Alleenstaande moeder in co-ouderschap
29 augustus 2015 

Alleenstaande moeder in co-ouderschap

En dan ben je alleenstaande moeder in co-ouderschap, of het nu initieel zo bedoeld was, of dat het door omstandigheden zo gekomen is. Bij mij was het zo afgesproken, maar toen ik dan eindelijk op mijn veertigste mijn zoon in mijn armen hield (na drie miskramen) schreeuwden mijn hele lijf en ziel:

“Je bent van mij en ga je nóóit delen, je blijft voor altijd in mijn armen liggen.”

Maar ik hield me aan de afspraken die ik met zijn vaders had gemaakt en worstelde me naar het afgesproken schema toe. Eerst een paar uurtjes per week, daarna een nachtje en uiteindelijk zaten we (toen de mist van de hormonen wat was opgetrokken) na tien maanden in het schema. Een maandje later was ik zwanger van nummer twee en met hem groeiden we gemakkelijker naar het schema toe.

Ik probeer mijn belang ondergeschikt te maken aan het belang van de kinderen, en naarmate de kinderen ouder worden, gaat dat steeds gemakkelijker. Hun belang wordt ook steeds duidelijker trouwens. Ik probeer te voorkomen dat de kinderen denken: “Als we bij onze vaders zijn, dan is mama zielig, want dan is ze alleen.” Soms vragen ze of ik ze heb gemist, dat vind ik een moeilijke vraag om te beantwoorden, want als ik “ja” zeg, dan voelen ze zich misschien schuldig, en als ik “nee” zeg, dan lijk ik de ontaarde moeder, die haar kinderen niet mist en voelen ze zich misschien afgewezen.

De waarheid ligt in het midden, ik mis ze soms wel, maar dan maar even.

Alleenstaande moeder in co-ouderschapZo’n momentje dat je denkt “hé, ik mis ze”, maar ik weet dat ik ze al gauw weer zie en ook dat dat gemis ook snel weer op de achtergrond zal raken. Dat gemis kan ik ook voelen in “mijn” dagen, als ze gewoon op school zijn en over een paar uur thuiskomen. Het is meer een “fijn om je straks weer te zien” dan een pijnlijk gemis. En als ik ze écht zou missen, dan mag ik altijd langskomen bij de vaders.

Ik wil ook niet te enthousiast doen als de kinderen naar hun vaders gaan zo van “eindelijk rust, tijd om te werken en leuke dingen te doen”, dan zouden ze zich afgewezen kunnen voelen “mama wil me maar de helft van de tijd, en onze vaders ook, want ze vinden ons te druk en willen andere dingen doen”. Het is altijd een beetje schipperen.
In het begin moest ik vaak huilen bij het afscheid. Het was natuurlijk beter voor de kinderen als ik dat niet zou doen, maar vaak lukte het me niet om de boel droog te houden. 

Nu heb ik dat alleen nog als ze een week met vakantie gaan. Om problemen te voorkomen, breng ik ze dus niet naar Schiphol ; – )

We lopen regelmatig bij elkaar binnen, vieren feestdagen en verjaardagen samen en gaan soms samen op vakantie en soms apart. De kinderen vinden het fijn om twee huizen te hebben, in het ene huis hebben ze Kapla, en in het andere Playmobil. Ze switchen moeiteloos van het ene huis naar het andere, en zelfs van de ene taal naar de andere (bij de vaders is de voertaal Italiaans). Ze genieten van momenten met ons vijven, drie ouders, dat is een heleboel aandacht!

Ben jij ook alleenstaande moeder in co-ouderschap? Wat probeer je te voorkómen voor je kind? En wat vind je lastige momenten?

Alleenstaande moeder in co-ouderschap 1Sterkte en veel geluk op je pad!
Sara Coster (kinderwenscoach)

 

Over de schrijver
Reactie plaatsen

arrow_drop_up arrow_drop_down