Als je mij echt zou kennen...
28 april 2016 
3 min. leestijd

Als je mij echt zou kennen...

Elke week kijk ik vol trouw het televisie programma ‘Als je mij echt zou kennen?’ Een indrukwekkende serie. Ik heb menig traantje gelaten. Gejankt als een kleinkind, en het deed mij nadenken over: Als je MIJ echt zou kennen…

Als je mij echt zou kennen? Dan zou je weten dat ik van buiten heel sterk lijk maar van binnen soms best verdrietig ben. Waarom moet het mij overkomen is een veelgestelde vraag. En ook al weet ik dat het een domme onbeantwoorde vraag is.
Toch komt het steeds voor in mijn gedachten.

Als je mij echt zou kennen? Dan zou je weten dat ik mij zorgen maak om de gezondheid van mijn zoon. Hij is zo vaak ziek, zo vaak nachten op dat ik die nachten niet meer op 1 hand kan tellen. Mijn moeder gevoel zegt dat er wat mis is. Maar wat…

Als je mij echt zou kennen zou je weten dat ik kamp met mijn gezondheid. Ik wil hier niet aan toegeven. Ik wil sterk zijn en sterk blijven. En maar hopen dat dit ook zo blijft.

Als je mij echt zou kennen zou je weten dat ik chronische pijn heb. Eigenlijk heb ik altijd pijn. Als ik er aan toegeef zou ik altijd maar in bed blijven liggen. Mar ik ga door voor mezelf en voor mijn kind. Maar wat ben ik bang. Straks word het erger. Straks beland ik wel in een rolstoel… Wat als ?

Als je mij echt zou kennen zou je weten dat ik zo trots ben op mijn zoon. Dat mijn zoon ow zo belangrijk is en dat ik zo blij ben dat hij in mijn leven is gekomen.

Als je mij echt zou kennen...

Als je mij echt zou kennen…

Als je mij echt zou kennen zou je weten dat ik een beroep uitoefen wat eigenlijk te zwaar is. Wat ik eigenlijk niet kan doen, maar dat ik het doe omdat ik immers een baan heb en in deze tijd moet je daar erg blij mee zijn.

Als je mij echt zou kennen zou je weten dat ik het heerlijk vind om alleen te zijn, geen gezamelijke keuzes hoef te maken, alleen in mijn bed lig, en dat ik mij nooit eenzaam voel.

Als je mij echt zou kennen zou je weten dat ik een hekel heb aan de voordelen over alleenstaande moeders. Dat ik gek word van de opmerkingen: “Je zal het wel zwaar hebben.”

En dat ik boos word als men mij vraagt: “Geen vriend maar wel een kind? Hoe kan dat dan?” Euhm, wat een rare vraag!

Als je mij echt zou kennen zou je weten dat ik het liefst soms zou willen verdwijnen. Alleen zou willen zijn met mijn kind, en dat ik alle gezeur achter mij wil laten. Dit lukt mij soms wel en soms niet.

Als mij echt zou kennen zou je weten dat ik geestelijk mishandeld ben. Ik twijfelde aan mijzelf. Dat ik ook gestalkt ben meerdere malen. Ik ben bedreigd. En dat ik meerdere malen bang was voor mijn leven.

Als je mij echt dan ook maar echt zou kennen, dan zou je alle bovenstaande niet meenemen in je oordeel. Maar zou je er gewoon voor mij zijn.

Alles wat ik heb meegemaakt in mijn leven zie ik als een reden. Ik ben sterk en kan het aan, maar dan op mijn manier. Laat mij mezelf zijn. Kijk niet op mij neer als ik mijn levensverhaal vertel. Want echt, ik zie de blikken ‘och wat zielig’. Nee ik ben niet zielig, en nee ik kan het allemaal aan. Maar wel op mijn manier.

En als je mij dan ook echt zou kennen dan zou je dit ook allemaal weten.

Wow, wat een open blog. Het zegt iets over: “Kijk eens verder dan het omhulsel wat je voor je ziet.” Iemand is ook nog een persoon van binnen en niet alleen de buitenkant, dus oordeel niet te snel. Mooi geschreven. Herken je de vooroordelen? Of ben je wel eens ‘afgekeurd’ door anderen terwijl ze geen moeite deden om je écht te leren kennen. Laat je reactie hieronder achter.

In onze besloten community kun je de single moeders echt leren kennen. Check: http://community.www.nieuw.happysinglemoms.nl

Over de schrijver
Reactie plaatsen