Alleenstaande moeder in therapie
10 mei 2015 
6 min. leestijd

Alleenstaande moeder in therapie

Therapie?_2Jootje, hoe laat ik de slapeloze nachten achter me en krijg ik meer rust in mijn hoofd?”

Dit is het moment dat ze mijn advies vraagt, denk ik. Terwijl ik haar dat geef, hoor ik haar niet veel later zeggen: “nee joh, ik ben toch niet gek?!” Haar reactie verbaast me overigens niet. Dit was namelijk dezelfde gedachte die ik had, toen iemand mij therapie adviseerde na alles wat ik had meegemaakt. Zij had een heel goede ervaring met een coach. Ik was nog niet meteen overtuigd. 

Ik was toch het slachtoffer, niet de dader?

Het idee van alleenstaande moeder in therapie liet me echter niet los. Ja, ik had veel meegemaakt. Maar nee, ík kon er toch niks aan doen? Ik zocht onbewust naar een excuus om mezelf als slachtoffer te blijven zien. Ineens kwam daar het besef. Alle gebeurtenissen hadden een diep litteken achtergelaten op mijn ziel. Ik was beschadigd. Wilde ik mijn dochter opvoeden met die negatieve energie en lading die ik klaarblijkelijk nog met me meedroeg? Goed, ik was overtuigd.

De coach die op mijn pad kwam was confronterend en direct, maar met een liefdevolle aanpak. Meteen tijdens de eerste sessie prikte zij al door mij heen. Knap staaltje werk, aangezien ik niet altijd het open boek ben dat ik voor velen lijk. Zij focuste zich – aanvankelijk tot mijn grote ergernis – op mijn glimlach. Was die echt of..? 

Ze voelde meteen goed aan dat ik een masker had opgezet. Ik wist toen dat zij de persoon was met wie ik dit avontuur aan wilde gaan

Tijdens de sessies heb ik in eerste instantie veel geleerd over mezelf. Waar die glimlach vandaan komt. Die ‘ik lach ook als het niet goed gaat’ glimlach. Welke rol (de afwezigheid van) mijn vader heeft gespeeld in mijn veelal ‘verkeerde’ keuzes voor mannen. Waarom ik me gedroeg zoals ik deed in relaties. Waarom ik bepaalde type mannen aantrok. Maar toch kon ik die beschuldigende vinger ook deels naar mezelf wijzen.

Dat wil niet zeggen dat ik in mijn laatste relatie al die bedreigingen en bijkomende ellende (ik zal jullie de nare details besparen) verdiend had. Dat valt zeker niet goed te praten. Integendeel. Maar ik heb wel geleerd dat je zelf ook een aandeel hebt. Ik ben namelijk niet goed voor mezelf opgekomen. Ik heb alles maar geslikt. 

Van mijn coach heb ik geleerd dat je een ander niet kunt veranderen, hoe graag je dat ook zou willen. Het enige wat je kunt veranderen is hoe jij jezelf ziet (je zelfbeeld) en wat je wel en niet accepteert van een ander (je grenzen)

Wat een eye opener. Ze had gelijk! Ineens viel het kwartje. Ik was alsmaar bezig om hem te veranderen in een persoon die hij niet is en nooit zal worden. Ik probeerde hem wanhopig bij ons gezin te houden, tegen beter weten in. Ik gunde mijn dochtertje een band met haar vader. Daar had ze toch recht op? Maar hij kon niet, of liever gezegd, hij wilde niet. Ook heeft hij ons niet beschermd voor de zeer onveilige situaties die waren ontstaan, omdat niet iedereen zijn dubbelleven zomaar accepteerde. En daar werden wij het slachtoffer van. 

Zonder in details te treden, heb ik letterlijk voor het leven van mijn dochtertje en mezelf gevochten. En daarna gevochten om me los te maken van hem

Therapie?_3Ik cijferde mezelf helemaal weg in een relatie die niet gezond en bovenal verre van veilig was. Ik besefte gelukkig dat mijn dochtertje beter af was in een gezin vol liefde en volwaardigheid. Mijn coach heeft me sterker gemaakt. Ze heeft me bevrijd van mijn negatieve zware lading. Ik was vrij om mijn dochtertje verder alleen op te voeden. Zonder bagage. Zonder schuldgevoel. Ik had er tenslotte alles aan gedaan. Je kunt niet iemand krampachtig bij je houden als hij niet wil. Cliché klopt. Waar een wil is, is een weg. Als iemand wil, dan vindt hij de weg. Wil hij niet, dan zoekt hij een excuus.

Coaching heeft me de innerlijke rust gegeven die ik zocht. Dit betekent niet dat ik alles wat er gebeurd is vergeten ben. Het betekent alleen dat ik alles wat er gebeurd is geaccepteerd heb, van deze levensles oprecht geleerd heb en alle gebeurtenissen een plekje heb gegeven. Vergeven, maar niet vergeten. Dat kan ook niet. Dit litteken zal er voor altijd zijn en hoort bij mijn levensbagage.

Coaching heeft me de innerlijke rust en ruimte gegeven die ik zocht. Ruimte in mijn hoofd om me niet meer bezig te houden met het verleden, maar volledig met het heden en de toekomst. Het leek alsof ik een ballon vol emoties en verdriet heb opgelaten. 

Ik heb letterlijk losgelaten. Ik ben de mama die ik wil zijn. Ik ben de sterke vrouw die ik wil zijn. Met alle lessen die ik geleerd heb

Het voelt niet meer ongemakkelijk om het met dochterlief over het onderwerp ‘papa’ te hebben. Het woordje ‘papa’ is niet meer confronterend of beladen. Wat ben ik blij dat ik mijn vooroordeel heb losgelaten en therapie een kans heb geven. Het is niet meer van deze tijd dat er soms nog een taboe heerst op hulp inschakelen. 

Iemand die hulp inschakelt toont kracht, moed en durft zich kwetsbaar op te stellen

Therapie?_1Niks is mooier dan je te bedenken dat je met je hulpvraag eigenlijk zegt dat je je durft open te stellen. Want het was me toch een innerlijke rit. Het mooiste wat ik geleerd heb, is dat ik uiteindelijk zelf verantwoordelijk ben om het stuur van mijn leven een andere richting op te draaien. Het is makkelijk om de vinger altijd naar die ander te wijzen. Moediger is het om stil te staan bij jezelf. Want jezelf kun je nog veranderen, die ander niet.

Dat is een van de boodschappen welke ik hoop over te dragen op dochterlief. Wees lief voor jezelf. Liefde hoeft geen pijn te doen. Leef het soort leven dat je zelf graag voor ogen hebt. Cijfer jezelf nooit weg voor een ander. Jij bent het waard. Toch? Toch!

Mocht je professionele hulp – in welke vorm dan ook – overwegen en de stap niet durven te zetten, stel jezelf dan de volgende vraag: ‘heb ik genoeg eigenliefde om mezelf dit cadeau te doen? Want zo zou je het mogen zien; als een cadeautje voor jezelf…

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 10 May 2015

Wat ik moeilijk vind is de juiste hulpverlening te vinden. Ik zoek een coach of therapeut zonder vooroordelen, en mijn ervaring is dat ik die in mijn omgeving moeilijk kan vinden. Ik ben wel benieuwd hoe jij de juiste persoon vond. En hoe je iemand dan ook zover krijgt alleen dat stukje te behandelen waarvoor je komt. Ik leg even uit: ik heb een traumatische jeugd gehad (verslaafde vader, psychiatrische moeder), daarvoor heb ik al hulp gehad en ik voel me daarin geen slachtoffer meer. Maar nu ik loop met de vraag hoe ik als dochter om moet gaan met de suïcide wens van mijn moeder, kan ik geen passende hulp vinden. Waarom? Omdat iedere peut/coach eerst weer ff lekker wil graven in mijn jeugd en daar uren over wil praten. Of over mijn scheiding die voor mij ook al een plekje heeft gekregen. Dat wil ik dus niet, want dat is niet mijn vraag!

Anonymous
Door

Anonymous

op 10 May 2015

Ik heb redelijk snel tijdens de scheiding al aan de bel getrokken. Door mn ex had ik al online therapie gevolgd omdat hij me had aangepraat dat t allemaal in mijn hoofd zat. Dit was voor de scheiding. Tot ik alle bewijzen van vreemdgaan vond en dus wist dat t niet in mn kop zat. Toch tijdens de scheiding Hulp gezocht omdat ik piekerde en daardoor slecht sliep. En met een Oontje van 2 is dat niet fijn. Die Hulp heeft me aangehoord en me duidelijk verteld dat ik t goed heb gezien en dat ik hem inderdaad niet kan veranderen. Alleen mezelf en hoe Ik ermee om ga. Mindfullnes is voor mij wat werkt en tt.opschrijven in een Schrift. Ik lees t niet meer.terug maar ik ben t.kwijt en dat werkt. Nu is de scheiding 1 maand geleden uitgesproken en Tis nog niet klaar maar ik voel me sterk en kan met zijn negativiteit omgaan.

Anonymous
Door

Anonymous

op 11 May 2015

Dankje Chawwa voor het openhartig delen van je verhaal! Ik kende iemand die een hele goede ervaring had met een coach. Ik zag haar opbloeien. Ze heeft me doen inzien dat therapie echt een cadeautje voor mezelf en mijn kind was. Ik had ook gelijk een klik met deze lifecoach. Zij keek dwars door me heen. Toen wist ik dat ik met haar dit 'avontuur' durfde aan te gaan. Grappig detail is wel dat ik dacht dat ik mijn verleden een plekje had gegeven, totdat ik haar sessies begon.. Ik had in mijn hoofd precies bedacht waar ze het wel of niet over mocht hebben. Na de tweede sessie heb ik dat losgelaten, omdat ik inzag dat ik als 'controlfreak' de regie wilde houden. Maar dat gegeven maakte dat ik gereserveerd bleef en me niet openstelde voor haar manier van coaching. Dus ik heb losgelaten, omdat dat juist een van mijn valkuil is (het niet durven loslaten). Ik leerde tijdens deze sessies dat ik mijn verleden nog geen goed plekje had gegeven en steeds in oude patronen viel. Ik leerde meer over waar mijn valkuilen vandaan kwamen (verleden), hoe ik ze kan herkennen (heden) en hoe ik deze patronen kan doorbreken (toekomst). Coaching heeft me bevrijdt van de cirkel waar ik in zat en gaf me bezinning en rust. Ik wens je veel sterkte en veel wijsheid! Lfs, Jootje

Anonymous
Door

Anonymous

op 11 May 2015

Wat een herkenning lees ik in je verhaal, Teigetje! Ik heb zelf te maken gehad met vreemdgaan, (geestelijk) geweld, manipulatie en narcisme. Ook ik heb een (papieren) schriftje vol geschreven met alle gebeurtenissen. Het opschrijven heeft me deels ook geholpen bij de verwerking ervan. En net als jij lees ik het niet terug. Ik heb er (nu) ook geen behoefte aan. Wat knap van je dat je je sterk voelt en hebt leren omgaan met alle negativiteit. Ik wens je veel geluk met je zoontje! Lfs, Jootje

Reactie plaatsen