Mijn huis is nog nooit zo schoon geweest als nu in mijn Zwangerschapsverlof. Het zonnetje schijnt en ik voel me nog steeds goed. Op de pijn in mijn rug na dan. Maar dat is niet perse iets van de zwangerschap. Dat is al jaren zo.

Mijn huis lijkt sinds ik weet dat ik een meisje krijg wel 50 tinten roze. De roze wasjes hebben al buiten aan de lijn gehangen en het kamertje is al klaar om in gebruik genomen te worden. Kortom. Ik ben er klaar voor.

Hoe meer ik in de buurt kom van de uitgerekende datum. En dat is morgen. Hoe meer appjes sms’jes en berichtjes op Facebook ik krijg met de vraag. Hey…rommelt het al? Ja geen idee! Ik ben nog nooit eerder zwanger geweest en ik weet dus ook niet hoe het voelt als “het” rommelt. Ik heb geen idee hoe het gaat voelen als de bevalling zou beginnen. Ik lees dan wel van alles. Op alle fora lees ik diverse verhalen en bij iedereen is het anders. Eén ding is wel overal gelijk…. Iedereen weet het wanneer het zover is. Nou we gaan het zien.

Als dit het is

Ik trakteer mezelf op een pannenkoek met aardbeien en banaan. En geniet van het zonnetje. Ik besluit, ondanks dat m’n huisje al schoon is, nog maar eens een dweil er door heen te halen. Ja als die kraamhulp straks komt dan wil ik me niet hoeven schamen voor mijn huishouden van Jantina Steen. Ik heb al zo’n moeite met dingen uit handen geven. Laat staan dat er straks iemand mijn huis loopt te soppen terwijl ik erbij op de bank zit.

Een ienieminigolfje van nattigheid

Anouk schalt uit de stereo en ik trek de dweil over de vloer. En dan… Dan voelt het alsof ik in mijn broek plas. Een ienieminigolfje van nattigheid. Ik denk dat mijn water is gebroken. Niet net als in de film een tsunami aan vruchtwater. Want dan zou die dweil goed van pas komen. Maar het gevoel van een oeps momentje. En de rugpijn is opslag weg. Wat een heerlijk bevrijdend gevoel.

De verloskundige vraagt me aan de telefoon of ik wat op wil vangen. En dan komt ze straks langs om het te controleren. Stiekem wordt ik wat zenuwachtig. Ik heb het gevoel dat ik dit moment moet delen. Ik kan prima alleen zijn. Maar er zijn soms van die momenten. En dit is daar 1 van.

Pizza met vriendinnen

Drie vriendinnen heb ik op afroep voor de bevalling. Ik heb ze toevallig alle 3 al gesproken vanmorgen. De één zei dat ik het vandaag maar even op moest houden omdat ze een dienst verderop in het land had. De ander vertelde dat ze na 16 uur pas te bereiken was vanwege een vergadering en de derde was gewoon op verjaardagsvisite.

Ik heb de dames geappt met de laatste gebeurtenis. Mijn vruchtwater is inderdaad gebroken en binnen 24 uur zal de kleine dame er zijn. En alle drie hebben ze het voor elkaar gekregen dat we nu ‘s avonds op de bank zitten met een stuk pizza.

Ik heb wel wat gerommel in mijn buik. Maar dat heb ik wel vaker met mijn fantastische darmen. Dus echt weeën kan ik het niet noemen. De meiden blijven dan ook bij me slapen en lossen elkaar om de beurt af.

Vroeg in de morgen komt de verloskundige nog even langs. Inmiddels heb ik denk wel wat op ween lijkt want moet het echt wegpuffen. Maar weet ook dat ze steeds maar tijdelijk zijn en dat doet goed. Dat maakt het allemaal nog best oke. Ik zeg ook tegen mijn vriendin. “Als dit het is, dan vind ik het allemaal heel erg meevallen”

Ik ga je niet tillen!

Ik weet terwijl ik dit zeg, dat ik er waarschijnlijk op terug ga komen. De verloskundig verteld me dat ik al best naar het ziekenhuis mag. Nuchter als ik ben zeg ik haar. Ach…ik moet nog 8 centimeter en dat kan dus ook over een uur ofzo. Dat vind ze goed. Ik wijs haar de deur weer en kom terug in de huiskamer. Waar een vriendin mij heel woest aankijkt. Zo klein als ze is zo woest kan ze zijn. “Jij gaat nu je spullen pakken en we gaan nu naar het ziekenhuis! Je moet al die achterlijke trappen nog af en de auto in. Nou ik ga je niet tillen!”

Daar had ze een puntje. Dus we gaan. In het ziekenhuis lijken de weeën wel tien keer erger. Ik ben er net 10 minuten en ben in de korte trip van 500 meter in de auto van ontsluitingstandje 2 naar 7 centimeter gegaan. Dan komen de persweeën. Deze waren best vervelend. Maar 2 gouden handen die in mijn rug duwde terwijl ik trillend de wee opvang doen erg goed. Nog heel eventjes en ik mag persen.

De verlossende woorden, dat ik dan echt mag persen, laat ik me geen twee keer zeggen. Wat nou wachten op de volgende perswee. Ik pers tussendoor ook gewoon. Ik wil dat ze er uit komt en wel nu. En dat heeft gelukkig maar een kwartiertje geduurd. Daar was ze. Brullend als een net geboren lammetje, maar wel mijn lammetje. Ik ben mama!

Wat gaaf! Onze blogster is mama geworden van een prachtige dochter. Gefeliciteerd en heel veel geluk samen! Hoe heb jij jouw bevalling beleefd?