmen in een warm bad.

Wat behaal ik op zo’n feest.
Wat is het wat ik nu zo mis?

Dat er mensen aardig naar je glimlachen? Vragen hoe het met je gaat? De bevestiging dat je heus wel gezien wordt? 

AZ-03-bAl denk ik ook bijna even beschamend aan het moment dat de band mijn favoriete muziek speelde en ik in één streep al stuiterend de toen lege dansvloer overging. Ook wel weer lekker dat de dansvloer leeg was. Zo had ik de ruimte om los te gaan. Althans, voor even, want er kwamen nog een paar mannelijke springers.

Ik zit lekker in mijn vel. Wat de ander ook mag denken over mij, het weegt niet op tegen wat ik voelde toen ik de muziek hoorde. En dat terwijl ik het toch vaak te belangrijk vond wat anderen dachten, zelfs de mening van vreemden. Tig jaar terug was ik in Peru. Ik at voor de eerste keer alleen in een restaurant. Ik weet het nog en kan het zelfs nalezen in mijn dagboek. ‘Het is wel vreemd om alleen uit eten te gaan. Als anderen maar niet denken dat ik een zielig type ben. Ach wie weet denken ze ook wel wat een avonturier.’

Andere mensen zijn belangrijk in mijn leven

Contact leggen, spiegelen, ontvangen en delen maakt dat ik kan groeien. Contact op verschillende niveaus. Meningen in waarde onder te verdelen.
Meer nog is echter het gevoel zo belangrijk. Van het samen zijn. Het ontbreken daarvan, is het bestaansrecht nu van mijn kater.
Ik kan mezelf nog zo goed kennen en behalve voor mezelf koken, met de boormachine en oliepeilstok overweg. Muren behangen en kozijnen verven. Heel simpel alleen nog maar een paar praktische zaken van mijn leven benoemend, maar het was niet zo bedoeld, dat ik het alleen hoefde te doen.

Inmiddels is het zondagavond. Ik ben vanmiddag met mijn meisje op pad geweest naar de kinderboerderij. We hebbend de schapen geaaid. We hebben gelachen. Ik heb me trots gevoeld toen ik haar dapper rond zag trappen op de tractor en het voelde vertederend toen ik haar de cavia’s zag borstelen. Als toetje van de middag, samen in het zonnetje op het bankje voor de Italiaanse ijssalon, likkend aan een ijsje.

En de kater van eerder vandaag?

Ach, die heb ik achtergelaten op de kinderboerderij.

—————————————————————————————————————————————

Meepraten over dit onderwerp? Je staat er namelijk niet alleen voor! Dat kan in onze community: http:community.www.nieuw.happysinglemoms.nl

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 03 Jul 2015

erg herkenbaar. mooi geschreven!

Anonymous
Door

Anonymous

op 10 Jul 2015

Dankje Thamar

Reactie plaatsen