Alleen met z'n tweeën
09 mei 2017 
3 min. leestijd

Alleen met z'n tweeën

Er komt een moment waarop je je als single mama ineens beseft dat er geen papa meegaat met de gezinsuitjes. En dat er ook niet altijd een opa & oma, goede vriendin of tante paraat staat om je te vergezellen. Ik moest van de week door dat pijnlijke moment heen.

Samen

Toegeven: ik ben slecht in alleen zijn. Ik ben ook slecht in alleen met mijn zoontje van bijna twee op pad gaan. Tuurlijk; de kinderboerderij, speeltuin, het park en even winkelen begeleid ik zonder enig nadenken in mijn eentje. Als het echter gaat om langere activiteiten, verder van huis, op plekken waar ik nog niet geweest ben of die die lastig te bereiken zijn, dan ben ik een pussy.

Het is meivakantie. Mijn kleintje gaat twee dagen niet naar de crèche. Ik ben van plan om leuke dingen te doen, samen met hem. Lekker zwemmen, naar het park verderop in de stad of naar een museum met dat pluizige konijntje.  Maar wat doe ik als eerste? Appen naar vriendinnen en naar mijn schoonzusje of ze meegaan. Hartstikke gezellig, vind ik. Het gaat mij er niet eens om dat er dan nog een extra paar ogen bij is, maar puur om het gegeven dat ik gezelschap heb.

Vriendin 1 geeft aan dat ze niet mee kan gaan zwemmen wegens haar nieuwe tattoo.  Vriendin 2, die ik voor de andere dag heb gevraagd samen met onze kinderen naar het stadspark te gaan, zegt dat ze vrij heeft deze week, maar dat het rotweer wordt. Crap, heb ik weer. Ik blijf laatstgenoemde ideeën voor uitjes binnen en buiten sturen, zodat onze planningen, middagdutjes en eetmomenten toch enigszins lijken te passen die dag, maar het mag niet baten. Ander keertje, zegt ze.

Spelen

Zoonlief zingt vrolijk het liedje van Nijntje als ik hem het souterrain voor de kinderwagens binnenrijd. We zijn met zijn tweeën en dat voelt eigenlijk best goed. Ik bepaal zelf hoelang we blijven, wanneer we gaan eten of drinken en waar en hoe hij speelt. Hij heeft het flink naar zijn zin en is vooral bezig met het oefenen van traplopen in plaats van spelen en klimmen in de diverse ruimtes, maar ik laat hem begaan. Beter dan zo’n indoorspeelplaats met een temperatuur van 30 graden, kinderen die schoppen en schelden en ouders die alles lachend wegwuiven terwijl ze een extra frikandel bestellen. Op dit moment ontkom ik er genadeloos aan.

Ruim een uur later zijn we toch echt wel uitgespeeld. Het is net voor sluitingstijd. De winkels zijn echter nog een uur open, dus ik bedenk mij dat ik even naar mijn favoriete vintage kledingwinkeltje om de hoek wil gaan. Zoontje is het er niet helemaal mee eens dat ik zonder hem in het pashokje verdwijn. Veel verder dan twee jurken en een shirt passen kom ik dan ook niet. We gaan naar buiten en aan de overkant van de winkelstraat zit een lunchrestaurant, waar ik normaal gesproken alleen met vriendinnen naartoe ga. Ik besluit er met mijn zoon naar binnen te gaan om wat te drinken.

Daar zit je dan in dat restaurant

Onze tosti met kaas staart mij aan. Hij is ongeroerd, alleen de ketchup is uit het bakje verdwenen. Mijn kleine jongen is achtereenvolgens in de kinderstoel gegaan, uit de kinderstoel, naar de speelhoek, op schoot, op het bankje naast mij… Nu wil hij lopen, alleen maar lopen. De trap naar het zitgedeelte boven is voor hem een ware attractie. Erop en eraf, heen en weer loopt hij met zijn flesje perensap. Zo nu en dan vermaakt hij het enige andere kinderloze stel dat in het restaurant zit met een brede glimlach.

En dan komt het. Een traan prikt in mijn oog. Ik besef mij dat ik alleen ben met mijn zoon, helemaal alleen. Er is geen volwassen persoon die een gesprek met mij voert, die samen met mij de overgebleven tosti opeet, die moet lachen om de charmerende acties van mijn zoon en hem af en toe bij de les roept. Ik moet het alleen doen, niet alleen in deze openbare gelegenheid, maar in vele andere. En blijkbaar lukt mij dat gewoon. Zonder vriendinnen, tantes, opa’s en oma’s.

Zie ook: Leegte verliezen

Voor jullie ook zo herkenbaar? Hoe gaan jullie om met dit soort dingen?

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 09 May 2017

Ohja heel herkenbaar. Je laat je niet kennen dus je gaat alleen naar de Efteling, alleen naar de dierentuin, alleen naar de film tot het alleen zijn begint te wennen, je krijgt veel meer contact met je kinderen als je alleen bent. Ik dacht altijd, als ik dan toch alleen moet zijn dan dompel ik me ook helemaal heerlijk onder in het alleen zijn. Ik hoef met niemand te overleggen, ik kan een praatje maken met de tafel naast me, of flirten met die papa op de hoek. Alleen zijn is geen straf, het is maar net vanuit welke hoek je het bekijkt ;-) Het is even wennen maar uiteindelijk ga je de vrijheid en de tijd samen met je kind, het heerlijk vinden.

Anonymous
Door

Anonymous

op 09 May 2017

Zo herkenbaar..mijn dochter is ook bijna 2. Kleine uitjes doe ik idd alleen. Grote uitjes doe ik niet. Die lunch ook van je precies mijn lunches kind zit niet stil dan denk ik ook was er maar iemand. Commentaar ook van andere mensen in de wc bv van mac ja het is hier glad. Ja maar mama moet handen wassen en mama is ALLEEN ! Maar uiteindelijk helpen die mensen wel die vrouw in de wc hield haar vast en ik maak vaak praatjes die andere moeders geven ook aan moederschap is zwaar en die zijn niet eens alleen. Andere mensen app ik ook niet meer het komt nooit uit. En je maakt plannen en je kind besluit heel andere dingen net als jij met passen. Maar dat snoetje dat ze geniet op de schommel. Dat ze schatert van het lachen op de glijbaan. Dat ze bang is voor konijntje...daar doe ik het voor. En dan komt er toch een volgend uitje. Lunch of uit eten doe ik echt niet meer alleen. Woon je in Amsterdam toevallig ? Ik merk wel dat ze met andere kindjes heel rustig word.

Anonymous
Door

Anonymous

op 10 May 2017

Wauw wat goed! Alleen op vakantie. Ik wou volgend jaar proberen alleen te gaan vind het wel beetje eng.

Reactie plaatsen