Als overleven ook niet meer lukt...
17 maart 2016 
4 min. leestijd

Als overleven ook niet meer lukt...

Boink” de man met de hamer, die al een tijdje op mij stond te wachten en waarvan ik zijn aanwezigheid al enige tijd kon voelen, heeft genadeloos de klap uitgedeeld. Verdwaasd en lamgeslagen zit ik op de bank, hoofdpijn, zere ogen van het huilen. De woonkamer lijkt tien keer leger en groter dan hij is. En mijn hersens, die de laatste maanden overuren maakten, die mij ’s nachts urenlang wakker hielden, lijken er ineens ook mee op te houden. Het enige gevoel wat nog overblijft is een enorme vermoeidheid. Een vermoeidheid waarvan ik, tegen beter weten in, bleef volhouden dat het door de griep, een keelontsteking of een ander virus kwam. De koorts ging weg, de keelpijn ging over, alle lichamelijke klachten verdwenen of gingen over. Langzaam, dat wel, maar dat kwam natuurlijk om ik al wat moe was voor ik ziek werd. Als overleven ook niet meer lukt…gaat je lichaam protesteren.

Voor die ellendige griep kwam, ging ik op m’n moeders verzoek naar de huisarts om mijn bloed te laten onderzoeken. Ik was al maanden moe, ver voor de zomervakantie al. Maar ach, af en toe een extra dag vrij, of drie weken in de zomer, die zouden wel helpen om mij weer wat fitter te voelen. Met een lach en allerlei grapjes op social media ‘genoot’ ik van m’n lange weekenden en weekjes vrij. Om na zo’n lekker lang weekend vrij met m’n dochters op maandag toe te zijn aan nog een weekend. Een echt weekend, een weekend niks, echt niks…Maar zo werkt het natuurlijk niet. Op maandag weer beginnen aan een nieuwe werkweek, een week met alle avonden verplichtingen, een werkweekend van zomaar veertig uur erachteraan, om vervolgens op dinsdag de volledige zorgtaken weer op mij te nemen, met alles erop en eraan. En de maandagen werden steeds zwaarder, wetende op alle volle dagen die erop volgen. Dan lag ik in het weekend ’s nachts wakker omdat ik zo op zag tegen de maandag.

En toen, op de zoveelste maandag, kon ik gewoon niet meer. M’n lichaam was moe, deed pijn, en de tranenals overleven ook niet meer lukt... prikten achter m’n ogen. “Ga toch naar huis” zei iemand die mij ellendig achter de computer zag zitten. Ik wuifde het weg. Ik wilde niet naar huis, ik ging deze dag heus wel volhouden. Vanavond vroeg naar bed en dan zou het wel weer gaan. Tot de volgende kwam en die stuurde mij letterlijk naar huis. Nog steeds voelde ik weerstand, want ik wist, als ik nu naar huis ga en mij eraan overgeef, dan kom ik voorlopig niet meer terug…Want ik kan niet meer, ik kan gewoon niet meer…

Thuis verplicht op de bank, languit, en slapen, zomaar midden op de dag slapen. Na twee uur werd ik wakker en voelde mij ziek, ziek van ellende. Twee dagen later koorts, net als half Nederland geveld door de griep. Een fikse keelontsteking erachteraan. Het kon rustig tien dagen duren zei de huisarts. Maar na tien dagen knapte ik helemaal niet op, verre van dat. Even een boodschapje doen kostte mij zoveel energie dat ik daarna een half uur op de bank moest liggen om weer bij de mensen te komen. Zelfs zo moe, dat mijn oogleden zwaar aanvoelde en ik wel kon slapen. Dus mijn dagen bestonden uit de meiden naar hun sport rijden, een boodschapje doen en dat was het. En ook dat werd niet beter. Ik kon nog wel bedenken dat het herstel misschien wat langer zou duren omdat ik al zo moe was. Maar ja wat is dan wat langer. Nog een weekje? Of nog twee weken? Hoe lang dan? Af en toe een goede dag, leverde twee ellendige dagen op, want dan deed ik natuurlijk veel te veel. Hoe doe je dat eigenlijk, uitrusten? Verplicht op de bank als je de griep hebt of een keelontsteking ging mij wel makkelijk af, maar hoe rust je dan uit als je niet ziek bent?

En dan, bij twee goede dagen, ga ik een keer veel te laat naar bed, stap ik die dag ook een paar keer op de fiets. Ik kwam nauwelijks vooruit met fietsen en slapen lukte die nacht voor geen meter. Te moe natuurlijk. Twee dagen keelpijn en ziek van ellende was het gevolg. Zie je wel, er is wel wat met mij aan de hand. Ik voel het toch? Weer naar de huisarts, weer bloedprikken maar ik weet het eigenlijk al…ik heb helemaal niet last van een virus. Eenmaal thuis staat de man met de hamer op mij te wachten. M’n werk laat weten dat ze me momenteel niet kunnen gebruiken. Wat praktische zaken worden geregeld. Ik voel dat het goed is, maar ben zo verdrietig. Het voelt als falen, schaamte, ik voel mij zo klein, maar ik voel ook opluchting, nu kan ik gaan uitrusten. Alle vermoeidheid en tranen komen eruit in de dagen erna, ik ben letterlijk op. Na een paar dagen dringt langzaam tot mij door, na de scheiding ben ik op het ‘overlevingspad’ gaan wandelen. En dat heb ik precies vier jaar volgehouden. Ik heb alleen maar gezorgd en gewerkt en nu is dat klaar, ik hou het niet meer vol, en ik wil het ook niet meer volhouden. Heel langzaam kom ik tot rust, heb ik minder pijn, en krijg ik weer een beetje energie. Stukje voor stukje ga ik bedenken welk pad ik ga uitkiezen, een pad waar ik wat liever voor mijzelf ben, en niet zo streng, een pad die mij energie gaat geven in plaats van dat het mij energie kost. Ik weet niet hoe lang het duurt voor ik bij dat pad ben, maar de eerste stapjes in de goede richting zijn gezet. Ik heb er zin in…

Wat een openhartig blog van Frederike. Petje af voor deze dappere single mom. Als overleven ook niet meer lukt…heb jij dit zelf of in je omgeving weleens meegemaakt en hoe ging je daarmee om? Laat je reactie hieronder achter. Ook als je tips hebt om weer van overleven naar leven te gaan.

 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 11 Jan 2016

Wauw heel herkenbaar. Ik zit momenteel ook ziek thuis. Ook van alle ellende en nasleep van de scheiding. Ik was ook kapot moe en kon alleen maar huilen. Langzaam maar zeker kruip ik weer omhoog, dat voel ik wel want heb ietsje meer energie de laatste tijd, maar ben er nog lang niet. Ik loop inmiddels bij een psycholoog die mij ook rust geeft en laat nadenken over mijn leven....

Anonymous
Door

Anonymous

op 11 Jan 2016

Jee, wat knap dat ze zo open is! Petje af hoor. Heel veel succes op t nieuwe pad! En dat overlevingspad...wat klinkt dat herkenbaar. ... Succes!

Anonymous
Door

Anonymous

op 11 Jan 2016

Ook ik herken deze situatie. Was weer ook weer iets aan opkrabbelen. Tot afgelopen maandag ook ik weer eens de griep kreeg. En zoonlief gevallen is en met gebroken been zit. Dus kost ook weer heel veel energie

Anonymous
Door

Anonymous

op 11 Jan 2016

Oh wat herkenbaar, om maar met een cliché antwoord te beginnen. Sinds afgelopen zomer is ook mijn overlevingsmodus opgebrand. Ik heb een hele fijne coach gevonden die mij heeft verteld dat het klaar over en uit is met zorgen voor andere en dat ik nu aan de beurt ben. Sinds jaren kan ik onbeschaamd een serie kijken op tv, mn huis een rommeltje laten en de kinderen (12 en 9) zelfstandig laten zijn, zoals ze ook gewoon op school allemaal doen. Die overlevingsmodus is een fantastisch mechanisme, maar lieve allemaal, laten wij eens echt voor onszelf zorgen, dan komt alle kracht die wij mama's bezitten echt tot z'n recht.

Anonymous
Door

Anonymous

op 11 Jan 2016

Heel herkenbaar. Na de scheiding op volle kracht vooruit. Ik moest door..voor m'n zoon en voor mezelf. Maar toen kwam ook de man met de hamer in de zomer van 2014. Ziek gemeld en daarna volgde een jaar met bezoeken aan de psycholoog en het werken aan mezelf. Wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Had de laatste 40 jaar op een bepaalde manier geleefd. Ik wilde het anders voor de komende 40 jaar. En die weg ben ik ook ingeslagen. Je verstand weet het al. Volg je gevoel. Sterkte!

Anonymous
Door

Anonymous

op 11 Jan 2016

Heel erg herkenbaar. Ben momenteel ook letterlijk op. Kan zomaar opeens huilen, niet slapen, me vreselijk druk maken om vanalles. Ben al maanden moe en futloos. Ik kan het nog opbrengen naar mn werk te gaan, maar voor hoelang? Vandaag ziek thuis. Morgen weer werken.

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Jan 2016

Bedankt voor jullie reacties! Het is echt herkenbaar voor velen, merk ik...wees lief voor jezelf allemaal!

Anonymous
Door

Anonymous

op 17 Mar 2016

Heel herkenbaar Je gaat maar door omdat je vind dat je moet..wat is de andere keus? Opgeven? Dat woord ken ik niet Tot vorige week donderdag..mn rug blokkeerde.volgende dag kon ik gelukkig vrij krijgen zodat ik zaterdag wel van de partij was...zo dacht ik en mn werkgever...ik heb de hele dag bijna geslapen.en de rugpijn niet over..er was zaterdag geen vervanging voor mij dus toch gaan werken.met het gevolg dat ik nu helemaal niet meer kan..veel pijnstillers en geen energie...hoop dat het me nu wel lukt om rust te nemen.lastig met de paasdrukte op mn werk in het vooruitzicht Sterkte allemaal

Anonymous
Door

Anonymous

op 17 Mar 2016

Lufjoe!

Anonymous
Door

Anonymous

op 17 Mar 2016

Wat klinkt dit herkenbaar zeg! De overlevingsstand is aangegaan en vanaf dat moment is het doorgaan. Afgelopen september ook m'n vader nog verloren na een kortstondig ernstig ziek zijn en merk dat de man met de hamer steeds dichterbij komt, hoop dat ik m kan afweren!

Anonymous
Door

Anonymous

op 17 Mar 2016

Inderdaad herkenbaar. Ik ben benieuwd welk pad je gaat vinden en hoe je dat gaat doen! Ik heb zelf ook behoefte aan meer ontspanning en meer tijd voor mezelf maar altijd tijdgebrek door het werk en gebrek aan voldoende geld en oppas. De kinderen gaan eens per 2 weken naar hun vader en in dat weekend ben ik zó moe, 1 dag puinruimen en boodschappen en de andere dag in bed en dan is dat weekend weer voorbij. Ik mis mijn ouders die overleden zijn en naaste familie. Ik zie het maar als een fase die voorbij gaat, zoals zo vele fases met kinderen, als ze wat ouder zijn kan ik 's avonds de een keer de deur uit om te sporten of zo.

Anonymous
Door

Anonymous

op 18 Mar 2016

In 2014 kreeg ik de opdracht van degene die mij begeleidde: "je meld je vandaag nog ziek". Ik heb dit braaf gedaan maar ik vond het zo'n onzin. Terwijl mijn lijf heel veel signalen gaf. Vervolgens mijn baan kwijtgeraakt maar wel bij werkgever eerst hersteld gemeld. Een jaar geleden mij opnieuw ziek gemeld, nu bij het UWV. Mijn patroon is vooral voor anderen te zorgen. Wat een uitdaging om dit om te buigen.Sinds ruim een jaar ben ik in therapie. Nog steeds geen ruimte voor een betaalde baan maar dat kan ik gelukkig loslaten. Omdat er heel veel gedoe is met ex en omgang. Als iemand mij nu vraagt of ik werk is mijn antwoord "Ja, ik werk heel hard aan mezelf". Ondanks het feit, dat ik nu al een aantal jaren thuis zit, het vallen en opstaan is ook voor wat betreft energie, heb ik nog steeds het vertrouwen dat die betaalde baan er weer gaat komen. Ik functioneer nog regelmatig op de overlevingsmodus. De kinderen zijn 24/7 bij mij en ik heb wel een sociaal netwerk maar niet dat de kinderen een weekend weg zijn. Dat maakt het soms best wel zwaar. Maar mijn tijd komt wel. Nu in kleine dingetjes.

Anonymous
Door

Anonymous

op 18 Mar 2016

Ik ben geen single moeder maar wel een moeder met een autistische dochter van 4 en een man die 70 uur per week van huis is. 2 jaar geleden op mijn werk in elkaar gezakt en de diagnose na jaren van pijn en uitgeput fibromyalgie. Ik overleef al jaren en zie geen andere mogelijkheid. Ik vecht voor mijn gezin en duw mezelf al zolang mijn dochter er is weg. Heb geen andere keus en daarbij krijg ik van familie te horen dat het niks voorsteld. We slapen al 4 jaar niet omdat ons meisje elke nacht uren gilt. Ze heeft andere en meer zorg nodig en dat ziet buiten de speciale school helaas niemand. Heb vorig jaar aan de bel getrokken en nu krijg ik 1 x per week een begeleider thuis voor mijn meisje. Sterkte aan iedereen die opgebrand uitgeblust is en toch elke dag weer vecht

Reactie plaatsen