Alleenstaande moeder en onregelmatig werken: Onmogelijk?

Ik heb tot augustus echt een superleuke baan en geweldige en gezellige collega’s. De werktijden vond ik voorheen geweldig. Het liefst draaide ik late diensten.  En zelfs toen mijn dochter zich aandiende was dit allemaal goed te handelen. Mijn ex paste op als ik late diensten had en mijn ouders als ik weekenddienst had. Een enkele keer hadden mijn ex en ik beiden late dienst en moest mijn dochter naar de opvang tot laat. Gelukkig sliep ze vaak verder als ze laat uit bed werd gehaald, want iedere keer als ik haar even wakker maakte brak ik uit schuldgevoel.

Toen ik eenmaal weg was bij mijn ex, was ik met van alles bezig, maar dus echt niet met mijn werk. Eenmaal weer op het werk werd ik geconfronteerd met het rooster dat net uitgekomen was.

Help! Hoe moet ik dit in godsnaam regelen?

Ik ben verhuisd van de ene stad naar de andere, dus ik was nog op zoek naar een nieuwe gastouder. Een leuk kinderdagverblijf had ik snel gevonden, maar zij zijn maar tot 18.00 uur open.

preschool-1290823_640

Mijn superlieve ouders hebben me verzekerd dat ze me altijd zullen helpen, zeker als het om werk gaat.

Eigenlijk hebben zij de omgangsregeling, die ik graag gezien had tussen mijn dochter en mijn ex.

Ik koester dit dan ook echt en ben super dankbaar. Voor mijn dochter is dit echt niet vervelend. Ze vindt het geweldig bij opa en oma.

Een paar maanden na de verhuizing heb ik de perfecte gastouder gevonden! Ik zag via facebook een oproep en het was vrij snel geregeld. Zowel de gastouder als ik voelden een goede klik en inmiddels is dit ook uitgegroeid tot een hele mooie vriendschap. Bijzonder ook, wellicht door de onderlinge herkenning van situaties bij elkaar. In een jaar tijd is dit contact van onschatbare waarde geworden en dan niet alleen zodat ik mijn werk kan blijven doen. Het is zoveel meer dan alleen opvang geworden, zo fijn!

Toch ben ik iedere maand bang als het rooster op het werk uitkomt. Steeds hoop ik dat ik niet meerdere late diensten achter elkaar heb. Steeds hoop ik dat ze me een late dienst geven en de dag erna vroeg, zodat mijn dochter kan blijven slapen bij de gastouder. Het schuldgevoel blijft namelijk ontzettend steken als ik haar ’s nachts uit bed moet halen, ook al slaapt ze gewoon verder na verloop van tijd.

Mijn dochter wordt ouder en ik wil niet een ouder zijn die mijn dochter de rust niet kan geven die ze nodig heeft.

organizer-791883_640Uiteraard kan ik ervoor kiezen om haar de ochtend erna pas op te halen. Ik weet zeker dat dit mogelijk zou zijn bij de gastouder, maar als moeder wil je toch het liefst dat ze in haar eigen bedje slaapt. Bovendien zou ik mijn dochter dan ’s middags opnieuw weg moeten brengen.  En zo is het elke maand een innerlijk gevecht tussen schuldgevoel en de wetenschap dat ik nou eenmaal ook moet werken.

Op mijn werk is best veel te regelen moet ik zeggen. Op mijn vorige werk was het geen optie om dit bespreekbaar te maken. Je kreeg een rooster en uitzonderingen werden er niet gemaakt, want dan kon iedereen uitzonderingen claimen. Er zijn er wel meer in deze situatie wordt ook weleens gezegd. Dat klopt, al is bij hen vaak de vader nog wel in beeld, wat mijns inziens een behoorlijk verschil maakt, zeker als familie ook op minimaal 60 km afstand woont. Ik vind ook dat mijn collega’s even veel rechten hebben als ik. Zij kunnen er niks aan doen dat ik een alleenstaande moeder ben.

Anderzijds ben ik ook iemand die erg graag (weer) zelf haar boontjes dopt. Ik wil weer terug naar die zelfstandige, sterke vrouw die ik ook was. Ik wil achteraf geen verwijten kunnen krijgen van collega’s dat ik privileges heb gekregen.

Dat ik me zo druk maak over werken in de zorg en de combinatie met het naar school brengen van mijn dochter straks is vorig jaar vaak afgezwakt door mensen. Dan hoorde ik: “Ach, wie weet woon je dan wel weer samen.” en soortgelijke opmerkingen. We zijn nu 1,5 jaar verder. Ik heb in die tussentijd een keer een man ontmoet die ik de moeite waard vond, die me weer deed lachen en waardoor ik mezelf even weer de moeite waard vond. Stel dat dit was geworden; dan nog zou ik nooit afhankelijk willen zijn van hem als het over oppas van mijn dochter gaat. Het is zijn probleem niet ten eerste. Ten tweede; zoiets opbouwen kost heel veel tijd. No way dat ik in 1,5 jaar weer zou gaan samenwonen. Ik weet überhaupt niet of ik dat ooit nog kan. Bovendien vind ik, dat als ik weer in een relatie kom, ik eerst van en met hem moet genieten voordat mijn dochter in beeld komt. Waar het dus op neer komt is dat het onbedoelde goede advies van mensen mij echt niet helpt in dit soort situaties. De basis wil ik zelf goed regelen. De rest kan dan aansluiten en gaandeweg kunnen dingen aangepast worden. Mijn dochter is het belangrijkste, de rest is bijzaak. Vanaf augustus kijk ik weer verder. Mijn contract wordt niet verlengd, dus ik ben druk aan het solliciteren.

Onregelmatig werken is zeker mogelijk als alleenstaande moeder. Op zoek gaan naar geschikte opvang is een lastige klus, zeker omdat het ook gewoon supergoed moet klikken. Schuldgevoel zal waarschijnlijk altijd blijven als je kindje niet thuis kan slapen of als je haar laat uit bed moet halen. Als ik naar mijn dochter kijk kan ik oprecht zeggen dat ze het daar erg naar haar zin heeft. De dochter des huizes ziet ze als een grote zus en andersom ook. Hoe mooi is dat?